art. 22

Artykuł 22 Kary pieniężne 1.   W celu wykonywania zadań powierzonych na mocy niniejszego rozporządzenia Urząd może nakładać kary pieniężne, jeżeli wybrany podmiot zobowiązany narusza umyślnie lub w wyniku zaniedbania wymóg określony w rozporządzeniu (UE) 2023/1113 lub rozporządzeniu (UE) 2024/1624 lub nie stosuje się do wiążącej decyzji, o której mowa w art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia. 2.   Jeżeli Rada Wykonawcza Urzędu stwierdzi, że wybrany podmiot zobowiązany umyślnie lub w wyniku zaniedbania dopuścił się poważnego, wielokrotnego lub systematycznego naruszenia mających bezpośrednie zastosowanie wymogów zawartych w rozporządzeniu (UE) 2023/1113 lub rozporządzeniu (UE) 2024/1624, przyjmuje decyzję o nałożeniu kary pieniężnej zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu. Karę pieniężną za takie naruszenie nakłada się, zależnie od okoliczności danego przypadku, oprócz lub zamiast środków administracyjnych, o których mowa w art. 21 ust. 2. 3.   Podstawowa kwota kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, mieści się w następujących granicach: a) w przypadku poważnych, wielokrotnych lub systematycznych naruszeń co najmniej jednego wymogu związanego z należytą starannością wobec klienta, z zasadami, procedurami i mechanizmami kontroli grupy lub obowiązkami sprawozdawczymi, stwierdzonych w co najmniej dwóch państwach członkowskich, w których prowadzi działalność wybrany podmiot zobowiązany, kwota ta wynosi co najmniej 500 000 EUR i nie przekracza 2 000 000 EUR lub 1 % rocznego obrotu, w zależności od tego, która z tych kwot jest wyższa; b) w przypadku poważnych, wielokrotnych lub systematycznych naruszeń co najmniej jednego wymogu związanego z należytą starannością wobec klienta, z wewnętrznymi zasadami, procedurami i mechanizmami kontroli lub obowiązkami sprawozdawczymi, stwierdzonych w jednym państwie członkowskich, w którym prowadzi działalność wybrany podmiot zobowiązany, kwota ta wynosi co najmniej 100 000 EUR i nie przekracza 1 000 000 EUR lub 0,5 % rocznego obrotu, w zależności od tego, która z tych kwot jest wyższa; c) w przypadku poważnych, wielokrotnych lub systematycznych naruszeń wszelkich innych wymogów, stwierdzonych w co najmniej dwóch państwach członkowskich, w których prowadzi działalność wybrany podmiot zobowiązany, kwota ta wynosi co najmniej 100 000 EUR i nie przekracza 2 000 000 EUR; d) w przypadku poważnych, wielokrotnych lub systematycznych naruszeń wszelkich innych wymogów, stwierdzonych w jednym państwie członkowskim, w którym prowadzi działalność wybrany podmiot zobowiązany, kwota ta wynosi co najmniej 100 000 EUR i nie przekracza 1 000 000 EUR; e) w przypadku poważnych, wielokrotnych lub systematycznych naruszeń decyzji Urzędu, o których mowa w art. 6 ust. 1, kwota ta wynosi co najmniej 100 000 EUR i nie przekracza 1 000 000 EUR. 4.   Kwoty podstawowe podane w granicach określonych w ust. 3 koryguje się w razie potrzeby poprzez uwzględnienie okoliczności obciążających lub łagodzących, przy użyciu odpowiednich współczynników określonych w załączniku I. Odpowiednie współczynniki dla okoliczności obciążających stosuje się kolejno do kwoty podstawowej. Jeżeli zastosowanie ma więcej niż jeden współczynnik dla okoliczności obciążających, różnicę między podstawową kwotą a kwotą wynikającą z zastosowania każdego poszczególnego współczynnika dla okoliczności obciążających dolicza się do kwoty podstawowej. Jeżeli można określić korzyści uzyskane w wyniku naruszenia lub straty poniesione przez osoby trzecie w wyniku naruszenia, kwotę korzyści i strat dodaje się do łącznej kwoty kary po zastosowaniu współczynników. 5.   Odpowiednie współczynniki dla okoliczności łagodzących stosuje się kolejno do kwoty podstawowej. Jeżeli zastosowanie ma więcej niż jeden współczynnik łagodzący, różnicę między podstawową kwotą a kwotą wynikającą z zastosowania każdego poszczególnego współczynnika łagodzącego odlicza się od kwoty podstawowej. 6.   Maksymalna wysokość kary za poważne, wielokrotne lub systematyczne naruszenia, o których mowa w ust. 3 lit. a) i b), po zastosowaniu współczynników, o których mowa w ust. 4 i 5, nie przekracza 10 % całkowitego rocznego obrotu podmiotu zobowiązanego w poprzednim roku obrotowym. 7.   Maksymalna wysokość kary za poważne, wielokrotne lub systematyczne naruszenia, o których mowa w ust. 3 lit. c) i d), po zastosowaniu współczynników, o których mowa w ust. 4 i 5, nie przekracza 10 000 000 EUR. 8.   W przypadku gdy wybrany podmiot zobowiązany jest jednostką dominującą lub jednostką zależną jednostki dominującej, która ma obowiązek sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych zgodnie z art. 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE (37), stosownym całkowitym rocznym obrotem jest całkowity roczny obrót lub analogiczny rodzaj przychodów zgodnie z mającymi zastosowanie standardami rachunkowości według ostatniego dostępnego skonsolidowanego sprawozdania finansowego zatwierdzonego przez organ zarządzający jednostki dominującej najwyższego szczebla. 9.   W przypadkach nieobjętych ust. 1 niniejszego artykułu Urząd – jeżeli jest to konieczne do wykonywania zadań powierzonych mu na podstawie niniejszego rozporządzenia – może nakazać podmiotom sprawującym nadzór finansowy wszczęcie postępowania mającego na celu podjęcie działań zapewniających nałożenie odpowiednich kar pieniężnych zgodnie z prawem krajowym transponującym dyrektywę (UE) 2024/1640 i z wszelkimi odpowiednimi przepisami krajowymi powierzającymi szczególne uprawnienia, których obecnie nie przewidziano w prawie Unii. Nakładane kary pieniężne muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Akapit pierwszy ma zastosowanie do kar pieniężnych nakładanych na wybrane podmioty zobowiązane za naruszenia prawa krajowego transponującego dyrektywę (UE) 2024/1640 oraz do wszelkich kar pieniężnych nakładanych na członków organu zarządzającego wybranych podmiotów zobowiązanych, którzy na mocy prawa krajowego ponoszą odpowiedzialność za naruszenie popełnione przez wybrany podmiot zobowiązany. 10.   Kary pieniężne nakładane przez Urząd muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej Urząd należycie uwzględnia zdolność wybranego podmiotu zobowiązanego do zapłaty kary pieniężnej, a jeżeli kara pieniężna mogłaby mieć wpływ na zgodność z przepisami ostrożnościowymi, konsultuje się z organami nadzorującymi przestrzeganie przez wybrane podmioty zobowiązane mających zastosowanie przepisów prawa Unii.