art. 10

Artykuł 10 Wydalenie 1.   Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, by wydalić obywatela państwa trzeciego, wobec którego wydano decyzję nakazującą powrót lub decyzję nakazującą wydalenie, w przypadku gdy: a) obywatel państwa trzeciego nie wykonał obowiązku opuszczenia terytorium państw członkowskich zgodnie z art. 5; b) obywatel państwa trzeciego nie współpracuje z właściwymi organami; c) obywatel państwa trzeciego jest objęty zakresem stosowania art. 13; d) obywatel państwa trzeciego przemieszcza się do innego państwa członkowskiego bez zezwolenia, w tym w terminie określonym zgodnie z art. 5; e) właściwe organy uznają wydalenie za konieczne i proporcjonalne, zgodnie z prawem krajowym, z powodów innych niż powody wymienione w lit. a)–d). 2.   Niniejsze rozporządzenie nie uniemożliwia państwom członkowskim zezwalania na dobrowolny powrót lub ułatwiania dobrowolnego powrotu obywatela państwa trzeciego, który i tak podlega wydaleniu zgodnie z ust. 1, w szczególności jeżeli uznaje się, że prowadzi to do szybszego i skuteczniejszego powrotu. 3.   Właściwe organy mogą wydać decyzję nakazującą wydalenie każdego obywatela państwa trzeciego, który podlega procedurze powrotu. Jeżeli wydaje się decyzję nakazującą wydalenie, sporządza się ją na piśmie i może być zawarta w tej samej decyzji co decyzja nakazująca powrót lub może zostać wydana jako odrębna decyzja administracyjny lub orzeczenie sądowe lub może stanowić część innej decyzji administracyjnej lub sądowej. 4.   Jeżeli państwo powrotu nie zostało jeszcze określone lub jeżeli jest inne niż państwo powrotu określone wcześniej, właściwe organy określają przed przeprowadzeniem wydalenia – w decyzji nakazującej powrót lub decyzji nakazującej wydalenie – co najmniej jedno państwo powrotu. 5.   Jeżeli wydaje się decyzję nakazującą wydalenie, musi ona zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Obywatela państwa trzeciego informuje się o dostępnych środkach prawnych i terminach na skorzystanie z tych środków. O decyzji nakazującej wydalenie powiadamia się obywatela państwa trzeciego możliwie najszybciej, zgodnie z prawem krajowym wydającego decyzję państwa członkowskiego. 6.   Jeżeli wydaje się decyzję nakazującą wydalenie, obywatelowi państwa trzeciego zapewnia się, na wniosek, pisemne lub ustne tłumaczenie głównych elementów tej decyzji, w tym informacji o dostępnych środkach prawnych, na język, który jest zrozumiały dla obywatela państwa trzeciego lub co do którego można zasadnie przypuszczać, że jest dla niego zrozumiały. W tym celu właściwe organy mogą wykorzystywać – w stosownych przypadkach – ujednolicone szablony tłumaczeń lub narzędzia do tłumaczenia wspomaganego maszynowo lub do tłumaczenia wygenerowanego maszynowo. 7.   Jeżeli obywatel państwa trzeciego poinformuje o pojawieniu się istotnych przesłanek, że wydalenie naruszy zasadę non-refoulement, lub gdy organy państwa członkowskiego dowiedzą się o takich przesłankach, właściwe organy stosują wobec obywatela państwa trzeciego odpowiednią procedurę, w tym, w stosownych przypadkach, procedurę azylową zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2024/1348 lub, w przypadku państwa członkowskiego niezwiązanego tym rozporządzeniem, zgodnie z równoważnymi przepisami, jeżeli państwa te wprowadziły takie przepisy do swojego prawa krajowego, lub oceniają zgodnie z prawem krajowym, czy wydalenie jest zgodne z zasadą non-refoulement. Obywatel państwa trzeciego niezwłocznie przedstawia wszelkie istotne informacje dotyczące jego sytuacji osobistej, aby uzasadnić twierdzenie, że wydalenie naruszałoby zasadę non-refoulement. Właściwe organy mogą korzystać z wszelkich wcześniejszych ocen ryzyka refoulement w przypadku tego obywatela państwa trzeciego lub uwzględniać takie oceny. Kolejną ocenę stwierdzającą, że istnieje ryzyko refoulement, przeprowadza się wyłącznie wówczas, gdy istotne informacje zostały należycie uzasadnione. 8.   Państwa członkowskie mogą postanowić, że przestrzeganie zasady non-refoulement może być oceniane przez organ inny niż właściwy organ wydający lub wykonujący decyzję nakazującą powrót. 9.   Stosowanie środków przymusu w celu zapewnienia wydalenia musi być konieczne i proporcjonalne oraz w żadnym przypadku środki takie nie mogą obejmować użycia siły przekraczającego rozsądne granice. Są one wdrażane zgodnie z prawem krajowym, z poszanowaniem praw podstawowych i należnym szacunkiem dla godności i nietykalności cielesnej obywatela państwa trzeciego. 10.   Jeżeli wydalenie następuje drogą powietrzną, państwa członkowskie uwzględniają wspólne wytyczne w sprawie postanowień dotyczących tajności w odniesieniu do wspólnych wydaleń drogą powietrzną, które to wytyczne określono w załączniku do decyzji Rady 2004/573/WE (28).