art. 13 ust. 1-4

Artykuł 13 Powrót obywateli państw trzecich stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa 1.   Niniejszy artykuł stosuje się do obywateli państw trzecich, jeżeli: a) stanowią oni zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa narodowego, w tym gdy dotyczy ich wpis dokonany na podstawie art. 24 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1861 (29); b) istnieją racjonalne przesłanki, by sądzić, że popełnili oni poważne przestępstwo, o którym mowa w art. 2 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW (30), lub popełnili przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej dwóch lat na mocy prawa krajowego lub popełnili kilka przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej jednego roku na mocy prawa krajowego; c) istnieją racjonalne przesłanki wskazujące, że są oni zamieszani w którekolwiek z przestępstw, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 (31); d) istnieją racjonalne przesłanki wskazujące na ich zamiar popełnienia przestępstwa, o którym mowa w lit. b) i c) niniejszego ustępu, na terytorium państwa członkowskiego; e) istnieją racjonalne przesłanki wskazujące, że stanowią oni inne zagrożenie dla bezpieczeństwa określone w prawie krajowym. 2.   Ust. 1 lit. b), c) i d) stosuje się również do obywateli państw trzecich, jeżeli istnieją racjonalne przesłanki wskazujące, że osoby te podżegają do popełnienia przestępstw lub czynów, o których mowa w tych literach, lub w inny sposób uczestniczą w ich popełnianiu. 3.   Obywatele państw trzecich objęci zakresem stosowania niniejszego artykułu podlegają wydaleniu zgodnie z art. 10. 4.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby decyzje nakazujące powrót dotyczące obywateli państw trzecich objętych zakresem stosowania niniejszego artykułu były traktowane i wykonywane priorytetowo. 5.   Na zasadzie odstępstwa od odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia obywatele państw trzecich objęci zakresem stosowania niniejszego artykułu mogą: a) podlegać zakazowi wjazdu wydanemu zgodnie z art. 8 na okres przekraczający maksymalny czas trwania, o którym mowa w art. 8 ust. 8, lub zakazowi wjazdu na czas nieokreślony, jeżeli jest to uzasadnione i proporcjonalne do zagrożenia dla bezpieczeństwa stwarzanego przez obywatela państwa trzeciego; w takich przypadkach stosuje się art. 9 ust. 4; b) zostać umieszczeni w ośrodku detencyjnym zgodnie z art. 29 ust. 3 lit. c); c) zostać umieszczeni w jednostkach penitencjarnych i – w miarę możliwości – być przetrzymywani oddzielnie od zwykłych osadzonych; d) podlegać detencji na dodatkowe okresy przekraczające maksymalny czas trwania przewidziany w art. 30 ust. 3, określone przez sąd lub trybunał z uwzględnieniem okoliczności danego przypadku i podlegające kontroli sądu lub trybunału co najmniej raz na trzy miesiące. 6.   Jeżeli zagrożeniu dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa narodowego, jakie stanowią obywatele państw trzecich, o których mowa w ust. 1 lit. a), nie można skutecznie przeciwdziałać na podstawie niniejszego artykułu, państwa członkowskie mogą ustanowić inne środki w prawie krajowym. Podejmując stosowną decyzję, państwa członkowskie zapewniają, aby środki te były konieczne i proporcjonalne z uwzględnieniem wagi tego zagrożenia lub niebezpieczeństwa, jakie stwarza dana osoba. 7.   Państwa członkowskie mogą korzystać z istniejącej dogłębnej oceny bezpieczeństwa wszystkich istotnych okoliczności przeprowadzonej przez właściwe organy na poprzednich etapach, w tym w kontekście procedur azylowych, wizowych i kontroli granicznej, w tym kontroli przesiewowej.