art. 14 ust. 4-5

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2026/2280 z dnia 7 października 2026 r. ustanawiające wspólny system powrotów obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających w Unii oraz uchylające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE, dyrektywę Rady 2001/40/WE i decyzję Rady 2004/191/WE

32026R2280

Treść przepisu

Artykuł 14 Powrót do państwa trzeciego, z którym zawarto umowę lub uzgodnienie 1.   Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego do państwa powrotu, o którym mowa wu art. 3 akapit pierwszy pkt 3 lit. g), wymaga zawarcia umowy lub uzgodnienia z tym państwem trzecim. Taka umowa lub takie uzgodnienie może zostać zawarte wyłącznie z takim państwem trzecim, w którym przestrzegane są międzynarodowe standardy i zasady praw człowieka, zgodnie z prawem międzynarodowym, w tym z zasadą non-refoulement. 2.   W umowie lub uzgodnieniu zawartym na podstawie ust. 1, określa się: a) procedury mające zastosowanie do powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich z terytorium państw członkowskich do państwa powrotu, o którym mowa w art. 3 pkt 3 lit. g); b) warunki pobytu obywatela państwa trzeciego w państwie powrotu, o którym mowa w art. 3 pkt 3 lit. g), w tym obowiązki i zakres odpowiedzialności stron tej umowy lub tego uzgodnienia; c) obowiązki państwa trzeciego, o którym mowa w ust. 1 zdanie drugie; d) skutki naruszenia takiej umowy lub takiego uzgodnienia lub istotnej zmiany mającej negatywny wpływ na sytuację w państwie powrotu, o którym mowa w art. 3 pkt 3 lit. g). 3.   Jeżeli w umowie lub uzgodnieniu zawartym na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu przewidziano dalszy etap powrotu do państwa powrotu, o którym mowa w art. 3 pkt 3 lit. a)–d), w umowie lub uzgodnieniu, oprócz elementów wskazanych w ust. 2 niniejszego artykułu, określa się: a) skutki w przypadku, gdy dalszy etap powrotu nie jest możliwy; b) odpowiednie obowiązki i zakres odpowiedzialności stron tej umowy lub tego uzgodnienia; c) skutki istotnej zmiany mającej negatywny wpływ na sytuację w państwie powrotu, o którym mowa w art. 3 pkt 3 lit. g); d) niezależny organ lub mechanizm monitorowania skutecznego stosowania umowy lub uzgodnienia. Umowa lub uzgodnienie na podstawie akapitu pierwszego mogą zawierać warunki detencji w państwie powrotu, o którym mowa w art. 3 pkt 3 lit. g). 4.   Państwa członkowskie informują w odpowiednim czasie zainteresowane państwa członkowskie o negocjacjach dotyczących umowy lub uzgodnienia, o których mowa w ust. 1, z państwem trzecim, które posiada wspólną granicę z tymi państwami członkowskimi. Państwa członkowskie informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie o dwustronnych lub wielostronnych umowach lub uzgodnieniach zawartych zgodnie z ust. 1 przed ich wejściem w życie lub – jeżeli umowa lub uzgodnienie ma być stosowane tymczasowo – przed rozpoczęciem ich tymczasowego stosowania. Komisja i pozostałe państwa członkowskie są również informowane o wszelkich późniejszych zmianach takich umów lub uzgodnień lub o ich rozwiązaniu. 5.   Małoletni bez opieki nie mogą być powróceni do państwa powrotu, o którym mowa w art. 3 pkt 3 lit. g), na podstawie umowy lub uzgodnienia, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. SEKCJA 4 POWRÓT MAŁOLETNICH

© Unia Europejska, źródło: EUR-Lex (eur-lex.europa.eu), pozyskano 28.10.2026. Autentyczne są wyłącznie wersje opublikowane w Dz. Urz. UE. · PDF źródłowy