art. 20

Artykuł 20 Dyspozycyjność do celów procesu powrotu 1.   W celu przygotowania i zapewnienia skutecznego powrotu lub zachęcenia w większym stopniu do wykonania obowiązku opuszczenia terytorium państw członkowskich i współpracy, państwa członkowskie mogą zastosować wobec obywatela państwa trzeciego co najmniej jeden z poniższych środków: a) obowiązek pozostawania na określonym obszarze geograficznym na terytorium państwa członkowskiego, po którym może się swobodnie przemieszczać; b) obowiązek zamieszkiwania pod określonym adresem lub w miejscu wyznaczonym przez właściwe organy; c) obowiązek zgłaszania się do właściwych organów w określonych terminach osobiście lub w inny sposób, jak określono w prawie krajowym; d) środki inne niż te, o których mowa w lit. a)–c), jeżeli przewidziano je w prawie krajowym. 2.   Wszelkie środki, o których mowa w ust. 1, stosuje się wyłącznie w zakresie uwzględniającym szczególne potrzeby osób wymagających szczególnego traktowania oraz najlepszy interes dziecka. 3.   Środki, o których mowa w ust. 1, mogą także zostać nałożone na obywateli państw trzecich, którzy nie mogą zostać wydaleni z powodu braku ich współpracy z właściwymi organami. 4.   Właściwe organy mogą, na wniosek obywatela państwa trzeciego, udzielić zezwolenia na czasowe niestosowanie się do środka, o którym mowa w ust. 1. 5.   Obywatela państwa trzeciego informuje się, czy udzielono mu zezwolenia, o którym mowa w ust. 4. 6.   Obywatel państwa trzeciego nie musi występować z wnioskiem o udzielenie zezwolenie na podstawie ust. 4 w celu stawienie się przed organami lub sądami, jeżeli w przeciwnym razie naruszyłby swoje obowiązki określone w ust. 1 oraz jeżeli jego obecność jest konieczna. Obywatel państwa trzeciego z wyprzedzeniem powiadamia właściwe organy o takiej konieczności stawienia się przed organami lub sądami. 7.   Decyzje wydane zgodnie z ust. 1 lit. b) i c) muszą być sporządzone na piśmie, być proporcjonalne i uwzględniać szczególne okoliczności dotyczące obywatela państwa trzeciego. 8.   Obywatela państwa trzeciego powiadamia się o każdej decyzji o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz o skutkach niewykonania tej decyzji, w tym o detencji na podstawie art. 29.