art. 30 ust. 4-6

Artykuł 30 Okres detencji 1.   Detencja trwa jak najkrócej i dopóki istnieją podstawy określone w art. 29 i jest to konieczne do zapewnienia skutecznego i pomyślnego powrotu obywatela państwa trzeciego. 2.   Jeżeli okaże się, że podstawy określone w art. 29 przestały już istnieć, obywatel państwa trzeciego zostaje zwolniony z ośrodka detencyjnego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Takie zwolnienie nie wyklucza zastosowania środków zgodnie z art. 20 i art. 23. 3.   Okres detencji w państwie członkowskim nie może przekraczać 12 miesięcy. Jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że procedura powrotu potrwa dłużej ze względu na brak współpracy ze strony obywatela państwa trzeciego lub opóźnienia w uzyskiwaniu niezbędnej dokumentacji od państw trzecich, lub inne nadzwyczajne okoliczności przewidziane w prawie krajowym detencję można stosować przez dłuższy okres, który nie może jednak przekroczyć 24 miesięcy w danym państwie członkowskim. Jeżeli obywatel państwa trzeciego przemieścił się do innego państwa członkowskiego, a jego zachowanie stanowi podstawę do zastosowania detencji, o której mowa w art. 29 ust. 3, stosuje się nowy okres detencji. 4.   Po upływie maksymalnego okresu detencji wynoszącego 24 miesiące, o którym mowa w ust. 3, detencja może być stosowana przez kolejne okresy nieprzekraczające łącznie 6 miesięcy, w przypadku gdy istnieje ryzyko ucieczki i gdy pojawiły się rozsądne perspektywy wydalenia z powodu co najmniej jednej z następujących zmian okoliczności: a) nowe istotne informacje na temat tożsamości obywatela państwa trzeciego; b) uzyskano dokument podróży lub można zasadnie przypuszczać, że zostanie uzyskany w wyniku zmiany okoliczności; c) poprawiła się współpraca z danym państwem trzecim. Umieszczając obywatela państwa trzeciego w ośrodku detencyjnym zgodnie z niniejszym ustępem, właściwe organy traktują taki przypadek priorytetowo, aby stosować detencję jak najkrócej. 5.   Upływ maksymalnych okresów detencji zgodnie z ust. 3 i 4 nie wyklucza zastosowania środków zgodnie z art. 20 i art. 23. 6.   Jeżeli obywatel państwa trzeciego współpracuje w sprawie swojego powrotu w trakcie stosowania detencji, dobrowolny powrót obywatela państwa trzeciego organizuje się w stosownych przypadkach bez zbędnej zwłoki. Detencja może, w stosownych przypadkach, być stosowana do czasu wyjazdu w celu zapewnienia skutecznego powrotu zgodnie z ust. 3 i 4.