art. 5

Artykuł 5 Decyzja nakazująca powrót 1.   Decyzję nakazującą powrót wydają właściwe organy państwa członkowskiego wobec każdego obywatela państwa trzeciego nielegalnie przebywającego na jego terytorium; w decyzji nakazującej powrót stwierdza się lub nakłada na obywatela państwa trzeciego obowiązek opuszczenia terytorium państw członkowskich. 2.   W decyzji nakazującej powrót: a) określa się nieprzekraczający 30 dni termin wyjazdu, przed upływem którego obywatel państwa trzeciego musi opuścić terytorium państw członkowskich; lub b) stwierdza się, że obywatel państwa trzeciego musi natychmiast opuścić terytorium państw członkowskich. Nieprzekraczalny termin wyjazdu, o którym mowa w lit. a) akapitu pierwszego, może zostać skrócony zgodnie z prawem krajowym. Państwa członkowskie mogą określić w swoim prawie krajowym okoliczności, w których obywatelowi państwa trzeciego należy wyznaczyć termin wyjazdu lub w których ma natychmiast opuścić terytorium państw członkowskich. 3.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 akapit pierwszy lit. a), w decyzji nakazującej powrót można określić termin wyjazdu przekraczający 30 dni z należytym uwzględnieniem szczególnych okoliczności danego przypadku. 4.   Właściwe organy mogą przedłużyć termin wyjazdu, który został wcześniej określony w decyzji nakazującej powrót, uwzględniając należycie szczególne okoliczności danego przypadku, w szczególności uczestnictwo w programie powrotu i reintegracji zgodnie z art. 44 ust. 3 lub wykonywanie obowiązku współpracy określonego w art. 18. 5.   Właściwe organy mogą skrócić termin wyjazdu, który został wcześniej określony w decyzji nakazującej powrót, w przypadku niewykonywania obowiązku współpracy określonego w art. 18. 6.   Dzień, od którego liczy się termin wyjazdu, jest określany w prawie krajowym. 7.   Decyzję nakazującą powrót wydaje się na piśmie, podając w niej uzasadnienie faktyczne i prawne. Obywatela państwa trzeciego informuje się o dostępnych środkach prawnych i terminach na skorzystanie z tych środków. Obywatela państwa trzeciego powiadamia się o decyzji nakazującej powrót najszybciej jak to możliwe, zgodnie z prawem krajowym wydającego decyzję państwa członkowskiego. Jeżeli miejsce pobytu obywatela państwa trzeciego jest nieznane, o decyzji nakazującej powrót powiadamia się zgodnie z prawem krajowym. 8.   Właściwe organy mogą podjąć decyzję o nieprzekazywaniu lub o przekazaniu w ograniczonym zakresie uzasadnienia faktycznego, o którym mowa w ust. 7, jeżeli prawo krajowe przewiduje ograniczenie prawa do informacji lub gdy jest to konieczne do ochrony porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa narodowego oraz w celu zapobiegania przestępstwom karnym, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania przestępstw karnych. W takich przypadkach obywatela państwa trzeciego informuje się o zasadniczych powodach podjęcia decyzji nakazującej powrót w celu uzyskania dostępu do skutecznego środka prawnego. Obowiązek informowania obywatela państwa trzeciego o zasadniczych powodach nie obejmuje obowiązku ujawnienia jakichkolwiek informacji niejawnych. 9.   Państwo lub państwa powrotu mogą zostać określone w decyzji nakazującej powrót lub zgodnie z art. 10 ust. 4 przed przeprowadzeniem wydalenia. W przypadku gdy obywatel państwa trzeciego postanowi dobrowolnie powrócić do innego państwa niż państwo lub państwa powrotu określone w decyzji nakazującej powrót lub w decyzji nakazującej wydalenie, nie jest konieczne wydanie nowej decyzji określającej to państwo powrotu. 10.   Właściwe organy mogą wydawać decyzję nakazującą powrót w przypadku wystąpienia przeszkód utrudniających wydalenie. W przypadku gdy państwo powrotu zostało określone w decyzji nakazującej powrót i stwierdzono ryzyko refoulement, wydalenie do tego państwa powrotu zostaje wstrzymane zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a). 11.   Obywatelowi państwa trzeciego zapewnia się, na wniosek, pisemne lub ustne tłumaczenie głównych elementów decyzji nakazujących powrót, w tym tłumaczenie informacji o dostępnych środkach prawnych, na język, który jest zrozumiały dla obywatela państwa trzeciego lub co do którego można zasadnie przypuszczać, że jest dla niego zrozumiały. W tym celu właściwe organy mogą wykorzystywać – w stosownych przypadkach – ujednolicone szablony tłumaczeń lub narzędzia do tłumaczenia wspomaganego maszynowo lub do tłumaczenia wygenerowanego maszynowo. 12.   Decyzję nakazującą powrót wydaje się w tym samym akcie lub w odrębnym akcie jednocześnie i wraz z decyzją o zakończeniu legalnego pobytu obywatela państwa trzeciego lub bez zbędnej zwłoki po tym terminie, nie naruszając zabezpieczeń proceduralnych przewidzianych w rozdziale V i innych odpowiednich przepisów prawa Unii i prawa międzynarodowego. 13.   Komisja przyjmuje najpóźniej w dniu 17 kwietnia 2027 r. akt wykonawczy w celu ustanowienia formularza „europejskiego nakazu powrotu”. Europejski nakaz powrotu zawiera główne elementy decyzji nakazującej powrót oraz, w odpowiednim przypadku, decyzji nakazującej wydalenie. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 2. 14.   Po wydaniu decyzji nakazującej powrót państwa członkowskie wykorzystują europejski nakaz powrotu i udostępniają go za pośrednictwem Systemu Informacyjnego Schengen zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1860. 15.   Do dnia przyjęcia aktu wykonawczego, o którym mowa w ust. 13, państwa członkowskie oraz Komisja i odpowiednie agencje Unii, takie jak eu-LISA, rozpoczynają wprowadzanie, niezbędnych rozwiązań prawnych i technicznych, aby udostępniać europejski nakaz powrotu za pośrednictwem Systemu Informacyjnego Schengen i tym samym ułatwić wykonywanie obowiązku ustanowionego w ust. 14. W stosownych przypadkach Komisja i odpowiednie agencje Unii, takie jak eu-LISA, udzielają wsparcia państwom członkowskim. 16.   Do dnia 17 października 2027 r. Komisja i odpowiednie agencje Unii, takie jak eu-LISA, wdrożą środki zapewniające możliwość zautomatyzowanej obsługi europejskiego nakazu powrotu w celu zwiększenia skuteczności stosowania art. 7. 17.   Do dnia 17 października 2027 r. państwa członkowskie powiadamiają Komisję o niezbędnych rozwiązaniach prawnych i technicznych wprowadzonych w celu wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 14.