art. 6

Artykuł 6 Wyjątki od obowiązku wydania decyzji nakazującej powrót 1.   Właściwe organy państw członkowskich mogą podjąć decyzję o niewydawaniu decyzji nakazującej powrót, w przypadku gdy nielegalnie przebywający obywatel państwa trzeciego: a) został przekazany do innego państwa członkowskiego zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23a rozporządzenia (UE) 2016/399; b) został przekazany do innego państwa członkowskiego na podstawie dwustronnych umów lub uzgodnień lub w ramach współpracy między państwami członkowskimi zgodnie z art. 42; c) jest osobą, której nielegalny pobyt wykryto w związku z odprawą graniczną przeprowadzoną przy wyjeździe na granicy zewnętrznej zgodnie z art. 8 rozporządzenia (UE) 2016/399 lub, w przypadku państw członkowskich niezwiązanych tym rozporządzeniem, w związku z równoważną kontrolą przeprowadzoną zgodnie z prawem krajowym, aby uniknąć w jak największym stopniu opóźnienia wyjazdu obywatela państwa trzeciego. 2.   Decyzji nakazującej powrót nie wydaje się w przypadku, gdy obywatel państwa trzeciego posiada ważny dokument pobytowy, wizę długoterminową lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu wydane przez inne państwo członkowskie. 3.   W przypadkach, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, państwo członkowskie, na którego terytoriom obywatel państwa trzeciego przebywa nielegalnie, wymaga, aby obywatel państwa trzeciego natychmiast udał się na terytorium innego państwa członkowskiego. Jeżeli obywatel państwa trzeciego nie wykona tego obowiązku lub gdy natychmiastowy wyjazd obywatela państwa trzeciego jest konieczny ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa narodowego, państwo członkowskie, na którego terytorium ten obywatel państwa trzeciego nielegalnie przebywa, może zwrócić się o współpracę do innych państw członkowskich zgodnie z art. 42 lub wydać decyzję nakazującą powrót zgodnie z art. 5. 4.   Decyzji nakazującej powrót nie wydaje się w przypadku stosowania procedury określonej w art. 7.