art. 7 ust. 1-5

Artykuł 7 Uznawanie i wykonywanie decyzji nakazujących powrót wydanych przez inne państwo członkowskie 1.   Państwo członkowskie, w którym obywatel państwa trzeciego przebywa nielegalnie (zwane dalej „wykonującym decyzję państwem członkowskim”), może uznać i wykonać wykonalną decyzję nakazującą powrót oraz, w stosownych przypadkach, decyzję nakazującą wydalenie, wydane wobec tego obywatela państwa trzeciego przez inne państwo członkowskie (zwane dalej „wydającym decyzję państwem członkowskim”) zgodnie z art. 5 ust. 1 i art. 10 ust. 3. Wykonanie to musi być oparte na informacjach zawartych w europejskim nakazie powrotu, i przeprowadzone zgodnie z krajowymi przepisami i procedurami określonymi w art. 10. 2.   Uznawanie nie musi mieć postaci procedury administracyjnej. Państwa członkowskie nie są zobowiązane do wydawania decyzji administracyjnych lub orzeczeń administracyjnych do celu uznania. 3.   Jeżeli państwo członkowskie nie uzna lub nie wykona decyzji nakazującej powrót lub decyzji nakazującej wydalenie zgodnie z ust. 1, państwo to wydaje decyzję nakazującą powrót z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 5 lub decyzję nakazującą wydalenie zgodnie z art. 10 ust. 3. 4.   Jeżeli zgodnie z ust. 1 państwo członkowskie uznaje lub wykonuje decyzję nakazującą powrót lub decyzję nakazującą wydalenie, zawiesza ono wydalenie, jeżeli skutki decyzji nakazującej powrót lub decyzji nakazującej wydalenie są zawieszone w wydającym decyzję państwie członkowskim, i może wydać decyzję nakazującą powrót z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 5. 5.   Jeżeli wydające decyzję państwo członkowskie zawiesi lub cofnie decyzję nakazującą powrót lub jeżeli decyzja nakazująca powrót zostanie unieważniona przez organ administracyjny lub przez sąd lub trybunał, wykonujące decyzję państwo członkowskie wydaje decyzję nakazującą powrót z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 5. 6.   Wydające decyzję państwo członkowskie przekazuje wykonującemu decyzję państwu członkowskiemu, na jego wniosek, wszystkie dostępne dane i dokumenty niezbędne do celów powrotu lub wydalenia zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1860. 7.   Stosowanie niniejszego artykułu pozostaje bez uszczerbku dla stosowania wyjątków określonych w art. 6. 8.   Do dnia przyjęcia aktu wykonawczego, o którym mowa w art. 5 ust. 13, państwa członkowskie rozpoczynają działania przygotowawcze, które mogłyby ułatwić uznawanie decyzji nakazujących powrót lub decyzji nakazujących wydalenie wydanych przez inne państwo członkowskie, w tym, w stosownych przypadkach, wprowadzają rozwiązania prawne i techniczne w swoich systemach krajowych, zmiany w krajowych systemach informatycznych, odpowiednie szkolenia i działania w ramach projektów pilotażowych. 9.   Do dnia 17 października 2029 r. Komisja oceni wdrożenie wzajemnego uznawania na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu, a w szczególności następujące kwestie: a) czy rozwiązania prawne i techniczne, o których mowa w art. 5 ust. 15, mające na celu udostępnienie europejskiego nakazu powrotu za pośrednictwem Systemu Informacyjnego Schengen, zostały wprowadzone przez państwa członkowskie i czy są skuteczne; b) czy państwa członkowskie wprowadziły rozwiązania prawne i techniczne, które zapewniają zautomatyzowaną obsługę europejskiego nakazu powrotu, o której mowa w art. 5 ust. 16; c) skuteczność uznawania i wykonywania decyzji nakazujących powrót i decyzji nakazujących wydalenie; d) wynikające z tego obciążenie krajowych systemów sądowniczych i administracyjnych oraz e) wyniki odpowiednich szkoleń i działań w ramach projektów pilotażowych. 10.   Na podstawie oceny, o której mowa w ust. 9, Komisja przedkłada, w stosownych przypadkach, wnioski ustawodawcze, w tym wszelkie ukierunkowane zmiany mające na celu zapewnienie skutecznych powrotów, z myślą o wprowadzeniu obowiązkowego uznawania i wykonywania wykonalnych decyzji nakazujących powrót i decyzji nakazujących wydalenie wydanych przez inne państwo członkowskie. Jeżeli Komisja nie przedłoży wniosku, musi to uzasadnić. SEKCJA 2 ZAKAZ WJAZDU