art. 8 ust. 3-6

Artykuł 8 Wydawanie zakazu wjazdu 1.   Decyzji nakazującej powrót towarzyszy zakaz wjazdu, gdy: a) obywatel państwa trzeciego podlega wydaleniu zgodnie z art. 10; b) obowiązek opuszczenia terytorium państw członkowskich nie został wykonany w terminach określonych zgodnie z art. 5; lub c) obywatel państwa trzeciego stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa w rozumieniu art. 13. 2.   W przypadkach innych niż wymienione w ust. 1 właściwe organy mogą dołączyć zakaz wjazdu do decyzji nakazującej powrót lub decyzji nakazującej wydalenie, biorąc pod uwagę istotne okoliczności, w szczególności poziom współpracy ze strony obywatela państwa trzeciego. 3.   Zakaz wjazdu wydaje się na piśmie w ramach decyzji nakazującej powrót lub decyzji nakazującej wydalenie lub oddzielnie. Obywatela państwa trzeciego powiadamia się o zakazie wjazdu w języku, który jest dla niego zrozumiały lub co do którego można zasadnie przypuszczać, że jest dla niego zrozumiały. W tym celu właściwe organy mogą wykorzystywać – w stosownych przypadkach – ujednolicone szablony tłumaczeń lub narzędzia do tłumaczenia wspomaganego maszynowo lub do tłumaczenia wygenerowanego maszynowo. 4.   Właściwe organy mogą nałożyć zakaz wjazdu bez wydawania decyzji nakazującej powrót wobec obywatela państwa trzeciego, który przebywa nielegalnie na terytorium państw członkowskich i którego nielegalny pobyt został wykryty w związku z odprawą graniczną przeprowadzoną przy wyjeździe zgodnie z art. 8 rozporządzenia (UE) 2016/399 lub, w przypadku państw członkowskich niezwiązanych tym rozporządzeniem, w związku z równoważną kontrolą przeprowadzoną zgodnie z prawem krajowym. W takich przypadkach zakaz wjazdu można nałożyć i powiadomić o nim po opuszczeniu terytorium państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, aby uniknąć w jak największym stopniu opóźnienia wyjazdu obywatela państwa trzeciego. 5.   Jeżeli nielegalnie przebywający obywatel państwa trzeciego wyjedzie z terytorium państw członkowskich przed wydaniem decyzji nakazującej powrót, właściwe organy mogą nałożyć zakaz wjazdu bez wydania decyzji nakazującej powrót. 6.   Jeżeli powody wydania zakazu wjazdu pojawiły się po wydaniu decyzji nakazującej powrót, właściwe organy mogą nałożyć zakaz wjazdu bez wydania nowej decyzji nakazującej powrót. 7.   Właściwe organy mogą wstrzymać się od wydania zakazu wjazdu w indywidualnych przypadkach ze względów humanitarnych, jeżeli obywatel państwa trzeciego jest ofiarą handlu ludźmi lub jeżeli obywatel państwa trzeciego należycie współpracuje z właściwymi organami, w tym przystąpił do programu powrotu i reintegracji. 8.   Czas trwania zakazu wjazdu określa się z należytym uwzględnieniem wszystkich istotnych dla danego przypadku okoliczności na maksymalnie 10 lat. Bez uszczerbku dla art. 13 ust. 5 lit. a) zakaz wjazdu może zostać wydany na maksymalny okres 20 lat z należytym uzasadnieniem, jeżeli uznaje się za konieczne uniemożliwienie obywatelowi państwa trzeciego wjazdu na terytorium państw członkowskich. 9.   Okres obowiązywania zakazu wjazdu rozpoczyna się w dniu, w którym obywatel państwa trzeciego opuścił terytorium państw członkowskich.