0111-KDIB1-1.4010.504.2021.1.MF

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 13 października 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia czy Spółka może uwzględnić w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca potwierdzająca fizyczny zwrot urządzenia, zmniejszenie przychodu uzyskanego uprzednio w związku z dokonaniem dostawy urządzenia, umowa o sprzedaż którego została uznana przez sąd, z mocą wsteczną, za nieważną. Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego Wnioskodawca jest Spółką akcyjną (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”), (...). Pod aktualną nazwą Spółka funkcjonuje od ... 2019 r. i było to skutkiem połączenia, w ramach którego nastąpiło przejęcie przez spółkę R. S.A. spółki G. Sp. z o.o. Z kolei spółka R. S.A. powstała w wyniku przekształcenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Przekształcenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zostało dokonane na podstawie uchwały w sprawie przekształcenia z dnia ... 2008 r. Wskazane przekształcenie i połączenie nie ma znaczenia dla zakresu niniejszej interpretacji ze względu na bezsprzeczną ciągłość podatkowo-prawną funkcjonowania Spółki. Na podstawie umowy z dnia 6 lipca 2007 r. nr (...) Wnioskodawca, działając jeszcze wówczas w formie spółki z o.o., której jest bezsprzecznym następcą podatkowo-prawnym, dokonał na rzecz innego przedsiębiorcy, p. M. (dalej: „Nabywca”) dostawy (...) wraz z oprogramowaniem (...) i montażem. Sprzedaż została dokonana w dniu ... 2007 r. za cenę brutto 1.438.103,06 zł, na którą składała się kwota netto 1.178.773,00 zł i VAT 259.330,06 zł. Dostawa została udokumentowana fakturą z dnia 7 września 2007 r. o nr (...). Nabywca zapłacił Spółce ustaloną cenę, przy czym część ceny, w kwocie brutto 589.029,41zł została uregulowana przed dokonaniem dostawy i udokumentowana fakturą z dnia 12 lipca 2007 r., nr (...). W dniu ... 2008 r. Nabywca wezwał Spółkę do wymiany urządzenia na nowe, wolne od wad w terminie 5 dni, a w dniu ... 2008 r. oświadczył o odstąpieniu od umowy, żądając zwrotu uiszczonej zapłaconej ceny. Jednocześnie Nabywca, wskazując na regulacje prawa cywilnego, zadeklarował korzystanie z prawa zatrzymania urządzenia do dnia otrzymania zwrotu ceny. Spółka nie uznała zasadności żądania, uznając że urządzenie ma zadeklarowane parametry i nie jest dotknięte wadami, nie dokonała zwrotu ceny, a Nabywca nie dokonał zwrotu zakupionego uprzednio urządzenia. 6 sierpnia 2009 r. Nabywca wniósł pozew, w ramach którego zażądał od Spółki zapłaty: - 1.438.103,06 zł tytułem zwrotu ceny (...) w związku z odstąpieniem od umowy sprzedaży, z odsetkami ustawowymi od dnia odstąpienia od umowy, tj. od dnia 22 sierpnia 2008 r. do dnia zapłaty, - 344.842,94 zł z tytułu naprawienia szkody poniesionej wskutek wad ww. plotera, kosztów zawarcia umowy i nakładów, w trakcie postępowania powód zmodyfikował zakres żądania pozwu w części odszkodowawczej obniżając je łącznie o kwotę 133.755,86 zł (przy czym, dokonując obniżenia Nabywca zastrzegł, iż rezygnuje z dochodzenia znacznej części tej kwoty z przyczyn eknomicznych). - zwrotu kosztów postępowania. Spółka nie uznała powództwa i wniosła o jego oddalenie wraz z zasądzeniem na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Postępowanie przed Sądem Okręgowym w (...) jako sądem pierwszej instancji prowadzone było przez okres ponad siedmiu lat i zakończył się wyrokiem wydanym 27 stycznia 2017 r. W toku postępowania opracowane zostały przez biegłych dwie opinie na zlecenie Sądu, badanych było szereg dowodów z dokumentów, korespondencji, ze świadków. W wydanym 27 stycznia 2017 r. orzeczeniu sygn. akt (...) Sąd Okręgowy w (...) oddalił powództwo w całości. Od takiego orzeczenia Nabywca wniósł apelację. Na skutek wniesionej apelacji Sąd Apelacyjny w (...) wyrokiem z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. akt (...) zmienił w części wyrok Sądu Okręgowego w (...) z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt (...). W wyniku tego wyrok został częściowo zmieniony w ten sposób, że zasądzono od Spółki na rzecz Nabywcy kwotę 1.438.103,06 zł tytułem zwrotu ceny wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty za okres od dnia 30 sierpnia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty. Zasądzone odsetki są odsetkami za opóźnienie w zapłacie zobowiązania tytułem zwrotu ceny (tj. zgodnie z art. 481 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 455 Kodeksu cywilnego). Jednocześnie sąd apelacyjny utrzymał w mocy orzeczenie sądu pierwszej instancji w części dotyczącej roszczenia o charakterze odszkodowawczym. Potwierdzając tym samym, że Spółka nie jest zobowiązana do wypłaty żadnego odszkodowania, które byłoby uzasadnione wadami dostarczonego urządzenia. Ponadto, sąd apelacyjny obciążył Spółkę częścią kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z orzeczeniem 80% całych kosztów postępowania obciążyło Spółkę, a 20% Nabywcę. Przelewem z dnia 8 lipca 2021 r. Spóła przekazała Nabywcy kwotę 3.427.397,53 tytułem zwrotu ceny w kwocie 1.438.103,06 zł i 1.989.294,47 zł tytułem zapłaty zasądzonych odsetek, a także przelewami z 8 i 9 lipca 2021 r. kwotę 20.000,80 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wypłata została dokonana, zgodnie z dyspozycją Nabywcy, na rachunek jego pełnomocnika). Ze względu na to, że urządzenie nie zostało postawione przez Nabywcę do odbioru w miejscu, do którego zostało dostarczone przez Spółkę i w którym zostało zainstalowane, ale również z uwagi na konieczność organizacji logistycznej, zapewnienie fachowego demontażu, specjalistycznego transportu (ze względu na wymiary, wagę, specyfikację techniczną) ale również z uwagi na ewentualne rozważane wystąpienie przez Spółkę wobec Nabywcy z roszczeniem o bezpodstawne wzbogacenia powodowane używaniem urządzenia (co będzie wymagało pozyskanie ekspertyz o stanie urządzenia), do dnia złożenia niniejszego wniosku Spółka nie odebrała od Nabywcy urządzania, a co za tym idzie nie wystawiła faktury korygującej. Po odbiorze (zwrocie) urządzenia, czyli po powrotnym nabyciu prawa do rozporządzania urządzeniem jak właściciel, Spółka zamierza wystawić fakturę korygującą do faktury sprzedaży z dnia 7 września 2007 r., o nr (...). Ze względu na to, że dostawa została dokonana w 2007 r. zobowiązanie podatkowe powstałe tytułem jej dokonania uległo przedawnieniu. Pytanie Czy Spółka może uwzględnić w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca potwierdzająca fizyczny zwrot urządzenia, zmniejszenie przychodu uzyskanego uprzednio w związku z dokonaniem dostawy urządzenia, umowa o sprzedaż którego została uznana przez sąd, z mocą wsteczną, za nieważną? Państwa stanowisko w sprawie Ze względu na retrospektywny skutek orzeczenia i w ramach takiego uznanie za nieważną dokonaną przez Spółkę sprzedaż urządzenia, Spółka może uwzględnić zmniejszenie przychodu w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca potwierdzająca fizyczny zwrot towaru. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Otrzymanie przez Wnioskodawcę zwrotu towaru jako przesłanka korekty ponad wszelką wątpliwość nie stanowi błędu rachunkowego ani innej oczywistej omyłki. W art. 12 ust. 3l pkt 1 ustawy o CIT prawodawca zastrzegł, że sposób korygowania zapisany w art. 12 ust. 3j ustawy o CIT nie ma zastosowania do korekty dotyczącej przychodu związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu. Literalne zastosowanie takiej regulacji prowadziłoby do wyłączenia możliwości zastosowania przez Spółkę korekty w trybie art. 12 ust. 3j ustawy o CIT. Należy jednak wziąć pod uwagę ratio legis przepisów dotyczących zasad korygowania przychodu. Pomocne tutaj będzie uwzględnienie uzasadnienia do projekty, na podstawie którego została uchwalona nowelizacja wprowadzająca takie przepisy. Zostało wskazane w niej, że: „Należy zauważyć, że inaczej przedstawia się sytuacja, kiedy pierwotna faktura była prawidłowa od samego początku, a dopiero później - w innym roku podatkowym - wystąpiło zdarzenie skutkujące koniecznością korekty. W takiej sytuacji faktura pierwotna oraz korekta także pozostają ze sobą w związku, ale związek ten nie jest już tak ścisły jak w poprzednim przypadku. Związek ten jest tylko formalny (korekta dotyczy konkretnej faktury pierwotnej), ale w sensie materialnym ta faktura korygująca związana jest z nowym zdarzeniem gospodarczym, które - już w kolejnym roku podatkowym - skutkowało zmianą wysokości przychodu. Taka korekta jest tylko nominalnie związana z pierwotną fakturą, gdyż w istocie korekta dotyczy nowego, odrębnego zdarzenia gospodarczego, o którym podatnik nie wiedział i nie mógł wiedzieć w chwili wystawiania prawidłowej faktury pierwotnej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2715/12). (...) Zatem w przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie gospodarcze, a faktura korygująca (dokument korygujący) została wystawiona przez sprzedawcę z powodu późniejszych okoliczności, takich jak np. obniżenie ceny, udzielenie rabatu, zwrotu towaru czy gwarancja lub rękojmia, fakturę korygującą (dokument korygujący) należy rozliczyć w bieżącym okresie rozliczeniowym (tj. w dacie wystawienia dokumentu korygującego i odpowiednio - jego otrzymania). Jeżeli jednak pierwotnie sporządzona faktura zawierała błędy lub pomyłki, a więc błędnie dokumentowała stan faktyczny, podatnik zobowiązany jest przyporządkować korektę wstecznie do okresu, którego dotyczy, czyli do daty wystąpienia przychodu należnego (odpowiednio daty poniesienia kosztu), wynikającego z pierwotnego dokumentu”. Jednym słowem, przepisy art. 12 ust. 3j ustawy o CIT definiują nie tylko zasady korygowania przychodu gdy korekta jest uwzględniana w dacie wystawienia faktury korygującej ale również wówczas gdy korekta winna być rozliczana historycznie gdyż jest powodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką. W takim przypadku korekta jest realizowana poprzez korektę retrospektywną czyli ponowne złożenie zeznania podatkowego. W takim przypadku niedopuszczalnym jest oczekiwanie, że podatnik złoży korektę deklaracji dotyczącą przedawnionego zobowiązania. W okolicznościach opisanych w niniejszym wniosku sytuacja jest diametralnie odmienna. Podkreślić trzeba, że długi okres od momentu dostawy do momentu zwrotu nie jest efektem uzgodnień stron, a skutkiem wieloletniego sporu pomiędzy stronami. Uniemożliwienie Spółce korekty przychodu wobec zwrotu przez Spółkę na podstawie wyroku otrzymanej ceny i towaru prowadziłoby do niedopuszczalnego obciążenia jej ciężaru ekonomicznego CIT powodowanego niewydolnością polskiego sądownictwa. W sytuacji takiej doszłoby do rażącego naruszenia nie tylko zasad prawa podatkowego ale zasad sprawiedliwości społecznej. Jednocześnie przebieg postępowania prowadzonego przed sądami potwierdza w sposób niebudzący wątpliwości, iż w przeszłości sprzedaż była dokonana, udokumentowana fakturą, a Spółka rozpoznała z tego tytułu przychód podatkowy. Należy zatem stwierdzić, że z cała pewnością nie było intencją prawodawcy wyłączenie prawa i odpowiednio obowiązku realizacji korekty przychodu powodowanego występującym na bieżąco zdarzeniem ze względu tylko na przedawnienie zobowiązania podatkowego, z którym powiązana jest korekta w przypadku gdy ze względu na przedłużające się postępowanie sądowe podatnik wcześniej nie miał możliwości wykonania czynności uzasadniającej taką korektę. To oznacza, że ze względu na retrospektywny skutek orzeczenia i w ramach takiego uznanie za nieważną dokonaną przez Spółkę sprzedaż urządzenia, Spółka może uwzględnić zmniejszenie przychodu w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca potwierdzająca fizyczny zwrot towaru. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U.  z 2021 r., poz. 1800 ze zm.), nie zawiera legalnej definicji przychodów podatkowych. W myśl art. 9 ww. ustawy, podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. W myśl art. 12 ust. 3 ww. ustawy, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których podatnikowi przysługuje uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Przepis powyższy wskazuje również, iż przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej są kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane. Zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie pojęcia „kwota należna” – znaczenie tego pojęcia w zasadzie determinuje rozumienie przychodu z działalności gospodarczej. W przepisach podatkowych brak jest definicji pojęcia „kwota należna”. Konieczne jest zatem odwołanie się w tym zakresie do wykładni językowej. W myśl słownika języka polskiego – „należny” to „przysługujący, należący się komuś”. Z kolei czasownik „należeć się” oznacza tyle, co „przysługiwać komuś, stanowić dług, powinność, zapłatę”. „Kwoty należne” są to te przychody, które wynikają ze źródła przychodów, jakie stanowi działalność gospodarcza i które w następstwie prowadzenia tej działalności stają się wymagalną wierzytelnością, choćby faktycznie środków z tego tytułu jeszcze nie uzyskano. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż aby w ogóle możliwym było uznanie należności za przychód z prowadzonej działalności gospodarczej przychód ten musi stanowić przychód należny w tej działalności. Przy czym, termin „kwota należna”, o której mowa w art. 12 ust. 3 ww. ustawy, jest tożsamy z pojęciem „wymagalne świadczenie” (wierzytelność). Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia. Dodatkowo, przychodem są wyłącznie takie przysporzenia majątkowe, które mają konkretny wymiar finansowy, są ostateczne (nie podlegają zwrotowi) a więc stanowią definitywny przyrost majątku podatnika. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osob prawnych precyzyjnie określają moment powstania przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Podstawowa zasada określania daty powstania przychodu związanego z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej została uregulowana przez ustawodawcę w treści art. 12 ust. 3a ww. ustawy. Na mocy tego przepisu, za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: 1.    wystawienia faktury albo 2.    uregulowania należności. Przytoczony przepis w odniesieniu do podmiotów uzyskujących przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ustanawia generalną zasadę określającą moment powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych. Wyjątek od tak skonstruowanej zasady wprowadzają zapisy art. 12 ust. 3c-3g ww. ustawy. Z wyżej przytoczonych przepisów wynika generalna zasada, iż przychód podatkowy dla celów podatku dochodowego od osób prawnych, w przypadku świadczenia usług powstaje w dniu wykonania usługi. Wyjątek od tej zasady stanowi: ·      wystawienie faktury w terminie wcześniejszym niż faktyczne wykonanie usługi - datą powstania przychodu będzie w tym przypadku dzień wystawienia faktury, ·      uregulowanie należności przed wykonaniem usługi – datą powstania przychodu będzie w tym przypadku dzień otrzymania należności. Odnosząc się z kolei do momentu dokonania korekty faktury sprzedażowej z 7 września 2007 r. zauważyć należy, że zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o podatku dochodowym od osob prawnych, jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Natomiast, jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 3j, podatnik nie osiągnął przychodów lub osiągnięte przychody są niższe od kwoty zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć koszty uzyskania przychodów o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone przychody (art. 12 ust. 3k ww. ustawy). Stosownie do art. 12 ust. 3l pkt 1 ww. ustawy, przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje się do korekty dotyczącej przychodu związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu. Powyższe zasady dokonywania korekty m.in. przychodów podatkowych weszły w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Jednocześnie, zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem polubownych metod rozwiązywania sporów (Dz.U. z 2015 r., poz. 1595, dalej: „ustawa nowelizująca”), przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do korekty przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów, uzyskanych lub poniesionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Jednakże dotyczy on sytuacji, w której do korekty przychodów lub kosztów dojdzie po dniu wejścia w życie przepisów ustawy nowelizującej. Tym samym w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. podatnicy dokonują korekty przychodów „na bieżąco”, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym wystawią fakturę korygującą lub inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Korekta przychodów polega na zmniejszeniu lub zwiększeniu przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym. Nowe zasady korygowania przychodów mają zastosowanie tylko do tych przypadków, gdy korekta nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką. Natomiast w sytuacji, w której korekta spowodowana jest błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, ma miejsce korygowanie ze skutkiem „wstecz”. Ustawa o podatku dochodowym od oósb prawnych nie definiuje pojęć „błędu rachunkowego” i „oczywistej omyłki”. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Zatem, za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości przychodu na złote, etc.). Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sip.pwn.pl) przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się może również z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być „oczywista”. Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty, korekta winna być dokonywana w okresie wystawienia faktury korygującej (bądź innego dokumentu potwierdzającego stosowną korektę). Z uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej wynika, że moment ujęcia faktury korygującej (dokumentu korygującego) po stronie przychodów, powinien być uzależniony od okoliczności, jakich dotyczy ta faktura (dokument). Jeżeli pierwotnie sporządzona faktura błędnie dokumentowała stan faktyczny, a więc korekta jest wynikiem błędu (zawierała pomyłki np. w ilości, cenie lub kwocie podatku VAT), wówczas korekta powinna być przyporządkowana wstecznie do okresu, którego dotyczy, czyli do daty wystąpienia przychodu należnego, wynikającego z faktury pierwotnej. Natomiast w przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie gospodarcze, które miało miejsce w dacie jej wystawienia (stan faktyczny), a faktura korygująca (dokument korygujący) została wystawiona przez sprzedawcę z powodu późniejszych zdarzeń, a więc okoliczności mających wpływ na zmianę przychodów powstałych już po wystawieniu faktury pierwotnej, takich jak np. obniżenie ceny, udzielenie rabatu, zwrot towaru czy gwarancja lub rękojmia, fakturę korygującą (dokument korygujący) należy rozliczyć w bieżącym okresie rozliczeniowym (w dacie wystawienia dokumentu korygującego). Jeżeli jednak pierwotnie sporządzona faktura zawierała błędy lub pomyłki, a więc błędnie dokumentowała stan faktyczny, podatnik zobowiązany jest przyporządkować korektę wstecznie do okresu, którego dotyczy, czyli do daty wystąpienia przychodu należnego, wynikającego z pierwotnego dokumentu. Wątpliwość Spółki dot. ustalenia, czy Spółka może uwzględnić w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca potwierdzająca fizyczny zwrot urządzenia, zmniejszenie przychodu uzyskanego uprzednio w związku z dokonaniem dostawy urządzenia, umowa o sprzedaż którego została uznana przez sąd, z mocą wsteczną, za nieważną. Odnosząc się do tej wątpliwości, stwierdzić należy, że Spółka co do zasady mogłaby skorygować przychody na bieżąco, tj. zgodnie z art. 12 ust. 3j ww. ustawy, a więc w okresie rozliczeniowym, w którym został/zostanie wystawiony dokument potwierdzający przyczynę korekty. Jednakże ze względu na fakt, że zobowiązanie podatkowe z ww. tytułu uległo przedawnieniu, to w niniejszej sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 12 ust. 3l pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje się do korekty dotyczącej przychodu związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu. Jednocześnie zauważyć należy, że fakt uznania przez Sąd nieważności umowy sprzedaży, nie wyłącza zastosowania w tym zakresie przepisu art. 12 ust. 3l ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ponieważ przepis ten stosuje się bez względu na okoliczności w jakich doszło do przedawnienia zobowiązania. W związku z powyższym, stanowisko Spółki jest nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).