0111-KDIB2-1.4010.442.2021.1.AT

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.   Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej   5 października 2021 r. wpłynął do Organu Państwa wniosek z 29 września 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:   ·         Czy wydatki na zakup certyfikatów UER potwierdzających ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym w celu realizacji NCR stanowią koszty, o których mowa w art. 15e ust. 1 ustawy o CIT? ·         Czy w wypadku uznania, iż wydatki na zakup certyfikatów UER potwierdzających ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym w celu realizacji NCR stanowią koszty, o których mowa w art. 15e ust. 1 ustawy o CIT, koszty te będą mogły w całości stanowić koszty uzyskania przychodów ze względu na treść art. 15e ust. 11 pkt 1 ustawy o CIT?   Treść wniosku jest następująca:   Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego   Wnioskodawca (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką akcyjną z siedzibą w Polsce zajmującą się hurtowym obrotem paliwami płynnymi. Spółka specjalizuje się w prowadzeniu działalności w zakresie dystrybucji i sprzedaży paliw ciekłych i produktów petrochemicznych. Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania.   Spółka zgodnie z definicjami zawartymi w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 133; dalej: Ustawa o systemie monitorowania) pozostaje podmiotem realizującym Narodowy Cel Redukcyjny (NCR), o którym mowa w ww. ustawie. Stosownie do art. 30b ust. 1 Ustawy o systemie monitorowania, podmioty realizujące NCR są obowiązane zapewnić minimalną wartość ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w cyklu życia paliw ciekłych, biopaliw ciekłych, gazu skroplonego (LPG), sprężonego gazu ziemnego (CNG), skroplonego gazu ziemnego (LNG) lub oleju do silników statków żeglugi śródlądowej, stosowanych w transporcie, w przeliczeniu na jednostkę energii rozporządzanych przez dokonanie jakiejkolwiek czynności prawnej lub faktycznej, lub zużywanych przez ten podmiot na potrzeby własne, oraz energii elektrycznej stosowanej w pojazdach samochodowych, sprzedawanej odbiorcy końcowemu lub zużywanej przez ten podmiot na potrzeby własne, wynoszącą 6%.   Ponadto, podmioty realizujące NCR są również obowiązane do przekazywania Prezesowi URE (Urząd Regulacji Energetyki) sprawozdania rocznego dotyczącego emisji gazów cieplarnianych w cyklu życia paliw i energii elektrycznej, sporządzanego na podstawie faktur VAT lub innych dokumentów, w terminie do dnia 31 marca roku następującego po roku sprawozdawczym. Uchybienie obowiązkowi realizacji NCR zagrożone jest karą pieniężną. Wysokość kary za brak realizacji NCR reguluje w art. 35c ust. 3 Ustawy o systemie monitorowania.   W Polsce NCR jest realizowany miedzy innymi poprzez ograniczenie emisji gazów cieplarnianych osiąganych w segmencie wydobywczym gazu ziemnego lub ropy naftowej. Realizacji NCR sprzyja wykorzystywanie biokomponentów, gazu skroplonego (LPG), sprężonego gazu ziemnego (CNG), skroplonego gazu ziemnego (LNG), a także projektów UER, tj. projektów w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym. Ze względu na portfolio oferowanych produktów Spółka może realizować NCR m.in. poprzez certyfikaty redukcji emisji w segmencie wydobywczym (z ang. Upstream Emission Reduction; dalej jako: certyfikaty UER), które pozostają w bezpośrednim związku z realizacją Narodowego Celu Redukcyjnego Certyfikaty te są przedmiotem obrotu.   Spółka nabywając odpowiednie certyfikaty UER wchodzi w posiadanie praw do wykorzystywania i sprawozdania redukcji emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym w ramach realizacji NCR. Pierwszej transakcji w tym zakresie Wnioskodawca dokonał w marcu 2021 r., podpisując porozumienie ze spółką z branży paliwowej mającą siedzibę na Węgrzech (dalej: podmiot węgierski). Porozumienie to zostało określone jako „Porozumienie w zakresie transferu certyfikatów redukcji emisji w segmencie wydobywczym (UER)”. Na podstawie zawartego porozumienia podmiot węgierski zobowiązał się przenieść na Wnioskodawcę dokumentację UER w zakresie konkretnego Projektu oraz wszelkie prawa, tytuły i pożytki związane z jej użyciem. Dokumentacja UER obejmuje pakiet zawierający co najmniej raport z weryfikacji i walidacji; weryfikacja jest dokonywana przez niezależnego audytora i polega na sprawdzeniu i oszacowaniu redukcji emisji zgodnie z zasadami i standardami określonymi w normach ISO 14064, ISO 14065 oraz ISO 14066. W ramach umowy na Wnioskodawcę jest przenoszona całość praw i pożytków oraz tytuł do dokumentacji UER, przy czym takie prawa należy rozumieć jako obejmujące wszelkie prawa, korzyści, uprawnienia, świadczenia lub uprawnienia do emisji (obecne lub przyszłe) wynikające z lub powstające w związku z jakąkolwiek redukcją gazów cieplarnianych osiągniętą przez projekt, którego certyfikaty dotyczą.   W praktyce na mocy porozumienia Spółka nabyła dokumentację (certyfikaty) UER, dotyczące konkretnego projektu wydobywczego. Certyfikaty zostały Spółce przekazane elektronicznie. Nabycie certyfikatów UER umożliwia Spółce wykazanie realizacji NCR w raportach składanych do URE (Urzędu Regulacji Energetyki) zgodnie z odrębnymi przepisami.   Spółka zakłada, że podobne transakcje będzie realizować również w przyszłości.   Pytania   1.      Czy wydatki na zakup certyfikatów UER potwierdzających ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym w celu realizacji NCR stanowią koszty, o których mowa w art. 15e ust. 1 ustawy o CIT? 2.      Czy w wypadku uznania, iż wydatki na zakup certyfikatów UER potwierdzających ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym w celu realizacji NCR stanowią koszty, o których mowa w art. 15e ust. 1 ustawy o CIT, koszty te będą mogły w całości stanowić koszty uzyskania przychodów ze względu na treść art. 15e ust. 11 pkt 1 ustawy o CIT?   Państwa stanowisko w sprawie   Ad 1 W ocenie Wnioskodawcy, wydatki na zakup certyfikatów UER potwierdzających ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym w celu realizacji NCR nie stanowią kosztów, o których mowa w art. 15e ust. 1 ustawy o CIT. Ad 2 W wypadku uznania przez Dyrektora KIS stanowiska wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, Wnioskodawca uważa, że wydatki na zakup certyfikatów UER stanowią koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z nabyciem towaru, w związku z czym, na mocy art. 15e ust. 11 pkt 1 ustawy o CIT nie podlegają ograniczeniom, o jakich mowa w art. 15e ust. 1 ustawy o CIT i w całości stanowią koszty uzyskania przychodów Spółki.   Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy Ad 1 W ocenie Wnioskodawcy, opisane w stanie faktycznym wydatki na zakup certyfikatów UER należy uznać za wydatki będące poza zakresem art. 15e ust. 1 ustawy o CIT, gdyż analizowanej transakcji nie sposób uznać wprost za żadne we wskazanym w powyższym przepisie świadczeń, jak również świadczeń, które można byłoby uznać za mające charakter podobny do wskazanych w art. 15e ust. 1 ustawy o CIT. Zgodnie z treścią przywołanego artykułu, ograniczeniu w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów podlegają ponoszone na rzecz podmiotów powiązanych koszty: 1)      usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze, 2)      wszelkiego rodzaju opłat i należności za korzystanie lub prawo do korzystania z praw lub wartości, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, 3)      przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek, innych niż udzielonych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, w tym w ramach zobowiązań wynikających z pochodnych instrumentów finansowych oraz świadczeń o podobnym charakterze. Odnosząc się w pierwszej kolejności do pkt 1 powyżej Wnioskodawca pragnie wskazać, iż w jego ocenie nabywanych przez Spółkę certyfikatów UER nie sposób uznać za żadne z wskazanych art. 15e ustawy o CIT usług. Nabywane certyfikaty UER, jak wskazano w opisie stanu faktycznego, stanowią w istocie dokumentację w zakresie konkretnego Projektu oraz wszelkie prawa, tytuły i pożytki związane z jej użyciem, które pozwolą następnie Spółce potwierdzić spełnienie omawianego obowiązku w zakresie norm emisyjnych. Wnioskodawca pragnie przy tym podkreślić, iż choć, jak wskazano w opisie stanu faktycznego, dokumentacja zawiera „co najmniej raport z weryfikacji i walidacji”, gdzie weryfikacja została dokonana przez niezależnego audytora i polega na sprawdzeniu i oszacowaniu redukcji emisji zgodnie z zasadami i standardami określonymi w określonych normach ISO, to w ramach tak nabywanej dokumentacji Wnioskodawca nie nabywa żadnej usługi (o której mowa w art. 15e ustawy o CIT). Nie sposób również uznać, by nabywane certyfikaty UER stanowiły transakcję, o której mowa w pkt 3 powyżej. Przedmiotem nabycia będą bowiem jak wskazano certyfikaty UER stanowiące jedynie potwierdzenie wypełnienia przez Spółkę nakładanych obowiązków w zakresie poziomu emisyjności, co wprost przesądza, iż nie są to koszty wskazane w pkt 3 powyżej. Art. 15e ustawy o CIT dotyczy również kosztów określonych wartości i praw majątkowych - z uwagi na fakt, iż certyfikaty UER mają charakter zbywalny, posiadają realny wymiar ekonomiczny i wartość rynkową, wykazują cechy praw majątkowych i za takie należy je uznawać, nie są to jednak żadne z praw/wartości, o których mowa w przedmiotowej regulacji. Art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT (do którego odwołuje się art. 15e tej ustawy) obejmuje następujące prawa/wartości: ·         autorskie lub pokrewne prawo majątkowe, ·         licencje, ·         prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, ·         wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how). W pierwszej kolejności należy wskazać, iż nabywane certyfikaty UER nie sposób uznać za autorskie lub pokrewne prawo majątkowe. W tym zakresie należy odwołać się do ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1062; dalej: ustawa PAiPP). Stosownie do Oddziału 2 ustawy PAiPP, za autorskie prawo majątkowe uznaje się zasadniczo zespół uprawnień, jakie przysługują twórcy utworu, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii ekonomicznych tych uprawnień. Jednocześnie, za utwór uznaje się każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia, przedmiotem prawa autorskiego są w szczególności utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe). Nabywając certyfikaty UER Wnioskodawca nie nabywa żadnego utworu w rozumieniu przepisów ustawy PAiPP, a jedynie potwierdzenie spełnienia liczbowych kryteriów w zakresie limitów emisyjnych, wobec tego nie sposób uznać przedmiotowych certyfikatów za prawa majątkowe, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT. Skoro zaś certyfikaty nie stanowią utworu, nie może też dojść w przypadku ich zakupu do nabycia licencji. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 2 ustawy PAiPP przez „licencję” należy zasadniczo rozumieć umowę o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowę o korzystanie z utworu, obejmującą pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione. Nie sposób więc uznać omawianych certyfikatów UER za licencję, o której mowa w art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT. Certyfikaty UER nie są także prawami określonymi w ustawie Prawo własności przemysłowej. Zgodnie z tą ustawą, obejmuje ona swym zakresem takie prawa jak prawa do wynalazku (patentu), prawa ochronne na znak towarowy, prawa ochronne na wzór użytkowy, prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, prawa do oznaczenia geograficznego czy prawa z rejestracji topografii układu scalonego. Stosownie do opisu stanu faktycznego, Spółka w ramach wskazanej transakcji nabywa certyfikaty UER dotyczące efektywności energetycznej, potwierdzające spełnienie nałożonych na nią obowiązków. Nie nabywa wobec tego żadnych praw do projektów, wynalazków, znaków towarowych, wzorów itp. Fakt ten bezpośrednio implikuje wniosek, iż przedmiotowe certyfikaty nie stanowią praw majątkowych, o których mowa w ustawie Prawo własności przemysłowej. Wobec tego certyfikaty UER nie stanowią praw, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT. Zdaniem Wnioskodawcy, przez nabycie certyfikatów nie dochodzi również do nabycia know-how. Co do zasady, iż w orzecznictwie i piśmiennictwie przez know-how rozumie się określoną wiedzę techniczną oraz technologiczną o poufnym charakterze, w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej, gdzie prawa do korzystania z tej wiedzy mogą być przedmiotem obrotu. Możliwe jest też odwołanie do definicji zawartej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 772/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień o transferze technologii (Dz. Urz. UE L 123, poz. 11), zgodnie z którą know-how to pakiet nieopatentowanych informacji praktycznych, wynikających z doświadczeń i badań, które są: (1) niejawne, czyli nie są powszechnie znane lub łatwo dostępne; (2) istotne, czyli ważne i użyteczne z punktu widzenia wytwarzania produktów objętych umową, oraz (3) zidentyfikowane, czyli opisane w wystarczająco zrozumiały sposób, aby można była sprawdzić, czy spełniają kryteria niejawności i istotności. Certyfikaty UER potwierdzają, że dany projekt doprowadził do redukcji gazów cieplarnianych. Wraz z nabyciem certyfikatów Spółka nie nabywa więc żadnej wiedzy, nie jest też jej udostępniana żadna technologia. Wobec powyższego wskazać należy, iż omawianych certyfikatów UER nie sposób uznać za know-how, o którym mowa w art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT. Warto przy tym wskazać, iż podobne wnioski co do kwalifikacji tego typu transakcji jako nieobjętych zakresem art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT można odnaleźć w interpretacjach Dyrektora KIS dotyczących świadectw wydawanych na podstawie ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2389) oraz ustawy z 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2018 r. poz. 755, z późn. zm.). Interpretacje te dotyczą wprawdzie kwalifikacji przychodów ze zbycia tych świadectw jako przychodów ze źródła zyski kapitałowe (art. 7b ustawy o CIT), ale organ wyklucza w nich właśnie możliwość uznania takich świadectw za prawa/wartości, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT. Mając na uwadze charakter analizowanych w tych interpretacjach świadectw pochodzenia energii - podobnie jak w przypadku certyfikatów UER, ich rola polega na poświadczaniu konkretnych norm w zakresie emisyjności lub jej braku, tj. faktu, iż dana energia pochodzi z odnawialnych źródeł energii/energii wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji - w ocenie Wnioskodawcy interpretacje te mogą stanowić cenną wskazówkę interpretacyjną. Jako przykład Spółka wskazuje następujące interpretacje: - Interpretacja Dyrektora KIS z 5 maja 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.112.2020.1.AW, - Interpretacja Dyrektora KIS z 4 października 2019 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.359.2019.2.MJ - Interpretacja Dyrektora KIS z 11 grudnia 2018 r., sygn. 0111-KDIB2-3.4010.286.2018.1.KK. Podsumowując, z powyższych względów w ocenie Wnioskodawcy nie sposób uznać, iż wydatki na zakup certyfikatów UER potwierdzających ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym w celu realizacji NCR są wydatkami, o których mowa w art. 15e ust. 1 ustawy CIT.   Ad 2 W wypadku gdyby jednak Dyrektor KIS uznał stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe (tylko w takim przypadku pytanie nr 2 wymaga odpowiedzi), w ocenie Spółki wydatki poniesione na nabycie certyfikatów UER stanowią w całości koszty uzyskania przychodów, jako wydatki bezpośrednio związane z nabyciem towarów. Zgodnie art. 15e ust. 11 pkt 1 ustawy o CIT, omówione uprzednio ograniczenie nie ma zastosowanie do kosztów usług, opłat i należności, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z wytworzeniem lub nabyciem przez podatnika towaru lub świadczeniem usługi. Ustawa o CIT nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciem kosztów bezpośrednio związanych z wytworzeniem lub nabyciem przez podatnika towarów i usług. W ocenie Wnioskodawcy, pojęcia tego nie należy utożsamiać z pojęciem „koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami” użytym w art. 15 ust. 4-4c ustawy, gdyż wyrażenia te nie mają równorzędnego charakteru (co zostało potwierdzone m.in. w omówieniu zasad stosowania art. 15e ustawy CIT opublikowanym 25 kwietnia 2018 r. na stronie internetowej Ministerstwa Finansów (w tym przede wszystkim tym poświęconym kosztom usług i praw bezpośrednio związanych z wytworzeniem lub nabyciem przez podatnika towaru lub świadczeniem usług, dalej: Wyjaśnienia), czy też w licznych interpretacjach indywidualnych). W konsekwencji, interpretacja pojęcia kosztów bezpośrednio związanych z wytworzeniem lub nabyciem przez podatnika towarów i usług powinna być dokonywana odrębnie dla każdego przypadku. Poszukując przydatnych narzędzi w ramach analizy powyższego przepisu, warto wskazać na wskazówki interpretacyjne płynące ze wspomnianych wyżej Wyjaśnień. Mając na względzie ich treść, wskazać należy zasadniczo, iż opierając się na funkcjonalnej wykładni w ramach kwalifikacji takiego kosztu należy doszukiwać się rzeczonego związku z samym przedmiotem (efektem) wytwarzania (nabywania) albo świadczenia usługi. Wobec tego kosztem wyłączonym będzie taki koszt towaru lub usługi, który w jakimkolwiek stopniu pozostaje „inkorporowany” w oferowanym produkcie, towarze lub usłudze. Innymi słowy koszt ten wpływa na finalną cenę danego towaru lub usługi, będąc co do zasady jednym z wielu wydatków niezbędnych do poniesienia w procesie produkcji, dystrybucji danego dobra lub świadczenia określonej usługi. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 29 Ustawy o systemie monitorowania, podmiotem realizującym NCR jest m.in. każdy podmiot, w tym mający siedzibę lub miejsce zamieszkania poza terytorium Polski, dokonujący, samodzielnie lub za pośrednictwem innego podmiotu, importu lub nabycia wewnątrzwspólnotowego paliw ciekłych, biopaliw ciekłych, gazu skroplonego (LPG), sprężonego gazu ziemnego (CNG), skroplonego gazu ziemnego (LNG) lub oleju do silników statków żeglugi śródlądowej, który rozporządza nimi na terytorium Polski przez dokonanie jakiejkolwiek czynności prawnej lub faktycznej. W rezultacie samo nabycie paliw w celu ich dalszej odsprzedaży skutkuje zaliczeniem do kręgu podmiotów zobowiązanych do realizacji NCR. Wolumen rozliczanych za dany rok uprawnień wynika wprost z faktycznej emisji gazów cieplarnianych w danym roku. Dlatego też wysokość wydatku na nabycie UER koresponduje wprost z konkretnym wolumenem emisji, gdzie wolumen emisji jest pochodną wolumenu zakupów paliw. Istnieje więc bezpośrednia zależność między ilością wygenerowanego w danym roku CO2 (stricte związaną z ilością nabytych paliw) a ilością nabywanych UER, na potrzeby realizacji NCR. Zdaniem Wnioskodawcy, taka relacja wskazuje zatem, że wydatki na nabycie UER - biorąc pod uwagę fakt, że wydatki te stanowią realizację NCR, która jest obowiązkowa dla Spółki - są wydatkami bezpośrednio związanymi z zakupem towarów. Odpowiednia ilość uprawnień ma przełożenie na wielkość dystrybucji paliw. Tym samym, przedmiotowe wydatki są kosztem, o którym mowa w art. 15e ust. 11 pkt 1 ustawy o CIT i nie podlegają ograniczeniom, o których mowa w art. 15e ust. 1 ustawy CIT, mogą więc w całości stanowić koszty uzyskania przychodów Spółki.   Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania Nr 1 jest prawidłowe. Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny. Jednocześnie zauważyć należy, że skoro stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 uznano za prawidłowe, bezprzedmiotowa jest ocena stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 2. Wnioskodawca oczekuje bowiem dokonania oceny tego stanowiska, jedynie w sytuacji stwierdzenia nieprawidłowości stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 1. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji   ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)      z zastosowaniem art. 119a; 2)      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).   Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.