0111-KDSB1-1.4019.175.2021.2.MF

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w zakresie nieuznania za wprowadzenie napojów na rynek krajowy: •        sprzedaży napojów za pomocą automatów sprzedażowych – jest nieprawidłowe, •        sprzedaży napojów na rzecz pracowników za pośrednictwem platformy elektronicznej – jest prawidłowe, •        sprzedaży napojów do sklepów prowadzących sprzedaż wyłącznie za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej – jest prawidłowe, •        nieodpłatnego przekazania napojów do dyspozycji pracowników i gości – jest prawidłowe, •        nieodpłatnego przekazania napojów do przedsiębiorców prowadzących sprzedaż detaliczną – jest prawidłowe, •        sprzedaży napojów do przedsiębiorców, dokonujących nieodpłatnych wydań napojów – jest nieprawidłowe.   Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 10 sierpnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 sierpnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy przepisów ustawy o zdrowiu publicznym, w zakresie opłaty od środków spożywczych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 19 listopada 2021 r. (wpływ 24 listopada 2021 r.). Treść wniosku jest następująca:   Opis stanu faktycznego 1.  Informacje o Wnioskodawcy   Sp. z o.o. (dalej: Spółka lub Wnioskodawca) jest (…) producentem i dystrybutorem napojów gazowanych, niegazowanych, wody butelkowanej i napojów owocowych na polskim rynku. (…) Spółka posiada (…) zakłady produkcyjne, w których produkowane są napoje gazowane, soki, nektary, napoje niegazowane, (…), woda mineralna oraz (…).   Wśród produktów, które sprzedaje Spółka i które są przedmiotem wniosku są produkty ujęte w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32, 10.89 i w dziale 11.   2.  Działalność Wnioskodawcy   a)  Informacje ogólne o działalności Spółka produkuje, dystrybuuje jak również dokonuje sprzedaży na terenie Polski oraz poza jej granicami (tj. zarówno do krajów członkowskich Unii Europejskiej w ramach procedury wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz do państw niebędących członkami Unii Europejskiej) napojów gotowych do spożycia w pojemnikach butelkowych (plastikowych i szklanych) oraz puszkach: 1)    do hurtowni, 2)    podmiotów prowadzących zarówno sprzedaż hurtową, jak i detaliczną, 3)    do restauracji, hoteli, kawiarni i innych podmiotów z branży tzw. HoReCa, 4)    sklepów prowadzących sprzedaż w lokalu przedsiębiorstwa (m.in. hipermarketów, supermarketów, sklepów spożywczych, stacji benzynowych), 5)    sklepów prowadzących sprzedaż z wyłącznym wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość (za pomocą środków komunikacji elektronicznej), 6)    za pośrednictwem samoobsługowych automatów sprzedających, 7)    bezpośrednio do pracowników Spółki z wyłącznym wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość.   Niniejszy wniosek dotyczy produkowanych lub importowanych (w ramach nabyć wewnątrzwspólnotowych oraz nabyć z państw niebędących członkami Unii Europejskiej) przez Spółkę gotowych do spożycia napojów z dodatkiem: •        cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 354 z 31.12.2008, str. 16, z późn. zm.), •        kofeiny lub tauryny.   b)  Sprzedaż za pośrednictwem automatów Gotowe do spożycia napoje w butelkach lub puszkach są sprzedawane przez Spółkę: •      do konsumentów za pośrednictwem automatów sprzedażowych należących do Spółki, jak również •      do przedsiębiorców prowadzących dystrybucję napojów za pośrednictwem automatów sprzedażowych (tzw. operatorów vendingowych), które to automaty albo należą do tych przedsiębiorców albo są dzierżawione od Spółki.   Automaty sprzedażowe to mechaniczne lub mechaniczno-elektroniczne urządzenia przeznaczone do automatycznej dystrybucji napojów, gdzie nie jest wymagany udział człowieka w procesie sprzedaży. Płatność za towar oraz wydawanie towaru obsługiwana jest wyłącznie przez maszynę.   Spółka zwyczajowo zawiera takie umowy długookresowo. Standardowo jest to 2-3 lata, ale zdarzają się przypadki, gdzie mamy umowy, które trwają już ponad 10 lat. Mogą w jednostkowych przypadkach zdarzyć się także umowy krótsze np. okresowo czy sporadycznie. Ponadto jeśli w trakcie współpracy umowa okazuje się nierentowna, wówczas może zdarzyć się sytuacja, że Spółka podejmie decyzję o jej wcześniejszym rozwiązaniu.   W wezwaniu do uzupełnienia wniosku zostaliście Państwo poproszeni o wyjaśnienie do jakich elementów opisu stanu faktycznego odnosi się informacja o zawarciu umów długookresowo (…), na co odpowiedzieliście Państwo, że Spółka nie zawarła w złożonym wniosku stwierdzenia, do którego odwołuje się Organ.   Ponadto we wspomnianym wyżej wezwaniu do uzupełnienia wniosku zostaliście Państwo poproszeni o wyjaśnienie na jaki okres umieszczone są automaty sprzedażowe (pytanie nie dotyczyło długości umów tylko okresu umieszczenia automatów), za pośrednictwem których prowadzicie Państwo sprzedaż napojów: a.    długookresowo, b.    cyklicznie (np. na czas odbywających się imprez masowych, np. mecze), c.    okresowo (np. na czas wzmożonego ruchu turystycznego – wakacje, ferie, tzw. długie weekendy), d.    jednorazowo albo sporadycznie (np. koncerty)?   W uzupełnieniu wniosku wskazaliście Państwo, że zazwyczaj automaty sprzedażowe umieszczane są długookresowo. W praktyce występują sytuacje wyjątkowe, gdzie średni okres (ok. 2 lat) będzie skrócony lub wydłużony.   c)  Sprzedaż do pracowników Sprzedaż gotowych do spożycia napojów do pracowników Spółki prowadzona jest wyłącznie za pośrednictwem elektronicznej platformy działającej w systemie informatycznym Spółki i polega na tym, że: •      pracownik składa zamówienie na napoje wyłącznie za pośrednictwem platformy elektronicznej, •      zamówienie zakupowe złożone przez pracownika przez platformę jest następnie przesyłane do działu kadr Spółki w celu potrącenia ceny zakupu z wynagrodzenia pracownika, •      po złożeniu i potwierdzeniu zamówienia przez ww. platformę pracownik odbiera zamówione napoje w wyznaczonym miejscu na terenie obiektów Spółki.   W uzupełnieniu wniosku podali Państwo, że w celu zapewnienia przejrzystości i należytego zrozumienia procesu sprzedaży za pośrednictwem elektronicznej platformy sprzedaży napojów na rzecz pracowników działającej w systemie informatycznym Spółki, zasady prowadzenia sprzedaży napojów na rzecz pracowników Wnioskodawcy zostały zawarte w odrębnej procedurze sprzedaży pracowniczej (dalej: Procedura). Jak wynika z Procedury, złożenie zamówienia za pośrednictwem platformy elektronicznej stanowi zawarcie umowy pomiędzy pracownikiem a Wnioskodawcą.   System sprzedaży napojów za pośrednictwem elektronicznej platformy sprzedaży na rzecz pracowników, działającej w systemie informatycznym Spółki, działa w sposób stały i zorganizowany w oparciu o Procedurę. Sprzedaż napojów do pracowników Wnioskodawcy ma zatem charakter zorganizowany (nie jest incydentalna / nieuregulowana). Procedura określa takie elementy jak sposób dokonywania sprzedaży i komunikacji stron, informację o sposobie zapłaty za napoje, a także odsyła do cennika sprzedaży produktów. Ponadto, brak odbioru napojów w uzgodnionym terminie oznacza brak obowiązku zapłaty. W ocenie Spółki zatem, przedmiotowy system jest zorganizowanym systemem zawierania umów na odległość. Tym niemniej, konkluzja ta jest elementem stanowiska Wnioskodawcy, podlegającego ocenie organu interpretacyjnego.   Zawarcie umowy sprzedaży napojów pomiędzy Wnioskodawcą a pracownikiem za pośrednictwem platformy elektronicznej następuje bez jednoczesnej fizycznej obecności stron umowy.   d)  Sprzedaż do sklepów internetowych Spółka prowadzi także sprzedaż wyprodukowanych przez siebie lub importowanych gotowych do spożycia napojów do sklepów zawierających z konsumentami umowy sprzedaży wyłącznie za pośrednictwem sieci Internet.   Pytanie Spółki dotyczy klientów, którzy dokonują lub będą dokonywali sprzedaży do konsumentów wyłącznie za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej i nie będą prowadzili sprzedaży detalicznej, czy detalicznej i hurtowej.   e)  Działania marketingowe Nadto Spółka prowadzi działania marketingowe i wizerunkowe, obejmujące nieodpłatne przekazania produkowanych i dystrybuowanych towarów do jej kontrahentów - podmiotów prowadzących sprzedaż napojów. Nieodpłatne wydania napojów w ramach działań marketingowych i do pracowników nie stanowią rabatów towarowych zmniejszających cenę jednostkową towaru, tj. sytuacji, gdy przy zakupie określonej liczby danego towaru kontrahent Spółki otrzymuje od niej dodatkową ilość tego samego towaru.   Ponadto Spółka nieodpłatnie udostępnia pracownikom oraz osobom trzecim goszczącym na terenie obiektów Spółki gotowe do spożycia napoje na terenie obiektów Spółki (np. pozostawiając napoje do dyspozycji w lodówkach znajdujących się na terenie obiektów Spółki).   Z uzupełnienia wniosku wynika, że nieodpłatne pozostawienie napojów do dyspozycji pracowników i gości Wnioskodawcy nie jest związane z jakimkolwiek świadczeniem wzajemnym, ani z oczekiwaniem przez Spółkę określonego zachowania się po stronie podmiotu korzystającego nieodpłatnie z napojów.   Spółka dokonuje również sprzedaży napojów na rzecz kontrahentów, którzy w ramach swojej działalności dokonują nieodpłatnych wydań napojów sprzedanych przez Spółkę lub organizują albo koordynują działania marketingowe, realizowane przez podmioty trzecie, które obejmują nieodpłatne wydania sprzedanych przez Spółkę napojów do konsumentów. Spółka nadmienia, iż współpracuje z różnymi podmiotami w zakresie działań marketingowych. Mogą zdarzyć się przypadki, że przedsiębiorcy - do których Spółka sprzeda napoje podlegające w ramach akcji marketingowych nieodpłatnemu wydaniu do konsumentów - będą prowadzili równocześnie sprzedaż detaliczną lub hurtową i detaliczną. W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że kontrahenci na rzecz których Spółka prowadzi sprzedaż w ramach działań marketingowych, posiadają status detalisty - dokonują oni sprzedaży detalicznej lub detalicznej i hurtowej.   Spółka działa także jako podmiot zlecający organizację akcji marketingowych do podmiotów trzecich (agencji marketingowych). W takich przypadkach Spółka wydaje agencjom napoje nieodpłatnie - a te z kolei również nieodpłatnie wydają napoje konsumentom w ramach danych wydarzeń lub akcji marketingowych.   Doprecyzowali Państwo, że napoje są przekazywane przez Spółkę nieodpłatnie, tj. bez obowiązku uiszczenia za nie jakiegokolwiek wynagrodzenia przez odbiorcę – czy to w pieniądzu, czy w formie określonego zachowania się lub świadczenia. Dalsze przeznaczenie napojów może być przedmiotem umowy Wnioskodawcy z podmiotem otrzymującym nieodpłatnie napoje od Wnioskodawcy - np. w zakresie wykorzystania ich w kampaniach promocyjnych, do bezpłatnych wydań do konsumentów lub w celach ekspozycyjnych.   Pytania (pytanie nr 1 doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku) 1)    Czy sprzedaż napojów za pomocą automatów sprzedażowych stanowi wprowadzenie napojów na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym, podlegające opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 tej ustawy?   2)    Czy sprzedaż napojów przez Spółkę do jej pracowników wyłącznie za pośrednictwem platformy elektronicznej Spółki stanowi wprowadzenie napojów na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym, podlegające opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 tej ustawy?   3)    Czy sprzedaż napojów przez Spółkę do sklepów prowadzących sprzedaż do konsumentów wyłącznie na odległość za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej stanowi wprowadzenie napojów na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym, podlegające opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 tej ustawy?   4)    Czy nieodpłatne pozostawienie napojów do dyspozycji pracowników i gości Spółki, w taki sposób, że mogą oni nieodpłatnie skorzystać z napoju, stanowi wprowadzenie napojów na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym, podlegające opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 tej ustawy?   5)    Czy nieodpłatne przekazania napojów przez Spółkę do przedsiębiorców prowadzących sprzedaż detaliczną stanowi wprowadzenie napojów na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym, podlegające opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 tej ustawy?   6)    Czy sprzedaż napojów przez Spółkę do przedsiębiorców, którzy dokonują nieodpłatnych wydań napojów lub organizują lub koordynują działania marketingowe obejmujące nieodpłatne wydania napojów do konsumentów stanowi wprowadzenie napojów na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym, podlegające opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 tej ustawy?   Państwa stanowisko w sprawie 1)    Sprzedaż napojów przez Spółkę za pomocą automatów sprzedających nie stanowi wprowadzenia napojów na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym, podlegającego opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 tej ustawy.   2)    Sprzedaż napojów przez Spółkę do jej pracowników wyłącznie za pośrednictwem platformy elektronicznej Spółki nie stanowi wprowadzenia napojów na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym, podlegającego opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 tej ustawy.   3)    Sprzedaż napojów przez Spółkę do sklepów prowadzących sprzedaż do konsumentów wyłącznie za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej nie stanowi wprowadzenia napojów na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym, podlegającego opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 tej ustawy.   4)    Pozostawienie napojów do dyspozycji pracowników i gości Spółki w taki sposób, że mogą oni nieodpłatnie skorzystać z napoju nie stanowi wprowadzenia napojów na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym, podlegającego opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 tej ustawy.   5)    Nieodpłatne przekazania napojów przez Spółkę do przedsiębiorców prowadzących sprzedaż detaliczną nie stanowi wprowadzenia napojów na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym, podlegającego opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 tej ustawy.   6)    Sprzedaż napojów przez Spółkę do przedsiębiorców, którzy dokonują nieodpłatnych wydań napojów lub organizują lub koordynują działania marketingowe obejmujące nieodpłatne wydania napojów do konsumentów nie stanowi wprowadzenia napojów na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym, podlegającego opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 tej ustawy.   Uzasadnienie Państwa stanowiska w odniesieniu do pytania 1   a)  Dopuszczalność wydania interpretacji indywidualnej Przedmiotem niniejszego wniosku nie jest dopuszczalność wydania interpretacji indywidualnej w odniesieniu do opłaty od środków spożywczych (dalej również: opłata), o której mowa w art. 12a - 12k ustawy o zdrowiu publicznym, niemniej przed przedstawieniem swojego stanowiska odnośnie do zadanych pytań, Wnioskodawca odniesie się również do tej kwestii.   Zgodnie z art. 12j ustawy o zdrowiu publicznym, do opłaty od środków spożywczych i dodatkowej opłaty, o której mowa w art. 12i ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa).   Do opłaty od środków spożywczych zastosowanie znajdują również zatem regulacje rozdziału 1a Działu II Ordynacji podatkowej - Interpretacje przepisów prawa podatkowego. Ustawodawca nie ograniczył możliwości wydawania interpretacji indywidualnych prawa podatkowego w odniesieniu do przepisów o opłacie przy odwoływaniu się do regulacji Ordynacji podatkowej.   Literalną wykładnię art. 12j ustawy o zdrowiu publicznym wzmacnia również wykładnia celowościowa: skoro do opłaty zastosowanie znajdą przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące zaległości podatkowych oraz odsetek od zaległości, nie ma uzasadnienia dla wyłączenia stosowania do opłaty przepisów Ordynacji podatkowej o wydawaniu interpretacji i mocy ochronnej interpretacji indywidualnych, zabezpieczających wnioskodawców przed zapłatą daniny oraz odsetkami od zaległości w sytuacji zastosowania się do interpretacji.   Ustawodawca, definiując pojęcie ustaw podatkowych, przyjął szerokie znaczenie tego pojęcia, odnosząc je do aktów rangi ustawy, które regulują funkcjonowanie nie tylko podatków, ale również innych należności, do których Ordynacja podatkowa ma zastosowanie. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 3 pkt 3 lit. c Ordynacji podatkowej przez podatki rozumie się także opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe.   Jednocześnie, nie budzi wątpliwości, że rozdział 3a ustawy o zdrowiu publicznym, który w art. 12a - 12k określa, jakie podmioty są obowiązane do zapłaty opłaty od środków spożywczych, jakie towary są objęte opłatą, sposób obliczenia wysokości opłaty, terminy i sposób jej zadeklarowania oraz zapłaty - stanowi „przepisy prawa podatkowego” w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Regulacje te stanowią zatem przepisy rangi ustawowej dotyczące opłat, określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe – w konsekwencji czego ustawa o zdrowiu publicznym, w zakresie w jakim przepisy jej rozdziału 3a określają konstrukcyjne elementy opłaty od środków spożywczych, stanowi ustawę podatkową w rozumieniu art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej.   Podkreślić również należy, że w dotychczasowej praktyce organów administracji skarbowej dopuszczalność wydawania interpretacji indywidualnych w przedmiocie różnego rodzaju opłat, na podstawie analogicznie zredagowanych przepisów odsyłających do odpowiedniego stosowania Ordynacji podatkowej nie budzi wątpliwości.   Przykładowo organy administracji skarbowej wydawały i wedle wiedzy Wnioskodawcy nadal wydają interpretacje indywidualne w przedmiocie: •        opłaty paliwowej, o której mowa w art. 37h ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 72 ze zm.) - w oparciu o odesłanie do odpowiedniego stosowania do opłaty paliwowej przepisów Ordynacji podatkowej (art. 37q tej ustawy), •        opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz.U. z 2020 r. poz. 1439 ze zm.) - w oparciu o odesłanie do odpowiedniego stosowania do opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przepisów Ordynacji podatkowej (art. 6q ust. 1 tej ustawy). Końcowo, Wnioskodawca wskazuje, że obowiązek udzielania interpretacji indywidualnych nie może zostać zawężony jedynie do przepisów ustaw podatkowych, które weszły w życie przed dniem złożenia wniosku. Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotem wniosku o interpretację mogą być także przepisy ustawy w okresie tzw. vacatio legis, tj. między publikacją danego aktu a jego wejściem w życie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 157/14).   b)  Przedstawienie stanowiska w odniesieniu do pytania 1 Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 14 lutego 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów (Dz. U. poz. 1492, dalej: ustawa nowelizująca) od 1 stycznia 2021 r. wchodzą w życie m.in. przepisy ustawy o zdrowiu publicznym dodane przez art. 7 pkt 2 ustawy nowelizującej, tj.: art. 12a - art. 12k zawarte w dodanym rozdziale 3a „Opłata od środków spożywczych”.   Zgodnie z art. 12a ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym opłacie podlega wprowadzanie na rynek krajowy napojów z dodatkiem cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, a także napojów z dodatkiem kofeiny lub tauryny.   Zgodnie z art. 12a ust. 2 ustawy o zdrowiu publicznym przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczną napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub importera napoju, albo sprzedaż do podmiotu prowadzącego jednocześnie sprzedaż detaliczną oraz hurtową.   Zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym przez sprzedaż detaliczną rozumie się dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach działalności gospodarczej zbywcy, odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej: 1)      w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2019 r. poz. 134, 730 i 1495; dalej: ustawa o prawach konsumenta), 2)      poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta – także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej.   Umowa zawarta w lokalu przedsiębiorstwa, zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy o prawach konsumenta to umowa zawarta z konsumentem w: 1)      miejscu prowadzenia działalności będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność na stałe, 2)      miejscu prowadzenia działalności będącym rzeczą ruchomą, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność zwyczajowo albo na stałe.   Umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa, zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta, oznacza umowę z konsumentem zawartą: 1)      przy jednoczesnej fizycznej obecności stron w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy, 2)      w wyniku przyjęcia oferty złożonej przez konsumenta w okolicznościach, o których mowa wyżej, 3)      w lokalu przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy lub za pomocą środków porozumiewania się na odległość bezpośrednio po tym, jak nawiązano indywidualny i osobisty kontakt z konsumentem w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy, przy jednoczesnej fizycznej obecności stron, 4)      podczas wycieczki zorganizowanej przez przedsiębiorcę, której celem lub skutkiem jest promocja oraz zawieranie umów z konsumentami.   W świetle powyższych przepisów, producent lub importer napojów będzie obowiązany do zapłaty opłaty, gdy dokonuje sprzedaży detalicznej napojów. „Sprzedaż detaliczna”, zgodnie z definicją zawartą w art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym musi spełniać łącznie następujące przesłanki: 1)      dokonywana jest na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 2)      dokonywana jest w ramach działalności gospodarczej zbywcy, 3)      stanowi czynność odpłatną, 4)      drugą stroną umowy jest konsument, 5)      obejmuje ona dwa rodzaje umów zawieranych na podstawie ustawy o prawach konsumenta: •        w lokalu przedsiębiorstwa, •        poza lokalem przedsiębiorstwa.   Zbywaniu towaru w ramach sprzedaży może towarzyszyć świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej.   Innymi słowy sprzedażą detaliczną w rozumieniu art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym jest tylko taka sprzedaż, która albo spełnia definicję sprzedaży w lokalu przedsiębiorstwa, albo poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o prawach konsumenta. Jak z kolei wynika wprost z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o prawach konsumenta, "przepisów ustawy nie stosuje się do umów zawieranych za pomocą automatów sprzedających lub zautomatyzowanych punktów sprzedaży".   Z powyższego wynika, że intencją ustawodawcy nie było objęcie zakresem pojęciowym ustawy o prawach konsumenta umów sprzedaży w automatach. Pojęcia sprzedaży w lokalu lub poza lokalem przedsiębiorstwa, przeniesione do ustawy o zdrowiu publicznym, nie stosuje się do umów sprzedaży w automatach.   W rezultacie, zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż napojów w automatach nie stanowi sprzedaży detalicznej w rozumieniu art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym – a co za tym idzie, nie stanowi wprowadzenia napojów na rynek krajowy, podlegającego opłacie od środków spożywczych, na podstawie art. 12a ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym.   Uzasadnienie Państwa stanowiska w odniesieniu do pytania 2 a)  Dopuszczalność wydania interpretacji indywidualnej Przedmiotem niniejszego wniosku nie jest dopuszczalność wydania interpretacji indywidualnej w odniesieniu do opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a - 12k ustawy o zdrowiu publicznym, niemniej przed przedstawieniem swojego stanowiska odnośnie do zadanych pytań, Wnioskodawca odnosi się również do tej kwestii.   Zgodnie z art. 12j ustawy o zdrowiu publicznym, do opłaty od środków spożywczych i dodatkowej opłaty, o której mowa w art. 12i ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. W konsekwencji, do opłaty od środków spożywczych zastosowanie znajdują regulacje Rozdziału 1a Działu II Ordynacji podatkowej - Interpretacje przepisów prawa podatkowego. Tym samym, Ustawodawca nie ograniczył możliwości wydawania interpretacji indywidualnych prawa podatkowego w odniesieniu do opłaty.   Literalną wykładnię art. 12j ustawy o zdrowiu publicznym wzmacnia również wykładnia celowościowa: skoro do opłaty zastosowanie znajdą przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące zaległości podatkowych oraz odsetek od zaległości, nie ma uzasadnienia dla wyłączenia stosowania do opłaty przepisów Ordynacji podatkowej o wydawaniu interpretacji i mocy ochronnej interpretacji indywidualnych, zabezpieczających wnioskodawców przed zapłatą daniny oraz odsetkami od zaległości w sytuacji zastosowania się do interpretacji.   Ustawodawca, definiując pojęcie ustaw podatkowych, przyjął szerokie znaczenie tego pojęcia, odnosząc je do aktów rangi ustawy, które regulują funkcjonowanie nie tylko podatków, ale również innych należności, do których Ordynacja podatkowa ma zastosowanie. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 3 pkt 3 lit. c Ordynacji podatkowej przez podatki rozumie się także opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe.   Jednocześnie, nie budzi wątpliwości, że rozdział 3a ustawy o zdrowiu publicznym, który w art. 12a - 12k określa, jakie podmioty są obowiązane do zapłaty opłaty od środków spożywczych, jakie towary są objęte opłatą, sposób obliczenia wysokości opłaty, terminy i sposób jej zadeklarowania oraz zapłaty - stanowi „przepisy prawa podatkowego” w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Regulacje te stanowią zatem przepisy rangi ustawowej dotyczące opłat, określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe – w konsekwencji czego ustawa o zdrowiu publicznym, w zakresie w jakim przepisy jej rozdziału 3a określają konstrukcyjne elementy opłaty od środków spożywczych, stanowi ustawę podatkową w rozumieniu art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej.   Podkreślić również należy, że w dotychczasowej praktyce organów administracji skarbowej dopuszczalność wydawania interpretacji indywidualnych w przedmiocie różnego rodzaju opłat, na podstawie analogicznie zredagowanych przepisów odsyłających do odpowiedniego stosowania Ordynacji podatkowej nie budzi wątpliwości.   Przykładowo organy administracji skarbowej wydawały i wedle wiedzy Wnioskodawcy nadal wydają interpretacje indywidualne w przedmiocie: •      opłaty paliwowej, o której mowa w art. 37h ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 72 ze zm.) - w oparciu o odesłanie do odpowiedniego stosowania do opłaty paliwowej przepisów Ordynacji podatkowej (art. 37q tej ustawy), •      opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz.U. z 2020 r. poz. 1439 ze zm.) - w oparciu o odesłanie do odpowiedniego stosowania do opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przepisów Ordynacji podatkowej (art. 6q ust. 1 tej ustawy).   Nadto, Wnioskodawca wskazuje, że obowiązek udzielania interpretacji indywidualnych nie może zostać zawężony jedynie do przepisów ustaw podatkowych, które weszły w życie przed dniem złożenia wniosku. Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotem wniosku o interpretację mogą być także przepisy ustawy w okresie tzw. vacatio legis, tj. między publikacją danego aktu a jego wejściem w życie (tak m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 157/14).   b)  Przedstawienie stanowiska w odniesieniu do pytania 2 Zgodnie z art. 13 ustawy nowelizującej od 1 stycznia 2021 r. wchodzą w życie m.in. przepisy ustawy o zdrowiu publicznym dodane przez art. 7 pkt 2 ustawy nowelizującej, tj.: art. 12a - art. 12k zawarte w dodanym rozdziale 3a „Opłata od środków spożywczych”.   Zgodnie z art. 12a ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym, opłacie podlega wprowadzanie na rynek krajowy napojów z dodatkiem cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, a także napojów z dodatkiem kofeiny lub tauryny.   Zgodnie z art. 12a ust. 2 ustawy o zdrowiu publicznym przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczną napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub importera napoju, albo sprzedaż do podmiotu prowadzącego jednocześnie sprzedaż detaliczną oraz hurtową.   Zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym przez sprzedaż detaliczną rozumie się dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach działalności gospodarczej zbywcy, odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej: 1)      w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy o prawach konsumenta, 2)      poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta – także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej.   W świetle powyższych przepisów, producent lub importer napojów będzie obowiązany do zapłaty opłaty, gdy dokonuje sprzedaży detalicznej napojów. „Sprzedaż detaliczna”, zgodnie z definicją zawartą w art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym musi spełniać łącznie następujące przesłanki: 1)      dokonywana jest na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 2)      dokonywana jest w ramach działalności gospodarczej zbywcy, 3)      stanowi czynność odpłatną, 4)      drugą stroną umowy jest konsument, 5)      obejmuje ona dwa rodzaje umów zawieranych na podstawie ustawy o prawach konsumenta: •        w lokalu przedsiębiorstwa, •        poza lokalem przedsiębiorstwa.   Zbywaniu towaru w ramach sprzedaży może towarzyszyć świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej.   Umowa zawarta w lokalu przedsiębiorstwa, zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy o prawach konsumenta to umowa zawarta z konsumentem w: 1)      miejscu prowadzenia działalności będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność na stałe, 2)      miejscu prowadzenia działalności będącym rzeczą ruchomą, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność zwyczajowo albo na stałe.   Umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa, zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta, oznacza umowę z konsumentem zawartą: 1)      przy jednoczesnej fizycznej obecności stron w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy, 2)      w wyniku przyjęcia oferty złożonej przez konsumenta w okolicznościach, o których mowa wyżej, 3)      w lokalu przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy lub za pomocą środków porozumiewania się na odległość bezpośrednio po tym, jak nawiązano indywidualny i osobisty kontakt z konsumentem w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy, przy jednoczesnej fizycznej obecności stron, 4)      podczas wycieczki zorganizowanej przez przedsiębiorcę, której celem lub skutkiem jest promocja oraz zawieranie umów z konsumentami.   W tym zakresie wskazać należy, że w ustawie o prawach konsumenta umowa zawarta na odległość została zdefiniowana jako typ umowy z konsumentem odrębny od umów zawieranych w lokalu przedsiębiorstwa oraz poza lokalem przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o prawach konsumenta umowa zawarta na odległość to umowa zawarta z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.   Umowy sprzedaży napojów zawierane na odległość stanowią zatem inny rodzaj umów sprzedaży, nieobjęty definicją „sprzedaży detalicznej”, o której mowa w art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym.   Jednocześnie, umowy sprzedaży napojów zawierane w trybie przedstawionym w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego zawartym w niniejszym wniosku, tj. w którym: •        pracownik składa zamówienie na napoje wyłącznie za pośrednictwem platformy elektronicznej, •        zamówienie zakupowe złożone przez pracownika przez platformę jest następnie przesyłane do działu kadr Spółki w celu potrącenia ceny zakupu z wynagrodzenia pracownika, •        po złożeniu i potwierdzeniu zamówienia przez ww. platformę pracownik odbiera zamówione napoje w wyznaczonym miejscu na terenie obiektów Spółki – spełniają, w ocenie Wnioskodawcy, przesłanki umów zawieranych na odległość w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o prawach konsumenta.   W związku z powyższym, umowy sprzedaży napojów zawierane z pracownikami za pośrednictwem platformy elektronicznej nie stanowią sprzedaży detalicznej napojów przez producenta lub importera, o której mowa w art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym, a w konsekwencji - nie stanowią wprowadzenia napojów na rynek krajowy podlegającego opłacie od środków spożywczych, zgodnie z art. 12a ust. 1 i 2 ustawy o zdrowiu publicznym.   Uzasadnienie Państwa stanowiska w odniesieniu do pytania 3 a)  Dopuszczalność wydania interpretacji indywidualnej Przedmiotem niniejszego wniosku nie jest dopuszczalność wydania interpretacji indywidualnej w odniesieniu do opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a - 12k ustawy o zdrowiu publicznym, niemniej przed przedstawieniem swojego stanowiska odnośnie do zadanych pytań, Wnioskodawca odniesie się również do tej kwestii.   Zgodnie z art. 12j ustawy o zdrowiu publicznym, do opłaty od środków spożywczych i dodatkowej opłaty, o której mowa w art. 12i ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej.   Do opłaty od środków spożywczych zastosowanie znajdują również zatem regulacje rozdziału 1a Działu II Ordynacji podatkowej - Interpretacje przepisów prawa podatkowego. Ustawodawca nie ograniczył możliwości wydawania interpretacji indywidualnych prawa podatkowego w odniesieniu do przepisów o opłacie przy odwoływaniu się do regulacji Ordynacji podatkowej.   Literalną wykładnię art. 12j ustawy o zdrowiu publicznym wzmacnia również wykładnia celowościowa: skoro do opłaty zastosowanie znajdą przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące zaległości podatkowych oraz odsetek od zaległości, nie ma uzasadnienia dla wyłączenia stosowania do opłaty przepisów Ordynacji podatkowej o wydawaniu interpretacji i mocy ochronnej interpretacji indywidualnych, zabezpieczających wnioskodawców przed zapłatą daniny oraz odsetkami od zaległości w sytuacji zastosowania się do interpretacji.   Ustawodawca, definiując pojęcie ustaw podatkowych, przyjął szerokie znaczenie tego pojęcia, odnosząc je do aktów rangi ustawy, które regulują funkcjonowanie nie tylko podatków, ale również innych należności, do których Ordynacja podatkowa ma zastosowanie. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 3 pkt 3 lit. c Ordynacji podatkowej przez podatki rozumie się także opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe.   Jednocześnie, nie budzi wątpliwości, że rozdział 3a ustawy o zdrowiu publicznym, który w art. 12a - 12k określa, jakie podmioty są obowiązane do zapłaty opłaty od środków spożywczych, jakie towary są objęte opłatą, sposób obliczenia wysokości opłaty, terminy i sposób jej zadeklarowania oraz zapłaty - stanowi „przepisy prawa podatkowego” w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Regulacje te stanowią zatem przepisy rangi ustawowej dotyczące opłat, określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe – w konsekwencji czego ustawa o zdrowiu publicznym, w zakresie w jakim przepisy jej rozdziału 3a określają konstrukcyjne elementy opłaty od środków spożywczych, stanowi ustawę podatkową w rozumieniu art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej.   Podkreślić również należy, że w dotychczasowej praktyce organów administracji skarbowej dopuszczalność wydawania interpretacji indywidualnych w przedmiocie różnego rodzaju opłat, na podstawie analogicznie zredagowanych przepisów odsyłających do odpowiedniego stosowania Ordynacji podatkowej nie budzi wątpliwości.   Przykładowo organy administracji skarbowej wydawały i wedle wiedzy Wnioskodawcy nadal wydają interpretacje indywidualne w przedmiocie: •      opłaty paliwowej, o której mowa w art. 37h ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 72 ze zm.) - w oparciu o odesłanie do odpowiedniego stosowania do opłaty paliwowej przepisów Ordynacji podatkowej (art. 37q tej ustawy), •      opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 1439 ze zm.) - w oparciu o odesłanie do odpowiedniego stosowania do opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przepisów Ordynacji podatkowej (art. 6q ust. 1 tej ustawy).   Końcowo, Wnioskodawca wskazuje, że obowiązek udzielania interpretacji indywidualnych nie może zostać zawężony jedynie do przepisów ustaw podatkowych, które weszły w życie przed dniem złożenia wniosku. Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotem wniosku o interpretację mogą być także przepisy ustawy w okresie tzw. vacatio legis, tj. między publikacją danego aktu a jego wejściem w życie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 157/14).   b)  Przedstawienie stanowiska w odniesieniu do pytania 3 Zgodnie z art. 13 ustawy nowelizującej od 1 stycznia 2021 r. wchodzą w życie m.in. przepisy ustawy o zdrowiu publicznym dodane przez art. 7 pkt 2 ustawy nowelizującej, tj.: art. 12a - art. 12k zawarte w dodanym rozdziale 3a „Opłata od środków spożywczych”.   Zgodnie z art. 12a ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym opłacie podlega wprowadzanie na rynek krajowy napojów z dodatkiem cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, a także napojów z dodatkiem kofeiny lub tauryny.   Zgodnie z art. 12a ust. 2 ustawy o zdrowiu publicznym przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczną napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub importera napoju, albo sprzedaż do podmiotu prowadzącego jednocześnie sprzedaż detaliczną oraz hurtową.   Zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym przez sprzedaż detaliczną rozumie się dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach działalności gospodarczej zbywcy, odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej: 1)      w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy o prawach konsumenta, 2)      poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta – także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej.   Umowa zawarta w lokalu przedsiębiorstwa, zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy o prawach konsumenta to umowa zawarta z konsumentem w: 1)      miejscu prowadzenia działalności będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność na stałe, 2)      miejscu prowadzenia działalności będącym rzeczą ruchomą, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność zwyczajowo albo na stałe.   Umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa, zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta, oznacza umowę z konsumentem zawartą: 1)      przy jednoczesnej fizycznej obecności stron w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy, 2)      w wyniku przyjęcia oferty złożonej przez konsumenta w okolicznościach, o których mowa wyżej, 3)      w lokalu przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy lub za pomocą środków porozumiewania się na odległość bezpośrednio po tym, jak nawiązano indywidualny i osobisty kontakt z konsumentem w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy, przy jednoczesnej fizycznej obecności stron, 4)      podczas wycieczki zorganizowanej przez przedsiębiorcę, której celem lub skutkiem jest promocja oraz zawieranie umów z konsumentami.   W tym zakresie wskazać należy, że w ustawie o prawach konsumenta umowa zawarta na odległość została zdefiniowana jako typ umowy z konsumentem odrębny od umów zawieranych w lokalu przedsiębiorstwa oraz poza lokalem przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o prawach konsumenta umowa zawarta na odległość to umowa zawarta z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.   Umowy sprzedaży napojów zawierane na odległość stanowią zatem inny rodzaj umów sprzedaży, nieobjęty definicją „sprzedaży detalicznej”, o której mowa w art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym.   Zgodnie z art. 12a ust. 1 i 2 ustawy o zdrowiu publicznym, podlegającym opłacie wprowadzeniem napojów na rynek krajowy jest sprzedaż napojów przez producenta lub importera do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna.   Jak Wnioskodawca wykazał wyżej, umowy sprzedaży z konsumentami zawierane na odległość nie stanowią „sprzedaży detalicznej”, o której mowa w ustawie o zdrowiu publicznym.   Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż napojów do podmiotu, który prowadzi sprzedaż do konsumentów wyłącznie za pośrednictwem sieci Internet, nie stanowi sprzedaży do pierwszego punktu sprzedaży detalicznej. Wobec czego, sprzedaż napojów przez Spółkę, jako producenta lub importera, do podmiotów prowadzących sprzedaż wyłącznie za pośrednictwem sieci Internet, nie stanowi podlegającego opłacie wprowadzenia napojów na rynek krajowy, o którym mowa w art. 12a ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym.   Uzasadnienie Państwa stanowiska w odniesieniu do pytania 4   a)  Dopuszczalność wydania interpretacji indywidualnej Przedmiotem niniejszego wniosku nie jest dopuszczalność wydania interpretacji indywidualnej w odniesieniu do opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a - 12k ustawy o zdrowiu publicznym, niemniej przed przedstawieniem swojego stanowiska odnośnie do zadanych pytań, Wnioskodawca odniesie się również do tej kwestii.   Zgodnie z art. 12j ustawy o zdrowiu publicznym, do opłaty od środków spożywczych i dodatkowej opłaty, o której mowa w art. 12i ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej.   Do opłaty od środków spożywczych zastosowanie znajdują również zatem regulacje rozdziału 1a Działu II Ordynacji podatkowej - Interpretacje przepisów prawa podatkowego. Ustawodawca nie ograniczył możliwości wydawania interpretacji indywidualnych prawa podatkowego w odniesieniu do przepisów o opłacie przy odwoływaniu się do regulacji Ordynacji podatkowej.   Literalną wykładnię art. 12j ustawy o zdrowiu publicznym wzmacnia również wykładnia celowościowa: skoro do opłaty zastosowanie znajdą przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące zaległości podatkowych oraz odsetek od zaległości, nie ma uzasadnienia dla wyłączenia stosowania do opłaty przepisów Ordynacji podatkowej o wydawaniu interpretacji i mocy ochronnej interpretacji indywidualnych, zabezpieczających wnioskodawców przed zapłatą daniny oraz odsetkami od zaległości w sytuacji zastosowania się do interpretacji.   Ustawodawca, definiując pojęcie ustaw podatkowych, przyjął szerokie znaczenie tego pojęcia, odnosząc je do aktów rangi ustawy, które regulują funkcjonowanie nie tylko podatków, ale również innych należności, do których Ordynacja podatkowa ma zastosowanie. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 3 pkt 3 lit. c Ordynacji podatkowej przez podatki rozumie się także opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe.   Jednocześnie, nie budzi wątpliwości, że rozdział 3a ustawy o zdrowiu publicznym, który w art. 12a - 12k określa, jakie podmioty są obowiązane do zapłaty opłaty od środków spożywczych, jakie towary są objęte opłatą, sposób obliczenia wysokości opłaty, terminy i sposób jej zadeklarowania oraz zapłaty - stanowi „przepisy prawa podatkowego” w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Regulacje te stanowią zatem przepisy rangi ustawowej dotyczące opłat, określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe – w konsekwencji czego ustawa o zdrowiu publicznym, w zakresie w jakim przepisy jej rozdziału 3a określają konstrukcyjne elementy opłaty od środków spożywczych, stanowi ustawę podatkową w rozumieniu art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej.   Podkreślić również należy, że w dotychczasowej praktyce organów administracji skarbowej dopuszczalność wydawania interpretacji indywidualnych w przedmiocie różnego rodzaju opłat, na podstawie analogicznie zredagowanych przepisów odsyłających do odpowiedniego stosowania Ordynacji podatkowej nie budzi wątpliwości.   Przykładowo organy administracji skarbowej wydawały i wedle wiedzy Wnioskodawcy nadal wydają interpretacje indywidualne w przedmiocie: •      opłaty paliwowej, o której mowa w art. 37h ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 72 ze zm.) - w oparciu o odesłanie do odpowiedniego stosowania do opłaty paliwowej przepisów Ordynacji podatkowej (art. 37q tej ustawy), •      opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz.U. z 2020 r. poz. 1439 ze zm.) - w oparciu o odesłanie do odpowiedniego stosowania do opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przepisów Ordynacji podatkowej (art. 6q ust. 1 tej ustawy).   Końcowo, Wnioskodawca wskazuje, że obowiązek udzielania interpretacji indywidualnych nie może zostać zawężony jedynie do przepisów ustaw podatkowych, które weszły w życie przed dniem złożenia wniosku. Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotem wniosku o interpretację mogą być także przepisy ustawy w okresie tzw. vacatio legis, tj. między publikacją danego aktu a jego wejściem w życie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 157/14).   b)  Przedstawienie stanowiska w odniesieniu do pytania 4 Zgodnie z art. 13 ustawy nowelizującej od 1 stycznia 2021 r. wchodzą w życie m.in. przepisy ustawy o zdrowiu publicznym dodane przez art. 7 pkt 2 ustawy nowelizującej, tj.: art. 12a - art. 12k zawarte w dodanym rozdziale 3a „Opłata od środków spożywczych”.   Zgodnie z art. 12a ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym opłacie podlega wprowadzanie na rynek krajowy napojów z dodatkiem cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, a także napojów z dodatkiem kofeiny lub tauryny.   Zgodnie z art. 12a ust. 2 ustawy o zdrowiu publicznym przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczną napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub importera napoju, albo sprzedaż do podmiotu prowadzącego jednocześnie sprzedaż detaliczną oraz hurtową.   Zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym przez sprzedaż detaliczną rozumie się dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach działalności gospodarczej zbywcy, odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej: 1)      w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy o prawach konsumenta, 2)      poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta – także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej.   Art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym wprowadzający definicję sprzedaży detalicznej, jako jedną z jej przesłanek określa odpłatne zbywanie towarów konsumentom. Nieodzownym warunkiem dla uznania zbycia towarów na rzecz konsumenta za sprzedaż detaliczną jest zatem odpłatny charakter takiego zbycia, tj. obowiązek uiszczenia przez nabywcę ceny za nabywany towar.   W konsekwencji, wszelkiego rodzaju wydania napojów na rzecz konsumentów, niestanowiące odpłatnego zbycia (tj. wydanie napoju bez konieczności uiszczenia ceny), w tym w szczególności pozostawienie napojów w miejscach prowadzenia działalności Spółki do dyspozycji pracowników oraz gości Spółki - nie mieszczą się w definicji „sprzedaży detalicznej”, o której mowa w art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym. Pozostawienie przez Spółkę napojów do dyspozycji pracowników i gości Spółki nie stanowi zatem wprowadzenia przez Spółkę napojów na rynek krajowy, podlegającego opłacie na podstawie art. 12a ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym.   Uzasadnienie Państwa stanowiska w odniesieniu do pytania 5   a)  Dopuszczalność wydania interpretacji indywidualnej Przedmiotem niniejszego wniosku nie jest dopuszczalność wydania interpretacji indywidualnej w odniesieniu do opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a - 12k ustawy o zdrowiu publicznym, niemniej przed przedstawieniem swojego stanowiska odnośnie do zadanych pytań, Wnioskodawca odniesie się również do tej kwestii.   Zgodnie z art. 12j ustawy o zdrowiu publicznym, do opłaty od środków spożywczych i dodatkowej opłaty, o której mowa w art. 12i ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej.   Do opłaty od środków spożywczych zastosowanie znajdują również zatem regulacje rozdziału 1a Działu II Ordynacji podatkowej - Interpretacje przepisów prawa podatkowego. Ustawodawca nie ograniczył możliwości wydawania interpretacji indywidualnych prawa podatkowego w odniesieniu do przepisów o opłacie przy odwoływaniu się do regulacji Ordynacji podatkowej.   Literalną wykładnię art. 12j ustawy o zdrowiu publicznym wzmacnia również wykładnia celowościowa: skoro do opłaty zastosowanie znajdą przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące zaległości podatkowych oraz odsetek od zaległości, nie ma uzasadnienia dla wyłączenia stosowania do opłaty przepisów Ordynacji podatkowej o wydawaniu interpretacji i mocy ochronnej interpretacji indywidualnych, zabezpieczających wnioskodawców przed zapłatą daniny oraz odsetkami od zaległości w sytuacji zastosowania się do interpretacji.   Ustawodawca, definiując pojęcie ustaw podatkowych, przyjął szerokie znaczenie tego pojęcia, odnosząc je do aktów rangi ustawy, które regulują funkcjonowanie nie tylko podatków, ale również innych należności, do których Ordynacja podatkowa ma zastosowanie. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 3 pkt 3 lit. c Ordynacji podatkowej przez podatki rozumie się także opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe.   Jednocześnie, nie budzi wątpliwości, że rozdział 3a ustawy o zdrowiu publicznym, który w art. 12a - 12k określa, jakie podmioty są obowiązane do zapłaty opłaty od środków spożywczych, jakie towary są objęte opłatą, sposób obliczenia wysokości opłaty, terminy i sposób jej zadeklarowania oraz zapłaty - stanowi „przepisy prawa podatkowego” w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Regulacje te stanowią zatem przepisy rangi ustawowej dotyczące opłat, określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe – w konsekwencji czego ustawa o zdrowiu publicznym, w zakresie w jakim przepisy jej rozdziału 3a określają konstrukcyjne elementy opłaty od środków spożywczych, stanowi ustawę podatkową w rozumieniu art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej.   Podkreślić również należy, że w dotychczasowej praktyce organów administracji skarbowej dopuszczalność wydawania interpretacji indywidualnych w przedmiocie różnego rodzaju opłat, na podstawie analogicznie zredagowanych przepisów odsyłających do odpowiedniego stosowania Ordynacji podatkowej nie budzi wątpliwości.   Przykładowo organy administracji skarbowej wydawały i wedle wiedzy Wnioskodawcy nadal wydają interpretacje indywidualne w przedmiocie: •      opłaty paliwowej, o której mowa w art. 37h ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 72 ze zm.) - w oparciu o odesłanie do odpowiedniego stosowania do opłaty paliwowej przepisów Ordynacji podatkowej (art. 37q tej ustawy), •      opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz.U. z 2020 r. poz. 1439 ze zm.) - w oparciu o odesłanie do odpowiedniego stosowania do opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przepisów Ordynacji podatkowej (art. 6q ust. 1 tej ustawy).   Końcowo, Wnioskodawca wskazuje, że obowiązek udzielania interpretacji indywidualnych nie może zostać zawężony jedynie do przepisów ustaw podatkowych, które weszły w życie przed dniem złożenia wniosku. Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotem wniosku o interpretację mogą być także przepisy ustawy w okresie tzw. vacatio legis, tj. między publikacją danego aktu a jego wejściem w życie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 157/14).   b)  Przedstawienie stanowiska w odniesieniu do pytania 5 Zgodnie z art. 13 ustawy nowelizującej od 1 stycznia 2021 r. wchodzą w życie m.in. przepisy ustawy o zdrowiu publicznym dodane przez art. 7 pkt 2 ustawy nowelizującej, tj.: art. 12a - art. 12k zawarte w dodanym rozdziale 3a „Opłata od środków spożywczych”.   Zgodnie z art. 12a ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym opłacie podlega wprowadzanie na rynek krajowy napojów z dodatkiem cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, a także napojów z dodatkiem kofeiny lub tauryny.   Zgodnie z art. 12a ust. 2 ustawy o zdrowiu publicznym przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczną napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub importera napoju, albo sprzedaż do podmiotu prowadzącego jednocześnie sprzedaż detaliczną oraz hurtową.   Zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym przez sprzedaż detaliczną rozumie się dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach działalności gospodarczej zbywcy, odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej: 1)      w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o prawach konsumenta, 2)      poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta – także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej.   Ustawa o zdrowiu publicznym nie zawiera natomiast odrębnej definicji sprzedaży (do punktu sprzedaży detalicznej), nie odsyła również do definicji zawartych w innych ustawach szczególnych. W tym zakresie, należy więc, w ocenie Wnioskodawcy, odwołać się do regulacji umowy sprzedaży zawartej w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz.U.2019.1145 ze zm.; dalej: kodeks cywilny). Zgodnie z art. 535 § 1 kodeksu cywilnego, przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.   Innymi słowy, istotą umowy sprzedaży jest jej odpłatność, wyrażająca się przez obowiązek uiszczenia ceny przez kupującego na rzecz sprzedającego.   W sytuacji, gdy w ramach prowadzonych działań marketingowych i wizerunkowych, Spółka przekazuje nieodpłatnie napoje do swoich kontrahentów (w tym podmiotów prowadzących sprzedaż detaliczną), nie można uznać, że dokonuje ona ich sprzedaży w rozumieniu art. 535 § 1 kodeksu cywilnego. W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, nieodpłatne przekazanie napojów kontrahentom Spółki nie stanowi sprzedaży do pierwszego punktu sprzedaży detalicznej, o którym mowa w art. 12a ust. 2 ustawy o zdrowiu publicznym, wobec czego nie podlegają opłacie na podstawie art. 12a ust. 1 i 2 ustawy o zdrowiu publicznym.   Uzasadnienie Państwa stanowiska w odniesieniu do pytania 6 a)  Dopuszczalność wydania interpretacji indywidualnej Przedmiotem niniejszego wniosku nie jest dopuszczalność wydania interpretacji indywidualnej w odniesieniu do opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a - 12k ustawy o zdrowiu publicznym, niemniej przed przedstawieniem swojego stanowiska odnośnie do zadanych pytań, Wnioskodawca odniesie się również do tej kwestii.   Zgodnie z art. 12j ustawy o zdrowiu publicznym, do opłaty od środków spożywczych i dodatkowej opłaty, o której mowa w art. 12i ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej.   Do opłaty od środków spożywczych zastosowanie znajdują również zatem regulacje rozdziału 1a Działu II Ordynacji podatkowej - Interpretacje przepisów prawa podatkowego. Ustawodawca nie ograniczył możliwości wydawania interpretacji indywidualnych prawa podatkowego w odniesieniu do przepisów o opłacie przy odwoływaniu się do regulacji Ordynacji podatkowej.   Literalną wykładnię art. 12j ustawy o zdrowiu publicznym wzmacnia również wykładnia celowościowa: skoro do opłaty zastosowanie znajdą przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące zaległości podatkowych oraz odsetek od zaległości, nie ma uzasadnienia dla wyłączenia stosowania do opłaty przepisów Ordynacji podatkowej o wydawaniu interpretacji i mocy ochronnej interpretacji indywidualnych, zabezpieczających wnioskodawców przed zapłatą daniny oraz odsetkami od zaległości w sytuacji zastosowania się do interpretacji.   Ustawodawca, definiując pojęcie ustaw podatkowych, przyjął szerokie znaczenie tego pojęcia, odnosząc je do aktów rangi ustawy, które regulują funkcjonowanie nie tylko podatków, ale również innych należności, do których Ordynacja podatkowa ma zastosowanie. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 3 pkt 3 lit. c Ordynacji podatkowej przez podatki rozumie się także opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe.   Jednocześnie, nie budzi wątpliwości, że rozdział 3a ustawy o zdrowiu publicznym, który w art. 12a - 12k określa, jakie podmioty są obowiązane do zapłaty opłaty od środków spożywczych, jakie towary są objęte opłatą, sposób obliczenia wysokości opłaty, terminy i sposób jej zadeklarowania oraz zapłaty - stanowi „przepisy prawa podatkowego” w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Regulacje te stanowią zatem przepisy rangi ustawowej dotyczące opłat, określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe – w konsekwencji czego ustawa o zdrowiu publicznym, w zakresie w jakim przepisy jej rozdziału 3a określają konstrukcyjne elementy opłaty od środków spożywczych, stanowi ustawę podatkową w rozumieniu art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej.   Podkreślić również należy, że w dotychczasowej praktyce organów administracji skarbowej dopuszczalność wydawania interpretacji indywidualnych w przedmiocie różnego rodzaju opłat, na podstawie analogicznie zredagowanych przepisów odsyłających do odpowiedniego stosowania Ordynacji podatkowej nie budzi wątpliwości.   Przykładowo organy administracji skarbowej wydawały i wedle wiedzy Wnioskodawcy nadal wydają interpretacje indywidualne w przedmiocie: •      opłaty paliwowej, o której mowa w art. 37h ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 72 ze zm.) - w oparciu o odesłanie do odpowiedniego stosowania do opłaty paliwowej przepisów Ordynacji podatkowej (art. 37q tej ustawy), •      opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz.U. z 2020 r. poz. 1439 ze zm.) - w oparciu o odesłanie do odpowiedniego stosowania do opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przepisów Ordynacji podatkowej (art. 6q ust. 1 tej ustawy).   Końcowo, Wnioskodawca wskazuje, że obowiązek udzielania interpretacji indywidualnych nie może zostać zawężony jedynie do przepisów ustaw podatkowych, które weszły w życie przed dniem złożenia wniosku. Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotem wniosku o interpretację mogą być także przepisy ustawy w okresie tzw. vacatio legis, tj. między publikacją danego aktu a jego wejściem w życie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 157/14).   b)  Przedstawienie stanowiska w odniesieniu do pytania 6 Zgodnie z art. 13 ustawy nowelizującej od 1 stycznia 2021 r. wchodzą w życie m.in. przepisy ustawy o zdrowiu publicznym dodane przez art. 7 pkt 2 ustawy nowelizującej, tj. art. 12a - art. 12k zawarte w dodanym rozdziale 3a „Opłata od środków spożywczych”.   Zgodnie z art. 12a ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym opłacie podlega wprowadzanie na rynek krajowy napojów z dodatkiem cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, a także napojów z dodatkiem kofeiny lub tauryny.   Zgodnie z art. 12a ust. 2 ustawy o zdrowiu publicznym przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczną napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub importera napoju, albo sprzedaż do podmiotu prowadzącego jednocześnie sprzedaż detaliczną oraz hurtową.   Zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym przez sprzedaż detaliczną rozumie się dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach działalności gospodarczej zbywcy, odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej: 1)      w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o prawach konsumenta, 2)      poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta – także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej.   Ustawa o zdrowiu publicznym nie zawiera natomiast odrębnej definicji sprzedaży (do punktu sprzedaży detalicznej), nie odsyła również do definicji zawartych w innych ustawach szczególnych. W tym zakresie, należy więc, w ocenie Wnioskodawcy, odwołać się do regulacji umowy sprzedaży zawartej w kodeksie cywilnym. Zgodnie z art. 535 § 1 kodeksu cywilnego, przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.   Innymi słowy, istotą umowy sprzedaży (oraz jej szczególnego rodzaju, zdefiniowanego w art. 12a ust. 3 - „sprzedaży detalicznej”) jest jej odpłatność, wyrażająca się przez obowiązek uiszczenia ceny przez kupującego na rzecz sprzedającego.   W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, działalność kontrahentów, na rzecz których Spółka dokonuje sprzedaży napojów, a polegająca na dokonywaniu nieodpłatnych wydań napojów sprzedanych przez Spółkę lub na organizacji albo koordynacji działań marketingowych obejmujących nieodpłatne wydania napojów do konsumentów nie stanowi sprzedaży detalicznej napojów. Sprzedane przez Spółkę napoje nie są bowiem następnie zbywane odpłatnie na rzecz konsumentów, a im wydawane nieodpłatnie. W związku z tym, sprzedaż napojów do tych kontrahentów nie stanowi „sprzedaży do pierwszego punktu sprzedaży detalicznej”, a w konsekwencji nie stanowi podlegającego opłacie wprowadzenia napojów na rynek krajowy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o zdrowiu publicznym.   Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie nieuznania za wprowadzenie napojów na rynek krajowy: •        sprzedaży napojów za pomocą automatów sprzedażowych – jest nieprawidłowe, •        sprzedaży napojów na rzecz pracowników za pośrednictwem platformy elektronicznej – jest prawidłowe, •        sprzedaży napojów do sklepów prowadzących sprzedaż wyłącznie za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej – jest prawidłowe, •        nieodpłatnego przekazania napojów do dyspozycji pracowników i gości – jest prawidłowe, •        nieodpłatnego przekazania napojów do przedsiębiorców prowadzących sprzedaż detaliczną – jest prawidłowe, •        sprzedaży napojów do przedsiębiorców, dokonujących nieodpłatnych wydań napojów – jest nieprawidłowe.   Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 12a ust. 1 ustawy z 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1956), zwanej dalej ustawą, wprowadzanie na rynek krajowy napojów z dodatkiem: 1)    cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 354 z 31.12.2008, str. 16, z późn. zm.) zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1333/2008", 2)    kofeiny lub tauryny – podlega opłacie.   Stosownie do art. 12a ust. 2 ustawy przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów, o których mowa w ust. 1, rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczna napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju, albo sprzedaż w przypadku, o którym mowa w art. 12e ust. 3.   W myśl art. 12b ust. 1 ustawy, za napój, o którym mowa w art. 12a ust. 1, uważa się wyrób w postaci napoju oraz syrop będący środkiem spożywczym, ujęty w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11, w którego składzie znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie.   Zgodnie z art. 12d ust. 1 ustawy, obowiązek zapłaty opłaty ciąży na osobie fizycznej, osobie prawnej oraz jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej będącej: 1)    podmiotem sprzedającym napoje do punktów sprzedaży detalicznej albo prowadzącym sprzedaż detaliczną napojów w przypadku: producenta, podmiotu nabywającego napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju; 2)    zamawiającym, w przypadku gdy skład napoju objętego opłatą stanowi element umowy zawartej przez producenta a dotyczącej produkcji tego napoju dla zamawiającego.   Jak stanowi art. 12e ust. 1 ustawy obowiązek zapłaty opłaty powstaje z dniem wprowadzenia na rynek krajowy napoju, o którym mowa w art. 12a ust. 1.   Dodatkowo, jak wskazuje art. 12e ust. 3 ustawy, obowiązek zapłaty opłaty ciąży na podmiocie sprzedającym napoje, o których mowa w art. 12a ust. 1, podmiotowi prowadzącemu jednocześnie sprzedaż detaliczną oraz hurtową. W takim przypadku opłatę odprowadza się od wszystkich sprzedanych temu podmiotowi napojów objętych opłatą.   Z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że są Państwo producentem i dystrybutorem napojów spełniających definicję napoju zawartą w art. 12b ust. 1 ustawy. Państwa wniosek dotyczy napojów produkowanych lub importowanych (w ramach nabyć wewnątrzwspólnotowych oraz nabyć z państw niebędących członkami Unii Europejskiej), gotowych do spożycia, z dodatkiem: •      cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, o których mowa w rozporządzeniu nr 1333/2008,  •      kofeiny lub tauryny.   Sprzedajecie Państwo m.in. na terenie Polski napoje gotowe do spożycia do: 1.  hurtowni, 2.  podmiotów prowadzących zarówno sprzedaż hurtową jak i detaliczną, 3.  do restauracji, hoteli, kawiarni i innych podmiotów z branży tzw. HoReCa, 4.  sklepów prowadzących sprzedaż w lokalu przedsiębiorstwa (m.in. hipermarketów, supermarketów, sklepów spożywczych, stacji benzynowych), 5.  sklepów prowadzących sprzedaż z wyłącznym wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość (za pomocą środków komunikacji elektronicznej), 6.  za pośrednictwem samoobsługowych automatów sprzedających, 7.  bezpośrednio do Państwa pracowników z wyłącznym wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość.   Dodatkowo w ramach prowadzonych działań marketingowych i wizerunkowych: •      pozostawiacie Państwo nieodpłatnie napoje do dyspozycji pracowników i gości np. pozostawiając napoje do dyspozycji w lodówkach znajdujących się na terenie Państwa obiektów, •      zlecacie Państwo organizację akcji marketingowych podmiotom trzecim (agencje marketingowe), którym wydajecie Państwo napoje nieodpłatnie, a te podmioty z kolei wydają nieodpłatnie napoje konsumentom w ramach danych wydarzeń lub akcji marketingowych, •      sprzedajecie Państwo napoje na rzecz kontrahentów, którzy w ramach swojej działalności dokonują nieodpłatnych wydań napojów, lub organizują albo koordynują działania marketingowe realizowane przez podmioty trzecie. Przy czym nieodpłatne wydania napojów w ramach działań marketingowych i do pracowników nie stanowią rabatów towarowych zmniejszających cenę jednostkową towaru, tj. sytuacji, gdy przy zakupie określonej liczby danego towaru Państwa kontrahent otrzymuje dodatkową ilość tego samego towaru.   Państwa wątpliwość budzi, czy powyższe formy sprzedaży oraz nieodpłatne wydania napojów stanowią wprowadzenie na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy oraz czy napoje te będą w takich przypadkach podlegać opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy.   Państwa pierwsze pytanie brzmiało: czy sprzedaż napojów przez Spółkę za pomocą automatów sprzedających nie stanowi wprowadzenia napojów na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym, podlegającego opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 tej ustawy.   W związku z cytowanym brzmieniem Państwa pytania oraz korespondującym z nim stanowiskiem, a jednocześnie przedstawieniem przez Państwa w opisie stanu faktycznego dwóch różnych modeli dystrybucji napojów tj.: gotowe do spożycia napoje w butelkach lub puszkach są sprzedawane przez Spółkę: •      do konsumentów za pośrednictwem automatów sprzedażowych należących do Spółki, jak również •      do przedsiębiorców prowadzących dystrybucję napojów za pośrednictwem automatów sprzedażowych (tzw. operatorów vendingowych), które to automaty albo należą do tych przedsiębiorców albo są dzierżawione od Spółki, a także informacją o długości zawartych umów, Organ wezwał Państwa do doprecyzowania: •      czy zatem Państwa pytanie dotyczy wskazanych w stanie faktycznym dwóch wariantów sprzedaży - na rzecz konsumentów i przedsiębiorców? •      czy Państwa pytanie dotyczy tylko sprzedaży za pośrednictwem automatów na rzecz konsumentów, z uwagi na fakt, że sprzedaż na rzecz przedsiębiorców prowadzących dystrybucję napojów za pośrednictwem automatów sprzedażowych nie stanowi Państwa sprzedaży za pośrednictwem automatów sprzedażowych?   W uzupełnieniu wniosku wskazaliście Państwo, że Pytanie nr 1 przedstawione we Wniosku dotyczy zarówno: -    sprzedaży napojów przez Spółkę do konsumentów za pośrednictwem automatów sprzedażowych należących do Spółki, jak i: -     sprzedaży napojów przez Spółkę do przedsiębiorców prowadzących dystrybucję napojów za pośrednictwem automatów sprzedażowych, które to automaty należą do tych przedsiębiorców albo są dzierżawione od Wnioskodawcy. Ocena, czy sprzedaż napojów dokonywana przez tych przedsiębiorców do konsumentów za pośrednictwem automatów sprzedażowych stanowi sprzedaż detaliczną z perspektywy art. 12a ust. 2 i 3 ustawy o zdrowiu publicznym ma znaczenie dla ustalenia, czy na Spółce - jako podmiocie sprzedającym napoje do takich przedsiębiorców - ciążył będzie obowiązek uiszczenia opłaty od środków spożywczych z tytułu sprzedaży napojów do pierwszego punktu sprzedaży detalicznej, o którym mowa w art. 12a ust. 2 ustawy o zdrowiu publicznym.   Ponadto wskazujecie Państwo, że automaty sprzedażowe to mechaniczne lub mechaniczno-elektroniczne urządzenia przeznaczone do automatycznej dystrybucji napojów, gdzie nie jest wymagany udział człowieka w procesie sprzedaży. Płatność za towar oraz wydawanie towaru obsługiwana jest wyłącznie przez maszynę.   Zazwyczaj automaty sprzedażowe umieszczane są długookresowo. W praktyce występują sytuacje wyjątkowe, gdzie średni okres (ok. 2 lat) będzie skrócony lub wydłużony.   Stoją Państwo na stanowisku, że sprzedaż napojów za pośrednictwem automatów sprzedażowych nie stanowi wprowadzenia napojów na rynek krajowy w rozumieniu przepisów ustawy, podlegającego opłacie od środków spożywczych, gdyż nie spełnia warunków uznania jej za sprzedaż detaliczną napojów.   Jak wynika z powołanych wyżej przepisów ustawy o zdrowiu publicznym, opłacie od środków spożywczych podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów ujętych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11, w składzie których znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie.   Stosownie do art. 12a ust. 2 ustawy przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów, o których mowa w ust. 1, rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczna napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju, albo sprzedaż w przypadku, o którym mowa w art. 12e ust. 3.   Z kolei, zgodnie z art. 12a ust. 3, przez sprzedaż detaliczną, o której mowa w ust. 2, rozumie się dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach działalności gospodarczej zbywcy, odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej: 1)    w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2020 r. poz. 287), 2)    poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta – także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej.   Przez lokal przedsiębiorstwa w myśl art. 2 pkt 3 ustawy o prawach konsumenta rozumie się: a)    miejsce prowadzenia działalności będące nieruchomością albo częścią nieruchomości, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność na stałe, b)    miejsce prowadzenia działalności będące rzeczą ruchomą, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność zwyczajowo albo na stałe.   Natomiast stosownie do art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa oznacza: umowę z konsumentem zawartą: a)  przy jednoczesnej fizycznej obecności stron w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy, b)  w wyniku przyjęcia oferty złożonej przez konsumenta w okolicznościach, o których mowa w lit. a, c)   w lokalu przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy lub za pomocą środków porozumiewania się na odległość bezpośrednio po tym, jak nawiązano indywidualny i osobisty kontakt z konsumentem w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy, przy jednoczesnej fizycznej obecności stron, d)  podczas wycieczki zorganizowanej przez przedsiębiorcę, której celem lub skutkiem jest promocja oraz zawieranie umów z konsumentami.   Zatem sprzedaż detaliczna w rozumieniu ustawy dotyczy wyłącznie sprzedaży towarów na rzecz  konsumentów na podstawie umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa lub umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa, przy czym w drugim przypadku konieczna jest fizyczna obecność stron przynajmniej na etapie złożenia oferty, która inicjuje zawarcie umowy.   Jak wskazano powyżej, przez lokal przedsiębiorstwa rozumie się miejsce prowadzenia działalności, będące rzeczą ruchomą, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność zwyczajowo albo na stałe. Ww. określenie odnosi się zarówno do siedziby przedsiębiorcy, jak też miejsca, gdzie prowadzona jest przez niego faktyczna działalność, a więc świadczenie usług lub sprzedaż towarów. Może być to również sklep lub stoisko – ważne, aby służyły przedsiębiorcy za stałe miejsce prowadzenia działalności.   Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy, przez lokal w którym przedsiębiorca prowadzi działalność na stałe, należy rozumieć miejsca, w których automaty będą umieszczone na stałe, cyklicznie oraz okresowo, a tym samym sprzedaż za pośrednictwem automatów winna być rozpoznana jako sprzedaż detaliczna w rozumieniu ustawy.   Należy zauważyć, że wprawdzie to klient samodzielnie dokonuje zakupu, ale to sprzedawca zarządza działaniem dystrybutora poprzez odpowiedni system kontrolujący dokonywanie przez klientów tych czynności. Brak fizycznej obecności pracownika w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej i zastąpienie go samoobsługowym urządzeniem nie powoduje, że nie dochodzi do sprzedaży detalicznej.   Natomiast nie można uznać za sprzedaż detaliczną, sprzedaży za pomocą automatów, które są umieszczane w danych lokalizacjach jednorazowo albo sporadycznie, albowiem nie stanowi ona wówczas sprzedaży w lokalu przedsiębiorstwa.   Bez znaczenia pozostaje tytuł prawny (własność, wynajem, dzierżawa) na podstawie którego sprzedawca korzysta z lokalu oraz to, czy w ogóle korzysta z danego lokalu na podstawie prawnej.   Nie można natomiast zgodzić się z Państwem, że art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o prawach konsumenta, zgodnie z którym, przepisów ustawy (ustawy o prawach konsumenta) nie stosuje się do umów zawieranych za pomocą automatów sprzedających lub zautomatyzowanych punktów sprzedaży, ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca wprowadzając w ustawie o zdrowiu publicznym definicję sprzedaży detalicznej odwołuje się do literalnie wskazanych przepisów art. 2 pkt 3 oraz art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta. Zatem tylko wskazane przepisy ustawy o prawach konsumenta stosuje się na gruncie przepisów ustawy o zdrowiu publicznym. Pozostałe przepisy ustawy o prawach konsumenta, w tym art. 3 ust. 1 pkt 5, nie znajdują zastosowania na gruncie ustawy o zdrowiu publicznym w zakresie opłaty od środków spożywczych.   Podsumowując, sprzedaż za pomocą automatów sprzedażowych oraz do podmiotów prowadzących sprzedaż za pośrednictwem automatów sprzedażowych umieszczonych w konkretnych miejscach na stałe, cyklicznie oraz okresowo spełnia definicję sprzedaży detalicznej zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy i stanowi wprowadzenie napojów na rynek krajowy w myśl art. 12a ust. 2 ustawy podlegające opłacie od środków spożywczych. Natomiast tejże opłacie nie podlega sprzedaż za pomocą automatów sprzedażowych oraz do podmiotów prowadzących sprzedaż za pośrednictwem automatów sprzedażowych umieszczonych w konkretnych miejscach jednorazowo albo sporadycznie, ponieważ nie stanowi ona sprzedaży detalicznej w myśl regulacji ustawy o zdrowiu publicznym.   Mimo, że nie w każdym przypadku będziecie Państwo zobowiązani do uiszczenia opłaty od środków spożywczych, to Państwa stanowisko należało w całości uznać za nieprawidłowe. Oparli je bowiem Państwo na tezie, że pojęcia sprzedaży w lokalu lub poza lokalem przedsiębiorstwa, przeniesione do ustawy o zdrowiu publicznym, nie stosuje się do umów sprzedaży w automatach na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o prawach konsumenta. Z takim stanowiskiem Organ nie może się zgodzić, bowiem jak wskazano powyżej, powoływany przez Państwa przepis nie ma zastosowania na gruncie przepisów ustawy o zdrowiu publicznym w zakresie opłaty od środków spożywczych.    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, dotyczące sprzedaży napojów za pośrednictwem automatów sprzedażowych – jest nieprawidłowe.   W dalszej kolejności Państwa wątpliwość budzi, czy sprzedaż napojów pracownikom wyłącznie za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej stanowi wprowadzenie na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy i czy podlega ono opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy.   Jak trafnie Państwo zauważyli ustawa o prawach konsumenta, oprócz ww. rodzajów umów (umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa i umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa) wymienia jeszcze jeden rodzaj umowy, a mianowicie umowę zawartą na odległość.   Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o prawach konsumenta umowa zawarta na odległość oznacza umowę zawartą z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.   W opisie stanu faktycznego wskazaliście Państwo, że sprzedaż napojów do Państwa pracowników prowadzona jest wyłącznie za pośrednictwem elektronicznej platformy działającej w Państwa systemie informatycznym, której zasady zostały zawarte w odrębnej procedurze sprzedaży pracowniczej. System sprzedaży napojów za pośrednictwem elektronicznej platformy sprzedaży na rzecz pracowników działa w sposób stały i zorganizowany. Nie jest to sprzedaż incydentalna/nieuregulowana. Procedura sprzedaży pracowniczej określa takie elementy jak sposób dokonywania sprzedaży i komunikacji stron, informację o sposobie zapłaty za napoje, a także odsyła do cennika sprzedaży produktów. Sprzedaż ta polega na tym, że pracownik składa zamówienie na napoje wyłącznie za pośrednictwem platformy elektronicznej, przy czym zgodnie z wymienioną procedurą złożenie zamówienia za pośrednictwem platformy elektronicznej stanowi zawarcie umowy pomiędzy Państwem a pracownikiem i następuje bez jednoczesnej fizycznej obecności stron umowy. Zamówienie zakupowe złożone przez pracownika przez platformę jest następnie przesyłane do działu kadr w celu potrącenia ceny zakupu z wynagrodzenia pracownika. Po złożeniu i potwierdzeniu zamówienia przez ww. platformę pracownik odbiera zamówione napoje w wyznaczonym miejscu na terenie Państwa obiektów.   W świetle powyższego sprzedaż za pośrednictwem platformy elektronicznej spełnia warunki uznania jej za umowę zawartą na odległość, która nie jest wymieniona w definicji sprzedaży detalicznej w art. 12a ust. 3 ustawy.   Tym samym, uwzględniając opis stanu faktycznego, sprzedaż napojów pracownikom wyłącznie za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej nie stanowi wprowadzenia na rynek krajowy zgodnie z art. 12a ust. 2 ustawy, w związku z czym nie podlega opłacie od środków spożywczych.   Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2, dotyczące sprzedaży napojów pracownikom wyłącznie za pośrednictwem platformy elektronicznej – jest prawidłowe.     Pytają Państwo również, czy sprzedaż napojów do sklepów prowadzących sprzedaż na rzecz konsumentów wyłącznie na odległość za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej stanowi wprowadzenie na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 1 i 2 w zw. z art. 12a ust. 3 ustawy i czy podlega ona opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy.   Opłacie od środków spożywczych podlega wprowadzenie na rynek krajowy ujętych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11, w składzie których znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie.   Stosownie do art. 12a ust. 2 ustawy: przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów, o których mowa w ust. 1, rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczna napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju, albo sprzedaż w przypadku, o którym mowa w art. 12e ust. 3.   Natomiast jak wskazano powyżej, sprzedaż na odległość do konsumentów za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej nie spełnia definicji sprzedaży detalicznej, o której mowa w art. 12a ust. 3 ustawy.   W konsekwencji sprzedaż przez Państwa napojów do sklepów prowadzących sprzedaż na rzecz konsumentów wyłącznie na odległość, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, nie stanowi wprowadzenia napojów na rynek krajowy zgodnie z art. 12a ust. 2 ustawy. W konsekwencji czego, nie podlega opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy.   W świetle powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3, dotyczące sprzedaży napojów do sklepów prowadzących sprzedaż do konsumentów wyłącznie na odległość za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej – jest prawidłowe.     Następnie Państwa wątpliwość dotyczy nieodpłatnego pozostawienia napojów do dyspozycji pracowników i gości oraz nieodpłatnego przekazania napojów do przedsiębiorców prowadzących sprzedaż detaliczną.   W opisie stanu faktycznego wskazaliście Państwo, że nieodpłatnie udostępniacie pracownikom oraz osobom trzecim goszczącym na terenie Państwa obiektów napoje, np. pozostawiając je do dyspozycji w lodówkach znajdujących się na terenie tych obiektów. Nieodpłatne pozostawienie napojów do dyspozycji Państwa pracowników i gości nie jest związane z jakimkolwiek świadczeniem wzajemnym, ani z oczekiwaniem określonego zachowania się podmiotu korzystającego nieodpłatnie z napojów.   Z kolei działając jako podmiot zlecający organizację akcji marketingowych do podmiotów trzecich (agencji marketingowych) wydajecie Państwo nieodpłatnie napoje agencjom, które przekazują je nieodpłatnie konsumentom w ramach danych wydarzeń lub akcji marketingowych. Napoje są przekazywane nieodpłatnie, tj. bez obowiązku uiszczenia za nie jakiegokolwiek wynagrodzenia przez odbiorcę – czy to w pieniądzu, czy w formie określonego zachowania się lub świadczenia. Dalsze przeznaczenie napojów może być przedmiotem umowy z podmiotem otrzymującym od Państwa nieodpłatnie napoje – np. w zakresie wykorzystania ich w kampaniach promocyjnych, do bezpłatnych wydań do konsumentów lub w celach ekspozycyjnych.   Wskazaliście Państwo również, że nieodpłatne wydania napojów w ramach działań marketingowych i do pracowników nie stanowią rabatów towarowych zmniejszających cenę jednostkową towaru, tj. sytuacji, gdy przy zakupie określonej liczby danego towaru Państwa kontrahent otrzymuje dodatkową ilość tego samego towaru.   Zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami ustawy, opłacie podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów, o których mowa w art. 12b ust. 1 ustawy. Natomiast wprowadzenie na rynek krajowy napojów rozumiane jest jako sprzedaż napojów (detaliczna ub do pierwszego punktu sprzedaży detalicznej) przez podmioty zobowiązane do zapłaty opłaty od środków spożywczych.   W niniejszej sprawie istotne jest zatem ustalenie, czy nieodpłatne wydania napojów w przypadkach opisanych przez Państwa we wniosku można uznać za sprzedaż.   Na gruncie ustawy, jak sami zwróciliście Państwo uwagę w uzasadnieniu do pytania oznaczonego we wniosku nr 5, pojęcie „sprzedaży” nie zostało zdefiniowane, jak również ustawa nie zawiera przepisów odsyłających do definicji zawartych w innych aktach prawnych, zatem zasadne jest odwołanie się do potocznej definicji tego pojęcia. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (https://sjp.pwn.pl/sjp/sprzedaz;2523489.html) sprzedaż definiowana jest jako odstępowanie czegoś przez sprzedawcę na własność kupującemu za określoną sumę.   Odwołując się z kolei do definicji legalnej pojęcia sprzedaży zawartej w innych aktach normatywnych, należy sięgnąć do przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym.   W myśl art. 535 Kodeksu cywilnego przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.   Zatem obligatoryjnym elementem uznania danej czynności za umowę sprzedaży jest zobowiązanie kupującego do zapłaty określonej ceny za otrzymany towar.   Ustawa nie zawiera również definicji „nieodpłatnego wydania”, aby dokonać wykładni tego terminu, należy zatem odwołać się do reguł wykładni językowej i do słownikowego znaczenia poszczególnych wyrazów. „Nieodpłatny” to zatem niewymagający opłaty (Słownik Języka Polskiego PWN https://sjp.pwn.pl/sjp/nieodplatny;2489144.html). Natomiast „wydanie” oznacza dać, przydzielić coś komuś (https://sjp.pwn.pl/sjp/wydac;2538912.html). Zatem istotnym elementem „nieodpłatności” jest brak opłaty lub jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego, w tym również oczekiwania określonego zachowania.   W przypadku, gdy nie otrzymujecie Państwo żadnego wynagrodzenia za wydane pracownikom, gościom oraz przedsiębiorcom napoje, wówczas nie można mówić o wprowadzeniu na rynek krajowy w rozumieniu przepisów ustawy.   Zatem zarówno nieodpłatne pozostawienie napojów do dyspozycji pracowników oraz gości, jak i nieodpłatne przekazanie napojów do przedsiębiorców w ramach akcji marketingowych i wizerunkowych, niezależne od zakresu prowadzonej przez nich działalności, nie stanowi wprowadzania na rynek krajowy zgodnie z art. 12a ust. 2 ustawy oraz nie podlega opłacie, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy.   W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 4 i nr 5, tj. nieodpłatnego pozostawienia napojów do dyspozycji pracowników i gości oraz nieodpłatnego przekazania napojów do przedsiębiorców prowadzących sprzedaż detaliczną – jest prawidłowe.     Państwa wątpliwości dotyczą również sprzedaży napojów do przedsiębiorców, którzy dokonują nieodpłatnych wydań napojów bądź organizują lub koordynują działania marketingowe obejmujące nieodpłatne wydania napojów do konsumentów.    Ponownie w tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 12e ust. 1 ustawy obowiązek zapłaty opłaty powstaje z dniem wprowadzenia na rynek krajowy napoju, o którym mowa w art. 12a ust. 1.   Zatem obowiązek zapłaty opłaty od środków spożywczych powstaje tylko w odniesieniu do tych napojów, które zostały wprowadzone na rynek krajowy.   W opisie stanu faktycznego wskazaliście Państwo, że dokonujecie sprzedaży napojów na rzecz kontrahentów, którzy w ramach swojej działalności dokonują nieopłatnych wydań napojów lub organizują albo koordynują działania marketingowe, realizowane przez podmioty trzecie, obejmujące nieodpłatne wydania napojów na rzecz konsumentów. Kontrahenci na rzecz których prowadzicie Państwo sprzedaż w ramach działań marketingowych, posiadają status detalisty – dokonują oni sprzedaży detalicznej lub detalicznej i hurtowej.   Zgodnie z cytowanym już art. 12a ust. 2 ustawy, przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów, rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczna napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju, albo sprzedaż w przypadku, o którym mowa w art. 12e ust. 3 (sprzedaż napojów do podmiotu prowadzącego jednocześnie sprzedaż detaliczną oraz hurtową).   Równocześnie art. 12e ust. 3 ustawy stanowi, że: obowiązek zapłaty opłaty ciąży na podmiocie sprzedającym napoje, o których mowa w art. 12a ust. 1, podmiotowi prowadzącemu jednocześnie sprzedaż detaliczną oraz hurtową. W takim przypadku opłatę odprowadza się od wszystkich sprzedanych temu podmiotowi napojów objętych opłatą.   W myśl art. 12e ust. 4 ustawy, w przypadku, o którym mowa w ust. 3, pozostałe podmioty wprowadzające na rynek napoje, o których mowa w art. 12a ust. 1, za których wprowadzenie została zapłacona opłata, nie uwzględniają tych napojów w informacji, o której mowa w art. 12g ust. 1 pkt 1.   Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy należy zauważyć, że w zakresie obowiązku zapłaty opłaty od środków spożywczych istotne jest ustalenie, czy doszło do wprowadzenia napoju podlegającego opłacie na rynek krajowy. Bez znaczenia pozostaje w przedmiotowej sprawie dalsza ścieżka dystrybucji czy przeznaczenia napojów, które zostały już wprowadzone na rynek krajowy. Sprzedaż napojów do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna lub sprzedaż do podmiotu prowadzącego jednocześnie sprzedaż detaliczną oraz hurtową napojów stanowi wprowadzenie napojów na rynek krajowy, z którym ustawa wiąże obowiązek zapłaty opłaty od środków spożywczych. Sposób wykorzystania napojów przez Państwa kontrahentów (nieodpłatne wydania przez kontrahentów) po ich wprowadzeniu na rynek krajowy, pozostaje bez znaczenia, gdyż obowiązek zapłaty opłaty od środków spożywczych już powstał.   W konsekwencji dokonując wprowadzenia na rynek krajowy napojów, zgodnie z art. 12d  ust. 1 pkt 1 i art. 12e ust. 3 ustawy, jesteście Państwo zobowiązani do zapłaty opłaty od środków spożywczych. Ustawa w tym przypadku nie wskazuje bowiem na powiązanie powstania obowiązku zapłaty opłaty z końcowym odbiorcą, tj. konsumentem, tylko na sprzedaż w konkretnej sytuacji na określonym etapie łańcucha dostawy.   Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 6 dotyczące sprzedaży napojów do przedsiębiorców, którzy dokonują nieodpłatnych wydań napojów bądź organizują lub koordynują działania marketingowe obejmujące nieodpłatne wydania napojów do konsumentów – jest nieprawidłowe.   Dodatkowe informacje   Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji •      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji. •      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.   Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”.   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).   Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).   Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).