0111-KDSB1-1.4019.189.2021.2.MF

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w zakresie braku obowiązku naliczenia i zapłaty opłaty od środków spożywczych w przypadku sprzedaży wytwarzanych przez Państwa napojów mieszczących się w grupowaniu PKWiU 10.32, 10.89 lub w dziale 11 za pośrednictwem sklepu internetowego na rzecz: •        konsumentów, •        przedsiębiorców nieprowadzących sprzedaży detalicznej napojów, – jest prawidłowe.   Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 30 listopada 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 listopada 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy przepisów ustawy o zdrowiu publicznym, w zakresie opłaty od środków spożywczych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 11 stycznia 2022 r. (wpływ 21 stycznia 2022 r.). Treść wniosku jest następująca:   Opis stanu faktycznego Spółka jest producentem soków i syropów podlegających rygorom ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2365 z późn. zm.) oraz spełniających definicję napoju zawartą w art. 12b ust. 1 ww. ustawy. Spółka produkuje napoje zarówno pod swoją marką, jak i na zamówienie i pod marką innych podmiotów. Spółka zawiera zarówno umowy ramowe, w ramach których nabywcy dokonują zamówień poszczególnych towarów jak i odrębne umowy sprzedaży dotyczące określonej serii produktów. W końcu Spółka prowadzi sprzedaż detaliczną napojów w swojej siedzibie. Spółka sprzedaje napoje także przez internet i to zarówno na rzecz konsumentów, jak i podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Jednocześnie wskazano, że Spółka przyjmuje oświadczenie o nieprowadzeniu sprzedaży za prawdziwe, a zatem podmioty prowadzące działalność gospodarczą nabywające napoje przez Internet, NIE PROWADZĄ sprzedaży detalicznej napojów.   Wniosek uzupełnili Państwo o następujące informacje:   Spółka potwierdza, że prowadzona przez nią sprzedaż napojów przez internet stanowi umowę zawartą na odległość bez jednoczesnej fizycznej obecności stron i to z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.   Pytania (pytanie nr 2 ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku) 1.    Czy sprzedaż wytworzonych przez Wnioskodawcę napojów mieszczących się w grupowaniu PKWiU 10.32, 10.89 lub w dziale 11 dokonana za pośrednictwem sklepu internetowego na rzecz konsumentów (czyli poprzez zawieranie umów na odległość) skutkuje obowiązkiem Wnioskodawcy naliczenia i zapłaty opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 Ustawy o zdrowiu publicznym?   2.    Czy sprzedaż wytworzonych przez Wnioskodawcę napojów mieszczących się w grupowaniu PKWiU 10.32, 10.89 lub w dziale 11 dokonana za pośrednictwem sklepu internetowego poprzez zawieranie umów na odległość w rozumieniu ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta z przedsiębiorcą nieprowadzącym sprzedaży detalicznej napoi skutkuje obowiązkiem Wnioskodawcy naliczenia i zapłaty opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 Ustawy o zdrowiu publicznym?   Państwa stanowisko w sprawie Zgodnie z art. 12b ust. 1 Ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 183 z późn. zm.), za napój, o którym mowa w art. 12a ust. 1, uważa się wyrób w postaci napoju oraz syrop będący środkiem spożywczym, ujęty w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11, w którego składzie znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie.   Stosownie do treści art. 12a ust. 1 cyt. ustawy, wprowadzanie na rynek krajowy napojów z dodatkiem: 1)    cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 354 z 31.12.2008, str. 16, z późn. zm ), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1333/2008", kofeiny lub tauryny - podlega opłacie.   Jak przewiduje art. 12a ust. 2 cyt. ustawy, przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów, o których mowa w ust. 1, rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczna napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju, albo sprzedaż w przypadku, o którym mowa w art. 12e ust. 3.   Jednocześnie zgodnie ust. 3 powołanego przepisu, przez sprzedaż detaliczną, o której mowa w ust. 2, rozumie się dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach działalności gospodarczej zbywcy, odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej: 1)    w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2020 r. poz. 287), 2)    poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta -          także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej.   Wskazać także należy, że zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o prawach konsumenta, określenia użyte w ustawie oznaczają "umowa zawarta na odległość" - umowę zawartą z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.   Wskazać także należy, że jak stanowi art. 12e ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym, obowiązek zapłaty opłaty powstaje z dniem wprowadzenia na rynek krajowy napoju, o którym mowa w art. 12a ust. 1. Konkretyzacją tego przepisu jest ust. 3 zgodnie z którym, obowiązek zapłaty opłaty ciąży na podmiocie sprzedającym napoje, o których mowa w art. 12a ust. 1, podmiotowi prowadzącemu jednocześnie sprzedaż detaliczną oraz hurtową. W takim przypadku opłatę odprowadza się od wszystkich sprzedanych temu podmiotowi napojów objętych opłatą.   Zgodnie z ustawą zatem opłacie podlegają wyłącznie następujące zdarzenia prawne: -   sprzedaż do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz -   sprzedaż detaliczna napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju, albo -   sprzedaż w przypadku, o którym mowa w art. 12e ust. 3.   Mając na uwadze powyższe przyjąć zatem należy, że żadna z opisanych sytuacji nie występuje w przypadku sprzedaży internetowej na rzecz konsumentów. W szczególności wskazać należy, że sprzedaż przez internet stanowi umowę zawartą na odległość i nie stanowi sprzedaży zarówno w lokalu przedsiębiorstwa, ani poza lokalem w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta. Podobnie w wypadku sprzedaży na rzecz przedsiębiorców, którzy nie prowadzą sprzedaży napojów w rozumieniu ustawy i złożą w tym zakresie stosowne oświadczenie Wnioskodawcy - nie wystąpi żadna sytuacja kwalifikowana jako "wprowadzenie na rynek krajowy napoju" w rozumieniu ustawy. A zatem sprzedaż wytworzonych przez Wnioskodawcę napojów mieszczących się w grupowaniu PKWiU 10.32, 10.89 lub w dziale 11 za pośrednictwem sklepu internetowego na rzecz konsumentów (a zatem poprzez zawieranie umów na odległość) nie będzie skutkować obowiązkiem Wnioskodawcy naliczenia i zapłaty opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 Ustawy o zdrowiu publicznym.   W wypadku sprzedaży na rzecz przedsiębiorców (Państwa stanowisko przedstawione w uzupełnieniu wniosku do przeformułowanego pytania), którzy nie prowadzą sprzedaży napojów w rozumieniu ustawy - nie wystąpi żadna sytuacja kwalifikowana jako "wprowadzenie na rynek krajowy napoju" w rozumieniu ustawy.   A zatem sprzedaż wytworzonych przez Wnioskodawcę napojów mieszczących się w grupowaniu PKWiU 10.32, 10.89 lub w dziale 11 dokonana za pośrednictwem sklepu internetowego poprzez zawieracie umów na odległość w rozumieniu ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, z przedsiębiorcą nieprowadzącym sprzedaży detalicznej napoi nie skutkuje obowiązkiem Wnioskodawcy naliczenia i zapłaty opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 Ustawy o zdrowiu publicznym.   Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.   Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 12a ust. 1 ustawy z 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1956 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wprowadzanie na rynek krajowy napojów z dodatkiem: 1)    cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 354 z 31.12.2008, str. 16, z późn. zm.) zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1333/2008", 2)    kofeiny lub tauryny – podlega opłacie.   Natomiast w myśl art. 12b ust. 1 ustawy, za napój, o którym mowa w art. 12a ust. 1, uważa się wyrób w postaci napoju oraz syrop będący środkiem spożywczym, ujęty w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11, w którego składzie znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie.   Zgodnie z art. 12d ust. 1 ustawy, obowiązek zapłaty opłaty ciąży na osobie fizycznej, osobie prawnej oraz jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej będącej: 1)    podmiotem sprzedającym napoje do punktów sprzedaży detalicznej albo prowadzącym sprzedaż detaliczną napojów w przypadku: producenta, podmiotu nabywającego napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju; 2)    zamawiającym, w przypadku gdy skład napoju objętego opłatą stanowi element umowy zawartej przez producenta a dotyczącej produkcji tego napoju dla zamawiającego.   Jak stanowi art. 12e ust. 1 ustawy: obowiązek zapłaty opłaty powstaje z dniem wprowadzenia na rynek krajowy napoju, o którym mowa w art. 12a ust. 1.   Z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że są Państwo producentem soków i syropów podlegającym rygorom ustawy oraz spełniających definicję napoju zawartą w art. 12b ust. 1 ustawy. Produkujecie Państwo napoje zarówno pod swoją marką, jak i na zamówienie i pod marką innych podmiotów. Prowadzicie także Państwo sprzedaż detaliczną napojów w swojej siedzibie oraz sprzedaż napojów przez internet, zarówno na rzecz konsumentów, jak i podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Dodatkowo wskazali Państwo, że podmioty prowadzące działalność gospodarczą, nabywające napoje przez internet, nie prowadzą sprzedaży detalicznej napojów.   Doprecyzowali także Państwo, że prowadzona przez Państwa sprzedaż napojów przez internet stanowi umowę zawartą na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron i to z wyłącznym wykorzystywaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.   Państwa wątpliwość budzi, czy sprzedaż wytworzonych przez Państwa napojów mieszczących się w grupowaniu PKWiU 10.32, 10.89 lub w dziale 11 dokonana za pośrednictwem sklepu internetowego (czyli poprzez zawieranie umów na odległość) na rzecz: •        konsumentów, •        przedsiębiorców nieprowadzących sprzedaży detalicznej napojów, skutkuje nałożeniem na Państwa obowiązku naliczenia i zapłaty opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy.   Jak wynika z powołanych wyżej przepisów ustawy o zdrowiu publicznym, opłacie od środków spożywczych podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów ujętych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11, w składzie których znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie.   Stosownie do art. 12a ust. 2 ustawy: przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów, o których mowa w ust. 1, rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczna napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju, albo sprzedaż w przypadku, o którym mowa w art. 12e ust. 3.   Z kolei, zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy, przez sprzedaż detaliczną, o której mowa w ust. 2, rozumie się dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach działalności gospodarczej zbywcy, odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej: 1)    w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2020 r. poz. 287), 2)    poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta – także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej.   Przez lokal przedsiębiorstwa w myśl art. 2 pkt 3 ustawy z 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2020 r. poz. 287 ze zm.), zwanej dalej ustawą o prawach konsumenta, rozumie się: a)    miejsce prowadzenia działalności będące nieruchomością albo częścią nieruchomości, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność na stałe, b)    miejsce prowadzenia działalności będące rzeczą ruchomą, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność zwyczajowo albo na stałe.   Natomiast stosownie do art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa oznacza: umowę z konsumentem zawartą: a)  przy jednoczesnej fizycznej obecności stron w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy, b)  w wyniku przyjęcia oferty złożonej przez konsumenta w okolicznościach, o których mowa w lit. a, c)   w lokalu przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy lub za pomocą środków porozumiewania się na odległość bezpośrednio po tym, jak nawiązano indywidualny i osobisty kontakt z konsumentem w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy, przy jednoczesnej fizycznej obecności stron, d)  podczas wycieczki zorganizowanej przez przedsiębiorcę, której celem lub skutkiem jest promocja oraz zawieranie umów z konsumentami.   Zatem sprzedaż detaliczna w rozumieniu ustawy dotyczy wyłącznie sprzedaży towarów na rzecz  konsumentów na podstawie umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa lub umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa, przy czym w drugim przypadku konieczna jest fizyczna obecność stron przynajmniej na etapie złożenia oferty, która inicjuje zawarcie umowy.   Jak trafnie Państwo zauważyli ustawa o prawach konsumenta, oprócz ww. rodzajów umów (umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa i umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa) wymienia jeszcze jeden rodzaj umowy, a mianowicie umowę zawartą na odległość.   Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o prawach konsumenta umowa zawarta na odległość oznacza umowę zawartą z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.   W świetle powyższego sprzedaż towarów na rzecz konsumentów na podstawie umowy zawartej na odległość nie spełnia definicji sprzedaży detalicznej wskazanej w art. 12a ust. 3 ustawy.   Zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami ustawy, opłacie od środków spożywczych podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów, o których mowa w art. 12b ust. 1 ustawy. Natomiast wprowadzenie na rynek krajowy napojów rozumiane jest jako sprzedaż napojów (m.in. detaliczna lub do pierwszego punktu sprzedaży detalicznej) przez podmioty zobowiązane do zapłaty opłaty od środków spożywczych.   W konsekwencji sprzedaż przez Państwa napojów na rzecz konsumentów dokonywana za pośrednictwem sklepu internetowego poprzez zawieranie umów na odległość, nie stanowi wprowadzenia napojów na rynek krajowy zgodnie z art. 12a ust. 2 ustawy, a tym samym nie podlega opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy.   Analogicznie obowiązek naliczenia i odprowadzenia opłaty od środków spożywczych nie powstanie po Państwa stronie w przypadku sprzedaży za pośrednictwem sklepu internetowego poprzez zawieranie umów na odległość, wytworzonych przez Państwa napojów na rzecz przedsiębiorców nieprowadzących sprzedaży detalicznej napojów.   Tym samym Państwa stanowisko w zakresie braku obowiązku naliczenia i zapłaty opłaty od środków spożywczych w przypadku sprzedaży wytwarzanych przez Państwa napojów mieszczących się w grupowaniu PKWiU 10.32, 10.89 lub w dziale 11 za pośrednictwem sklepu internetowego na rzecz: •        konsumentów, •        przedsiębiorców nieprowadzących sprzedaży detalicznej napojów, – jest prawidłowe.   Dodatkowe informacje   Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji •      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji. •      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. •        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.   Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...)   Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako „PPSA”.     Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).   Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).   Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).