0111-KDSB1-1.440.282.2025.7.ND

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)   Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 2 czerwca 2025 r. (data wpływu 2 czerwca 2025 r.), uzupełnionego pismami z dnia 9 lipca 2025 r. (data wpływu 9 lipca 2025 r.) oraz 11 sierpnia 2025 r. (data wpływu 11 sierpnia 2025 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.   Przedmiot wniosku: usługa (świadczenie kompleksowe) - (…)   Opis usługi: Wnioskodawca (…) zobowiązany jest do dostarczenia kompletnych rozwiązań związanych z powstaniem: (…) Na katalog czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę składają się w szczególności: - prace inżynieryjne (…) - organizacja łańcucha zakupów i dostaw - (…) - wykonanie wszystkich prac konstrukcyjnych, instalatorskich i montażowych (…); - wykonanie wszelkich prac fizycznych (mechanicznych), wdrożenie oraz koordynację działań związanych z montażem; - wykonanie czynności rozruchowych związanych z uruchomieniem systemu energetycznego; - przeprowadzenie testów wydajności i zgodności z ustalonymi umownie normami celem weryfikacji parametrów systemu energetycznego oraz jego sprawności operacyjnej. Odbiorca świadczenia zainteresowany jest wyłącznie uzyskaniem (…) efektu końcowego jego prac w postaci zapewnienia kompletnej infrastruktury energetycznej (…). Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 - 42   Stawka podatku od towarów i usług: 23%   Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 w związku z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy   Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług   UZASADNIENIE   W dniu 2 czerwca 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek uzupełniony w dniu 9 lipca 2025 r. oraz 11 sierpnia 2025 r. w zakresie sklasyfikowania ww. usługi (świadczenia kompleksowego) dla celów określenia stawki podatku od towarów i usług.   W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi (świadczenia kompleksowego): (…)   Wnioskodawca (…) odpowiedzialny za realizację infrastruktury systemów energetycznych (…). W związku z tym, Wnioskodawca zawarł (…) umowę na realizację (…) (dalej: Umowa) (…) Oznacza to, że po stronie Wnioskodawcy leży kompleksowa realizacja (…) - w zakresie objętym Umową - obejmująca pełen zakres świadczeń począwszy od wykonania (…), zapewnienia zaopatrzenia wykorzystywanego do własnych potrzeb konstrukcyjnych, przygotowanie poszczególnych elementów konstrukcji oraz ich finalny montaż (instalację) w określonym miejscu, a także finalnie sprawdzenie (weryfikację, przetestowanie) i uruchomienie systemu.   (…)   Po zakończeniu prac związanych z ww. elementami (…) oraz innych prac prowadzących do powstania (…), przeprowadzony zostanie szereg testów pod kątem funkcjonalności wykorzystanej infrastruktury i realizacji wymogów wynikających z Umowy (tzw. próbne uruchomienie). Pomyślne ich zakończenie udokumentowane będzie oficjalnym protokołem końcowym, formalnie potwierdzającym wykonanie Umowy oraz zakończenie prac po stronie Wnioskodawcy.   (…)   Innymi słowy, (…) będąca odbiorcą świadczeń realizowanych przez Wnioskodawcę, zainteresowana jest wyłącznie uzyskaniem od Wnioskodawcy efektu końcowego jego prac w postaci zapewnienia kompletnej infrastruktury energetycznej (…).   (…)   Proponowana przez Wnioskodawcę klasyfikacja PKWiU 2015: Dział 33 „Usługi naprawy, konserwacji i instalowania maszyn i urządzeń.”   Pismem z dnia 9 lipca 2025 r. (data wpływu 9 lipca 2025 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie do uzupełnienia wniosku o wydanie WIS z dnia 30 czerwca 2025 r. znak: 0111-KDSB1-1.440.282.2025.1.ND, Wnioskodawca wskazał m.in.: (…) Wnioskodawca potwierdza, że w ramach złożonego wniosku oczekuje klasyfikacji jednego świadczenia złożonego, jako kompleksowej usługi objętej Działem 33 „Usługi naprawy, konserwacji i instalowania maszyn i urządzeń” Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. W jego ocenie, objęty zakresem wniosku zakres świadczeń (realizowana usługa oraz dostarczane towary) razem składają się w jedną czynność kompleksową podlegającą opodatkowaniu. Podejście takie jest zgodne zarówno z planowanym zakresem świadczeń po stronie Wnioskodawcy, jak i z perspektywy nabywcy, dla którego kluczowe jest uzyskanie (…) kompleksowego świadczenia o charakterze usługowym a nie zestawu odrębnych świadczeń i towarów.   (…) jest stroną umowy, w ramach której zobowiązała się do (…), utworzenia, dostarczenia i uruchomienia kompletnej infrastruktury energetycznej (…)   (…)   Niemniej jednak, jako główne i najważniejsze czynności realizowane przez Wnioskodawcę wskazać należy: - prace inżynieryjne (…) - organizacja łańcucha zakupów i dostaw (…) - wykonanie wszystkich prac konstrukcyjnych, instalatorskich i montażowych celem finalizacji (…); - wykonanie wszelkich prac fizycznych (mechanicznych), wdrożenie oraz koordynację działań związanych z montażem; - wykonanie czynności rozruchowych związanych z uruchomieniem systemu energetycznego; - przeprowadzenie testów wydajności i zgodności z ustalonymi umownie normami celem weryfikacji parametrów systemu energetycznego oraz jego sprawności operacyjnej.   Do najważniejszych i najbardziej istotnych z punktu widzenia celu (…) towarów, które będą jednymi z jego elementów należą: (…).   Tak jak zostało jednak wcześniej wskazane, nabywca nie jest zainteresowany nabyciem poszczególnych towarów, a wybór Wnioskodawcy do realizacji (…) był podyktowany m.in. tym, że Wnioskodawca jest w stanie zagwarantować realizację całego (…) jako kompleksowego świadczenia. Obie strony (…) uznają, że jest to świadczenie o charakterze usługowym (złożona i kompleksowa usługa).   W ocenie Wnioskodawcy, usługi i towary składające się na świadczenie kompleksowe są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie rzecz biorąc tworzą z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość, która jest nierozłącznie przedmiotem (…).   Pozostaje to spójne z perspektywą nabywcy, który oczekuje od Wnioskodawcy kompleksowego wykonania (…)   (…)   Nabywca zainteresowany jest nabyciem jednego kompletnego świadczenia w postaci realizacji systemu infrastruktury energetycznej. Nie jest zainteresowany nabyciem od Wnioskodawcy jej poszczególnych elementów cząstkowych (składowych). (…)   W ocenie Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę całokształt zadań (…) w jego ocenie to usługa końcowej instalacji (montażu) i uruchomienia powinna być traktowana jako świadczenie główne (świadczenie objęte Działem 33 „Usługi naprawy, konserwacji i instalowania maszyn i urządzeń” Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług).   Świadczenia pomocnicze w postaci prac takich jak (…), prowadzić będą wyłącznie do prawidłowego i lepszego wykonania (realizacji) świadczenia głównego. Poszczególne świadczenia cząstkowe nabywane i realizowane (…) w toku prac będą więc niezbędne dla prawidłowej i skutecznej instalacji (montażu) infrastruktury energetycznej, ale nie będą stanowić celu samego w sobie. Takim celem jest bowiem zapewnienie (z punktu widzenia Wnioskodawcy) i posiadanie (z punktu widzenia nabywcy) sprawnej i funkcjonującej operacyjnie infrastruktury energetycznej (…).   Zdaniem Wnioskodawcy, wszystkie świadczenia opisane w ramach (…), inne niż instalacja (montaż) i uruchomienie infrastruktury energetycznej, będą miały charakter pomocniczy, ale jednocześnie niezbędny do wykonania świadczenia głównego.   Wszystkie świadczenia opisane w (…) (tj. świadczenia pomocnicze) mają na celu doprowadzenie do tego, żeby świadczenie główne z (…) zostało wykonane zgodnie z oczekiwaniami nabywcy w zakresie kompleksowego (…) i tym samym Wnioskodawca wywiązał się ze swoich zobowiązań umownych.   Cena (…) skalkulowana została w oparciu o całość przewidywanych kosztów związanych z jego realizacją. W skład bazy kosztowej związanej z realizacją (…) wchodzą (…)   Z punktu widzenia Wnioskodawcy, koszt zakupu i wytworzenia najważniejszych i najistotniejszych do realizacji (…) materiałów (w tym urządzeń) stanowi (…)   Na marginesie, Wnioskodawca pragnie zauważyć, że okoliczność związana z wartością poszczególnych elementów wchodzących w skład świadczenia kompleksowego nie ma przesądzającego charakteru w zakresie określenia jego charakteru na gruncie VAT. Powyższą tezę potwierdzają zarówno Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 29 marca 2007 r. w sprawie C-111/05, jak i tut. Organ w Wiążącej Informacji Stawkowej z 30 grudnia 2024 r., sygn. 0111-KDSB1-2.440.477.2024.4.PKG.   Jako załącznik do niniejszego pisma, (…)   Do uzupełnienia Wnioskodawca dołączył (…)   W piśmie z dnia 11 sierpnia 2025 r. Wnioskodawca wskazał: (…)   Do ww. uzupełnienia Wnioskodawca dołączył (…) (…)   W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia 26 września 2025 r. o sygn. 0111-KDSB1-1.440.282.2025.6.ND Organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 30 września 2025 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie skorzystał.   Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi)   Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna czynność obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.   Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej.   Natomiast aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez czynności pomocniczej czynności głównej.   Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia świadczenia nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.   W przypadkach, w których występuje kilka czynności, które składają się w rezultacie na jedno zasadnicze świadczenie, możemy mówić o pewnym kompleksie świadczeń. Zagadnienie to było przedmiotem wielu orzeczeń wydawanych zarówno przez TSUE, jak i sądy administracyjne. Można tu przywołać, np. wyroki TSUE, które zapadły w sprawach C-111/05 Aktiebolaget NN v. Skatteverket i C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV, z których jednoznacznie wynika, że w sytuacji gdy dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od wartości dodanej.   Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96 stwierdzając, że: Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej.   Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku wskazać również należy, że:   - w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen, Trybunał wskazał, że po pierwsze, z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku);   - w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP Trybunał wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać, czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).   Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53, z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C‑572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).   Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito - Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira wskazując, że „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Rzecznik Generalna zauważyła także, że „Jeżeli zespół świadczeń i czynności ustala cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30). Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (31)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19.   Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma zatem miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze - tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy - wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.   Jednym z decydujących czynników uznania usługi za „świadczenie kompleksowe” jest zatem także to, czy przeciętny konsument (tj. przeciętny świadczeniobiorca) postrzega otrzymane świadczenie jako wiele niezależnych świadczeń, czy też jedno pojedyncze świadczenie. Kluczowym kryterium w tym przypadku jest powszechny odbiór, a więc to, co rozumie pod tym ogół ludności. Cechą charakterystyczną jednego świadczenia złożonego jest nierozerwalność jego poszczególnych elementów. Ponadto wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji. Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa TSUE jedno świadczenie złożone występuje zatem wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu.   Warto jednak zauważyć, że oceniając powiązanie różnych czynności pod kątem występowania świadczenia kompleksowego, należy zwrócić szczególną uwagę na indywidualny charakter całego świadczenia. Oznacza to, że te same czynności, wykonywane w różnych warunkach, przez różne podmioty mogą podlegać różnym kryteriom oceny, zważywszy na aspekt ekonomiczny oraz cel całej transakcji. W niniejszej sprawie istotne kryterium oceny stanowi nietypowość, niepowtarzalność całego przedsięwzięcia o innowacyjnym charakterze.   Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, uwzględniając opis zawarty we wniosku, jego uzupełnieniu i załączonych dokumentach, należy wskazać, że wykonywane przez Wnioskodawcę czynności są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.   W niniejszej sprawie Wnioskodawca wskazał, że (…) odpowiedzialny za realizację infrastruktury systemów energetycznych (…). W związku z tym, zawarł (…), umowę na realizację (…) Ww. elementy (części składowe) tworzą razem (…) infrastrukturę energetyczną (…).   Do zadań (…) mających na celu realizację Umowy należą: (…)   Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe świadczenie polega na dostarczeniu zaawansowanej i skomplikowanej technologicznie i inżynieryjnie infrastruktury energetycznej (…)   Nabywca usługi zainteresowany jest uzyskaniem kompletnej infrastruktury energetycznej, tj. (…). Wszystkie wykonywane przez Wnioskodawcę usługi oraz dostarczane towary należy uznać jako poszczególne komponenty wykorzystywane do realizacji zadań objętych Umową. Pojedynczo nie stanowią one dla nabywcy wartości same w sobie, ale ich wykonanie jest niezbędne do osiągnięcia głównego celu jakim jest instalacja infrastruktury energetycznej (…). Nabywcy zależy bowiem przede wszystkim na uzyskaniu efektu końcowego w postaci kompletnej infrastruktury energetycznej, na którą będą się składać (…) Nabycie (…) poszczególnych pojedynczych jej elementów nie pozwoliłoby na realizację założonego celu. (…) wykonując zadania objęte Umową dokonuje świadczenia usług oraz zakupu towarów niezbędnych do zrealizowania (…). Przy czym towary będą służyć prawidłowemu wykonaniu usług. Zależność między poszczególnymi elementami (towarami i usługami) objętymi zakresem (…) polega na tym, że (…). Pojedynczo elementy te (w tym materiały czy urządzenia) nie mają jednak istotnej wartości dodanej dla (…). Konieczne jest bowiem dokonanie ich odpowiedniego montażu (instalacji), konfiguracji, przeprowadzenia odpowiednich testów oraz uruchomienia celem wykazania ich sprawności operacyjnej.   (…) Kwota wynagrodzenia (…) za czynności wynikające z Umowy określona została jako całość, tj. (…)   W niniejszej sprawie, wszystkie czynności wykonywane przez Wnioskodawcę składają się na jedno świadczenie kompleksowe, w którym elementem dominującym jest usługa instalacji infrastruktury energetycznej zdolnej do obsługi (…), natomiast pozostałe świadczenia w postaci prac takich jak (…) stanowią czynności pomocnicze, prowadzące do realizacji ww. świadczenia głównego. (…) jako odbiorca świadczeń zainteresowana jest wyłącznie uzyskaniem od (…) efektu końcowego jego prac w postaci zapewnienia kompletnej infrastruktury energetycznej (…).   Powyższe wywołuje skutki w zakresie jednolitego opodatkowania wszystkich czynności wchodzących w skład tego świadczenia, zgodnie z usługą główną (dominującą). Tym samym, w dalszej części decyzji dokonano klasyfikacji dla elementu dominującego, tj. usługi instalacji infrastruktury energetycznej (…).   Uzasadnienie klasyfikacji usługi   Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.   Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676 ze zm.).   Podstawowe cele, konstrukcje i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretacje wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.   Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).   Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: - niniejszych zasad metodycznych, - uwag do poszczególnych sekcji, - schematu klasyfikacji.   Natomiast schemat klasyfikacji - jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych - stanowi wykaz grupowań i obejmuje: - symbole grupowań, - nazwy grupowań.   Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.   W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego:    - grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny,    - usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter,    - usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.   Zgodnie z tytułem, Sekcja F Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje OBIEKTY BUDOWLANE I ROBOTY BUDOWLANE.   W świetle wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja F obejmuje:    - budynki i pozostałe obiekty inżynierii lądowej oraz wodnej,    - roboty ogólnobudowlane i specjalistyczne w zakresie budownictwa i prac inżynierii lądowej i wodnej, takie jak: prace związane z budową nowych budynków, przebudową lub remontem istniejących budynków, włączając montaż budowli z elementów prefabrykowanych oraz konstrukcji o charakterze stałym lub tymczasowym,    - opracowywanie kosztorysów stanowiących integralną część robót budowlanych,    - realizację projektów budowlanych do sprzedaży. Sekcja ta nie obejmuje:    - zarządzania projektami budowlanymi w zakresie obiektów inżynierii lądowej i wodnej, sklasyfikowanego w 71.1,    - wynajmu maszyn i urządzeń budowlanych bez operatora, sklasyfikowanego w 77.32,    - usług instalowania mechanicznych lub elektrycznych urządzeń do zamykania sejfów i skarbców, powiązane z późniejszym ich monitorowaniem, sklasyfikowanych w 80.20.10.0.   W sekcji F zawarty jest m.in. dział 42 BUDOWLE I ROBOTY OGÓLNOBUDOWLANE ZWIĄZANE Z BUDOWĄ OBIEKTÓW INŻYNIERII LĄDOWEJ I WODNEJ, który obejmuje:    - obiekty inżynierii lądowej i wodnej, takie jak: autostrady, drogi, ulice, mosty, tunele, wiadukty, estakady, drogi szynowe, płyty lotniska, porty oraz obiekty inżynierii wodnej, systemy irygacyjne, systemy kanalizacyjne, sieci wodno-kanalizacyjne, obiekty przemysłowe, rurociągi oraz linie elektroenergetyczne, odkryte obiekty sportowe itp.,    - realizację projektów inżynierskich. Dział ten nie obejmuje:    - realizacji projektów budowlanych obejmujących przedsięwzięcia finansowe, techniczne i rzeczowe w celu przygotowania lub budowy budynków do sprzedaży, sklasyfikowanej w 41.00,    - wykonywania instalacji oświetlenia ulic i sygnalizacji świetlnej, sklasyfikowanego w 43.21.10,    - usług w zakresie architektury i inżynierii oraz zarządzania projektami budowlanymi, sklasyfikowanych w odpowiednich grupowaniach grupy 71.1. Uwaga: Część lub całość robót związanych ze wznoszeniem, rozbudową odbudową, przebudową, remontem, montażem lub czasami praktycznie cały zakres robót może być zlecony podwykonawcom.   W dziale PKWiU 42 mieści się klasa 42.22 Linie telekomunikacyjne i elektroenergetyczne; roboty ogólnobudowlane związane z budową linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych, a w niej kategoria 42.22.2 Roboty ogólnobudowlane związane z budową linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych.   W tej kategorii mieści się pozycja 42.22.21.0 Roboty ogólnobudowlane związane z budową przesyłowych linii telekomunikacyjnych i elektrycznych. Grupowanie to obejmuje roboty ogólnobudowlane związane z budową i remontami: - napowietrznych przesyłowych linii elektroenergetycznych, włączając kolejowe linie elektroenergetyczne, - podwodnych lub podziemnych przesyłowych linii elektroenergetycznych, - naziemnych przesyłowych linii telekomunikacyjnych, - podwodnych i podziemnych przesyłowych linii telekomunikacyjnych. Grupowanie to nie obejmuje: - robót ogólnobudowlanych związanych z budową rozdzielczych linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych, sklasyfikowanych w 42.22.22.0, - robót związanych z kopaniem rowów i wykopów, sklasyfikowanych w 43.12.12.0.   Uwzględniając powyższe, usługa będąca przedmiotem wniosku spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 42 BUDOWLE I ROBOTY OGÓLNOBUDOWLANE ZWIĄZANE Z BUDOWĄ OBIEKTÓW INŻYNIERII LĄDOWEJ I WODNEJ.   Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.   Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług   W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Natomiast zgodnie z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%.   Usługa będąca przedmiotem wniosku mieści się w dziale 42 Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i usług (PKWiU) właściwą stawką dla opodatkowania przedmiotowej usługi jest stawka podatku VAT w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy.   Informacje dodatkowe   Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług. W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.   Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług (świadczeń kompleksowych) tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym przedmiotem niniejszej decyzji.   Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi (świadczenia kompleksowego) będącej jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:    - podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),    - usługa (świadczenie kompleksowe) będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).   Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).   WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 - w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).   WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi (świadczenia kompleksowego) będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: - klasyfikacja usługi (świadczenia kompleksowego), lub - stawka podatku właściwa dla usługi (świadczenia kompleksowego), lub - podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami.   Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).   Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.   POUCZENIE   Od niniejszej decyzji - stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej - służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.   Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/ e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.   Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).