0111-KDSB1-1.440.413.2024.3.WF

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS) Na podstawie art. 42a ustawy z  dnia  11  marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 10 września 2024 r. (data wpływu 10 września 2024 r.), uzupełnionego pismem z dnia 11 grudnia 2024 r. (data wpływu 11 grudnia 2024 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.   Przedmiot wniosku: usługa (świadczenie kompleksowe) – zaprojektowanie, dostawa oraz montaż zabudowy meblowej kuchennej.   Opis usługi: Wnioskodawca realizuje świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dostawie oraz montażu zabudowy meblowej kuchennej. Zabudowa będzie montowana trwale do ściany za pomocą kleju oraz kołków montażowych. Demontaż zabudowy prowadzi do trwałego uszkodzenia nie tylko elementów składających się na nią, ale również do istotnych uszkodzeń ścian i podłóg. Elementem dominującym w świadczonej usłudze jest montaż zabudowy meblowej, natomiast pozostałe elementy składające się na świadczenie, mają charakter pomocniczy. Przedmiotowe świadczenie Wnioskodawca wykonuje w budynku mieszkalnym jednorodzinnym.   Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 43   Stawka podatku od towarów i usług: 23%   Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy   Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług   UZASADNIENIE   W dniu 10 września 2024 r. Wnioskodawca złożył wniosek, uzupełniony pismem w dniu 11 grudnia 2024 r. w zakresie sklasyfikowania ww. usługi (świadczenia kompleksowego) dla celów określenia stawki podatku od  towarów i usług.   W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis:   Stan faktyczny: 1. Studio (…) pozyskuje klienta (dalej - Klient) na wykonanie trwałej zabudowy kuchennej (dalej - Kuchnia) w obiektach i lokalach, o których mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. 2. (…) zleca wykonanie tej zabudowy firmie (…) 3. (…) zajmuje się tylko i wyłącznie montażem Kuchni u Klienta przy wykorzystaniu swoich narzędzi i pracowników. Materiały, z których jest montowana Kuchnia (np. deski, kołki śrubki itd.) należą do (…). 4. (…) wystawia fakturę na (…) na kwotę X zł za wykonany montaż. (…) do wykonania montażu wykorzystuje tylko i wyłącznie swoje narzędzia i pracowników. (…) nie używa swoich materiałów typu deski, kołki, śrubki itd. 5. (…) wystawia fakturę na rzecz Klienta na kwotę Y zł, na którą składa się m.in.: a) kwota X zł (montaż Kuchni przez (…)), b) koszty materiałów (np. deski, kołki śrubki itd.). Montaż Kuchni nastąpił w domu jednorodzinnym, który ma (…)m2. Do trwałej zabudowy będącej przedmiotem wniosku (Kuchnia) zastosowano: -  szafki górne mocowane są za pomocą listw montażowych i zawieszek (…) i kołków rozporowych oraz kotw chemicznych, -  wieńce górne są przycinane na miarę do sufitu oraz wklejane na klejach montażowych typu(…), a także wykańczane akrylami do malowania pod kolor, -  panele ścienne klejone są na stałe do ściany klejami montażowymi i w niewidocznych miejscach mocowane kołkami rozporowymi, -  blaty są klejone za pomocą kleju typu (…), -  wszystkie cokoły, listwy i bekhendy są docinane na miarę do krzywizn ścian i sufitów oraz wykańczane akrylami, -  półki montowane na niewidoczny montaż - użytkowane kołki rozporowe + kotwy chemiczne. Pytanie: Czy Wnioskodawca w ramach dokonywanej usługi wykonania Kuchni może zastosować obniżoną stawkę podatku VAT, o której mowa w art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, tj. 8% wystawiając fakturę na rzecz Klienta z taką właśnie stawką? Stanowisko Wnioskodawcy: Podatnik stoi na stanowisku, iż w ramach świadczonych usług może zastosować obniżoną stawkę VAT, w wysokości 8%. Uzasadnienie stanowiska: Zdaniem Wnioskodawcy usługi, które wykonuje na rzecz Klientów można zaklasyfikować do usług o których mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Studio w ramach działalności dokonuje dostawy produktów, na które składa się owa zabudowa meblowa, nadto w ramach wykonywanej usługi dokonuje kompleksowej obsługi klientów poprzez pozyskiwanie ich oraz tworząc dla nich oferty omówione w stanie faktycznym. Aby zapewnić świadczenie usługi na najwyższym poziomie, Podatnik korzysta z usług profesjonalisty, z którym współpracuje, tj. z usług (…). Elementy, które wykonuje Wnioskodawca są elementami unikatowymi, oznacza to, że są tworzone oraz poddawane obróbce pod wskazane pomieszczenie, na podstawie wcześniej przeprowadzanego pomiaru. Części te z osobna nie posiadają żadnej funkcjonalności, bowiem dopiero połączone mogą stworzyć jednolitą całość. Tak stworzony mebel, czy zabudowa wymaga, aby zostały dodatkowo przytwierdzone bezpośrednio do budynku. W innym przypadku meble mogłyby być niestabilne co prowadziłoby do dekonstrukcji, bądź nawet uszkodzenia elementów, czy też samej struktury budynku. Tworzone przez Wnioskodawcę meble nie posiadają innych funkcji niż te, do których są stworzone. Mowa tu o tym, że gdyby zaszła potrzeba przestawienia np. blatu kuchennego do innego pomieszczenia, to nie ma takiej możliwości bez uprzedniego rozebrania go na części pierwsze. Taki blat również nie pasowałby wymiarowo w innym pomieszczeniu, gdyby powstała chęć jego ponownego przytwierdzenia z powodu takiego, że stworzony został specjalnie pod kuchnię, w której został uprzednio zamontowany. Usługi, które wykonuje Współpracownik polegają na montażu za pomocą własnych środków, na które składają się specjalistyczne narzędzia niezbędne do prawidłowego przytwierdzenia elementów oraz z pracowników, którzy wykonują czynności montażowe. W tym momencie, Podwykonawca nie korzysta z żadnych własnych zasobów meblowych, bowiem komplet potrzebnych materiałów dostarczany jest bezpośrednio przez Studio. Po dokonanej usłudze określana jest cena pomiędzy podmiotami i z tego tytułu wystawiana jest faktura na rzecz Wnioskodawcy. Studio, aby ułatwić cały proces rozliczeniowy z klientem, obciąża go łącznie poniesionymi kosztami z tytułu kwoty poniesionej na rzecz Współpracownika, kosztów materiałów wykorzystanych do stworzenia zabudowy oraz ustalonej marży. W ocenie Podatnika słusznym jest aby wobec całości dokonywanej transakcji stosować obniżoną stawkę VAT w wysokości 8%. Tezę Podatnika potwierdzają m.in poniższe WIS, które dotyczą podobnych stanów faktycznych: (…) Podsumowując Wnioskodawca, dokonując dostawy zabudowy meblowej, jednocześnie świadczy pełną usługę kompleksową polegającą na zaprojektowaniu zabudowy pod przeznaczone pomieszczenie w danym lokalu mieszkalnym. Studio również pozyskuje klientów oraz angażuje się w cały proces świadczonej usługi. Podatnik kierując się pełnym profesjonalizmem oraz aby utrzymać stałe źródło przychodów z działalności gospodarczej korzysta z usług Podwykonawcy, który ogranicza się jedynie do samej procedury montażowej danej zabudowy, przy czym korzysta wyłącznie z materiałów przekazanych od Wnioskodawcy. Zatem w Ocenie Wnioskodawcy powyższy łańcuch transakcji spełnia przesłanki do zastosowania stawki VAT zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT.   W uzupełnieniu z dnia 11 grudnia 2024 r. (data wpływu 11 grudnia 2024 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie z dnia 21 listopada 2024 r., znak: 0111-KDSB1-1.440.413.2024.1.WF, Wnioskodawca wskazał następujące informacje:   (…) II. Uzupełnienie opisu przedmiotu 1. Wnioskodawca oczekuje klasyfikacji świadczenia kompleksowego, tj. czynności złożonej, która w ocenie Wnioskodawcy składa się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu składającej się z usługi zaprojektowania, dostawy oraz montażu zabudowy meblowej kuchennej. Strona oczekuje ustalenia właściwej stawki podatku od towarów i usług względem dokonywanej przez nią usługi zaprojektowania, dostawy oraz montażu zabudowy meblowej, na rzecz jej klienta. Wskazać należy, iż Podatniczka wystąpiła właśnie z takim pytaniem w przedmiotowym wniosku, gdzie w ramach wykonywanej usługi kompleksowej na rzecz klienta nie jest pewna czy właściwą dla dokonywanych przez nią usług jest wskazana przez nią stawka 8%. Gdyby bowiem, chciała określenia, czy czynności, których dokonuje, składają się na usługę kompleksową, to w tej materii wystąpiłaby z wnioskiem o interpretację indywidualną, w którym o owe zdarzenie by zapytała. Zatem we wniosku o wydanie WIS, pyta o właściwą stawkę dla wyłącznie jednego świadczenia złożonego, którego dokonuje, a które wynika z treści wniosku. 2. Świadczenie, które dokonuje Strona, będzie dopiero realizowane. Tutaj należy wskazać, iż Wnioskodawczyni, przed „wbiciem ostatniego gwoździa” oczekuje rozstrzygnięcia wniosku ze strony Organu, aby zastosować właściwą stawkę VAT wobec wykonywanej przez nią usługi, gdyż w przeciwnym wypadku oznaczałoby to odmowę wydania WIS. Jak słusznie bowiem wskazuje Dyrektor KIS, nie ma możliwości wydania decyzji WIS dla czynności, które zostały już dokonane. Wnioskodawczyni wykonując swe usługi, realizuje je zazwyczaj w terminie poniżej 3 miesięcy, co oznacza, że gdyby podpisała umowę na świadczenie usługi montażu przed wystąpieniem z wnioskiem o WIS albo występując z wnioskiem o WIS i zawierając umowę w trakcie, to w konsekwencji każdorazowo otrzymałaby odmowę wydania owej decyzji, w momencie gdy przedmiot wniosku byłby już dokonany. Mając na uwadze, że czas oczekiwania na WIS to 3 miesiące, a czasami nawet i ponad 12 miesięcy, co można zweryfikować czytając inne WIS zawarte w bazie EUREKA jest to jedyne racjonalne działanie zmierzające do uzyskania decyzji WIS. Wobec tak feralnego działania organów administracyjnych, świadczenie nie zostanie zakończone do momentu ustalenia przez Organ właściwej stawki będącej przedmiotem wniosku, konsekwencją postępowania odwrotnego, byłaby więc odmowa wydania wniosku WIS.   3. Doprecyzowanie informacji dotyczących zabudowy meblowej kuchennej, będącej przedmiotem wniosku. Zabudowa ta wykonywana będzie z materiałów, które zostały przedstawione we wniosku, tj. -        szafki górne mocowane są za pomocą listw montażowych i zawieszek (…) i kołków rozporowych oraz kotw chemicznych, -        wieńce górne są przycinane na miarę do sufitu oraz wklejane na klejach montażowych typu(…), a także wykańczane akrylami do malowania pod kolor, -        panele ścienne klejone są na stałe do ściany klejami montażowymi i w niewidocznych miejscach mocowane kołkami rozporowymi, -        blaty są klejone za pomocą kleju typu (…), -        wszystkie cokoły, listwy i bekhendy są docinane na miarę do krzywizn ścian i sufitów oraz wykańczane akrylami, -        półki montowane na niewidoczny montaż - użytkowane kołki rozporowe + kotwy chemiczne. Zabudowa będzie montowana trwale do ściany za pomocą kleju oraz kołków montażowych, a także będzie ona spajana z poszczególnymi elementami składającymi się na tę zabudowę, bywa również, że te elementy są również trwale łączone z podłogą, aby wzmocnić całą konstrukcję. Demontaż takiej zabudowy w skutkach doprowadziłby do trwałego uszkodzenia nie tylko elementów na nią się składających, ale również do istotnych uszkodzeń ścian i podłóg. Po usunięciu elementów naruszone zostaną elementy konstrukcyjne budynku, takie jak ściany poprzez pozostawienie dziur, ubytków w ścianach lub podłodze po wykuciu elementów. Niekiedy też elementy podczas demontażu musiałyby być złamane, aby je rozmontować od całości konstrukcji zabudowy meblowej, co powoduje, iż nie ma możliwości, aby ponownie je wykorzystać.   4. Uzupełnienie opisu świadczenia kompleksowego Usługi i towary składające się na świadczenie, które dokonywałaby Wnioskodawczyni, tworzą jedną sprzedawaną całość, a rozdzielanie ich na poszczególne świadczenia, nie ma sensu z ekonomicznego punktu widzenia. Zatem nabywca usługi, jest zainteresowany nabyciem jednego (złożonego) świadczenia, polegającego na wskazanych wcześniej aspektach tworzących jednolitą usługę. Celem jest dokonanie jednego świadczenia kompleksowego na rzecz zleceniodawcy, polegającego na spełnieniu po kolei, fazy projektowej, dostawy, a następnie montażu zabudowy meblowej. Elementem dominującym w świadczonej usłudze jest montaż zabudowy meblowej, natomiast pozostałe elementy składają się na świadczenia pomocnicze. Przede wszystkim elementami, które przyczyniają się do efektywniejszego wykonywania świadczenia głównego jakim jest montaż zabudowy, jest dokonywana wizualizacja pomieszczenia wraz z przedstawionym projektem zabudowy. Bez tego bowiem, klienci mogliby zaniechać korzystania z usług Strony, a nadto wizualizacja ta pomaga w trakcie dokonywania samego montażu w sposób uświadamiający przestrzenność danego pomieszczenia i wykonania prawidłowego montażu. Zatem składowe wchodzące w tę usługę są nierozerwalnie niezbędne, aby dokonać całościowo świadczenie. Faza projektowa o tyle łączy się ze świadczeniem dominującym, iż polega na dokładnym wyliczeniu i dokonaniu pomiarów pomieszczeń, a następnie ich wizualizacji, gdzie bez tego nie byłoby nawet możliwości precyzyjnego wycięcia (dopasowania) odpowiednich elementów zabudowy meblowej pod dane pomieszczenie. Następnie więc dostarczane są te części do zleceniobiorcy, gdzie w konsekwencji dopiero dokonywany jest właściwy montaż w oparciu o przygotowany wcześniej dokładny projekt zabudowy. Każda z tych czynności dokonywana z osobna nie miałaby sensu ekonomicznego, gdyż dany projekt nie mógłby powstać bez materiałów udostępnianych przez Podatniczkę, a nadto w osobnym rozrachunku, nie byłoby możliwości z osobna montażu bez właśnie tych wytycznych i materiałów. Wynagrodzenie jest skalkulowane na zasadzie opisanej we wniosku: (…) wystawia fakturę na rzecz Klienta na kwotę Y zł, na którą składa się m.in.: a)    kwota X zł (montaż Kuchni przez (…)), b)    koszty materiałów (np. deski, kołki, śrubki itd.), do tego jest doliczana marża. Z racji tego, że usługa nie jest jeszcze wykonana to nie jest możliwe na ten moment ustalenie dokładnych proporcji poszczególnych składowych wynagrodzenia względem całkowitej kwoty świadczenia. Jest to uzależnione m.in. od stawki VAT jaka znajdzie zastosowanie. W relacjach B2C istotna jest kwota brutto a nie kwota netto jak to ma miejsce w relacjach typu B2B. Zatem dopóki Wnioskodawczyni nie pozna właściwej stawki VAT dopóty nie będzie możliwe określenie tych wartości (tych proporcji). Podatek VAT w relacji B2C stanowi bowiem realny koszt dla nabywcy, a dla Wnioskodawczyni przychodem jest kwota netto, oznacza to, że przy nieznajomości stawki VAT nie jest możliwe ustalanie wynagrodzenia dla nabywcy. Końcowo, Strona pragnie wskazać, iż we wniosku zaznaczyła, iż świadczenie to wykonywane będzie w budynku mieszkalnym jednorodzinnym o powierzchni (…), którego klasyfikacja w ramach PKOB to 1110. Nieruchomość ta jest oddana do użytkowania oraz jest budynkiem mieszkalnym stałego zamieszkania. Całkowita powierzchnia budynku wyniesie (…). Budynek ten spełnia definicję obiektu budownictwa mieszkaniowego, o którym mowa w art. 41 ust. 12a ustawy o VAT. Nie jest możliwe przedłożenie dokumentów, o których mowa w wezwaniu, potwierdzających ten fakt ze względów opisanych w II.2. Również przesłanie umowy na wykonanie świadczenia kompleksowego będącego przedmiotem wniosku nie jest możliwe do przesłania, Wnioskodawca może przesłać co najwyżej projekt wniosku, wynika to z faktu opisanego w II.2. Wnioskodawca czeka z realizacją tej konkretnej usługi, w tym konkretnym budynku do momentu wydania decyzji WIS. Bez tego Wnioskodawca nie podpisze umowy, bowiem nie wie m.in. jaką stawkę VAT w niej zawrzeć oraz jak określić wynagrodzenie.   W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”, postanowieniem z dnia 23 grudnia 2024 r. tut. Organ wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w  zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 6 stycznia 2024 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Strona nie skorzystała.   Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi)   Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna czynność obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.   Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej.   Natomiast aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub  wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest  zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez czynności pomocniczej czynności głównej.   Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia świadczenia nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.   W przypadkach, w których występuje kilka czynności, które składają się w rezultacie na jedno zasadnicze świadczenie, możemy mówić o pewnym kompleksie świadczeń. Zagadnienie to było przedmiotem wielu orzeczeń wydawanych zarówno przez TSUE, jak i sądy administracyjne. Można tu przywołać, np. wyroki TSUE, które zapadły w sprawach C-111/05 Aktiebolaget NN v. Skatteverket i C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV, z których jednoznacznie wynika, że w sytuacji gdy dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na  rzecz konsumenta są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub  czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od wartości dodanej.   Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z  dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96 stwierdzając, że: Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas  gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te  same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej.   Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku wskazać również należy, że: -   w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen, Trybunał wskazał, że po pierwsze, z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by  nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub  czynności) dokonane przez podatnika na  rzecz konsumenta, rozumianego jako  przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku); -   w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP Trybunał wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez  wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać, czy  wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy  też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).   Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz  cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w  sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53, z dnia 11 czerwca 2009 r. w  sprawie C‑572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).   Jednym z decydujących czynników uznania usługi za „świadczenie kompleksowe” jest zatem także to, czy przeciętny konsument (tj. przeciętny świadczeniobiorca) postrzega otrzymane świadczenie jako wiele niezależnych świadczeń, czy też jedno pojedyncze świadczenie. Kluczowym kryterium w tym przypadku jest powszechny odbiór, a więc to, co rozumie pod tym ogół ludności. Cechą charakterystyczną jednego świadczenia złożonego jest nierozerwalność jego poszczególnych elementów. Ponadto wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji. Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa TSUE jedno świadczenie złożone występuje zatem wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu.   Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito - Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira wskazując, że Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27). Rzecznik Generalna zauważyła także, że Jeżeli zespół świadczeń i czynności ustala cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30). Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (31). Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19.   Świadczenie kompleksowe ma zatem miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.   W przypadku świadczeń kompleksowych o tym, czy świadczenie jest dostawą towarów, czy  usługą powinien przesądzić element, który w ramach całego świadczenia ma charakter dominujący (zob. np. wyroki TSUE: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94 Faaborg – Gelting Linien; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien). Jeżeli elementem dominującym w ramach danej transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak  właściciel, natomiast pozostałe czynności będą miały charakter pomocniczy lub uboczny, wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji będzie usługa, to mimo, że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako  świadczenie usług.   Podsumowując, w przypadku gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy  wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia po pierwsze, czy chodzi o dwa lub więcej świadczenia odrębne, czy też jest to jedno świadczenie złożone z kilku czynności, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku to jedno świadczenie powinno zostać zakwalifikowane jako dostawa towarów, czy jako świadczenie usług. Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia.   Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz uwzględniając opis zawarty we wniosku i  uzupełnieniu należy wskazać, że przedstawione przez Wnioskodawcę czynności składają się  na świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dostawie oraz montażu zabudowy meblowej kuchennej. Usługi i towary składające się na świadczenie, są ze sobą ściśle powiązane, tworzą jedną sprzedawaną całość, a rozdzielanie ich na poszczególne świadczenia, nie ma sensu z ekonomicznego punktu widzenia. Nabywca usługi, jest zainteresowany nabyciem jednego (złożonego) świadczenia, polegającego na wskazanych wcześniej aspektach tworzących jednolitą usługę. Dany projekt nie mógłby powstać bez materiałów udostępnianych przez Wnioskodawcę, a nadto w osobnym rozrachunku, nie byłoby możliwości z osobna montażu bez właśnie tych wytycznych i materiałów. Celem jest dokonanie jednego świadczenia kompleksowego na rzecz zleceniodawcy, polegającego na spełnieniu po kolei, fazy projektowej, dostawy, a następnie montażu zabudowy meblowej. Elementem dominującym w świadczonej usłudze jest montaż zabudowy meblowej, natomiast pozostałe elementy składają  się na świadczenia pomocnicze. Elementami, które przyczyniają się do efektywniejszego wykonywania świadczenia głównego jakim jest montaż zabudowy, jest dokonywana wizualizacja pomieszczenia wraz z przedstawionym projektem zabudowy. Bez tego bowiem, klienci mogliby zaniechać korzystania z usług Strony, a nadto wizualizacja ta pomaga w trakcie dokonywania samego montażu, w sposób uświadamiający przestrzenność danego pomieszczenia i wykonania prawidłowego montażu. Faza projektowa o tyle łączy się z świadczeniem dominującym, iż polega na dokładnym wyliczeniu i dokonaniu pomiarów pomieszczeń, a następnie ich wizualizacji, gdzie bez tego nie byłoby nawet możliwości precyzyjnego wycięcia (dopasowania) odpowiednich elementów zabudowy meblowej pod dane pomieszczenie. Następnie więc dostarczane są te części do zleceniobiorcy, gdzie w konsekwencji dopiero dokonywany jest właściwy montaż w oparciu o przygotowany wcześniej dokładny projekt zabudowy. Wynagrodzenie obejmuje całość świadczenia.   W związku z powyższym, przedstawione przez Wnioskodawcę czynności będą stanowiły jedno świadczenie kompleksowe. Przy czym elementem dominującym jest montaż zabudowy kuchennej. Natomiast wykonywane w powiązaniu z usługą montażu, zaprojektowanie oraz dostawa zabudowy meblowej, będą miały charakter pomocniczy.   Powyższe wywołuje skutki w zakresie jednolitego opodatkowania wszystkich czynności wchodzących w skład tego świadczenia, zgodnie z usługą główną (dominującą). Tym samym, w  dalszej części decyzji tut. Organ dokona klasyfikacji usługi montażu zabudowy meblowej kuchennej.   Uzasadnienie klasyfikacji usługi   Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o  których  mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w  sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.  Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.  2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o  statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.   Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676 ze zm.).   Podstawowe cele, konstrukcje i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretacje wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.   Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).   Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: -        niniejszych zasad metodycznych, -        uwag do poszczególnych sekcji, -        schematu klasyfikacji.   Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje: -        symbole grupowań, -        nazwy grupowań.   Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.   W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego: -        grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny, -        usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter, -        usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.   Zgodnie z tytułem, Sekcja F Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje OBIEKTY BUDOWLANE I ROBOTY BUDOWLANE.   W świetle wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja F obejmuje: -    budynki i pozostałe obiekty inżynierii lądowej oraz wodnej, -    roboty ogólnobudowlane i specjalistyczne w zakresie budownictwa i prac inżynierii lądowej i wodnej, takie jak: prace związane z budową nowych budynków, przebudową lub remontem istniejących budynków, włączając montaż budowli z elementów prefabrykowanych oraz konstrukcji o charakterze stałym lub tymczasowym, -    opracowywanie kosztorysów stanowiących integralną część robót budowlanych, -    realizację projektów budowlanych do sprzedaży.   Sekcja ta nie obejmuje: -        zarządzania projektami budowlanymi w zakresie obiektów inżynierii lądowej i wodnej, sklasyfikowanego w 71.1, -        wynajmu maszyn i urządzeń budowlanych bez operatora, sklasyfikowanego w 77.32, -        usług instalowania mechanicznych lub elektrycznych urządzeń do zamykania sejfów i skarbców, powiązane z późniejszym ich monitorowaniem, sklasyfikowanych w 80.20.10.0.   W sekcji F zawarty jest m.in. dział 43 ROBOTY BUDOWLANE SPECJALISTYCZNE, który obejmuje: -        specjalistyczne roboty budowlane związane z budową budynków oraz obiektów inżynierii lądowej i wodnej, prowadzone przez wykonawców posiadających specjalistyczne umiejętności i specjalny sprzęt, tj.: -        wbijanie pali, budowanie fundamentów, roboty betoniarskie, murarskie, kamieniarskie, montowanie i demontowanie rusztowań, wykonywanie pokryć dachowych itp., -        montaż konstrukcji stalowych, o ile pojedyncze elementy konstrukcji nie zostały wykonane przez tę samą jednostkę, która zajmuje się ich montażem, -        wynajem sprzętu z operatorem sklasyfikowany w odpowiednich grupowaniach obejmujących roboty budowlane wykonywane przy jego użyciu, -        roboty wykończeniowe i wykonywanie instalacji budowlanych.   Roboty montażowe/instalacyjne mogą być przeprowadzone na terenie budowy lub w warsztatach. Zalicza się tu wykonywanie: -    instalacji gazowych, wodnych, kanalizacyjnych, centralnego ogrzewania i  wentylacyjnych, instalowanie anten, wykonywanie instalacji alarmowych i pozostałych instalacji elektrycznych, instalowanie przeciwpożarowego systemu zraszającego, instalowanie dźwigów osobowych i towarowych oraz schodów ruchomych itp., -    zakładanie izolacji cieplnych, wodnych, dźwiękochłonnych, roboty blacharskie, zakładanie przemysłowych instalacji chłodniczych, systemów oświetleniowych i systemów sygnalizacyjnych dróg, szlaków kolejowych, portów lotniczych i wodnych itp.   Instalacje te obejmują także związane z nimi prace remontowe.   Do pozostałych usług związanych z wykańczaniem obiektów budowlanych zalicza się m.in.: -    szklenie, tynkowanie, malowanie, układanie ceramicznych, betonowych lub kamiennych płytek podłogowych i ściennych, układanie pokryć dywanowych i parkietów, tapetowanie ścian itp., cyklinowanie podłóg, zakładanie stolarki budowlanej, zewnętrzne mycie budynków itp. Zalicza się tu również związane z  tymi robotami prace remontowe.   W dziale PKWiU 43 mieści się klasa 43.32 ROBOTY INSTALACYJNE STOLARKI BUDOWLANEJ.   Pod pozycją PKWiU 43.32.10.0 sklasyfikowane zostały Roboty instalacyjne stolarki budowlanej. Zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015): grupowanie to obejmuje także: -        roboty związane z instalowaniem futryn drzwiowych i okiennych oraz drzwi (z wyłączeniem drzwi automatycznych i obrotowych) i okien, okiennic, żaluzji drzwiowych i okiennych żaluzji listwowych, drzwi garażowych itp. wykonanych z dowolnego materiału, -        roboty związane ze wzmacnianiem drzwi zewnętrznych i roboty związane z instalowaniem wzmocnionych drzwi, -        roboty związane z instalowaniem drzwi przeciwpożarowych, -        roboty związane z instalowaniem wewnętrznych schodów, szaf ściennych, wbudowanych mebli kuchennych na wymiar, -        roboty związane z instalowaniem desek poszycia ścian, zakładaniem boazerii itp., -        roboty związane z instalowaniem ruchomych przegród oraz podsufitki na konstrukcji metalowej, -        roboty związane z instalowaniem werand i oranżerii w prywatnych domach.   Grupowanie to nie obejmuje: -        robót związanych z instalowaniem ogrodzeń i balustrad, sklasyfikowanych w 43.29.12.0, -        robót związanych z instalowaniem drzwi automatycznych i obrotowych, sklasyfikowanych w 43.29.19.0, -        robót związanych z instalowaniem wyrobów kowalstwa artystycznego, sklasyfikowanych w 43.39.11.0, -        robót związanych z montażem mebli wolno stojących, sklasyfikowanych w 95.24.10.0.   Uwzględniając powyższe, usługa (świadczenie kompleksowe) będąca przedmiotem wniosku spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 43 ROBOTY BUDOWLANE SPECJALISTYCZNE.   Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i  Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.   Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług   Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Z kolei, na mocy art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do  ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.   Stosownie do art. 146ef ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11  marca  2022  r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i  1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31  lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust.  4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i  3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1)     stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i  art.  138i ust. 4, wynosi 23%; 2)     stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.   Zgodnie z art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy stanowi, że stawkę podatku o której mowa w ust. 2 stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.   W myśl art. 41 ust. 12a ustawy, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla  ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii  (Dz.U. z 2023 r. poz. 1436, 1597, 1681 i 1762), funkcjonalnie z nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b.   Dokonana analiza powołanego przepisu wskazała, że warunkiem zastosowania 8% stawki podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy, jest spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze – zakres wykonywanych czynności musi obejmować dostawę, budowę, remont, modernizację, termomodernizację lub przebudowę budynków lub ich części. Przy czym – wziąwszy pod uwagę przywołane wcześniej definicje – czynności budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji powinny dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Po drugie – budynki lub ich części, których dotyczą ww. czynności, muszą być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że transakcja nie może korzystać z preferencyjnej 8% stawki podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy.   Rodzaje usług wymienionych w art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy, których wykonanie w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym daje podstawę do stosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług, nie zostały zdefiniowane w ustawie. Ustawodawca nie odesłał również w tej materii do stosowania definicji zawartych w innych ustawach, w szczególności w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.). Dlatego należy przyjąć, że czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy zostały wprowadzone do ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. Potwierdzeniem powyższego jest uchwała z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, w której Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził że, czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, w tym pojęcie modernizacji, zostały wprowadzone do tej ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. W takim znaczeniu modernizacja oznacza unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części.   Według Słownika języka polskiego (Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2005, str. 474, kol. 2), pojęcie „modernizacja” – oznacza unowocześnienie i usprawnienie czegoś.   Zatem modernizacja ma prowadzić do unowocześnienia obiektu, podniesienia jego standardu, czyli poprzez montaż z wykorzystaniem w sposób istotny elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego winno dojść do podniesienia jego standardu – unowocześnienia obiektu budowlanego.   Biorąc pod uwagę cytowane wyżej przepisy należy wskazać, że obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie wtedy, gdy montaż określonych towarów następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Należy więc badać stopień konstrukcyjnego połączenia montowanych towarów i elementów obiektu budowlanego. Nie chodzi tutaj o badanie powiązania elementów montowanych z konstrukcyjnymi w rozumieniu techniki budowlanej, lecz o tak silne połączenie konstrukcyjne elementów montowanych i elementów obiektu budowlanego, że powstaje trwała całość spełniająca określoną funkcję użytkową.   Zatem, istotnym i podstawowym kryterium przy ustalaniu możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy, jest powstała w wyniku montażu cecha konstrukcyjna, taka jak trwałość połączenia z budynkiem elementów, które zostają zamontowane na skutek wykonania usługi, a zwłaszcza sposób ingerencji zastosowanego montażu w konstrukcję budynku (albowiem tylko montaż, który w sposób „istotny” wykorzystuje elementy konstrukcyjne budynku pozwala na zastosowanie obniżonej, 8% stawki podatku). Ponadto z preferencyjnej stawki podatku, mającej zastosowanie do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, mogą korzystać jedynie te czynności, które odnoszą się do obiektu budowlanego, a nie do jego wyposażenia.   Cechą, która determinuje możliwość zakwalifikowania usługi do usług modernizacyjnych jest ścisłe i znaczące tworzenie z konstrukcją budynku jednej całości o charakterze funkcjonalno-użytkowym. W konsekwencji tworzenia takiej całości dochodzi do istotnej zmiany parametrów budynku.   Z opisu przedstawionego przez Wnioskodawcę wynika, że zabudowa będzie montowana trwale do ściany za pomocą kleju oraz kołków montażowych. Demontaż takiej zabudowy w skutkach doprowadziłby do trwałego uszkodzenia nie tylko elementów na nią się składających, ale również do istotnych uszkodzeń ścian i podłóg. Po usunięciu elementów naruszone zostaną elementy konstrukcyjne budynku takie jak ściany, poprzez pozostawienie dziur, ubytków w ścianach lub podłodze po wykuciu elementów. Nie ma możliwości by ponownie wykorzystać elementy zabudowy.   Biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione we wniosku, jego uzupełnieniach, oraz powołane przepisy prawa należy uznać, że w wyniku usługi (świadczenia kompleksowego), która stanowi przedmiot wniosku, nastąpi unowocześnienie, ulepszenie obiektu budowlanego, czyli jego modernizacja.   Z kolei, w odniesieniu do drugiego warunku wynikającego z art. 41 ust. 12 ustawy, należy ustalić czy budynek, w którym jest realizowany jest przedmiot wniosku, to budynek zaliczany do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.   Stosownie do art. 41 ust. 12b ustawy, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się: 1)    budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2; 2)    lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.   W myśl art. 2 pkt 12 ustawy, przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.   W celu zastosowania prawidłowej stawki niezbędne jest określenie, czy dany obiekt jest obiektem wymienionym w art. 2 pkt 12 ustawy.   W niniejszym zagadnieniu mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym polegającym na zaprojektowaniu, dostawie oraz montażu zabudowy meblowej kuchennej.   We wniosku Wnioskodawca wskazuje, iż świadczenie wykonywane będzie w budynku mieszkalnym jednorodzinnym o powierzchni (…), którego klasyfikacja w ramach PKOB to 1110.   Wnioskodawca wskazał więc jedynie ogólne dane dotyczące budynku i nie przedłożył dokumentów umożliwiających weryfikację, że budynek spełnia definicję obiektu budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym, o którym mowa w art. 41 ust. 12a ustawy.   Zgodnie z art. 42a  ustawy wiążąca informacja stawkowa jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1)   opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2)  klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a)    określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b)    stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na  jej  podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3)   stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.   WIS zatem jest decyzją wydawaną w wyniku przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego. Jak sama nazwa wskazuje – wiążąca informacja stawkowa - ma charakter wiążący, co oznacza, że zawarte w niej rozstrzygnięcie wiąże zarówno organy podatkowe, jak i jej adresata. Wiążąca informacja stawkowa stanowi instytucję, która ma wskazywać wnioskodawcy, w  szczególności właściwą klasyfikację towaru, usługi bądź świadczenia kompleksowego oraz  stawkę podatku. Głównym zatem zadaniem Organu – w ramach ww.  instytucji – jest  w  pierwszej kolejności przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, a  następnie podjęcie rozstrzygnięcia.   W niniejszej sprawie, kluczowe są kryteria jakie ustawodawca wskazał do spełnienia, w  celu  zastosowania konkretnej stawki podatku od towarów i usług. Stąd też – zgodnie z  art.  42b ust. 2 pkt 3 ustawy – obowiązkiem podmiotu wnioskującego o wydanie wiążącej informacji stawkowej jest przedstawienie tak szczegółowego opisu towaru, usługi bądź świadczenia kompleksowego, aby możliwe stało się dokonanie klasyfikacji oraz określenie stawki podatku. Kluczowe są zatem warunki, które Wnioskodawca musi spełnić aby umożliwić Organowi podjęcie rozstrzygnięcia.   Nie jest więc możliwe podejmowanie rozstrzygnięcia na podstawie oświadczenia Wnioskującego, – że w Jego ocenie – budynek, w którym wykonywane będzie świadczenie spełnia definicję obiektu objętego społecznym programem mieszkaniowym. Oświadczenie takie, jest niewystarczające dla  weryfikacji spełnienia kryteriów stawianych w art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy.   Konieczne jest podkreślenie, że sama klasyfikacja budynku do działu 11 PKOB nie przesądza o tym, że budynek jest obiektem budownictwa mieszkaniowego zdefiniowanym w art. 2 pkt 12 ustawy.   Organ podatkowy wydając WIS jest obowiązany wykazać istnienie poszczególnych faktów, dokonując ich oceny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy.   Warto w tym miejscu przywołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 października 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 675/21, w którym wyrażono opinię, że (…) ciężar dowodzenia spoczywa na organie podatkowym prowadzącym postępowanie w sprawie WIS. Nie  oznacza to jednak nieograniczonego niczym obowiązku poszukiwania i przedstawiania dowodów odnośnie istotnych okoliczności w sprawie. W art. 42b ust. 7 ustawy o VAT przyjęto wręcz jako niezbędne rozłożenie ciężaru dowodzenia, a nawet przerzucono ciężar dowodzenia faktów częściowo na wnioskodawcę, stwarzając po jego stronie możliwość szeroko rozumianej inicjatywy dowodowej. Nadanie WIS formy decyzji administracyjnej oznacza, że jej wydanie powinno być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania podatkowego, zgodnie z zasadami określonymi ww. przepisach Ordynacji podatkowej, a w jego ramach określonych przepisami prawa materialnego, również przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, stosownie do  nakazu płynącego z zasady prawdy obiektywnej.   Zauważyć należy, że stosowanie obniżonych stawek podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, a wychodzenie poza wykładnię literalną jest niedopuszczalne. W efekcie uprawnienie do ww. preferencji możliwe będzie jedynie, w sytuacji jednoznacznego i niebudzącego wątpliwości zastosowania przepisu dotyczącego stawki obniżonej.   Podkreślenia wymaga, iż w wezwaniu wystosowanym do Wnioskodawcy Organ zawarł informację, iż aby możliwe było zweryfikowanie i potwierdzenie, że opisane świadczenie kompleksowe będzie wykonywane w obiekcie budowlanym zaliczanym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, kluczowe jest przedstawienie przez Wnioskodawcę stosownych, wiarygodnych informacji oraz dokumentów, które tę ocenę umożliwią, tj. zawężenie przedmiotu wniosku do jednego świadczenia, które będzie dotyczyło jednego, konkretnego obiektu.   Mając na uwadze przytoczone przepisy prawa, a także wyjaśnienia Organu, wskazać należy, że w niniejszej sprawie, nie ma możliwości weryfikacji, czy opisane świadczenie kompleksowe jest wykonywane w obiekcie budowlanym lub jego części zaliczanym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym (ze względu na brak dokumentów oraz informacji dotyczących przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, tj. decyzji - pozwolenia na budowę budynku, opatrzonej pieczęcią, iż decyzja stała się ostateczna/wypisu z kartoteki budynków/projektu architektoniczno-budowlanego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego/decyzji o warunkach zabudowy).   Uwzględniając powyższe, opisana we wniosku usługa (świadczenie kompleksowe), będąca przedmiotem wniosku klasyfikowana jest do działu 43 Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), a właściwą stawką dla jej opodatkowania jest stawka podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy.   Informacje dodatkowe   Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług. W zakresie wyeliminowania lub  zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.   Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług (świadczeń kompleksowych) tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym przedmiotem niniejszej decyzji.   Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi (świadczenia kompleksowego) będącej jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: -    podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), -    usługa (świadczenie kompleksowe) będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).   Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).   WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)    następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)    wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 - w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).   WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi (świadczenia kompleksowego) będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: -        klasyfikacja usługi (świadczenia kompleksowego), lub -        stawka podatku właściwa dla usługi (świadczenia kompleksowego), lub -        podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami.   Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).   Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.   POUCZENIE Od niniejszej decyzji - stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej - służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.   Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).