0111-KDSB1-2.440.198.2024.4.MD

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS) Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 16 maja 2024 r. (data wpływu 16 maja 2024 r.), uzupełnionego pismem z dnia 8 lipca 2024 r. (data wpływu 8 lipca 2024 r.) oraz pismami z dnia 21 sierpnia 2024 r. (data wpływu 21 sierpnia 2024 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową. Przedmiot wniosku: usługa – budowa budynku pensjonatowego Opis usługi: usługa polegająca na budowie budynku usytuowanego (…). Powierzchnia użytkowa budynku wynosi (…). Wykonywana usługa będzie dotyczyć wyłącznie prac w bryle budynku. Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 41 Stawka podatku od towarów i usług: 23% Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 w związku z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy Cel wydania WIS: określenia stawki podatku od towarów i usług UZASADNIENIE W dniu 16 maja 2023 r. Wnioskodawca złożył wniosek, uzupełniony w dniu 8 lipca 2024 r. oraz 21 sierpnia 2024 r. w zakresie sklasyfikowania ww. usługi oraz określenia stawki podatku od towarów i usług. W ww. wniosku zaznaczono: -        w pozycji przedmiot wniosku – kwadrat nr 2 - usługa -        w pozycji liczba towarów lub usług, których dotyczy wniosek – 1;   W treści wniosku przedstawiono następujący opis usługi: (…) Niniejszy wniosek dotyczy ustalenia stawki podatku VAT właściwej do opodatkowania usługi polegającej na wykonaniu prac budowalnych dotyczących budowy budynku w postaci domu jednorodzinnego. Wznoszony budynek będzie posiadał przestrzeń o mieszanym przeznaczeniu. Część budynku będzie miała przeznaczenie mieszkalne natomiast część będzie miała przeznaczenie pensjonatowe (będą to wydzielone pokoje dla gości). W budynku znajdować się będą również powierzchnie o mieszanym przeznaczeniu tj. klatka schodowa i hol. Jak wynika z poniższej tabeli, prace budowalne świadczone przez Wnioskodawcę obejmują wzniesienie budynku o łącznej powierzchni (…) . Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy z dnia 21 czerwca 2001 r. jako powierzchnię użytkową należy rozumieć, powierzchnię wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni, spiżarni, przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania; za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się powierzchni balkonów, tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału. Zgodnie z tym przepisem do powierzchni użytkowej nie będzie zaliczona powierzchnia piwnicy w budynku konstruowanym przez Wnioskodawcę (…). Od powierzchni użytkowej całego budynku należy odjąć powierzchnię części wspólnych (…). Zgodnie z takimi założeniami ostateczna powierzchnia użytkowa budynku wznoszonego przez Wnioskodawcę wyniesie (…) przy czym powierzchnia przeznaczona na cele mieszkalne będzie wówczas wymościć (…) co daje (…) powierzchni użytkowej. Wynika zatem z tego, że przeważająca część prac budowlanych i wykończeniowych prowadzonych przez Wnioskodawcę w ramach wykonywanego świadczenia kompleksowego, będzie miała charakter mieszkalny. Jak zatem widać, obszar o przeznaczeniu mieszkalnym stanowi największą część budynku wznoszonego przez Wnioskodawcę. Stanowi ona bowiem (…) powierzchni użytkowej wznoszonego budynku. Usługa świadczona przez wnioskodawcę obejmuje kompleksowe wzniesienie budynku od prac związanych z wyznaczeniem i wylaniem fundamentów do doprowadzenia do stanu surowego zamkniętego budynku oraz późniejsze prace wykończeniowe wewnątrz budynku. Biorąc pod uwagę kompleksowy charakter usług wykonywanych przez Wnioskodawcę przewidywane jest jedno wynagrodzenie za wszystkie wykonane roboty budowlane łącznie. Stanowisko Wnioskodawcy W ocenie Wnioskodawcy, czynności przez niego wykonywane stanowią świadczenie kompleksowe usług remontowo-budowlanych budynku w większości przeznaczonego na cele mieszkalne. W rezultacie, jako całość świadczenia te podlegają opodatkowaniu VAT z zastosowaniem 8 % stawki VAT. Ewentualnym stanowiskiem Wnioskodawcy jest, że opodatkowaniu VAT z zastosowaniem stawki 8 % VAT podlegają prace remontowo-budowlane dotyczące powierzchni budynku o przeznaczeniu mieszkalnym natomiast powierzchnie wspólne podlegają opodatkowaniu stawkom 8% VAT i 23% VAT w parytecie odpowiednio (…) powierzchni części wspólnych (stawką VAT 8%) oraz (…) powierzchni części wspólnych (stawką VAT 23%) zgodnie z art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy o VAT. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy W ocenie Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę fakt, że konstruowany budynek jest w przeważającej części przeznaczony na cele mieszkalne kompleksowa usługa świadczona przez Wnioskodawcę powinna być w całości objęta stawką 8% podatku VAT na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy o VAT. Generalną zasadą wynikającą z art. 41 ust 1 ustawy o VAT, jest opodatkowanie towarów i usług stawką podstawową 23%. Jednakże zgodnie z art. 41 ust.12 ustawy o VAT stawkę podatku w wysokości 8% stosuję się między innymi do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. W myśl art. 41 ust. 12a pkt. 1) ustawy o VAT poprzez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się m.in. budynki mieszkalne jednorodzinne, których powierzchnia użytkowa nie przekracza 300 m2. Dostawa budynku powinna być traktowana kompleksowo. Nie zmienia tego fakt, że poszczególne lokale mogłyby być przedmiotem odrębnych dostaw objętych różnymi stawkami VAT. W interpretacji indywidualnej z 30.01.2015 r., IPPP1/443-1185/14-4/AP, LEX nr 259781, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, uznał, że „dostawa budynku wielorodzinnego, sklasyfikowanego wg PKOB w klasie 1122, jako całości – a więc nie tylko lokali mieszkalnych, ale również położonych w obrębie tego budynku lokali usługowych, pomieszczeń gospodarczych oraz miejsc parkingowych (znajdujących się w kondygnacjach podziemnych budynków) – mieści się w zakresie czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 12a ustawy o VAT, zatem do dostawy tego budynku będzie mieć zastosowanie stawka podatku w wysokości 8%. Zdaniem Wnioskodawcy, poszczególne elementy składające się na przedmiotowe świadczenie są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Tym samym, elementy te (tj. prace budowlane składające się z różnych etapów oraz późniejsze prace wykończeniowe w skonstruowanym budynku) należy traktować jako jedno świadczenie kompleksowe. Realizacja poszczególnych prac wchodzących w skład czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę prowadzi do realizacji określonego celu, jakim jest wykonanie świadczenia głównego tj. kompleksowa budowa budynku obejmująca zarówno prace budowlane jaki i wykończeniowe. Świadczenia takie jak dostawa materiałów budowlanych należy uznać w tym kontekście za czynności pomocnicze, gdyż są jedynie środkiem do zrealizowania głównego przedmiotu usługi. W ocenie Wnioskodawcy, poszczególne elementy (etapy prac budowalnych i wykończeniowych) wykorzystane do świadczenia usługi budowy budynku, nie powinny być wyodrębnione i z punktu widzenia podatkowego powinny dzielić los świadczenia głównego jakim są właśnie roboty budowlane. Biorąc pod uwagę, że usługa świadczona przez Wnioskodawcę ma charakter kompleksowy, a jej przeważającą częścią jest przeprowadzenia prac remontowo budowlanych w budynku zaliczonym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, właściwa dla całej usługi świadczonej przez Wnioskodawcę powinna być stawka 8% podatku VAT. Wnioskodawca zaznacza, że niezależnie od sposobu wyliczania całkowitej powierzchni użytkowej budynku, powierzchnia użytkowa przeznaczona na cele mieszkalne wyniesie (…)W art. 41 ust. 12c ustawy o VAT ustawodawca zawiera wskazówki, co jeżeli łączna powierzchnia budynków lub lokali przekracza wskazane limity. Zgodnie z tym przepisem w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w art. 41 ust. 12b ustawy o VAT stawkę 8% stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej. Przekroczenie powierzchni określonej w art. 41 ust. 12b ustawy o VAT nie oznacza więc, że automatycznie cały budynek/lokal nie będzie mógł korzystać z preferencyjnej stawki VAT 8%. Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przedstawionym stanie faktycznym ponad połowa całkowitej powierzchni użytkowej budynku jest wykorzystywana do celów mieszkalnych, a więc jest to budynek mieszkalny. W konsekwencji do świadczenia wskazanych usług budowlanych (dotyczących tego budynku jako całości) należy zastosować stawkę VAT w wysokości 8%. Potwierdza to między innymi interpretacja Izby Skarbowej w Poznaniu z 11 kwietnia 2013 roku nr ILPP2/443-75/13-4/SJ w której czytamy, że „jeżeli przedmiotem umowy będą roboty budowlane w budynkach mieszkalnych jako całości – to należna stawka będzie 8%". Podkreślić należy, że prezentowane powyżej stanowisko wnioskodawcy potwierdza m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 marca 2020 r nr 0112-KDIL3.4012.20.2020.2.WB. We wspomnianym piśmie Dyrektor KIS wskazał, że dostawa lokali mieszkalnych, zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej, udziałem w gruncie oraz udziałem w infrastrukturze towarzyszącej opisanej we wniosku - objętych jedną księgą wieczystą oraz jednym aktem notarialnym - jest opodatkowana obniżoną stawką podatku VAT wynoszącą 8%, na podstawie art. 41 ust. 12, w związku z art. 41 ust. 2 oraz art. 146aa ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwzględnieniem przepisów art. 41 ust. 12c ustawy, gdyż sprzedaż ta ma charakter jednej transakcji. Oznacza to, że w przedstawionym wyżej stanie faktycznym stawka VAT 8% powinna być zastosowana do całości świadczenia wykonywanego przez Wnioskodawcę. Wynika to z faktu, że w wyżej przedstawionym stanie faktycznym, budowa obszaru budynku o przeznaczeniu mieszkalnym stanowi (…) powierzchni użytkowej całego budynku i ma dominujący charakter w całości kompleksowej usługi świadczonej przez Wnioskodawcę. Zastosowanie takiego sposobu ustalania stawki podatku VAT, tj. opartego o procentowy udział powierzchni przeznaczonej do celów mieszkaniowych potwierdza również pismo Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 września 2022r. nr 0113-KDIPT1-1.4012.177.2022.2.JK. We wspomnianym piśmie czytamy: „Usługi remontowo-budowlane w budynku C objęte zakresem pytania nie są wykonywane w ramach czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych w budynku mieszkalnym, gdyż powierzchnia mieszkalna w budynku C nie stanowi co najmniej 50%.” Wynika z tego, że warunkiem do zastosowania preferencyjnej stawki 8% VAT jest aby powierzchnia budynku stanowiła nie mniej niż 50%. W przedstawionym powyżej stanie faktycznym warunek ten został spełniony. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali z 24 czerwca 1994 roku samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przestrzeń w budynku wznoszonym przez Wnioskodawcę spełnia wymogi powyższej definicji ustawowej. Należy zatem uznać, że część wznoszonego budynku przeznaczona do celów mieszkaniowych może być sklasyfikowana jako oddzielny lokal mieszkaniowy o powierzchni nieprzekraczającej 150m2, o którym mowa o którym mówi art. 41 ust 12 pkt. ustawy o VAT, a co za tym idzie może być zaliczona do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Jak wynika bowiem z powołanych powyżej przepisów ustawy o VAT, warunkiem skorzystania z 8% stawki podatku VAT na podstawie art. 41 ust 12, jest spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze zakres dokonanych prac musi dotyczyć budowy, remontu, przebudowy lub modernizacji obiektu budowlanego. Zaś po drugie obiekt budowlany objęty takimi pracami musi być zaliczony do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Nie ulega wątpliwości, że powierzchnia wznoszonego przez Wnioskodawcę budynku, przeznaczona do celów mieszkaniowych może być zaliczona jako odrębny lokal o powierzchni nie przekraczającej 150m2, o którym mowa w art. 41 ust 12b pkt. 2 ustawy o VAT, a co za tym idzie prace związane z wzniesieniem oraz wykończeniem części o przeznaczeniu mieszkaniowym z całą pewnością mogą być opodatkowane stawką VAT w wysokości 8%. W kontekście wspomnianego w stanowisku Wnioskodawcy alternatywnego rozwiązania w postaci tzw. „parytetu”, należy zaznaczyć, że zdaniem Wnioskodawcy metodę proporcjonalności można zastosować jako metodę alternatywną do obliczania obniżonej stawki VAT. Oznacza to, że skoro część budynku o przeznaczeniu mieszkalnym stanowi (…) powierzchni użytkowej, a część o przeznaczeniu pensjonatowym (…) powierzchni użytkowej to w kontekście stawki podatku VAT od części wspólnych (o przeznaczeniu mieszkalno-pensjonatowym) wydatki związane z (…) tej powierzchni powinny być objęte stawką 8% VAT natomiast w pozostałej części stawką 23% VAT. Podsumowanie Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, czynności przez niego wykonywane stanowią świadczenie usług remontowo budowlanych w rozumieniu art. 41 ust. 12 pkt. 1) ustawy o VAT. W rezultacie, jako całość świadczenia te podlegają opodatkowaniu VAT z zastosowaniem 8% stawki VAT. (…) W piśmie z dnia 8 lipca 2024 r. (data wpływu 8 lipca 2024 r.) będącymi odpowiedzią na wezwanie do uzupełnienia wniosku o wydanie WIS z dnia 17 czerwca 2024 r., znak: 0111-KDSB1-2.440.198.2024.1.MD Wnioskodawca wskazał: Przedmiot wniosku: usługa (świadczenie kompleksowe) – budowa budynku o przeznaczeniu mieszkalno-pensjonatowym oraz prowadzenie prac wykończeniowych we wzniesionym budynku. (…) W tym miejscu Wnioskodawca powielił opis przedmiotu wniosku przedstawiony w złożonym w dniu 16 maja 2024 r. wniosku o wydanie WIS. Treść pisma zawierała również dodatkowe wyjaśnienia tj.: 1.(…) 2. Przedmiot wniosku dotyczy określenia stawki podatku VAT. 3. Przedmiotem wniosku jest świadczenie kompleksowe usług remontowo-budowlanych oraz prac wykończeniowych (…) 4. Czynnościami wykonywanymi w ramach realizacji przedmiotu wniosku przez Wnioskodawcę jest budowa budynku pensjonatowo-mieszkalnego (…) 5. (…) 6. Celem niniejszego wniosku jest określenie prawidłowej stawki podatku VAT, efektem jego wyświadczenia będzie wskazanie prawidłowej stawki podatku VAT. 7. (…) Do uzupełnienia Wnioskodawca załączył (…). W pismach z dnia 21 sierpnia 2024 r. (data wpływu pism 21 sierpnia 2024 r.) będącymi odpowiedzią na wezwanie do uzupełnienia wniosku o wydanie WIS z dnia 14 sierpnia 2024 r., znak: 0111-KDSB1-2.440.198.2024.2.MD Wnioskodawca wskazał m.in.: Wskazuję, że powierzchnia użytkowa budynku przedstawiona we wniosku została obliczona zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy z dnia 21 czerwca 2001 r. Zgodnie z tym przepisem jako powierzchnię użytkową należy rozumieć, powierzchnię wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni, spiżarni, przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania; za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się powierzchni balkonów, tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału. Zgodnie z tym przepisem do powierzchni użytkowej nie będzie zaliczona powierzchnia piwnicy w budynku konstruowanym przez Wnioskodawcę (…). Od powierzchni użytkowej całego budynku należy odjąć powierzchnię części wspólnych tj. (…). Zgodnie z takimi założeniami ostateczna powierzchnia użytkowa budynku wznoszonego przez Wnioskodawcę wyniesie (…) przy czym powierzchnia przeznaczona na cele mieszkalne będzie wówczas wymościć (…) co daje (…) powierzchni użytkowej. Wynika zatem z tego, że przeważająca część prac budowlanych i wykończeniowych prowadzonych przez Wnioskodawcę w ramach wykonywanego świadczenia kompleksowego, będzie miała charakter mieszkalny. Wskazuję, że budynek opatrzony został 2 symbolami PKOB tj. 1211 pensjonat i 1110 mieszkalny jednorodzinny. Do uzupełnienia Wnioskodawca załączył: (…) W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2024 r. nr 0111-KDSB1-2.440.198.2024.3.MD tut. Organ wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 13 września 2024 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Strona nie skorzystała. Uzasadnienie sposobu zidentyfikowania świadczenia na potrzeby podatku od towarów i usług Należy podkreślić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej. Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia złożonego kompleksowego. Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: Trybunał, TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., w sprawie nr C-349/96 stwierdzając, że: Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej. Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że: - w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen, Trybunał wskazał, że po pierwsze, z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku od towarów i usług. W ocenie Trybunału, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku), - w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP Trybunał wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać, czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku). Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38). Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito - Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira wskazując, że Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Rzecznik Generalna zauważyła także, że „Jeżeli zespół świadczeń i czynności ustala cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30). Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (31). Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19. Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia. W przypadku świadczeń kompleksowych o tym, czy świadczenie jest dostawą towarów, czy usługą powinien przesądzić element, który w ramach całego świadczenia ma charakter dominujący (zob. np. wyroki TSUE: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94, Faaborg – Gelting Linien; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien). Jeżeli elementem dominującym w ramach danej transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, natomiast pozostałe czynności będą miały charakter pomocniczy lub uboczny, wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji będzie usługa, to mimo, że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług. Podsumowując, w przypadku gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia po pierwsze, czy chodzi o dwa lub więcej świadczenia odrębne, czy też jest to jedno świadczenie złożone z kilku czynności, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku to jedno świadczenie powinno zostać zakwalifikowane jako dostawa towarów, czy jako świadczenie usług. Przy czym, aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych usług i/lub towarów, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, uwzględniając opis zawarty we wniosku i jego uzupełnieniach oraz analizę załączników, należy wskazać, że Wnioskodawca dokonuje jednej usługi, tj. budowy budynku. Wszystkie czynności, które realizuje (…), składają się na jedną usługę, którą jest budowa budynku, objęta jest ona jedną umową i jednym wynagrodzeniem. Wszystkie czynności składają się na jeden, wspólny cel, tj. wzniesienie obiektu budowlanego. Wszystkie wskazane w opisie czynności w jednakowym stopniu tworzą jedną pojedynczą usługę i w równym stopniu się na nią składają. Podsumowując, usługę budowy budynku należy, w kontekście art. 42b ust. 5 ustawy, traktować jako jedną usługę (o której mowa w pkt 1 ww. przepisu). Uzasadnienie klasyfikacji usługi Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987 str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych. Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4. W świetle art. 42b ust. 4 ustawy, wniosek o wydanie WIS może zawierać żądanie sklasyfikowania towaru albo usługi na potrzeby stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie, innych niż dotyczące określenia stawki podatku. Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676 ze zm.). Podstawowe cele, konstrukcje i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretacje wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu. Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3). Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: -        niniejszych zasad metodycznych, -        uwag do poszczególnych sekcji, -       schematu klasyfikacji. Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje: -        symbole grupowań, -        nazwy grupowań. Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę. W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego: -  grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny, -  usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter, -  usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze. Zgodnie z tytułem, Sekcja F Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje OBIEKTY BUDOWLANE I ROBOTY BUDOWLANE. W świetle wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja F obejmuje: -    budynki i pozostałe obiekty inżynierii lądowej oraz wodnej, -    roboty ogólnobudowlane i specjalistyczne w zakresie budownictwa i prac inżynierii lądowej i wodnej, takie jak: prace związane z budową nowych budynków, przebudową lub remontem istniejących budynków, włączając montaż budowli z elementów prefabrykowanych oraz konstrukcji o charakterze stałym lub tymczasowym, -    opracowywanie kosztorysów stanowiących integralną część robót budowlanych, -    realizację projektów budowlanych do sprzedaży. Sekcja ta nie obejmuje: -        zarządzania projektami budowlanymi w zakresie obiektów inżynierii lądowej i wodnej, sklasyfikowanego w 71.1, -        wynajmu maszyn i urządzeń budowlanych bez operatora, sklasyfikowanego w 77.32, -        usług instalowania mechanicznych lub elektrycznych urządzeń do zamykania sejfów i skarbców, powiązane z późniejszym ich monitorowaniem, sklasyfikowanych w 80.20.10.0. W sekcji F zawarty jest m.in. dział 41 BUDYNKI I ROBOTY BUDOWLANE ZWIĄZANE ZE WZNOSZENIEM BUDYNKÓW, który obejmuje: -    budynki mieszkalne i niemieszkalne, -    roboty ogólnobudowlane związane ze wznoszeniem kompletnych budynków mieszkalnych, budynków biurowych, budynków handlowych oraz innych budynków użyteczności publicznej, budynków gospodarstw rolnych itp., na własny rachunek lub na zlecenie. Dział ten nie obejmuje: -        robót budowlanych związanych ze wznoszeniem obiektów przemysłowych (z wyłączeniem budynków), sklasyfikowanych w 42.99.1, 42.99.2, -        wyspecjalizowanych robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych sklasyfikowanych w odpowiednich grupowaniach działu 43. W PKWiU 41 mieści się klasa 41.00 Budynki i roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków. Z kolei pod pozycją 41.00.4 sklasyfikowane zostały Roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków niemieszkalnych (prace związane z budową nowych budynków, przebudową lub remontem istniejących budynków). W związku z powyższym, usługa będąca przedmiotem wniosku spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 41 BUDYNKI I ROBOTY BUDOWLANE ZWIĄZANE ZE WZNOSZENIEM BUDYNKÓW. Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad. Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Z kolei na mocy art. 41 ust. 2 ustawy dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4. Natomiast zgodnie z art. 146ef ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347 i 641) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%. Art. 41 ust. 12 ustawy stanowi, że stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do: 1) dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; 2) robót konserwacyjnych dotyczących: a) obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, b) lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 – w zakresie w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 1.   Zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2021 r. poz. 610, 1093, 1873 i 2376 oraz z 2022 r. poz. 467), funkcjonalnie z nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b. Obiekty budownictwa mieszkaniowego to – jak wynika z art. 2 pkt 12 ustawy – budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Stosownie do art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725), zwanej dalej ustawą – Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o budynku – należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast, obiekt budowlany, zgodnie z art. 3 pkt 1 powyższej ustawy - to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Warunkiem zastosowania 8% stawki podatku, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jest spełnienie dwóch przesłanek, tj.: 1.    zakres wykonywanych czynności musi dotyczyć dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części, 2.    obiekty budowlane lub ich części, których dotyczą ww. czynności, muszą być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Niespełnienie jednej z nich wyklucza możliwość zastosowania preferencyjnej stawki podatku. Przedmiotem wniosku jest usługa budowy budynku. W związku z powyższym, usługa wykonywana przez Wnioskodawcę dotyczy jednej z czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy (budowa). Jednakże, aby możliwe było zastosowanie przez (…) preferencyjnej stawki podatku VAT w związku ze świadczoną usługą, należy dokonać analizy czy budynek opisany we wniosku i jego uzupełnieniu jest obiektem zaliczanym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Odnośnie drugiego warunku przypomnienia wymaga, że stosownie do art. 2 pkt 12 ustawy, przez obiekty budownictwa mieszkaniowego (wskazane w art. 41 ust. 12a ustawy) rozumie się m.in. budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Należy zauważyć, że ustawa, poprzez podanie klasyfikacji, odwołuje się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, która stanowi usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych, rozumianych jako produkty finalne działalności budowlanej. Zatem, dla celów podatku od towarów i usług stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112 poz. 1316 ze zm.). Klasyfikacja ustala symbole, nazwy i zakres poszczególnych grupowań klasyfikacyjnych na czterech poziomach tj.: sekcji, działów, grup i klas. W odpowiedzi na wezwanie znak 0111-KDSB1-2.440.198.2024.2.MD Wnioskodawca wskazał, że: (…) budynek opatrzony został 2 symbolami PKOB tj. 1211 pensjonat i 1110 mieszkalny jednorodzinny. W tym podkreślić należy, że zgodnie z zasadami metodycznymi PKOB – przez obiekty budowlane rozumie się konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będące wynikiem prac budowlanych. Budynki to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Przystosowane są do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów. W przypadku budynków połączonych między sobą (np. domy bliźniacze lub szeregowe), budynek jest budynkiem samodzielnym, jeśli jest oddzielony od innych jednostek ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Gdy nie ma ściany przeciwpożarowej, budynki połączone między sobą uważane są za budynki odrębne, jeśli mają własne wejścia, są wyposażone w instalacje i są oddzielnie wykorzystywane. Za jednostkę klasyfikacyjną przyjmuje się zwykle pojedynczy obiekt budowlany. Z analizy załączonych przez Wnioskodawcę dokumentów wynika, że usługa będzie dotyczyć budowy jednego obiektu budowlanego. Odnosząc się do klasyfikacji przedmiotowego budynku wskazanej przez Wnioskodawcę, należy zaznaczyć, że każdy obiekt budowlany klasyfikowany jest zgodnie z jego przeważającym przeznaczeniem, przy uwzględnieniu charakteru technicznego obiektu (np. budynek, budowla). Budynki dzielą się na mieszkalne i niemieszkalne. Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. Całkowita powierzchnia użytkowa budynku obejmuje całą powierzchnię budynku z wyjątkiem: -        powierzchni elementów budowlanych m.in. podpór, kolumn, filarów, szybów, kominów; -        powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji ogólnobudowlanych; -        powierzchni komunikacji, np. klatki schodowe, dźwigi, przenośniki. Część „mieszkaniowa” budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie). W przypadku obiektów budowlanych użytkowanych lub przeznaczonych do wielu celów (np. budynek mieszkalny będący jednocześnie hotelem i biurem) klasyfikuje się je w jednej pozycji, zgodnie z ich głównym użytkowaniem, wyrażonym w m2 powierzchni użytkowej, przeznaczonej na ten cel. Główne użytkowanie powinno być określane następująco: -    należy określić jaki procent całkowitej powierzchni użytkowej przeznaczony jest na różne cele, zgodnie z grupowaniami klasyfikacji - na najbardziej szczegółowym poziomie. -    następnie obiekt budowlany klasyfikowany jest zgodnie z metodą "góra-dół": najpierw określa się sekcję - 1 cyfra (budynek lub obiekt inżynierii lądowej i wodnej), następnie dział na poziomie 2 znaków (budynek mieszkalny, budynek niemieszkalny, infrastruktura transportu, itp.) najbardziej znaczący w ramach sekcji, następnie grupę (3 cyfry) najważniejszą w ramach działu, klasę (4 cyfry) mającą największy udział w powierzchni użytkowej w ramach grupy. Odnosząc się zatem do budynku, będącego przedmiotem wniosku, należy w pierwszej kolejności ustalić charakter budynku tj. czy jest to budynek mieszkalny, czy też niemieszkalny. (…) Mając zatem na uwadze fakt, iż powierzchnia użytkowa przedmiotowego budynku przeznaczona na część niemieszkalną (pensjonatową) przekracza połowę całkowitej powierzchni użytkowej budynku obliczonej zgodnie z metodologią PKOB, stwierdzić należy, że budynek będący przedmiotem analizy stanowi budynek niemieszkalny. W Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w sekcji 1 Budynki w dziale 12 Budynki niemieszkalne w grupie 121 Hotele i budynki zakwaterowania turystycznego Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych mieści się klasa 1211 - Budynki hoteli, w odniesieniu do której wskazano:   Klasa obejmuje: -        Hotele, motele, gospody, pensjonaty i podobne budynki oferujące zakwaterowanie, z restauracjami lub bez -        Samodzielne restauracje i bary Klasa nie obejmuje: -        Restauracji w budynkach mieszkalnych (1122) -        Schronisk młodzieżowych, schronisk górskich, domków kempingowych, domów wypoczynkowych (1212) -        Restauracji w centrach handlowych (1230) Uwzględniając powyższe, budynek pensjonatowy, w którym co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej przeznaczona jest na cele niemieszkalne, jest klasyfikowany w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) w dziale 12, do klasy 1211. Preferencyjna stawka podatku na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy, nie będzie miała zatem zastosowania do usługi budowy budynku, będącej przedmiotem wniosku, ponieważ nie dotyczy ona budynku zaliczanego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym – bowiem opisany we wniosku budynek klasyfikowany jest do działu 12 PKOB jako budynek niemieszkalny. W związku z powyższym, dla usługi: budowy budynku pensjonatowego, będącej przedmiotem wniosku, która sklasyfikowana jest w dziale 41 PKWiU i nie została wymieniona jako usługa, dla której ustawodawca, w ustawie o podatku od towarów i usług oraz w aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, przewidział obniżoną stawkę podatku – właściwa stawka podatku od towarów i usług wynosi 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy. Informacje dodatkowe Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług. W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała. Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji. Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: -    podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), -    usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy). Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy). WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)    następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)    wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 -        w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy). WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: -          klasyfikacja usługi, lub -          stawka podatku właściwa dla towaru, lub -          podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami. Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).  Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej. POUCZENIE Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.   Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.   Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).