0111-KDSB1-2.440.413.2025.9.DK

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS) Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 12 września 2025 r. (data wpływu 12 września 2025 r.), uzupełnionego pismami z dnia 16 października 2025 r. (data wpływu 16 października 2025 r.), 25 listopada 2025 r. (data wpływu 25 listopada 2025 r.), 22 grudnia 2025 r. (data wpływu 22 grudnia 2025 r.), 14 stycznia 2026 r. (data wpływu 14 stycznia 2026 r.) oraz 13 kwietnia 2026 r. (data wpływu 13 kwietnia 2026 r.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową. Przedmiot wniosku: usługa (świadczenie kompleksowe) – wykonanie systemu sygnalizacji pożaru (SSP) w ramach przebudowy budynku (…) Opis usługi (świadczenia kompleksowego): wykonanie systemu sygnalizacji pożaru (SSP) polegające na (…). W ramach usługi dostarczane są materiały takie jak m.in. (…). Usługa wykonywana jest w budynku (…), który usytuowany jest na (…) w (…). Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 43 Stawka podatku od towarów i usług: 8% Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12 pkt 1 oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług UZASADNIENIE W dniu 12 września 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek, uzupełniony w dniach 16 października 2025 r., 25 listopada 2025 r., 22 grudnia 2025 r., 14 stycznia 2026 r. oraz 13 kwietnia 2026 r. w zakresie sklasyfikowania ww. usługi oraz określenia stawki podatku od towarów i usług. W treści formularza do wniosku przedstawiono następujący opis usługi: (…) jako Podwykonawca realizuje na rzecz Wykonawcy w postaci (…) inwestycję w postaci przebudowy (…) w ramach (…) oraz dostosowania do (…). W ramach zawartej umowy (…), jest to całościowa, jednorazowa usługa dotycząca wykonania instalacji w budynku. Efektem jej wyświadczenia są sprawne i działające instalacje. Zgodnie z (…): (…). Pismami z dnia 16 października 2025 r. (data wpływu 16 października 2025 r) będącym odpowiedzią na wezwanie z dnia 2 października 2025 r. znak 0111-KDSB1-2.413.2025.1.DK Wnioskodawca wskazał: (…) Wnioskodawca przedstawia precyzyjny oraz jednoznaczny opis świadczenia będący przedmiotem wniosku wraz ze wskazaniem dokładnych i szczegółowych informacji pozwalających na jego identyfikację tak, aby możliwe było wydanie WIS przy spełnieniu warunku określonego w art. 42a ustawy. Dlatego wnioskodawca załącza (…). Wnioskodawca otrzymał (…) oraz (…) (żeby mieć obraz całej inwestycji oraz informacje (…)) przygotowaną przez (…) w zakresie (…). (…) Na podstawie (…) opis (…) został na tyle skonkretyzowany i zindywidualizowany, że organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania WIS ma możliwość sklasyfikowania danego świadczenia kompleksowego. Wnioskodawca podkreśla że ma do czynienia ze "świadczeniem złożonym", ponieważ w ramach jednej transakcji Wnioskodawca podejmuje kilka działań, które z gospodarczego punktu widzenia tworzą jedną całość, a ich rozdzielenie byłoby dokonane jedynie w sposób sztuczny. Na świadczenie złożone złożyła się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Z kolei Wnioskodawca uznał te czynności za pomocnicze, ponieważ nie stanowią one celu samego w sobie, lecz są środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej. Kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną czynność, czynność ta nie mogłaby być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia czynności nie mogą być dzielone dla celów podatkowych, ponieważ tworzą jedną czynność kompleksową obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Przy ocenie charakteru konkretnego świadczenia Wnioskodawca uważa, że decydujący jest zakres i charakter wykonywanych czynności oraz sposób ich wykonania. W tym miejscu należy także wyjaśnić, że świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Świadczeń tych, nie można rozdzielić, w przeciwnym wypadku mogłoby zmienić to charakter i wartość z punktu widzenia nabywcy. Co więcej nabywca nie był zainteresowany inna usługą niż wskazaną w rzeczowym zakresie prac stanowiącym komplet – całość usługi. W treści uzupełnienia Wnioskodawca przedstawił tabelę, z której wynika: (…) W dalszej części uzupełnienia Wnioskodawca wskazał: Wnioskodawca, zwraca się do organu podatkowego o klasyfikację jednego ściśle określonego towaru, jednej usługi lub jednego świadczenia złożonego (kompleksowego). Wnioskodawca podkreśla, że usługa jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), ponieważ składa się z co najmniej dwóch świadczeń (towaru/towarów i/lub usługi/usług), które są tak ściśle ze sobą powiązane, że w aspekcie gospodarczym tworzą obiektywnie jedną całość. W treści formularza do wniosku o wydanie WIS Wnioskodawca wskazał zakres prac, jakie wykonywał, jednak ich nie opisał, dlatego Wnioskodawca załącza (…). W opisie wykonywanych prac Wnioskodawca użył sformułowania – w tym – co wskazuje otwarty katalog czynności, ponieważ Nabywca oczekuję zrealizowania usługi kompletnej. Na etapie (…), istnieje ryzyko nie uwzględnienia jakichkolwiek prac koniecznych do wykonania danej usługi i osiągnięcia założonego celu, dlatego jest to katalog otwarty. Jednak powyższa sytuacja obciąża Wnioskodawcę, jako ryzyko kalkulacji oferty. Nabywca zleca kompletna usługę do wykonania i oczekuje (…). Cena oferty jest w (…), co potwierdza powyższe. W związku z powyższym Organ posiada pełną wiedzę co konkretnie będzie realizowane w ramach wymienionych czynności. Podkreślić należy, że czynności dotyczące procesu (…), nie mogą stanowić niezależnych i samoistnych świadczeń, ponieważ nabywca nigdy nie byłby zainteresowany zakupem usługi w postaci „(…)”. Nabywcę usługi interesuje tylko wykonanie kompletnego świadczenia, w postaci gotowej instalacji. Podkreślenia wymaga, że opis przedmiotu wniosku dotyczy konkretnej, ściśle określonej usługi/świadczenia kompleksowego. Na pytanie dotyczące szczegółowego opisania czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę – należało: a) szczegółowo opisać wszystkie czynności realizowane przez Wnioskodawcę, W odpowiedzi Wnioskodawca wskazał: Wnioskodawcy zostało powierzone kompleksowe wykonanie instalacji (…), m. in. (…). b) wskazać, czy poszczególne czynności wchodzące w zakres przedmiotu wniosku dotyczące instalacji (…) są - zdaniem Wnioskodawcy - ze sobą tak ściśle powiązane, że muszą być realizowane nierozłącznie – co za tym przemawia? Jaka jest zależność pomiędzy poszczególnymi realizowanymi czynnościami w zakresie obu instalacji? W jaki sposób są one ze sobą powiązane? Czy możliwa jest realizacja czynności dotyczących poszczególnych instalacji niezależnie/odrębnie? W odpowiedzi Wnioskodawca wskazał: Instalacje, czy to (…) charakteryzują się ścisłym powiązaniem poszczególnych ich elementów. Do wykonania (…) konieczne jest (…). Cały zakres (a nie czynności) powierzony Wnioskodawcy musiał być wykonany jednocześnie tak aby osiągnąć cel tj. w czasie określonym w (…) zgodnie ze (…) (określonym (…)) c) w przypadku, gdy, czynności wskazane we wniosku w zakresie wykonywanych instalacji nie są ze sobą tak ściśle powiązane, że muszą być realizowane nierozłącznie – należy w sposób jednoznaczny wskazać, które konkretne czynności wchodzą w skład przedmiotu wniosku. W odpowiedzi Wnioskodawca wskazał: Każde instalacje (…), jak również poszczególne (…) są nierozłączne, ponieważ w ich skład wchodzą poszczególne elementy, które bez powiązania ich nie są w stanie funkcjonować autonomicznie. (…) nie będą w stanie funkcjonować bez (…). Dzieląc każdą z (…). Przykładowo, (…), bez wykonania (…). Dlatego też Wnioskodawcy zlecono kompleksowy zakres prac: (…). Na pytanie dotyczące wskazania, czy w ramach czynności objętych wnioskiem, Wnioskodawca dostarcza również towary? Jeżeli tak, należało wskazać: a) wszystkie towary dostarczane przez Wnioskodawcę w ramach przedmiotu wniosku wraz ze wskazaniem sposobu ich połączenia z budynkiem oraz b) w jaki sposób oraz z wykonaniem której instalacji (elektrycznej lub teletechnicznej) są związane dostarczane towary? W odpowiedzi Wnioskodawca wskazał: Wnioskodawca podkreśla, że nabywcę nie interesują poszczególne towary, (…) itp. A więc w ramach (…) Wnioskodawca nie dostarcza towarów, a wykonuje usługę kompleksową, która to została wyceniona zgodnie ze sztuką budowlaną i zasadami kosztorysowana, a więc w skład ceny wchodzi (…). Trudno wykonać kompletną instalację nie używając przy tym odpowiednich materiałów. Jednak w ramach (…). Wszystkie użyte materiały w celu zrealizowania zawartej umowy, po zamontowaniu są trwale związane z konstrukcją budynku. Na pytanie dotyczące przypadku, gdy w ramach przedmiotu wniosku Wnioskodawca dostarcza również towary, należy wskazać jaki jest stosunek ceny towarów dostarczanych przez Wnioskodawcę w ramach przedmiotu wniosku do pozostałych czynności? Wnioskodawca wskazał: Wnioskodawca nie ma (…). Na pytanie dotyczące wskazania, jaki cel realizuje przedmiot wniosku oraz wyjaśnić jakie są oczekiwania Zamawiającego w odniesieniu do realizowanych przez Wnioskodawcę czynności (należy szczegółowo opisać). W jaki sposób poszczególne realizowane przez Wnioskodawcę czynności służą wykonaniu tego celu? Wnioskodawca wskazał: Wnioskodawcy zostało powierzone kompleksowe wykonanie (…) (szczegółowo zakres ten został w opisany w (…)), od wykonania (…), poprzez (…). Nabywcę nie interesuje tylko (…), tylko (…) itp. lecz kompletna usługa wskazana jak wyżej. Wnioskodawcy został powierzony zakres robót do wykonania a nie lista czynności. Instalacje, czy to (…), czy (…) charakteryzują się ścisłym powiązaniem poszczególnych ich elementów. Do wykonania (…) konieczne jest (…) czy (…). Cały zakres (a nie czynności) powierzony Wnioskodawcy musiał być wykonany jednocześnie tak aby osiągnąć cel tj. (…) (określonym (…)). Każde instalacje (…), jak również poszczególne podsystemy danych instalacji są nierozłączne, ponieważ w ich skład wchodzą poszczególne elementy, które bez powiązania ich nie są w stanie funkcjonować autonomicznie. (…) nie będą w stanie funkcjonować bez (…). Dzieląc każdą z instalacji na mniejsze zakresy również nie jesteśmy w stanie uzyskać kompletnej instalacji. Przykładowo, (…) nie są w stanie funkcjonować samodzielnie, bez wykonania kompletu instalacji. Dlatego też Wnioskodawcy zlecono kompleksowy zakres prac: (…). Stąd też wynagrodzenie (…), jak wspomniano wyżej. Zakresowo (…) np. (…) którego źródłem są jednocześnie zrealizowane (…). Świadczeń tych, nie można rozdzielić, w przeciwnym wypadku mogłoby zmienić to charakter i wartość z punktu widzenia nabywcy. Co więcej nabywca nie był zainteresowany inna usługą niż wskazaną w rzeczowym zakresie prac stanowiącym komplet – całość usługi. Na pytanie dotyczące wskazania, czy powierzchnia użytkowa budynku, która wskazana została we wniosku tj. (…) m2 obliczona została zgodnie z Polską Klasyfikacja Obiektów Budowlanych wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych PKOB (Dz. U. nr 112, poz. 1316 ze zm.). Wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi. Na pytanie dotyczące określenia, jaki procent całkowitej powierzchni użytkowej budynku jest przeznaczony na poszczególne cele. Czy powierzchnia przeznaczona na cele mieszkalne obejmuje co najmniej połowę powierzchni użytkowej budynku? Wnioskodawca wskazał: Powierzchnia przeznaczona na cele mieszkalne obejmuje około (…) powierzchni użytkowej budynku. Pozostała powierzchnia obejmuje pomieszczenia administracyjne, gospodarcze i ogólnodostępne (np. wózkarnie, suszarnie). Część „mieszkaniowa” budynku (…) obejmuje pokoje pobytowe (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie) oraz pomieszczenia pomocnicze. Na pytanie dotyczące wskazania, na jakim etapie jest budynek, w którym wykonywany będzie przedmiot wniosku – w trakcie budowy, czy też oddany do użytkowania (należało wskazać jeden etap)? Wnioskodawca wskazał: Usługa jest w trakcie wykonywania, (…). W dalszej części uzupełnienia Wnioskodawca przedstawił następującą treść: Wnioskodawca załącza umowę – (…). Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej. Natomiast aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego. Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: Trybunał, TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., w sprawie nr C-349/96 stwierdzając, że: "Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej". Z treści załączonych dokumentów wynika jednoznacznie na jakich warunkach świadczona jest usługa-świadczenie kompleksowe będąca przedmiotem wniosku (jakie konkretne czynności są wykonywane, jakiego przedmiotu one dotyczą i jakie są w związku z tym prawa oraz obowiązki stron). Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać należy, że w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen, Trybunał wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie . Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Z kolei, w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP Trybunał wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku). Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok (…)). Stanowisko takie przedstawił również Rzecznik Generalna w opinii z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito - Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira wskazując, że "Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji . Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu ". Rzecznik Generalny zauważył także, że "Jeżeli zespół świadczeń i czynności ustala cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego . Z kolei, uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń ". Powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19. Świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze - tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy - wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia. W przypadku świadczeń kompleksowych o tym, czy świadczenie jest dostawą towarów, czy usługą powinien przesądzić element, który w ramach całego świadczenia ma charakter dominujący. Jeżeli elementem dominującym w ramach danej transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, natomiast pozostałe czynności będą miały charakter pomocniczy lub uboczny wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji będzie usługa, to mimo że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz uwzględniając opis świadczenia zawarty w niniejszym wniosku, należy wskazać, że wykonywane przez Wnioskodawcę czynności, tj. (…) w (…), są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość. Powyższe wynika z faktu, że poszczególne wykonywane przez Wnioskodawcę w ramach zleconego świadczenia czynności będą prowadzić do realizacji jednego, określonego celu, jakim jest wykonanie i uruchomienie (…)j. Bez (…), budynek (…) nie będzie mógł funkcjonować. Bez (…), budynek (…) nie będzie spełniał swojej funkcji użytkowej, zgodnie z zamierzeniem zamawiającego. Wskazuje na to również sposób obliczania wynagrodzenia za wykonywane czynności, które ustalane jest dla całości świadczenia łącznie – to jest obejmuje zarówno (…) oraz (…) wraz z urządzeniami oraz dostawę towarów wykorzystywanych do ich wykonania - co jest przedmiotem jednej umowy. Ponadto intencją zamawiającego usługę jest kompleksowe powierzenie (…) jednemu podmiotowi z uwagi na jednopodmiotowość (…). Dokonanie podziału przedmiotu zamówienia na części mogłoby skutkować poważnymi i nadmiernymi trudnościami w koordynacji działań poszczególnych wykonawców odpowiadających za część świadczeń objętych analizowanym zamówieniem, czego bezpośrednim skutkiem byłoby zagrożenie dla właściwego i terminowego wykonania przedmiotu zamówienia. Jednocześnie dokonanie podziału zamówienia na części skutkowałoby koniecznością (…). Z obiektywnych względów tak daleko idąca potrzeba współdziałania kilku podmiotów o różnych i częściowo sprzecznych interesach, na jednej przestrzeni budowy, kiedy to każdy z wykonawców odpowiada za inny zakres robót składających się na (…), skutkowałaby poważnym ryzykiem powstania trudności oraz sporów, a także dodatkowych kosztów związanych z niewłaściwą koordynacją i niewłaściwą kolejnością wykonania prac, przy jednoczesnych obiektywnych trudnościach w rozgraniczeniu odpowiedzialności każdego z wykonawców. Mogłoby to skutkować powstawaniem zbędnych i nadmiernych (…). Z tych względów, udzielenie zamówienia jednemu wykonawcy, w ramach jednego łącznego zlecenia, jest obiektywnie uzasadnione i konieczne, aby nie narazić się na (…). W odniesieniu do powyższego należy uznać, że przedstawione przez Wnioskodawcę czynności stanowią usługę kompleksową, gdyż ich nabywca oczekuje świadczenia kompleksowego jako całość, które zapewni mu wykonanie usługi wraz z dostarczeniem towarów. Przy czym elementem dominującym świadczenia będącego przedmiotem wniosku jest (…) w budynku (…). Natomiast dostawa towarów, która wykonywana jest w powiązaniu z ww. usługą, ma charakter pomocniczy. Do uzupełnienia Wnioskodawca dołączył: (…) Pismem z dnia 25 listopada 2025 r. (data wpływu 25 listopada 2025 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie z dnia 12 listopada 2025 r. znak 0111-KDSB1-2.440.413.2025.2.DK Wnioskodawca wskazał: Na pytanie, w którym należało enumeratywnie wymienić i szczegółowo opisać, które konkretnie prace zawarte (…) składają się na przedmiot wniosku oraz jakie konkretnie towary Wnioskodawca wykorzystuje przy realizacji przedmiotu wniosku wraz ze wskazaniem czy Wnioskodawca będzie odpowiedzialny za ich dostarczenie? Wnioskodawca odpowiedział: Wnioskodawca enumeratywnie wymienia i szczegółowo opisuje które konkretnie prace zawarte w umowie i jej załącznikach składają się na przedmiot wniosku oraz jakie konkretnie towary Wnioskodawca wykorzystuje przy realizacji przedmiotu wniosku wraz ze wskazaniem czy Wnioskodawca będzie odpowiedzialny za ich dostarczenie. (…) Ponadto, jeżeli w skład czynności wchodziły również roboty przygotowawcze (w tym (…)) oraz (…), należało wyjaśnić: a) na czym dokładnie te czynności polegają, co konkretnie się na nie składa. Należy również szczegółowo opisać każdą z czynności. b) czy są to elementy niezbędne usługi/świadczenia, będącego przedmiotem wniosku i na czym ta niezbędność polega? c) czy czynności te są osobno wynagradzane? d) czy Wnioskodawca w ramach tych czynności występuje w imieniu swoim czy Inwestora? W odpowiedzi Wnioskodawca wskazał: I.1.a. W punktach a i k Wnioskodawca opisuje na czym polegają (…) I.1.b. Tak, gdyż czynności te stanowią czynności pomocnicze w ramach zleconego do wykonania przez Wnioskodawcę świadczenia kompleksowego. Strony zawarły (…), w której (…). Kwestia kompleksowości była rozstrzygana przez Trybunał Sprawiedliwości UE, który wypowiedział się w tym zakresie w sprawach C-349/96 CPP, C-41/04 Leyob, C-111/05 Aktiebolaget NN. Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem VAT powinno być traktowane jak odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedno świadczenie, to nie powinno ono być sztucznie dzielone dla celów podatkowych. Z ekonomicznego punktu widzenia usługi nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu usługi złożonej. Świadczenie złożone ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze - tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Świadczenie należy uznać za pomocnicze, jeśli nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncze świadczenie traktowane jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie główne oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez świadczenia pomocniczego czynności głównej. W przypadku, gdy z ekonomicznego punktu widzenia wykonywana czynność stanowi dla klienta całość, nie należy jej rozbijać na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Jeśli więc wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to wówczas dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną. Skutkiem tego, świadczenie pomocnicze, co do zasady dzieli los prawny świadczenia głównego, w szczególności w zakresie sposobu opodatkowania, tj. podmiotu zobowiązanego do rozliczenia podatku od towarów i usług. Wnioskodawca na podstawie (…) z usługobiorcą będzie wykonywał (…). Zatem w analizowanym przypadku wykonanie przez Wnioskodawcę instalacji, o której mowa w umowie stanowi dla celów podatku od towarów i usług jedną kompleksową usługę wykonania instalacji, w której świadczeniem głównym jest wykonanie instalacji. Zamawiający nie byłby zainteresowany nabyciem wyłącznie (…) i (…). Celowość nabycia tych usług można rozpatrywać wyłącznie w kontekście nabywanej całej usługi objętej umową. Czynności opisane w pkt. a i k stanowią elementy składowe usługi głównej, jaką jest wykonanie (…). Bez nich usługi główne nie zostaną ukończone. Z kolei, wykonanie samych powyższych czynności nie będzie stanowiło dla zamawiającego żadnego rezultatu ekonomicznego, bez ukończenia całej instalacji. Usługa w tym zakresie nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. I.1.c. Wnioskodawca informuje, że powyższe czynności nie są (…) – jako jedna z części zakresu prac zleconych Wnioskodawcy wchodzą w zakres (…). I.1.d. W zakresie uzgodnień z (…) Wnioskodawca (…). Na pytanie dotyczące wskazania, w jaki sposób montowane są poszczególne towary wskazane w odpowiedzi na pkt 1 niniejszego wezwania. Co wskazuje na ich trwałość połączenia z budynkiem? Wnioskodawca odpowiedział: Wnioskodawca wskazuje, że w ramach realizowanej umowy nie dostarcza towarów, a zużywa materiały (zgodnie z (…)). Towarem, zgodnie z definicją słownikową tego pojęcia jest (…). Materiał natomiast stanowi (…). Dostawa i montaż które realizuje Wnioskodawca w ramach (…). Jak wskazano w wyjaśnieniach do punku I.1. (…) wykonywane są z (…). (…) polega na montażu (…). Montaż (…) polega na (…). Montaż (…) polega na (…) (są integralną częścią budynku stanowiąc jego komponent stały). Na pytanie dotyczące wskazania czy powierzchnia użytkowa budynku, która wskazana została we wniosku tj. (…) m2 obliczona została zgodnie z Polską Klasyfikacja Obiektów Budowlanych wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych PKOB (Dz. U. nr 112, poz. 1316 ze zm.). Wnioskodawca odpowiedział: wskazana we wniosku powierzchnia użytkowa budynku ((…)m2) obliczona została zgodnie z PKOB wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30.12.1999 r. ws. Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych PKOB (Dz.U. nr. 112, poz. 1316 ze zm.) Pismem z dnia 22 grudnia 2025 r. (data wpływu 22 grudnia 2025 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie z dnia 15 grudnia 2025 r. znak 0111-KDSB1-2.440.413.2025.3.DK Wnioskodawca wskazał: Na pytanie dotyczące jednoznacznego wskazania czy (…) dotyczy: a) wyłącznie instalacji fotowoltaicznej czy b) instalacji elektrycznej (w tym fotowoltaicznej) czy c) instalacji elektrycznej (w tym fotowoltaicznej) i teletechnicznej? Wnioskodawca odpowiedział: Dotyczy Instalacji Fotowoltaicznej. Na pytanie dotyczące szczegółowego opisania, jakie dokładnie czynności Wnioskodawca wykonuje w zakresie dotyczącym (…)? Czy tylko (…) czy również dokonuje (…)? Należało również wskazać, co dokładnie oznacza wskazanie w uzupełnieniu wniosku z dnia 25 listopada 2025 r., że: (…). Czy czynności te wykonywane są na podstawie (…)? Wnioskodawca odpowiedział: Wykonawca (…), zajmuje się również (…). W celu (…) Wykonawca przekazuje (…). Na pytanie dotyczące wskazania, czy wszystkie towary (materiały) wykorzystywane w ramach przedmiotu wniosku są dostarczane i montowane przez Wnioskodawcę, czy za ich dostarczenie odpowiada Zamawiający, a Wnioskodawca jedynie je montuje/instaluje? Należało również określić w jaki sposób są montowane (…) a także co wskazuje na trwałość połączenia wszystkich wymienionych w uzupełnieniu wniosku z dnia 25 listopada 2025 r. towarów (zużytych materiałów) z budynkiem? Wnioskodawca odpowiedział: Materiały wykorzystywane w ramach przedmiotu wniosku są dostarczane i montowane przez Wykonawcę. Na trwałość połączenia z budynkiem wszystkich wymienionych w uzupełnieniu wniosku z dnia 25 listopada 2025 r. materiałów wskazuje opisany poniżej sposób ich montażu ((…)): a. (…) mocowane są przy pomocy (…). Aby przymocować element takim wkrętem należy (…). b. (…) – Wykonawca montuje (…) (układa (…)) i podłącza urządzenia, które montuje (…). c. (…) - Wykonawca montuje (…) (układa (…)) i podłącza (…), który montuje (…). Pismem z dnia 14 stycznia 2026 r. (data wpływu 14 stycznia 2026 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie z dnia 23 grudnia 2025 r. znak 0111-KDSB1-2.440.413.2025.4.DK Wnioskodawca wskazał: Na pytanie dotyczące jednoznacznego wskazania, czy w zakresie (…) Wnioskodawca występuje (…)? Wnioskodawca odpowiedział: W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o wydanie WIS z dnia 23.12.2025r. informuję, że (…) oraz nie mamy (…). Pismem z dnia 13 kwietnia 2026 r. (data wpływu 13 kwietnia 2026 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie z dnia 24 marca 2026 r. znak 0111-KDSB1-2.440.413.2025.6.DK Wnioskodawca wskazał: Na pytanie dotyczące jednoznacznego określenia przedmiotu wniosku – tj. wskazania jednej instalacji/systemu, która stanowić ma przedmiot wniosku. Wnioskodawca odpowiedział: Przedmiot wniosku stanowi wykonanie systemu sygnalizacji pożaru (SSP). Na pytanie dotyczące określenia, które z czynności wskazane w uzupełnieniu z dnia 25 listopada 2025 r. wykonywane są w ramach przedmiotu wniosku (w związku z odpowiedzią na pytanie nr 1, tj. wskazanie jednej instalacji/systemu, która stanowić ma przedmiot wniosku), wraz z ich opisaniem, a także wymienienie towarów, niezbędnych do ich realizacji. Wnioskodawca odpowiedział: W ramach przedmiotu wniosku wykonywane są następujące czynności: (…) polegające na (…). (…) przyczepiane są trwale do sufitów za pomocą (…). Następnie montowana jest (…). Mocuje się ją trwale na ścianie w środku budynku, w miejscu w którym doprowadzone zostały (…), umożliwiające trwałe połączenie (…). Kolejną czynnością wykonywaną w ramach powyższego jest (…). (…) takie są montowane trwale do sufitów w każdym (…). (…) wkłada się w przykręcone do sufitu (…). W ramach montażu systemu na (…), wewnątrz budynku montuje się (…). Montowane są one na ścianach, w specjalnych trwale przymocowanych puszkach. Do każdego (…) doprowadzona jest (…). Kolejnym elementem montowanym trwale w budynku w ramach wykonywania instalacji SSP są (…). Montowane są one na (…). Są one trwale montowane (…). Kolejną czynnością jest montaż (…). Urządzenia te montuje się trwale w środku budynku w (…). Po zakończeniu trwałego montażu wszystkich elementów instalacji (…). Są to czynności polegające na sprawdzeniu działania wszystkich elementów systemu, (…). Po raz kolejny podkreślamy, że nie dostarczamy towarów. Natomiast materiały niezbędne do wykonania systemu SSP to: (…) Na pytanie dotyczące wskazania miejsca wykonywania czynności (czy w ramach przedmiotu wniosku, Wnioskodawca wykonuje jedynie prace w bryle budynku?) Wnioskodawca odpowiedział: Czynności związane z wykonaniem instalacji SSP wykonywane są jedynie w bryle budynku. Na pytanie dotyczące wskazania, co wskazuje na trwałość połączenia towarów (zużytych materiałów) z budynkiem? Wnioskodawca odpowiedział: Na trwałość połączenia zużytych materiałów z budynkiem wskazuje opisany powyżej sposób ich montażu - trwałe mocowanie poszczególnych elementów (…) przy pomocy (…). Na pytanie dotyczące wskazania czy Wnioskodawca jest odpowiedzialny za montaż urządzeń wchodzących w skład przedmiotu wniosku? Wnioskodawca odpowiedział: Wnioskodawca jest odpowiedzialny za montaż urządzeń instalacji SSP. W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2026 r. nr 0111-KDSB1-2.440.413.2025.8.DK tut. Organ wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 11 maja 2026 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Strona nie skorzystała. Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi) Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna czynność obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej. Natomiast aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez czynności pomocniczej czynności głównej. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia świadczenia nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego. W przypadkach, w których występuje kilka czynności, które składają się w rezultacie na jedno zasadnicze świadczenie, możemy mówić o pewnym kompleksie świadczeń. Zagadnienie to było przedmiotem wielu orzeczeń wydawanych zarówno przez TSUE, jak i sądy administracyjne. Można tu przywołać, np. wyroki TSUE, które zapadły w sprawach C-111/05 Aktiebolaget NN v. Skatteverket i C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV, z których jednoznacznie wynika, że w sytuacji gdy „dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od wartości dodanej”. Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96 stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”. Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku wskazać również należy, że: ‒ w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen, Trybunał wskazał, że po pierwsze, z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku); ‒ w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP Trybunał wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać, czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku). Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53, z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C 572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38). Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito - Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira wskazując, że „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Rzecznik Generalna zauważyła także, że „Jeżeli zespół świadczeń i czynności ustala cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30). Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (31)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19. Świadczenie kompleksowe ma zatem miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia. W przypadku świadczeń kompleksowych o tym, czy świadczenie jest dostawą towarów, czy usługą powinien przesądzić element, który w ramach całego świadczenia ma charakter dominujący (zob. np. wyroki TSUE: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94 Faaborg – Gelting Linien; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien). Jeżeli elementem dominującym w ramach danej transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, natomiast pozostałe czynności będą miały charakter pomocniczy lub uboczny, wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji będzie usługa, to, mimo że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług. Podsumowując, w przypadku, gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia po pierwsze, czy chodzi o dwa lub więcej świadczenia odrębne, czy też jest to jedno świadczenie złożone z kilku czynności, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku to jedno świadczenie powinno zostać zakwalifikowane jako dostawa towarów, czy jako świadczenie usług. Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz uwzględniając opis zawarty we wniosku oraz uzupełnieniach należy wskazać, że wykonywane przez Wnioskodawcę czynności tj. wykonanie systemu sygnalizacji pożaru (SSP) polegające na (…), obiektywnie stanowią jedno świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby sztuczny charakter. Powyższe wynika z faktu, że poszczególne czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w ramach przedmiotowego świadczenia będą prowadzić do realizacji jednego, określonego celu jakim jest wykonanie sprawnej instalacji systemu sygnalizacji pożaru (SSP). Klient nie jest zainteresowany nabyciem poszczególnych elementów osobno tylko jednego złożonego świadczenia. Realizacja przedmiotowego świadczenia wymaga podjęcia wielu czynności, które nie stanowią odrębnych świadczeń, lecz są środkami służącymi każdorazowo do wykonania kompleksowego świadczenia. Bez wykonania szeregu opisanych czynności nie byłoby możliwe zrealizowanie usługi wykonania instalacji systemu sygnalizacji pożaru (SSP) w budynku. Wszystkie czynności wykonywane w ramach świadczenia z punktu widzenia nabywcy tworzą jedną całość. Każdy z elementów dostarczanych przez Wnioskodawcę (tj. (…) itp.) jest niezbędny do prawidłowego wykonania instalacji. Brak któregokolwiek z elementów spowodowałby, że świadczenie nie mogłoby być zrealizowane. Same materiały nie stanowią kompletnego produktu i nie mogą być użytkowane bez profesjonalnego montażu i uruchomienia. Z uwagi na cel realizowanego przez Wnioskodawcę świadczenia kompleksowego - elementem dominującym jest usługa montażu, która „oczami klienta” ma największe znaczenie, gdyż bez niej usługa jako całość nie może zostać uznana za wykonaną. Niedokonanie przez Wnioskodawcę montażu skutkowałoby bezcelowością całej usługi. Natomiast wykonywana w powiązaniu z usługą montażu, dostawa materiałów będzie miała charakter pomocniczy – podobnie jak pozostałe czynności wykonywane przez Wnioskodawcę. W odniesieniu do powyższego należy uznać, że przedstawione przez Wnioskodawcę świadczenie stanowi usługę kompleksową. W związku z powyższym w dalszej części decyzji tutejszy Organ określi stawkę podatku klasyfikację dla usługi montażu (elementu dominującego). Uzasadnienie klasyfikacji usługi Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987 str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych. Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4. Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676 ze zm.). Podstawowe cele, konstrukcje i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretacje wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu. Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3). Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: - niniejszych zasad metodycznych, - uwag do poszczególnych sekcji, - schematu klasyfikacji. Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje: - symbole grupowań, - nazwy grupowań. Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę. W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego: -    grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny, -    usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter, -     usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze. Zgodnie z tytułem, Sekcja F Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje OBIEKTY BUDOWLANE I ROBOTY BUDOWLANE. W świetle wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja F obejmuje: - budynki i pozostałe obiekty inżynierii lądowej oraz wodnej, - roboty ogólnobudowlane i specjalistyczne w zakresie budownictwa i prac inżynierii lądowej i wodnej, takie jak: prace związane z budową nowych budynków, przebudową lub remontem istniejących budynków, włączając montaż budowli z elementów prefabrykowanych oraz konstrukcji o charakterze stałym lub tymczasowym, - opracowywanie kosztorysów stanowiących integralną część robót budowlanych, - realizację projektów budowlanych do sprzedaży. Sekcja ta nie obejmuje: - zarządzania projektami budowlanymi w zakresie obiektów inżynierii lądowej i wodnej, sklasyfikowanego w 71.1, - wynajmu maszyn i urządzeń budowlanych bez operatora, sklasyfikowanego w 77.32, - usług instalowania mechanicznych lub elektrycznych urządzeń do zamykania sejfów i skarbców, powiązane z późniejszym ich monitorowaniem, sklasyfikowanych w 80.20.10.0. W sekcji F zawarty jest m.in. dział 43 ROBOTY BUDOWLANE SPECJALISTYCZNE, który obejmuje: - specjalistyczne roboty budowlane związane z budową budynków oraz obiektów inżynierii lądowej i wodnej, prowadzone przez wykonawców posiadających specjalistyczne umiejętności i specjalny sprzęt, tj.: wbijanie pali, budowanie fundamentów, roboty betoniarskie, murarskie, kamieniarskie, montowanie i demontowanie rusztowań, wykonywanie pokryć dachowych itp., - wynajem sprzętu z operatorem sklasyfikowany w odpowiednich grupowaniach obejmujących roboty budowlane wykonywane przy jego użyciu, - roboty wykończeniowe i wykonywanie instalacji budowlanych. Roboty montażowe/instalacyjne mogą być przeprowadzone na terenie budowy lub w warsztatach. Zalicza się tu wykonywanie: - instalacji gazowych, wodnych, kanalizacyjnych, centralnego ogrzewania i wentylacyjnych, instalowanie anten, wykonywanie instalacji alarmowych i pozostałych instalacji elektrycznych, instalowanie przeciwpożarowego systemu zraszającego, instalowanie dźwigów osobowych i towarowych oraz schodów ruchomych itp., - zakładanie izolacji cieplnych, wodnych, dźwiękochłonnych, roboty blacharskie, zakładanie przemysłowych instalacji chłodniczych, systemów oświetleniowych i systemów sygnalizacyjnych dróg, szlaków kolejowych, portów lotniczych i wodnych itp. Instalacje te obejmują także związane z nimi prace remontowe. Do pozostałych usług związanych z wykańczaniem obiektów budowlanych zalicza się m.in.: - szklenie, tynkowanie, malowanie, układanie ceramicznych, betonowych lub kamiennych płytek podłogowych i ściennych, układanie pokryć dywanowych i parkietów, tapetowanie ścian itp., cyklinowanie podłóg, zakładanie stolarki budowlanej, zewnętrzne mycie budynków itp. Zalicza się tu również związane z tymi robotami prace remontowe. W dziale PKWiU 43 mieści się klasa 43.21 ROBOTY ZWIĄZANE Z WYKONYWANIEM INSTALACJI ELEKTRYCZNYCH, a w niej grupowanie 43.21.10.1 Roboty związane z wykonywaniem instalacji elektrycznych służących bezpieczeństwu, które zgodnie z wyjaśnieniami do PKWiU 2015 obejmuje: ‒ roboty związane z instalowaniem systemów alarmowych przeciwpożarowych i przeciwwłamaniowych, ‒ roboty związane z wykonywaniem pozostałych instalacji elektrycznych służących bezpieczeństwu. Uwzględniając powyższe, usługa będąca przedmiotem analizy spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 43 ROBOTY BUDOWLANE SPECJALISTYCZNE. Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad. Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Z kolei na mocy art. 41 ust. 2 ustawy dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4. Natomiast zgodnie z art. 146ef ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%. Art. 41 ust. 12 ustawy stanowi, że stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do: 1) dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; 2) robót konserwacyjnych dotyczących: a) obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, b) lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 – w zakresie w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 1. Zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2021 r. poz. 610, 1093, 1873 i 2376 oraz z 2022 r. poz. 467), funkcjonalnie z nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b. W myśl art. 2 pkt 12 ustawy, przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Stosownie do art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o budynku – należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast, obiekt budowlany, zgodnie z art. 3 pkt 1 powyższej ustawy - to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, warunkiem zastosowania 8% stawki podatku, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy, jest spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze: zakres wykonywanych czynności musi dotyczyć dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części. Po drugie: obiekty budowlane lub ich części, których dotyczą ww. czynności, muszą być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że transakcja nie może korzystać z preferencyjnej, 8% stawki podatku. Odnosząc się do zakresu wykonywanych czynności określonych w art. 41 ust. 12 ustawy, podkreślić należy, że ustawodawca nie odesłał do stosowania definicji zawartych w innych ustawach. Dlatego należy przyjąć, że czynności te zostały wprowadzone do ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. Pojęcie „przebudowa” – zgodnie z ww. Słownikiem języka polskiego (str. 770, kol. 1) – to zmiana istniejącego stanu czegoś na inny; ulepszenie, poprawienie czegoś. Powyższą definicję potwierdza art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, analiza przedmiotowego wniosku pozwoliła ustalić, że czynności wchodzące w zakres świadczenia kompleksowego będącego przedmiotem niniejszego wniosku, spełniają definicję przebudowy. W związku z powyższym, świadczenie wykonywane przez Wnioskodawcę dotyczy czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy. Jednakże, aby możliwe było zastosowanie (…) preferencyjnej stawki podatku VAT w związku z realizowanym świadczeniem, należy dokonać analizy czy budynek opisany we wniosku i jego uzupełnieniu jest obiektem zaliczanym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. W związku z powyższym, odnosząc się do drugiego ww. warunku, przypomnienia wymaga, że stosownie do art. 2 pkt 12 ustawy, przez obiekty budownictwa mieszkaniowego (wskazane w art. 41 ust. 12a ustawy) rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Należy zauważyć, że ustawa, poprzez podanie klasyfikacji, odwołuje się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, która stanowi usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych, rozumianych jako produkty finalne działalności budowlanej. Zatem, dla celów podatku od towarów i usług stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112 poz. 1316 ze zm.). Klasyfikacja ustala symbole, nazwy i zakres poszczególnych grupowań klasyfikacyjnych na czterech poziomach tj.: sekcji, działów, grup i klas. Zgodnie z zasadami metodycznymi PKOB – przez obiekty budowlane rozumie się konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będące wynikiem prac budowlanych. Każdy obiekt budowlany klasyfikowany jest zgodnie z jego przeważającym przeznaczeniem, przy uwzględnieniu charakteru technicznego obiektu (np. budynek, budowla). Za jednostkę klasyfikacyjną przyjmuje się zwykle pojedynczy obiekt budowlany. Budynki dzielą się na mieszkalne i niemieszkalne. Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych. W przypadku, gdy co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych, budynek klasyfikowany jest jako budynek mieszkalny. Całkowita powierzchnia użytkowa budynku obejmuje całą powierzchnię budynku z wyjątkiem: - powierzchni elementów budowlanych m.in. podpór, kolumn, filarów, szybów, kominów; - powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji ogólnobudowlanych; - powierzchni komunikacji, np. klatki schodowe, dźwigi, przenośniki. Część „mieszkaniowa” budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie). W przypadku obiektów budowlanych użytkowanych lub przeznaczonych do wielu celów (np. budynek mieszkalny będący jednocześnie hotelem i biurem) klasyfikuje się w jednej pozycji, zgodnie z ich głównym użytkowaniem, wyrażonym w m2 powierzchni użytkowej, przeznaczonej na ten cel. Główne użytkowanie powinno być określane następująco: - należy określić jaki procent całkowitej powierzchni użytkowej przeznaczony jest na różne cele, zgodnie z grupowaniami klasyfikacji - na najbardziej szczegółowym poziomie. - następnie obiekt budowlany klasyfikowany jest zgodnie z metodą "góra-dół": najpierw określa się sekcję - 1 cyfra (budynek lub obiekt inżynierii lądowej i wodnej), następnie dział na poziomie 2 znaków (budynek mieszkalny, budynek niemieszkalny, infrastruktura transportu, itp.) najbardziej znaczący w ramach sekcji, następnie grupę (3 cyfry) najważniejszą w ramach działu, klasę (4 cyfry) mającą największy udział w powierzchni użytkowej w ramach grupy. Odnosząc się zatem do budynku (…), będącego przedmiotem analizy, należy w pierwszej kolejności ustalić główne przeznaczenie budynku, a następnie jego charakter tj. czy jest to budynek mieszkalny, czy też niemieszkalny. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że powierzchnia użytkowa przedmiotowego budynku wynosi (…) m2, natomiast powierzchnia mieszkalna wynosi (…) m2. Zatem ponad połowa powierzchni użytkowej budynku przeznaczona jest na cele mieszkaniowe. W tym miejscu podkreślić należy, iż w sekcji 1 Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) Budynki w dziale 11 Budynki mieszkalne w grupie 113 Budynki zbiorowego zamieszkania mieści się klasa 1130 Budynki zbiorowego zamieszkania, która obejmuje: - Budynki zbiorowego zamieszkania, w tym domy mieszkalne dla ludzi starszych, studentów, dzieci i innych grup społecznych, np. domy opieki społecznej, hotele robotnicze, internaty i bursy szkolne, domy studenckie, domy dziecka, domy dla bezdomnych itp., - Budynki mieszkalne na terenie koszar, zakładów karnych i poprawczych, aresztów śledczych, - Budynki rezydencji prezydenckich i biskupich. Uwzględniając powyższe, budynek (…) posadowiony przy (…), należy klasyfikować w klasie 1130 – Budynki zbiorowego zamieszkania. Jak wskazano na wcześniejszym etapie niniejszej decyzji, z treści art. 2 pkt 12 ustawy wynika potrzeba analizy dwóch kryteriów celem oceny budynku jako obiektu budownictwa mieszkaniowego. Pierwszego – klasyfikacji budynku do działu 11 „Budynki mieszkalne” Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, które zgodnie z przeprowadzonym badaniem zostało spełnione, oraz drugiego – charakteru budynku jako obiektu stałego zamieszkania. Pojęcie stałego zamieszkania nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, terminu tego nie wyjaśnia także Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych, która rozróżnia budynki zwłaszcza pod względem ich charakteru jako mieszkalne bądź niemieszkalne. W odniesieniu do pojęcia „stałe zamieszkanie” w orzecznictwie sądowym wskazano: - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2023 r. sygn. akt I FSK 1727/22: Nie można się bowiem zgodzić z organem, że stałe zamieszkanie należy utożsamiać z „pobytem stałym” rozumianym jako zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zamieszkanie należy (…) przeciwstawić pobytowi w danym lokalu w celach innych niż mieszkalne, w szczególności w celach wypoczynkowych czy rekreacyjnych. (pogrubienie Organu) - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…) z dnia 31 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Op 227/24: Organy, dążąc do odkodowania znaczenia pojęcia „stałego zamieszkania” w przypadku budynków zbiorowego zamieszkania, klasyfikowanych w dziale 11 PKOB, słusznie przyjęły, że dla oceny cechy stałości istotne są przede wszystkim kryteria związane z czasem pobytu (krótkoterminowy/ długoterminowy) oraz jego celem (pobyt związany z pracą/studiami/turystyką/zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych). (pogrubienie Organu) Pomocniczo warto także zwrócić uwagę, że w ramach odpowiedzi na interpelację (…) zauważono, że Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się, że dla przyjęcia, czy osoba fizyczna miała miejsce zamieszkania w danej miejscowości, konieczne jest stwierdzenie, że miejscowość ta jest centrum jej spraw życiowych, a więc zazwyczaj tam właśnie przebywa, tam znajduje się jej majątek, tam ulokowała swoje życie rodzinne. Na podstawie powyższego Organ stwierdza, że budynek stałego zamieszkania należy postrzegać jako przeznaczony do zaspokajania stałych potrzeb mieszkaniowych. Kryterium stałego zamieszkania pozwala zatem na wyodrębnienie z definicji obiektów budownictwa mieszkaniowego – budynków, które nie są przeznaczone do stałego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a które także zostały wymienione w dziale 11 „Budynki mieszkalne” Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Przesłanka stałego zamieszkania zawęża zatem krąg obiektów budownictwa mieszkaniowego. Jak wynika z przywołanych wyżej orzeczeń, ewentualne spełnienie kryterium stałego zamieszkania należy weryfikować, poprzez przeciwstawienie go zamieszkaniu w innych celach, które nie są związane z zamieszkaniem. Istotne jest zatem przeznaczenie budynku, cel, do którego ten budynek ma służyć – czy zaspokaja stałe potrzeby mieszkaniowe, bądź tylko tymczasowe (np. rekreacyjne). Budynki stałego zamieszkania stanowią więc obiekty, które przeznaczone są do ciągłego, nieprzerwanego zapewniania „dachu nad głową”. Usługa (świadczenie kompleksowe) będąca przedmiotem wniosku, polegająca na wykonaniu instalacji systemu sygnalizacji pożaru (SSP) w ramach przebudowy budynku (…), który służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych (...). W tym miejscu należy podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny (…), w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 13 kwietnia 2023 r. sygn. akt: I FSK 1727/22, wskazując m.in.: nie ulega wątpliwości, że pokój ma cel mieszkalny dla (...) znajdujący się w budynku zbiorowego zamieszkania typu (...), gdyż służy zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych. (…). Zwłaszcza, że co do zasady wiąże się z zamieszkiwaniem przez zasadniczą większość roku, nawet przez kilka lat. (…) (pogrubienie Organu) W związku z powyższym, Organ stwierdza, że (...) spełnia kryterium stałego zamieszkania. (…) nie mieszkają w ww. budynku chwilowo bądź w celach rekreacyjnych. Przeciwnie – (…) stanowi budynek stałego zamieszkania z tego względu, że zaspokaja potrzeby mieszkaniowe (…), którzy przebywają w nim zasadniczo na stałe – przez cały okres (bądź zasadniczą większość) (…). Nie bez znaczenia jest perspektywa samych (…), którzy zamieszkanie w (…) traktują jako opuszczenie domu rodzinnego – dotychczasowego stałego miejsca zamieszkania. (…) z tego punktu widzenia staje się nowym, stałym miejscem zamieszkania. Bezsprzeczne jest także to, że (…) zaspokaja potrzeby mieszkaniowe. (…) wykonują w nim wszystkie standardowe czynności związane z podstawowymi potrzebami człowieka, takie jak potrzeba snu czy pożywienia. (…) oferuje zatem pełną infrastrukturę potrzebną do funkcjonowania w sposób stały, tj. do prowadzenia codziennego życia, co spełnia kryteria miejsca zamieszkania. Mając na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego, jak również zapadły wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…) z dnia 11 grudnia 2024 r. sygn. akt: I SA/Op 984/24, stwierdzić należy, że (...), którego dotyczy przedmiot wniosku, stanowi obiekt budownictwa mieszkaniowego, o którym mowa w art. 41 ust. 12a ustawy. W rezultacie, świadczenie będące przedmiotem wniosku dotyczy obiektu budowlanego zaliczonego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Uwzględniając powyższe, opisana we wniosku usługa (świadczenie kompleksowe) klasyfikowana jest do działu 43 Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) i dotyczy obiektu objętego społecznym programem mieszkaniowym, a zatem właściwą stawką dla jej opodatkowania jest stawka podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12 ustawy oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy. Informacje dodatkowe Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług. W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała. Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczeń kompleksowych tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym przedmiotem niniejszej decyzji. Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: ‒   podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), ‒   świadczenie kompleksowe będące przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy). Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy). WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 - w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy). WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do świadczenia kompleksowego będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: - klasyfikacja usługi/świadczenia kompleksowego, lub - stawka podatku właściwa dla usługi/świadczenia kompleksowego, lub - podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami. Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy). Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej. POUCZENIE Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).