0111-KDSB1-2.440.465.2024.3.IKR

DECYZJA O ODMOWIE WYDANIA WIS Na podstawie art. 42 g ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług  (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej – odmawia wydania wiążącej informacji stawkowej w sprawie wniosku z dnia 5 listopada 2024 r. (data wpływu 5 listopada 2024 r.) uzupełnionego pismami z dnia 26 listopada 2024 r. (data wpływu 26 listopada 2024 r.), o wydanie wiążącej informacji stawkowej, dotyczącego świadczenia kompleksowego – pomiaru, zaprojektowania, wykonania, dostawy i montażu zabudowy meblowej kuchennej wraz ze sprzętem AGD. UZASADNIENIE W dniu 5 listopada 2024 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek, uzupełniony  26 listopada 2024 r. o wydanie wiążącej informacji stawkowej. We wniosku przedstawiono następujący opis: Wnioskodawca realizuje świadczenie kompleksowe polegające na pomiarze, zaprojektowaniu, wykonaniu, dostawie i montażu zabudowy meblowej kuchennej wraz ze sprzętem AGD. Zabudowa meblowa ma charakter indywidualny, jest tworzona na wymiar i dostosowana do konkretnego pomieszczenia. Do montażu zabudowy w kuchni zostaną użyte (…), którymi zostanie na stałe związana z konstrukcją budynku. Demontaż zabudowy meblowej spowoduje powstanie uszkodzeń w elementach konstrukcyjnych pomieszczenia. Nie ma również możliwości, aby zabudowa przygotowana i przystosowana do określonego pomieszczenia mogła być zamontowana w innym miejscu. Zabudowa po demontażu nie jest w stanie pełnić roli funkcjonalnego mebla. Przedmiotowe świadczenie wykonuje w obiekcie zbiorowego zamieszkania, który posiada nr PKOB 1130. Wnioskodawca wskazał, że świadczenie kompleksowe obejmuje dokonanie pomiarów, wykonanie rysunków technicznych z uwzględnieniem wszelkich instalacji (w szczególności elektrycznych, gazowych, wodnych, wentylacyjnych - w zależności gdzie świadczenie jest wykonywane) znajdujących się w budynku oraz potrzeb i funkcjonalności zgłoszonych przez klienta, aż po wykonanie oraz montaż mebli w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego trwałą zabudowę mebli kuchennych. Demontaż mebli, sprzętu AGD wykonanych zgodnie z indywidualnym projektem zabudowy i ponowny ich montaż bez uszkodzeń nie jest możliwy. Uszkodzenia po demontażu nie pozwolą na solidne, trwale, bezpieczne i estetyczne ponowne złożenie elementów zabudowy. Usługa wykonywana jest w ramach modernizacji obiektu wielorodzinnego zamieszkania sklasyfikowanych w PKOB 1130. Modernizacja powierzchni kuchennych (…). Zabudowy meblowe wykonane są ze (…) z uwzględnieniem warunków determinowanych przez pomieszczenie, w którym mają być zamontowane. To samo dotyczy stosowanych (…) obejmujących m.in. (…). W zależności od konkretnej sytuacji meble (zabudowy) dostarczane są do klienta w częściach modułów (…) lub elementów konstrukcyjnych, które w trakcie montażu są ze sobą łączone i tworzą zabudowę. W przypadku montażu zabudowy meblowej na wymiar każdy element konstrukcyjny, moduł meblowy łączony jest z pozostałymi, w zależności od konkretnej sytuacji montaż odbywa się poprzez użycie (…). Sposób zamontowania zabudowy meblowej wykonanej na wymiar powoduje, że ich demontaż i ponowny montaż lub wykorzystanie w innym miejscu bez uszkodzeń nie jest możliwy. Trwała zabudowa ma charakter indywidualny i jest nierozerwalnie związana z jednym pomieszczeniem, jego konkretnym, niepowtarzalnym charakterem. Wnioskodawca wskazał również, że walory zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (ściany, podłoga, sufit), uniemożliwiające jej przesunięcie w inne miejsce, a same te części, bez trwałego ich przymocowania do elementów konstrukcyjnych budynku (ścian, podłogi, sufitu), nie spełniają pierwotnego założenia i oczekiwań klientów. W zależności od danej sytuacji ściany  i sufity pomieszczeń są elementami konstrukcyjnymi zabudowy meblowej na wymiar. Ściany przeważnie stanowią bok zabudowy, sufity natomiast górne wieńce zabudowy. W innych przypadkach długości ścian i wysokość pomieszczenia wyznaczają wysokość elementów konstrukcyjnych lub modułów. Nie ma możliwości, aby demontaż zabudowy meblowej nie powodował uszkodzenia budynku lub lokalu (ściany, sufity, podłogi). Nie ma również możliwości, aby zabudowa przygotowana i przystosowana do określonego pomieszczenia mogła być zamontowana w innym miejscu. Zabudowa po demontażu nie jest w stanie pełnić roli funkcjonalnego mebla. Brakuje jej wielu elementów, co w praktyce oznacza brak możliwości ponownego jej użycia. Cena za wykonanie zabudowy ustalana jest indywidualnie. Elementy składające się na cenę to wartość: materiałów, pracy, transportu, energii elektrycznej, amortyzacji elektronarzędzi. Stosunek ceny towaru do ceny za usługi dyktuje rynek. Wnioskodawca nie oferuję możliwości zakupu zabudowy meblowej na wymiar bez montażu. W przypadku braku montażu, zabudowa taka nie mogłaby być chroniona gwarancją. W związku z tym, że wykonanie zabudowy meblowej na indywidualne zamówienie obejmuje szereg czynności – pomiar, rysunek techniczny, dobór materiałów, wykonanie mebli, transport do klienta, montaż, które składają się na zasadnicze świadczenie na rzecz konsumenta, występuje tutaj świadczenie kompleksowe, w wyniku którego powstaje zabudowa meblowa tworząca w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie na poszczególne elementy lub etapy miałoby sztuczny charakter. Na powstanie tego świadczenia kompleksowego, czyli wykonanie zabudowy na zamówienie składa się więc kombinacja wszystkich wykonanych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia głównego - realizacji zabudowy mebli wraz ze sprzętem AGD na zamówienie, na które składają się w/w czynności. Wykonanie czynności sporządzenia trwałej zabudowy meblowej Wnioskodawca uważa za usługę wykończenia/modernizacji obiektu budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, niejednokrotnie podwyższającej wartość budynku lub lokalu. Meble na wymiar które są oferowane oraz sprzęt AGD w nim zabudowany, nie funkcjonują w obrocie tak jak ma to miejsce w przypadku mebli „wolnostojących". Dlatego też, nie jest to dostawa towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym. Wnioskodawca jest zainteresowany wskazaniem stawki podatku VAT do świadczenia kompleksowego obejmującego: - wykonanie pomiarów pomieszczenia, w którym będzie wykonana zabudowa, w związku  z indywidualnym charakterem każdego zamówienia. Pomiary dokonywane są w pomieszczeniu wskazanym przez klienta, w którym ma być wykonana zabudowa meblowa oraz instalacja sprzętu AGD (…) trwale związanego z zabudową meblową oraz pomieszczeniem. Pomiary dotyczą przestrzeni, która ma zostać zabudowana i obejmuje pomiar długości ścian, ich wysokości, głębokości wnęk, zaznaczenia umiejscowienia podłączeń mediów (…) parapetów, otworów drzwiowych i okiennych. - wykonanie projektu razem z wyceną, która obejmuje rozmowy z klientem w celu zapoznania  z jego oczekiwaniami, potrzebami oraz wizją wnętrza lokalu, w którym ma być wykonana zabudowa meblowa i sprzętu AGD. W dalszej kolejności sporządzane są rysunki poglądowe przedstawiające koncepcję zabudowy, po których akceptacji przez klienta następuje sporządzenie projektu technicznego zabudowy meblowej, który uwzględnia wszelkie wymiary, materiały, sposób wykonania (w tym techniczny sposób połączenia wszelkich elementów składających się na zabudowę meblową). Na podstawie projektu sporządzana jest wycena wykonania i montażu zabudowy meblowej. - zamówienie mebli zgodnie z projektem oraz sprzętu kuchennego który ma być w nich zabudowany. W tej części następuje produkcja elementów, z których będzie wykonana zabudowa meblowa zgodnie z wykonanym projektem. Obejmuje ona zamówienie mebli ze (…) według projektu a także przygotowanie otworów technologicznych wymaganych zgodnie z projektem, w celu połączenia elementów w zabudowę meblową oraz zamontowanie w nich sprzętu AGD specjalnie desygnowanego do zabudowy. - dostawa i montaż mebli zgodnie z projektem w celu wykonania trwalej zabudowy meblowej następuje po zakończeniu produkcji. Wykonane elementy są pakowane i przygotowane do transportu na miejsce montażu ustalone z klientem. Po dostarczeniu elementów na miejsce, następuje montaż zabudowy zgodnie z projektem. W trakcie montażu, każdy element konstrukcyjny, moduł meblowy łączony jest z pozostałymi. Montaż odbywa się poprzez użycie (…). Jak wskazał Wnioskodawca, zabudowa ma charakter indywidualny i jest nierozerwalnie związana z jednym pomieszczeniem, jego konkretnym, niepowtarzalnym charakterem. Mając na względzie powyższe Wnioskodawca wskazał, że  wnosi o ocenę czy opisane w niniejszym wniosku czynności stanowią świadczenie kompleksowe oraz czy do tego świadczenia możliwe jest zastosowanie stawki 8% podatku VAT. W ocenie Wnioskodawcy wszystkie wykonane czynności są ze sobą ściśle powiązane oraz z ekonomicznego i gospodarczego punktu widzenia tworzą jedną całość realizowaną nierozłącznie, a wynika to z faktu, że aby wykonać zabudowę meblową musi dokonać pomiaru pomieszczenia, gdzie ma być wykonana zabudowa, dokonać oględzin stanu lokalu, ocenić możliwości w zakresie montażu. Na podstawie pomiaru Wnioskodawca wykonuje projekt zabudowy, który uzgadnia z klientem, zatem bez dokonania pomiaru nie byłoby możliwe wykonanie projektu. Projekt z kolei jest niezbędny do rozpoczęcia produkcji o indywidualnych cechach w nim zawartych. W projekcie uwzględnia się również wybrane przez klienta urządzenie AGD, które maja wpływ na projekt i jego kształt. Wyprodukowana zabudowa meblowa oraz indywidualnie dobrany do niej sprzęt AGD, montowana w określonym miejscu, o określonych wymiarach, nie może być wykorzystana w innym lokalu, gdyż wszystkie elementy mają charakter indywidualny, a nadto podczas montażu zostają trwale połączone z elementami konstrukcyjnymi budynku. Wszystkie działania mają swoje uzasadnienie ekonomiczne, z kolei ich wykonanie oddzielne nie znajduje uzasadnienia gospodarczego i ekonomicznego. Celem wyjaśnienia i uzupełnienia istotnych dla sprawy kwestii, pismem z dnia 22 listopada  2024 r. sygn.: 0111-KDSB1-2.440.465.2024.1.IKR wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez uzupełnienie braków formalnych, przesłanie dodatkowych informacji umożliwiających określenie przedmiotu wniosku i dokonanie jego właściwej klasyfikacji oraz przesłanie dodatkowych informacji i dokumentów umożliwiających określenie prawidłowej stawki podatku od towarów i usług dla świadczenia stanowiącego przedmiot wniosku. W wezwaniu Wnioskodawca został pouczony, że zgodnie z art. 42b ust. 5 ustawy – WIS może dotyczyć wyłącznie jednego towaru albo jednej usługi, albo jednego świadczenia złożonego (składającego się z kilku towarów i/lub usług, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność kompleksową podlegającą opodatkowaniu). W wezwaniu wskazano również, że dostawa sprzętu AGD traktowana jest jako odrębne świadczenie od pomiaru, zaprojektowania, wykonania, dostawy i montażu zabudowy kuchennej, gdyż czynności te mają charakter samoistny i mogą występować niezależnie. W piśmie z dnia 26 listopada 2024 r. (data wpływu 26 listopada 2024 r.) będącym odpowiedzią na ww. wezwanie Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z art. 42a ustawy, podmiotem klasyfikacji nie jest działalność prowadzona przez podmiot, a jedynie czynność będąca końcowym efektem tej działalności oraz podkreślił, że zgodnie z art. 42b ust. 5 ustawy - przedmiotem wniosku jest jedno świadczenie złożone. Wskazał ponadto, że materiały z których zostanie wykonana zabudowa meblowa to (…). Wszystkie materiały są nabywane przez wnioskodawcę na podstawie zaprojektowanej wcześniej kuchni, którą przygotował wnioskodawca i na tej podstawie zaprojektował każdy mebel i urządzenie do zabudowy. Wszystkie materiały są przygotowywane w ten sposób aby one były tylko do tego pomieszczenia i będą pasowały tylko do konkretnego miejsca. Wszystkie meble są zaprojektowane na wymiar i nie są meblami typowymi. Montaż zabudowy  i urządzeń w niektórych przypadkach odbywa się poprzez przykręcenie ich do ścian lub innych konstrukcji budynku. Meble w innym przypadku są montowane poprzez oparcie się na urządzeniach stojących obok lub pod nimi i w innym przypadku nie mogą wystąpić samodzielnie. Wszystkie meble są dosunięte do ścian przez co, nie wymagają tylnej zabudowy jakby to było  w innym przypadku. Dodatkowo stoją na podłodze, na nogach regulowanych pozwalających na wypoziomowanie wszystkich blatów w jednej linii. Wyżej wymienione świadczenie będzie jednym świadczeniem jako elementem całości zabudowy pomieszczenia kuchni pasującej tylko do jednego konkretnego miejsca. Na fakturze nie będą wymienione poszczególne elementy typu (…). Wszystkie zakupione przez Wnioskodawcę poszczególne elementy będą zapisane jako całość zabudowy stanowiąc integralną jej część. Jednoznacznie Wnioskodawca wskazał, że w ramach realizacji przedmiotu wniosku: a) dostarcza oraz montuje sprzęt AGD. Montaż polega na ustawieniu w przeznaczonym miejscu, poziomowaniu, podłączeniu pod instalację wodną, kanalizacyjną, elektryczną w niektórych wypadkach gazową wszystko co jest montowane do instalacji wcześniej przygotowanych przez wyspecjalizowane firmy z określonego zakresu. Wykonawca też dobrał parametry urządzeń w zakresie ich mocy określonej przez producentów (gazowej lub elektrycznej) wielkości przekrojów przyłączy miejsca ustalenia punktów wodnych. b) Sprzęt AGD jest ściśle powiązany z zabudową meblową kuchenną poprzez dopasowanie mebli na których będzie on stał, dopasowanie otworów w meblach, w których będzie się on znajdował, dopasowanie łączników mebli, na których będzie się on opierał. Na wyżej wymieniony sprzęt dopasowanie urządzeń wspomagających, które będą go uruchamiać, typu montaż włączników  i wentylatorów (…). W meblach zostaną wycięte otwory w konkretnych miejscach do zamontowania (…), które będą stanowiły integralną część i nie będą mogły funkcjonować samodzielnie. Dodatkowo pod wszystkie urządzenia gazowe wraz z zaworami w ilościach sprzętu gazowego i miejscach, w których mają nastąpić podłączenie. Niektóre urządzenia gazowe nie będą mogły funkcjonować samoistnie ponieważ nastąpiła pod nie konieczność przygotowania niestandardowej podstawy meblowej na której oprócz wyżej wymienionych urządzeń gazowych będą stały dodatki meblowe wspomagające czyli (…). c) Montaż sprzętu AGD, pomiar, zaprojektowanie, wykonanie, dostawa i montaż zabudowy kuchennej stanowią jedną część. Wnioskodawca wskazał, że z punktu widzenia nabywcy jest on zainteresowany nabyciem jednego złożonego świadczenia. W dalszej kolejności Wnioskodawca wskazał, że nie ma elementu dominującego, ponieważ wszystkiego elementy wchodzą w całość jako tak zwana kuchnia i nie mogą występować bez innych ze względu na podział czynności ustalonych w projekcie, który został zaopiniowany  i uzgodniony w Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Wynagrodzenie określone umową obejmuje płatności zaliczkowe i płatności końcowe za wykonane usługi. Stosunek ceny samej zabudowy meblowej do innych czynności wykonywanych w ramach świadczenie będącego przedmiotem wnioski jest taki sam. Miejsce wykonywania świadczenia objętego wnioskiem to kuchnia i zaplecze kuchenne mieści się w budynku zbiorowego zamieszkania pod tą samą księgą wieczystą. Przedmiotowe świadczenie kompleksowe będzie wykonane w budynku mieszkalnym, w którym nie wyodrębniono lokali. (…) Wnioskodawca wskazał, że świadczenie wykonywane jest w budynku mieszkalnym – (…). Kuchnia znajduje się w przyziemiu. (…). Budynek nie jest na żadnym etapie budowy. Jest użytkowany od lat. Obecnie w przyziemiu tam gdzie znajduje się jadalnia (…). Natomiast kuchnia i zaplecze kuchenne:  - (…) Wnioskodawca wskazał, że jest to budynek zbiorowego zamieszkania - ponieważ zamieszkują go (…). Każda (…) do swojej dyspozycji pokój z łazienką, a pozostałe pomieszczenia takie jak: (…), itp. mają wspólne. Dodatkowo Wnioskodawca wskazał, że jest to budynek stałego zamieszkania. PKOB budynku to 1130. Budynek jest wpisany do rejestru zabytków, jest więc starym budynkiem budowanym bardzo wiele lat temu. Do uzupełnienia Wnioskodawca dołączył formularz do wniosku WIS uzupełniony o prawidłowy podpis. W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”, postanowieniem z dnia  16 grudnia 2024 r. nr 0111-KDSB1-2.440.465.2024.2.IKR tut. organ wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 17 grudnia 2024 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Strona nie skorzystała.  Biorąc pod uwagę powyższe oraz obowiązujące przepisy, stwierdza się co następuje. W myśl art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Natomiast stosownie do art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej, decyzja rozstrzyga sprawę  co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje decyzję  o odmowie wydania WIS, jeżeli wniosek o wydanie WIS, którego przedmiotem są towary lub usługi, o których mowa w art. 42b ust. 5 pkt 2, nie dotyczy towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu. Na mocy art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20. Jak stanowi art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej ,,WIS'', jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1)  opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3)  stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa  w art. 42b ust. 4. W myśl art. 42b ust. 1 ustawy, WIS jest wydawana na wniosek: 1)  podatnika posiadającego numer identyfikacji podatkowej; 2)  podmiotu innego niż wymieniony w pkt 1, dokonującego lub zamierzającego dokonywać czynności, o których mowa w art. 42a; 3)  zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1605 i 1720) – w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia ceny w związku z udzielanym zamówieniem publicznym; 4)  podmiotu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1637) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia w związku z zawieraną umową o partnerstwie publiczno-prywatnym; 5)  zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz.U. z 2023 r. poz. 140) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia koncesjonariusza wraz z ewentualną płatnością od zamawiającego w związku z zawieraną umową koncesji na roboty budowlane lub usługi. Stosownie do treści art. 42b ust. 2 pkt 3 lit. a ustawy, wniosek o wydanie WIS zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym: szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych. Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być: 1)    towar albo usługa, albo 2)    towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu. Z powołanych przepisów wynika, że ustawodawca wprowadził wiążącą informację stawkową, która zawiera opis towaru lub usługi albo kilku towarów i/lub usług, które razem składają się  na  jedno świadczenie, ich zidentyfikowanie według odpowiedniej klasyfikacji i właściwą stawkę podatku VAT. WIS wydawana jest na wniosek podmiotów wskazanych w powołanym art. 42b ust. 1 ustawy i ma wskazywać wnioskodawcy właściwą dla danego towaru albo usługi albo świadczenia złożonego stawkę podatku VAT w powiązaniu z właściwą klasyfikacją tego towaru albo usługi, albo świadczenia złożonego według stosownej klasyfikacji. Powyższe nie oznacza jednak, że w każdym przypadku wnioskodawca może wystąpić z wnioskiem o wydanie WIS. Powołane przepisy wprowadzają istotne ograniczenie zarówno w odniesieniu  do podmiotu uprawnionego do wystąpienia z wnioskiem o wydanie WIS, jak również co do przedmiotu, w zakresie którego możliwe jest jej uzyskanie. Zatem Organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek o wydanie WIS obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy wniosek został złożony przez osobę legitymowaną do wystąpienia o wydanie WIS, jak również czy zakres żądania, z którym wystąpił wnioskodawca, spełnia warunki do uzyskania WIS. Podkreślenia wymaga także, że opis przedmiotu wniosku nie może być wielowariantowy,  lecz dotyczyć konkretnego towaru/usługi/świadczenia kompleksowego wykonywanego  w jasno sprecyzowanych okolicznościach. Przepisy wymagają odrębnego klasyfikowania każdego towaru/usługi/świadczenia kompleksowego, które  w jakimkolwiek zakresie różnią się od siebie. Biorąc pod uwagę zakres żądania Wnioskodawcy, a także opis wskazany we wniosku, należy w pierwszej kolejności ustalić charakter świadczenia realizowanego przez Wnioskodawcę, tj. czy opisane świadczenie stanowi świadczenie kompleksowe. W tym celu na wstępie należy odnieść się do zagadnienia „świadczenia kompleksowego”. Analiza tego zagadnienia pozwoli ustalić bowiem, czy w przypadku czynności wymienionych przez Wnioskodawcę jako elementy opisanego świadczenia mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym, czy też z odrębnymi, samodzielnymi czynnościami, podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Należy zauważyć, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną czynność, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia czynności nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej czynności wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu czynności kompleksowej. Co istotne, aby móc wskazać, że dana czynność jest czynnością kompleksową winna się ona składać z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na czynność kompleksową składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu sama w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania czynności zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej. Wskazać należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz regulacje Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego sytemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, ze zm.), nie regulują kwestii czynności kompleksowych. Należy mieć na uwadze, że co do zasady na gruncie ustawy każde świadczenie winno być traktowane odrębnie i niezależnie. Jednakże, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz na podstawie polskiego i europejskiego orzecznictwa można stwierdzić, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego i gospodarczego punktu widzenia jedną czynność nie powinno być sztucznie dzielone. Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej – dalej: TSUE – w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP), ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej. Zwrócić należy uwagę na fakt, że użycie słowa „zwłaszcza” oznacza, iż z pojedynczym świadczeniem możemy mieć również do czynienia w sytuacji, gdy żadnej z części składowych usługi nie można uznać za usługę główną, np. w sytuacji, gdy wszystkie czynności będące elementami składowymi (lub przynajmniej część z nich) są równie istotne dla wykonania całego świadczenia złożonego (usługi kompleksowej), a jednocześnie brak pomiędzy tymi elementami związku, wskazującego na istnienie relacji usługa główna – usługa pomocnicza. W wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP, ECLI:EU:C:2012:597, pkt 15 i 16 wyroku, TSUE stwierdził: Jednakże jeżeli transakcja obejmuje wiele elementów powstaje pytanie, czy należy uznać, iż składa się ona z jednego świadczenia czy też kilku odrębnych i niezależnych świadczeń, które należy oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku VAT. Z orzecznictwa Trybunału wynika bowiem, że w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem, odpowiednio, prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, gdy nie są one niezależne (wyrok z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service, Zb.Orz. s. I-897, pkt 51). W tym zakresie Trybunał orzekł, że jedno świadczenie występuje w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (zob. podobnie wyrok z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen i OV Bank, Zb.Orz. s. I-9433, pkt 22; ww. wyrok w sprawie Everything Everywhere, pkt 24 i 25). Na usługę kompleksową składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu, na które składają się różnego rodzaju świadczenia. Przy czym, co istotne, świadczenia te muszą być ze sobą tak ściśle powiązane, że w aspekcie gospodarczym tworzą obiektywnie jedną całość. Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito-Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributaria e Aduaneira ECLI:EU:C:2021:167 wskazując, że: Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27). W tym miejscu należy wskazać, że wskazówek co do oceny charakteru świadczenia z punktu widzenia sposobu fakturowania i taryfikacji wykonywanych świadczeń dostarcza orzecznictwo TSUE (vide: wyrok z dnia 17 stycznia 2013 r., w sprawie C-224/11 BGŻ Leasing, pkt 44, wyrok w ww. sprawie C-349/96 CPP, pkt 31). Jak wynika z wyroków TSUE, oddzielne fakturowanie, jak również odrębna taryfikacja świadczeń przemawiają za istnieniem niezależnych świadczeń, jednakże nie przybierają przy tym rozstrzygającego znaczenia. A contrario udokumentowanie wielu czynności jako jednej pozycji na fakturze VAT wraz z określeniem jednej ceny może dostarczać wskazówek, że dane czynności stanowią w istocie jednolite świadczenie. Zatem można przyjąć, że w przypadku świadczenia złożonego zapłata najczęściej przybiera charakter ryczałtu – jest wypłacana w danym okresie rozliczeniowym w stałej wysokości, niezależnej od ilości faktycznie wykonanych prac – nie ulega ona zmianie w zależności od działań, które zmuszony jest podjąć świadczący usługę, natomiast w przypadku pojedynczego, niezależnego świadczenia zapłata następuje wprost za to konkretne świadczenie. Również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii przywołanej powyżej zauważyła, że: Jeżeli zespół świadczeń i czynności ustala cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30). Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (31). W tej samej opinii Rzecznik Generalna Juliane Kokott, odwołując się do orzecznictwa TSUE (pkt 22-33), podkreśliła także, że w kwestii oceny jednego świadczenia złożonego, badania wymaga również nierozerwalność obu świadczeń, ich dostępność (niezależna czy zależna od siebie), niezbędność dla osiągnięcia celu oraz sposób rozliczenia. Jedno świadczenie złożone występuje, gdy dwa lub więcej wykonanych elementów/czynności jest tak ze sobą związanych, że tworzy obiektywnie tylko jedno, niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, a jest oceniane z punktu widzenia przeciętnego konsumenta (por. pkt 22 ww. opinii). Jeśli chodzi o przedmiotową sprawę, jak wynika z opisu, świadczenie obejmuje pomiar, zaprojektowanie, wykonanie, dostawę i montaż zabudowy meblowej kuchennej wraz z dostawą i montażem sprzętu AGD. Wnioskodawca wskazuje ponadto w odpowiedzi na wezwanie, że na fakturze nie będzie wymieniać (…), a wszystkie zakupione elementy będą zapisane jako całość zabudowy. Należy zaznaczyć, że nie ulega wątpliwości, że wszystkie wymienione powyżej elementy świadczenia stanowią pewną całość, jednak z analizy poszczególnych czynności wchodzących w skład tego świadczenia jednoznacznie wynika, że mamy do czynienia z niezależnymi od siebie świadczeniami, które są traktowane jako odrębne. Nie ulega wątpliwości, że z punktu widzenia Wnioskodawcy bądź klienta przedmiotem opisanych we wniosku i uzupełnieniu czynności jest wykonania zabudowy meblowej kuchennej. Niemniej, taka subiektywna ocena nie może przysłonić tego, że finalny efekt jest możliwy po zrealizowaniu szeregu czynności przez Wnioskodawcę, które to czynności nie są pozbawione samodzielnego ekonomicznego sensu i znaczenia, a co za tym idzie można je wyodrębnić. Niewątpliwie dla Klienta działanie Wnioskodawcy ma charakter kompleksowy, jednak nie oznacza to, że wszystkie opisane we wniosku o wydanie WIS czynności składające się na realizację przedmiotowego świadczenia tworzą obiektywnie tylko jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Oceniając świadczenie pod kątem kompleksowości należy wziąć pod uwagę przede wszystkim fakt, czy wielość świadczeń wynikających z jednej umowy, może być potraktowana jako jedna usługa tylko i wyłącznie w takich sytuacjach, gdy na ową usługę składa się cały zespół niedających się w istocie wyodrębnić czynności. Sytuacja ta nie ma jednak miejsca w odniesieniu do przedmiotowego zagadnienia, gdzie możliwe jest wyodrębnienie czynności wykonania zabudowy meblowej kuchennej od dostawy sprzętu AGD czy stołów. Czynności te mają bowiem charakter samoistny i mogą występować niezależnie. Tym samym usługi polegające na pomiarze, zaprojektowaniu, wykonaniu, dostawie i montażu zabudowy meblowej kuchennej wraz z dostawą i montażem sprzętu AGD i stołów nie są ze sobą tak ściśle powiązane, by niemożliwe było ich wyodrębnienie – wręcz przeciwnie – co do zasady, są to dwa różne i niezależne od siebie świadczenia kompleksowe. Przywołać tutaj należy również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 września 2013 r. o sygnaturze: I FSK 614/12, gdzie wskazano: Dla oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej decydujące znaczenie ma treść uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., w sprawie o sygn. akt I FPS 2/13, w której stwierdzono, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12   związku z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Należy podkreślić, że powyższa uchwała w znacznej części dotyczy niniejszego przedmiotu sprawy. We wniosku bowiem skarżący wnosił o interpretacje w zakresie opodatkowania trwałej zabudowy kuchennej. Ta zaś niewątpliwie stanowi po zamontowaniu element konstrukcyjny obiektu budowlanego. Odmiennie jednak należy ocenić dostawę sprzętu AGD. Lodówka, pralka, zmywarka, czy też kuchnia, nawet przeznaczona do zabudowy, nie stanowi po jej zamontowaniu trwałego elementu konstrukcyjnego budynku. Nie może być więc elementem modernizacji. Wymiana uszkodzonego lub przestarzałego sprzętu AGD nawet zabudowanego, jest możliwa bez zmian konstrukcyjnych w budynku. Zatem wyżej wskazana uchwała nie odnosi się do dostawy sprzętu AGD. Podsumowując, jak wynika z powołanych na wstępie przepisów, z wnioskiem o wydanie WIS może wystąpić wnioskodawca, który żąda od organu podatkowego dokonania klasyfikacji towaru albo usługi albo kilku towarów lub usług, które razem składają się na jedno świadczenie według wskazanej w art. 42a pkt 2 ustawy właściwej klasyfikacji. Nie oznacza to, że organ podatkowy dokonuje klasyfikacji towaru albo usługi albo świadczenia złożonego według dowolnych, podanych przez wnioskodawcę we wniosku klasyfikacji, bowiem jest związany klasyfikacjami, jakie ustawodawca zawarł w ww. normie prawnej. Ponadto, stosownie do powołanego art. 42b ust. 5 ustawy, WIS dotyczyć może wyłącznie klasyfikacji jednego towaru albo wyłącznie jednej usługi, albo towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu jednolitą stawką. W przedmiotowej sprawie – jak dowiedziono wyżej – nie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym w postaci pomiaru, zaprojektowania, wykonania, dostawy i montażu zabudowy meblowej kuchennej wraz z dostawą i montażem sprzętu AGD, stołów, lecz z odrębnymi świadczeniami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach właściwych dla każdego świadczenia odrębnie, gdyż dostawa sprzętu AGD, stołów traktowana jest jako odrębne świadczenie od pomiaru, zaprojektowania, wykonania, dostawy i montażu zabudowy kuchennej. Sprzęt AGD i stoły nie stanowią powołanego trwałego elementu konstrukcyjnego budynku.  W konsekwencji, powinny być klasyfikowana oddzielnie, zgodnie z właściwą dla nich klasyfikacją. Mając na uwadze dokonaną analizę należy stwierdzić, że skoro zakres żądania, z którym wystąpił Wnioskodawca dotyczy klasyfikacji świadczeń, które łącznie nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, to przedmiotowy wniosek o wydanie WIS wykracza poza zakres wskazany w treści art. 42b ust. 5 ustawy i tym samym nie spełnia warunków do uzyskania WIS. Zauważyć należy, że w celu uzyskania przez Organ skonkretyzowanych informacji dotyczących świadczenia kompleksowego, będącego przedmiotem wniosku wystosowano do Wnioskodawcy dnia 22 listopada 2024 r. wezwanie o sygn.: 0111-KDSB1-2.440.465.2024.1.IKR. W wezwaniu Organ poprosił o jednoznaczne wskazanie, czy Wnioskodawca w ramach realizacji przedmiotu wniosku dostarcza również sprzęt AGD oraz wskazał, że dostawa sprzętu AGD traktowana jest jako odrębne świadczenie od pomiaru, zaprojektowania, wykonania, dostawy i montażu zabudowy kuchennej, gdyż czynności te mają charakter samoistny i mogą występować niezależnie. Poinformował ponadto, że wszystkie elementy wyposażenia budynku, które nie są trwale związane z jego konstrukcją oraz nie są dostarczane standardowo z przeznaczeniem do wbudowania nie mogą zostać sklasyfikowane wraz z przedmiotową zabudową kuchenną. Zatem skoro zakres żądania, z którym wystąpił Wnioskodawca - jak wskazano wyżej –  nie dotyczy klasyfikacji jednego świadczenia kompleksowego a odrębnych świadczeń, to przedmiotowy wniosek wykracza poza zakres wskazany w  treści art. 42b ust. 5 ustawy, tym samym nie spełnia warunków do uzyskania WIS. W  konsekwencji tut. Organ stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy zobligowany jest do odmowy wydania WIS w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym, stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy postanowiono jak w sentencji. Jednocześnie tutejszy Organ informuje, że wydanie decyzji o odmowie wydania WIS, w świetle obowiązującego stanu prawnego, nie stoi na przeszkodzie, aby Wnioskodawca ponownie złożył wniosek o wydanie WIS w stosownym zakresie, spełniający wymagane kryteria. POUCZENIE Od niniejszej decyzji, stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie  14 dni od dnia jej doręczenia. Zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, odwołanie należy złożyć za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).