0112-KDIL1-1.4012.649.2021.1.JKU

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie: 1)      braku opodatkowania otrzymanego od Inwestora dofinansowania do rozbudowy sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej – jest prawidłowe, 2)      prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupów sfinansowanych dofinansowaniem otrzymanym od Inwestora – jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 30 września 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 września 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług. Uzupełnili go Państwo o brakującą opłatę 7 grudnia 2021 r. Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego Wnioskodawca (dalej także jako: Spółka) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT, powstał z przekształcenia zakładu budżetowego (...) w jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, utworzoną w celu realizacji jednego z zadań własnych Gminy – polegającego na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.   W tym celu, Spółka eksploatuje stacje uzdatniania wody, oczyszczalnie ścieków, przepompownie ścieków, sieci wodociągowe oraz sieci kanalizacji sanitarnej, stację podwyższania ciśnienia wody.   Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest: 1.      Pobór, uzdatnianie i dostarczanie wody – PKD 36.00.Z, 2.      Odprowadzanie i oczyszczanie ścieków – PKD 37.00.Z, 3.      Roboty związane z budową rurociągów przesyłowych i sieci rozdzielczych – PKD 42.21.Z, 4.      Roboty związane z budową linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych – PKD 42.22, 5.      Wykonywanie instalacji wodno-kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych – PKD 43.22.Z, 6.      Naprawa i konserwacja urządzeń elektronicznych i optycznych – PKD 33.13.Z, 7.      Naprawa i konserwacja urządzeń elektrycznych – PKD 33.14.Z, 8.      Instalowanie maszyn przemysłowych, sprzętu i wyposażenia – PKD 33.20.Z, 9.      Pozostałe badania i analizy techniczne – PKD 71.20.B, 10.  Naprawa i konserwacja maszyn – PKD 33.12.Z, 11.  instalowanie maszyn przemysłowych, sprzętu i wyposażenia – PKD 33.20.Z, 12.  Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi – PKD 68.20.Z, 13.  Wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych, gdzie indziej niesklasyfikowane – PKD 77.39.Z.   Wnioskodawca prowadzi zadania o charakterze użyteczności publicznej na warunkach określonych w ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 679 ze zm.). Prowadząc działalność gospodarczą, Wnioskodawca przestrzega obowiązujących przepisów prawa, w tym dotyczących posiadania odpowiednich zezwoleń, koncesji lub licencji, jeżeli wymagane są do podjęcia działalności.   Zatem, przedmiotem działalności Spółki jest ujmowanie, uzdatnianie i zbiorowe dostarczanie wody oraz zbiorowe odprowadzanie i oczyszczanie ścieków na terenie Gminy za pomocą posiadanych urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych. Spółka buduje nowe urządzenia w oparciu o wieloletnie plany rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, zgodnie z kierunkami rozwoju Gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy oraz miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego.   Na terenie Gminy powstają między innymi nowe zakłady, budynki mieszkalne, jak i całe osiedla, a w związku z tym Spółka dokonuje budowy, przebudowy, bądź rozbudowy infrastruktury technicznej (m.in. oczyszczalni ścieków, sieci wodociągowych i kanalizacyjnych, stacji uzdatniania wody). Prowadząc kosztowne działania inwestycyjne, Wnioskodawca realizuje w ten sposób nałożone na niego zadania wynikające z innych ustaw, a głównymi odbiorcami wody są gospodarstwa domowe, lokalni przedsiębiorcy, w tym zakłady przemysłowe.   Ze względu na zwiększające się zapotrzebowanie na wodę i odbiór ścieków, w trosce o zaspokojenie potrzeb mieszkańców oraz przedsiębiorców działających na terenie Gminy – konieczne są nowe, ale jednocześnie wysoce kosztowne inwestycje w infrastrukturę wodociągową i kanalizacyjną. Niejednokrotnie koszty koniecznych do zrealizowania inwestycji przekraczają możliwości finansowe Spółki, stąd konieczność planowania tego rodzaju działań rozłożonych w czasie (na lata).   Co istotne, Spółka nie ma dowolności w kształtowaniu ceny za dostawę wody i/lub odbiór ścieków, ponieważ zobligowana jest do opracowywania taryfy zbiorowego zaopatrzenia na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2020 r. poz. 2028 ze zm.) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Taryfa jest zatwierdzana przez organ regulacyjny na okres trzech lat i w tym czasie mogą wystąpić znaczne zmiany warunków ekonomicznych prowadzonej działalności. Spółka ma możliwość złożenia wniosku o skrócenie okresu obowiązywania taryfy, ale proces rozpatrywania wniosku przez organ regulacyjny jest długotrwały i niekoniecznie może się zakończyć uzyskaniem pozytywnej decyzji w zakresie zmiany cen i stawek opłat, które powinny zapewnić niezbędne przychody nie tylko na pokrycie kosztów eksploatacji i utrzymania, kosztów ogólnych, ale również finansowania zadań w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej.   W związku z tym, że koszty tego rodzaju inwestycji przekraczają jednak możliwości finansowe Spółki (w danym roku kalendarzowym) – nie jest ona w stanie realizować określonych zadań w takim terminie, aby do czasu zakończenia, np. inwestycji deweloperskiej zabezpieczyć mieszkańców nowopowstających osiedli mieszkaniowych, w dostawę wody i/lub odbiór ścieków.   Wnioskodawca zamierza zawrzeć umowę z przedsiębiorcą prowadzącym inwestycję deweloperską na terenie Gminy (dalej jako: Inwestor) – w sprawie partycypacji w kosztach rozbudowy infrastruktury wodociągowej lub kanalizacyjnej.   Inwestor jest właścicielem/użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej, na której prowadzi inwestycję deweloperską i celem zaopatrzenia przyszłych mieszkańców – nabywców swoich domów i mieszkań w wodę oraz możliwość odprowadzania ścieków – postanowił partycypować w kosztach budowy, rozbudowy i przebudowy infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej (dalej jako: Inwestycja).   Rozbudowa infrastruktury nie jest związana wyłącznie z doprowadzeniem wody lub odbioru ścieków z nieruchomości Inwestora – dotyczy ona również np. konieczności budowy stacji uzdatniania wody, przebudowy odcinków sieci (zwiększenie średnicy), rozbudowy oczyszczalni ścieków, budowy sieci wodociągowych i kanalizacyjnych, które będą służyć również podmiotom już przyłączonym do sieci. Spółka ma obowiązek zapewnić dostawę w wymaganych przepisami parametrach w odpowiedniej ilości oraz pod odpowiednim ciśnieniem.   Ponadto, w praktyce mogą wystąpić dwa przypadki, tj. aktualnie obowiązujący Wieloletni Plan Rozwoju i Modernizacji Urządzeń Wodociągowych i Kanalizacyjnych (uchwalony w trybie art. 21 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków): 1)      nie przewiduje rozbudowy infrastruktury wodociągowej lub kanalizacyjnej, która pozwalałaby na zaopatrzenie w wodę lub odbiór ścieków z nieruchomości opisanej powyżej, biorąc pod uwagę projektowaną jej zabudowę, 2)      przewiduje rozbudowę infrastruktury wodociągowej lub kanalizacyjnej, która pozwalałaby na zaopatrzenie w wodę lub odbiór ścieków z nieruchomości opisanej powyżej, biorąc pod uwagę projektowaną jej zabudowę.   Z treści umowy wynikać będzie m.in., że pod warunkiem dokonania wpłaty kwoty partycypacji przez Inwestora (w ratach), Wnioskodawca dokona rozbudowy infrastruktury wodociągowej i/lub kanalizacyjnej, w określonym terminie oraz (po dokonaniu rozbudowy) do wydania na wniosek Inwestora warunków technicznych przyłączenia do sieci wodociągowej i/lub kanalizacyjnej zabudowy.   Inwestor partycypuje tym samym we wspólnym przedsięwzięciu poprzez jego współfinansowanie – przekazuje Spółce środki pieniężne określone każdorazowo w umowie, przy czym Inwestor nie nabywa niczego w zamian za ww. dofinansowanie.   Wnioskodawca dodaje, że niektóre sieci Spółka może wykonywać samodzielnie, ale część zadań musi być zlecona na zewnątrz z uwagi na ograniczenia kadrowo-sprzętowe. Część zadań będzie zatem zlecona wyspecjalizowanym podmiotom (np. budowa stacji uzdatniania wody to wielomilionowe przedsięwzięcie, którego realizację poprzedzają m.in. prace związane z poszukiwaniem źródeł wody i wykonaniem otworu badawczo-eksploatacyjnego), w tym również wykonanie dokumentacji projektowej (Spółka nie projektuje sieci, gdyż nie posiada wykwalifikowanej kadry w tym zakresie, a prace projektowe trwają od kilku do kilkunastu miesięcy).   Zatem, Inwestor oraz Spółka realizują wspólne przedsięwzięcie, którym jest budowa lub rozbudowa infrastruktury wodociągowej lub kanalizacyjnej na terenie Gminy. Inwestor dysponuje środkami finansowymi umożliwiającymi realizację Inwestycji, współfinansując tym samym inwestycję.   W przypadku Spółki – jej wkładem w realizację inwestycji są również środki pieniężne, ale przede wszystkim odpowiedni know-how, wykwalifikowani pracownicy oraz posiadany sprzęt.   W związku z powyższym, Spółka również wniesie swój wkład finansowy w realizację zadań (wkład własny), a część zadań będzie realizowana także przy udziale finansowania zewnętrznego w postaci kredytu/pożyczki, gdyż udział Inwestora nie pokryje wartości zadania w całości.   Środki uzyskane od Inwestora nie pokrywają zatem kosztów inwestycji w 100%, ale są przeznaczane na różne zadania – w tym również typowane przez Spółkę, związane z rozwojem/modernizacją infrastruktury technicznej.   W związku z powyższym, na podstawie tak zawartej umowy partycypacyjnej, Wnioskodawca otrzyma bezzwrotne dofinansowanie do budowy/rozbudowy infrastruktury technicznej.   Zatem, Inwestor zobowiąże się przekazać Spółce kwotę X – jako swój wkład na przeprowadzenie przedmiotowej Inwestycji, a Spółka otrzyma dofinansowanie w transzach (w ratach), których harmonogram został ustalony w oparciu o przewidywane w umowie terminy płatności.   Końcowo, Wnioskodawca podkreśla, że sam Inwestor ma bezpośredni interes w tym, aby doszło do zakończenia Inwestycji i rozbudowy infrastruktury technicznej, tak aby możliwe było zaspokojenie potrzeb mieszkańców poprzez zaopatrzenie w wodę i odbiór ścieków.   Z kolei z perspektywy Spółki – udział we wspólnym przedsięwzięciu doprowadzi do zwiększenia przychodów Spółki. Z wykorzystaniem nowej, bądź rozbudowanej /przebudowanej infrastruktury technicznej Spółka będzie mogła świadczyć opodatkowane VAT usługi w zakresie gospodarki wodno-ściekowej na rzecz mieszkańców.   Należy podkreślić, że budowa/rozbudowa/przebudowa infrastruktury technicznej stanowi również realizację zadań nałożonych na Spółkę, jako dostawcę wody i odbiorcę ścieków. Celem Spółki nie jest więc realizacja określonych zadań na rzecz Inwestora, tylko zapewnienie ciągłości świadczenia usług w związku z rosnącą liczbą odbiorców. Zgodnie z ustawą o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim cieśnieniem, a także zapewnić dostawę wody i odbiór ścieków w sposób ciągły i niezawodny. Podłączanie kolejnych podmiotów do sieci nie powinno powodować pogorszenia jakości usług dla podmiotów już przyłączonych do sieci.   W związku z powyższym, Inwestor będzie partycypował w kosztach realizacji zadania o charakterze użyteczności publicznej. Jednocześnie powstała dzięki temu przedsięwzięciu infrastruktura będzie stanowiła wprawdzie własność Spółki, ale będzie służyła wszystkim odbiorcom, nie tylko tym, którzy nabędą nieruchomość od Inwestora.   Inwestor natomiast, z tytułu przekazania dofinansowania na rzecz realizowanej Inwestycji nie uzyska żadnych dodatkowych korzyści, takich jak na przykład niższą cenę jednostkową za m3 wody.   Otrzymane od Inwestora środki finansowe, przekazywane (zgodnie z harmonogramem) w transzach – będą przeznaczone wyłącznie i w całości na realizację budowy, przebudowy i rozbudowy infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej na terenie Gminy.   Reasumując wprawdzie właścicielem powstałego środka trwałego będzie wyłącznie Wnioskodawca, to podkreślić należy, że obie strony umowy partycypacyjnej będą mieć wymierne korzyści ekonomiczne wynikające z jej realizacji.   Powstała infrastruktura będzie wykorzystywana przez Wnioskodawcę do świadczenia usług dostarczania wody i/lub odbioru ścieków, a usługi te opodatkowane są podatkiem VAT. Inwestor natomiast, realizując własną inwestycję deweloperską w celu zabezpieczenia nabywców swoich domów i mieszkań w dostawę wody i/lub odprowadzanie ścieków – będzie mógł dokonać stosownych zgłoszeń i odbiorów, a w konsekwencji dzięki temu zakończyć własną inwestycję deweloperską.   Ponadto, nie można pominąć faktu, że inwestycja ta zabezpiecza dostawy wody i/lub odbiór ścieków na obszarze Gminy i służyć będzie wszystkim odbiorcom nowego osiedla, ale także pozostałym mieszkańcom i przedsiębiorstwom na terenie Gminy.   Pytania 1.      Czy na podstawie opisanego zdarzenia przyszłego, otrzymane od Inwestora dofinansowanie do rozbudowy sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej, będzie podlegać opodatkowaniu VAT? 2.      Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupów sfinansowanych dofinansowaniem – otrzymanym od Inwestora, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT?   Państwa stanowisko w sprawie   Ad. do pytania nr 1: Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie wykonuje na rzecz Inwestora żadnego świadczenia opodatkowanego VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy. W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, otrzymane dofinansowanie nie będzie podlegało opodatkowaniu VAT.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm., zwanej dalej: ustawą o VAT), opodatkowaniu podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1)      przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2)      zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3)      świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.   Zatem, przez pojęcie świadczenia usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie).   Usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.   Jednocześnie, związek pomiędzy otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności – musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.   Innymi słowy, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.   Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.   Zatem, z powyższych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku VAT stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.   Wnioskodawca w tym miejscu zwraca uwagę, że dla określenia, czy dane dofinansowanie, dotacja, subwencja i inne dopłaty o podobnym charakterze, są opodatkowane VAT – istotne są szczegółowe przypadki, określające cel realizowanego dofinansowania.   Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest ona bezpośrednio związana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi.   Do podstawy opodatkowania zaliczane są bowiem tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju usługi. W przypadku zatem, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania tym podatkiem.   Wnioskodawca podkreśla, że otrzymane przez niego środki od Inwestora będą stanowiły dofinansowanie Inwestycji, które w całości zostanie wykorzystane na pokrycie wydatków związanych z rozbudową infrastruktury wodociągowej lub kanalizacyjnej.   Innymi słowy, dofinansowanie budowy środka trwałego Wnioskodawcy, ma służyć ogółowi społeczeństwa poprzez realizację jednego z zadań własnych Gminy – polegającego na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.   W ten sposób zarówno Wnioskodawca, jak i Inwestor będzie mieć swój wkład w rozwój lokalnej społeczności, poprzez zrealizowanie tej Inwestycji.   Jednocześnie otrzymane dofinansowane w żaden sposób nie będzie miało wpływu na cenę m3 wody (ścieków), która podlega szczególnym regulacjom i kontroli, bowiem Spółka nie ma dowolności w kształtowaniu ceny za dostawę wody i/lub odbiór ścieków, ponieważ zobligowana jest do opracowywania taryfy zbiorowego zaopatrzenia na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.   W konsekwencji, przedmiotowa umowa partycypacyjna opisana w zdarzeniu przyszłym – ma w istocie charakter umowy wspólnego przedsięwzięcia.   Istotą tego rodzaju umowy jest realizacja wspólnego przedsięwzięcia przez co najmniej dwa podmioty, dla których to przedsięwzięcie stanowi wspólny cel. W trakcie realizacji wspólnego przedsięwzięcia strony działają łącznie, dążąc razem do osiągnięcia zakładanych rezultatów. Żadna ze stron nie jest w tym przypadku zleceniodawcą, ani zleceniobiorcą prac na rzecz drugiej strony. W praktyce oznacza to, że strony dążą do osiągania wspólnych celów i współdziałania w zakresie określonym w postanowieniach danej umowy. Ponadto, umowę taką charakteryzuje także stosunek oparty na zaufaniu i lojalności, w szczególności do zachowania tajemnicy przedsiębiorstw, ciągłej współpracy oraz wykonywania zobowiązania w sposób fachowy i rzetelny (por. Prawo zobowiązań – umowy nienazwane. System Prawa Prywatnego Tom 9).   Co do zasady, wspólne przedsięwzięcie zrzesza co najmniej dwa podmioty gospodarcze na określony czas, w konkretnym celu. Jest to wspólne działanie w celu realizacji konkretnego przedsięwzięcia gospodarczego, które ze względu na potencjał finansowy lub też szeroki zakres przedmiotowy przekracza możliwości jednego podmiotu. Umowa taka zawarta między podmiotami z reguły wiąże je na czas określony, najczęściej oznaczony osiągnięciem celu, dla którego została zawarta. Podmioty zawierające porozumienie zachowują niezależność w swoich dotychczasowych działaniach, a w działaniach związanych z realizacją wspólnego przedsięwzięcia działają razem. W przypadku analizowanej umowy, kwestią istotną jest przede wszystkim rozstrzygnięcie – czy strony takiej umowy świadczą sobie wzajemnie usługi, podlegające opodatkowaniu VAT, czy świadczenia takiego nie ma.   W takich okolicznościach, Sądy wskazują, że dychotomiczny podział w ustawie, na dostawy towarów i usługi nie może być interpretowany w ten sposób, że każde przesunięcie finansowe czy rozliczenie między dwoma podmiotami może zostać uznane za świadczenie usług – jeżeli nie stanowi dostawy towarów. Obciążenie partnera częścią kosztów nie jest „odsprzedażą usług” i nie podlega VAT. Rozliczenia pieniężne między uczestnikami wspólnego przedsięwzięcia, jeśli nie towarzyszy im świadczenie usługi, nie mogą być same przez się potraktowane jako czynności podlegające opodatkowaniu VAT.   Jak wynika przykładowo z wyroku NSA z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1788/07 oraz z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I FSK 562/11 – na gruncie art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przy ustalaniu jako przedmiotu opodatkowania świadczenia usług o złożonym charakterze, jakie stanowią umowy o współpracy, należy uwzględniać podstawowy cel wynikający z takich porozumień gospodarczych, a nie dokonywać wyodrębniania na potrzeby podatkowe, w sposób oderwany od ich sensu gospodarczego, poszczególnych czynności służących realizacji tego celu.   Co istotne, umowy o realizację wspólnego przedsięwzięcia muszą być badane z uwzględnieniem ich charakteru jako działania złożonego i wspólnego, tworzącego w aspekcie gospodarczym jedną całość i nie jest możliwe wyraźne zakreślenie podziału kosztów między partnerami i uznanie, że przekazanie wkładu własnego (bez względu czy jest to wkład rzeczowy czy finansowy), stanowi zapłatę za usługi odsprzedawane przez partnera.   Wobec powyższego, Wnioskodawca podkreśla, że pojęcie świadczenia nie oznacza automatycznie, że świadczeniem usług jest każda czynność czy zdarzenie, którego efektem jest odpłatne przysporzenie jednej ze stron na skutek działania bądź zaniechania drugiej strony.   Zatem, niezbędna jest identyfikacja celu zawartej umowy pomiędzy stronami, bez dokonywania sztucznego wyodrębniania na potrzeby podatkowe poszczególnych czynności i w sposób oderwany od ich sensu gospodarczego, a zatem obiektywnych okoliczności wynikających z relacji pomiędzy stronami.   Wnioskodawca także wskazuje, że instytucja „partnerstwa” nie występuje ani w prawie cywilnym, ani podatkowym. Zawieranie takich porozumień jest jednak dopuszczalne w ramach swobody umów. Istotą zawierania umów: o współpracy, partycypacji, czy wspólnego przedsięwzięcia w celu realizacji wspólnego celu, jest wspólne działanie w realizacji konkretnego przedsięwzięcia gospodarczego, które ze względu na potencjał finansowy lub rzeczowy, przekracza możliwość jednego podmiotu. Wobec tego, strony ponoszą odpowiedzialność i ryzyko oraz partycypują w kosztach i przychodach realizowanych przedsięwzięć, czego nie można utożsamiać z wykonywaniem usług względem siebie. Powyższe wnioski wynikają przykładowo z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np.: sprawy C-498/99, C-16/93, C-89/81, C-154/80, które potwierdzają, że rozliczenia pieniężne między uczestnikami wspólnego przedsięwzięcia, jeżeli nie towarzyszy im świadczenie usługi, nie mogą być traktowane jako czynności podlegające opodatkowaniu VAT. Tym samym, możliwe jest dokumentowanie ich za pomocą innych dokumentów księgowych niż faktura (np. not obciążeniowych).   W orzecznictwie wyraźnie zaznacza się pogląd, że celem kooperacji (współpracy, współdziałania) jest uzyskanie przez skoordynowane i wspólne działania partnerów rezultatu o korzystnym dla nich wymiarze ekonomicznym. Działań takich nie można, do celów podatku od towarów i usług, wydzielać i oceniać jednostkowo, lecz z uwzględnieniem ich charakteru działania złożonego i wspólnego, tworzącego w aspekcie gospodarczym jedną całość, którego końcowym efektem, jest zrealizowanie wspólnego przedsięwzięcia.   Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, w ocenie Wnioskodawcy, dofinansowanie Inwestycji nie może być traktowane jako wynagrodzenie za świadczenie usługi lub dostawę towarów, a ponadto fakt finansowania przez Inwestora wspólnego przedsięwzięcia, nie może prowadzić również do wniosku, że otrzymywane przez Spółkę środki finansowe stanowią element podstawy opodatkowania.   W związku z powyższym, Inwestor będzie partycypował w kosztach realizacji zadania o charakterze użyteczności publicznej. Jednocześnie powstała dzięki temu przedsięwzięciu infrastruktura będzie stanowiła wprawdzie własność Spółki, ale będzie służyła wszystkim odbiorcom (mieszkańcom).   Ponadto, z tytułu przekazania dofinansowania na rzecz realizowanej Inwestycji, Inwestor nie uzyska żadnych dodatkowych korzyści, takich jak na przykład niższą cenę za m3 wody lub m3 ścieków, ani żadnych innych profitów.   Zdaniem Wnioskodawcy, w tak opisanym przypadku należy uznać, że zarówno Wnioskodawca, jak i Inwestor występują tu w roli partnerów, z których każdy ma swój własny wkład we wspólnym przedsięwzięciu – z jednej strony, a z drugiej strony – każdy z nich (już po zakończeniu Inwestycji) będzie mógł uzyskiwać wymierne korzyści ekonomiczne.   Dla Wnioskodawcy udział we wspólnym przedsięwzięciu będzie prowadzić do zwiększenia przychodów Spółki. Przy wykorzystaniu nowej/rozbudowanej/przebudowanej infrastruktury technicznej Spółka będzie mogła świadczyć opodatkowane VAT usługi, na rzecz mieszkańców Gminy.   Warto w tym miejscu powołać interpretację indywidulaną Dyrektora KIS z dnia 11 stycznia 2021 r., sygn. 0111-KDIB3-2.4012.801.2020.2.MD, który w analogicznej sprawie wydał pozytywną dla spółki komunalnej interpretację, potwierdzającą prezentowane przez Wnioskodawcę stanowisko, że otrzymane dofinansowanie nie podlega opodatkowaniu VAT: „(...) W sytuacji zatem gdy otrzymane przez Spółkę dofinansowanie zostanie wykorzystane na pokrycie wydatków związanych z budową środka trwałego, który będzie służył ogółowi społeczeństwa nie będzie ono podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT. Tym samym jako niemające wpływu na cenę świadczonych przez Spółkę usług i nie stanowiące zapłaty za jakiekolwiek czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz L., nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy. (…) wybudowana pompownia wody będzie środkiem trwałym spółki bezpośrednio służącym do świadczenia opodatkowanych podatkiem VAT usług dostarczania wody do odbiorców przedsiębiorstwa. W konsekwencji Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupów towarów i usług sfinansowanych otrzymanym dofinansowaniem. Prawo to będzie przysługiwało pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 88 ustawy” (podobne wnioski płyną z interpretacji indywidulanej Dyrektora KIS z dnia 9 lutego 2021 r. sygn. IPPP2/443-859/15-4/MT).   Końcowo należy podkreślić, że adresatami a zarazem beneficjentami realizowanych zadań są mieszkańcy Gminy oraz podmioty prowadzące działalność gospodarczą na terenie Gminy, a także jej jednostki – podmioty użyteczności publicznej (np. szkoły, przedszkola), korzystające z sieci wodociągowej i kanalizacyjnej.   Wnioskodawca nie uzyskuje zapłaty wynagrodzenia, nie dochodzi do wzajemnego świadczenia usług pomiędzy Wnioskodawcą a Inwestorem. W przedsięwzięciu tym nie chodzi również o wzajemne świadczenie usług pomiędzy Wnioskodawcą a Inwestorem, ponieważ nie osiągają oni bezpośredniej i jasno zindywidualizowanej korzyści, lecz z osiągnięcia wspólnego celu.   W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że Spółka nie wykonuje na rzecz Inwestora żadnego świadczenia opodatkowanego VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy.   W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, otrzymane dofinansowanie nie będzie podlegało opodatkowaniu VAT.   Ad. do pytania nr 2: Zdaniem Wnioskodawcy, będzie mu przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupów towarów i usług sfinansowanych otrzymanym dofinansowaniem, w ramach realizacji Inwestycji.   Regułą jest, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.   Ponadto, źródło pochodzenia środków wydatkowanych na cele zakupowe pozostaje bez wpływu na prawo do odliczenia VAT.   Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.   Ponadto, należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.   Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Mając zatem na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, będą przez Wnioskodawcę spełnione. Wybudowana/rozbudowana/przebudowana infrastruktura techniczna będzie środkiem trwałym Wnioskodawcy, bezpośrednio służącym do świadczenia opodatkowanych podatkiem VAT, usług dostarczania wody i odbioru ścieków.   W konsekwencji, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupu towarów i usług sfinansowanych otrzymanym dofinansowaniem. Prawo to będzie przysługiwało oczywiście pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 88 ustawy.   Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Według art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1)      przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2)      zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3)      świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.   Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.   Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a -30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.   W myśl ust. 6 powołanego artykułu, podstawa opodatkowania obejmuje: 1)      podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku; 2)      koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.   Powyższe regulacje wskazują, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.   Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.   Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje, których nie da się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.   Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi. Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.   Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.   Należy uznać, że opodatkowanie dotacji stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego systemu VAT. Nie wszystkie dotacje stanowią element podstawy opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są dotacjami związanymi bezpośrednio z ceną dostawy towarów, czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko dotacje bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Inne dotacje nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.   Istotne zatem, dla wykładni art. 29a ust. 1 ustawy, jest wyjaśnienie pojęcia „dotacja mająca bezpośredni wpływ na cenę”.   W tym celu istotne znaczenie ma orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w szczególności wyroki w sprawach: C-184/00 z dnia 22 listopada 2001 r. Office des produits wallons ASBL przeciwko państwu belgijskiemu oraz C-353/00 z dnia 13 czerwca 2002 r. Keeping Newcastle Warm Limited przeciwko Commissioners of Customs and Excise.   I tak, w wyroku w sprawie C-184/00 TSUE stwierdził, że sam fakt, że dofinansowanie wpływa na ostateczną cenę świadczenia, nie ma znaczenia dla uznania, czy powinno ono zwiększać podstawę opodatkowania VAT. W praktyce bowiem prawie zawsze dofinansowanie działalności podatnika wpływa w jakiś sposób na poziom stosowanych przez niego cen. Elementem istotnym, wpływającym na ewentualne włączenie dofinansowania do podstawy opodatkowania, jest natomiast stwierdzenie, czy dotacje są przekazywane w celu dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług. Ponadto Trybunał stwierdził, że sformułowanie – dotacje bezpośrednio związane z ceną – należy interpretować w taki sposób, aby dotyczyło ono jedynie dotacji odpowiadających całości lub części wynagrodzenia z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług, które wypłacane są sprzedawcy lub dostawcy przez stronę trzecią.   Z kolei w wyroku w sprawie C-353/00 Trybunał wyraził pogląd, że niezależnie od tego, czy dofinansowanie spełnia warunek bezpośredniego związku z ceną, czy też nie spełnia takiego warunku, zwiększać będzie podstawę opodatkowania, jeśli osoba trzecia (także organ władzy publicznej) wpłaca pewną kwotę pieniędzy na poczet usług świadczonych na rzecz osoby fizycznej. Orzeczenie to dotyczyło dopłat wypłacanych firmie zajmującej się usługami związanymi z doradztwem w dziedzinie energetyki.   Związek dotacji z ceną nie został szczegółowo przeanalizowany w tym wyroku. Szersze uwagi na ten temat znalazły się natomiast w opinii rzecznika generalnego oraz pisemnym stanowisku rządu Wielkiej Brytanii, które zaaprobował Trybunał. Jak wskazuje rzecznik, dotacje mogą mieć różną formę i charakter. Zwykle przez dotacje (subwencje) rozumie się sumy wypłacane danemu podmiotowi z funduszy publicznych w interesie ogólnym. W praktyce dotacje mogą mieć postać dopłat ogólnych do działalności przedsiębiorstwa (i wówczas nie podlegają opodatkowaniu) albo też stanowić subsydia do konkretnych dostaw lub usług, umożliwiając nabycie ich ostatecznemu odbiorcy po niższej cenie (lub w ogóle bez odpłatności z jego strony). W tym ostatnim przypadku podlegają podatkowi VAT. Tego rodzaju dotacje występowały w przypadku KNW. Istniał bezpośredni związek pomiędzy usługami podatnika a otrzymywanymi dotacjami (dotacje były korelatem usług i wypłacano je tylko w razie ich świadczenia; również kwotowo zależały od liczby usług). Wpływ na cenę również był oczywisty: ostateczny odbiorca nie musiał płacić za usługę właśnie z powodu pokrycia jej dotacją. Mimo, że dotacje oczywiście wpływały na działalność przedsiębiorstwa i w sensie ekonomicznym pokrywały część kosztów jego funkcjonowania, przede wszystkim były one związane z ceną. Dlatego też nie można było ich traktować jako pozostających poza podatkiem VAT.   Jeżeli otrzymana dotacja jest w sposób zindywidualizowany i policzalny związana z ceną danego świadczenia (tj. świadczenie dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę lub świadczeniobiorca otrzymuje je za darmo), taka dotacja podlega VAT. Jeżeli natomiast związek tego rodzaju nie występuje i równocześnie dotacja nie jest elementem wynagrodzenia związanego z danymi dostawami towarów lub usług, wówczas można – i należy – potraktować ją jako płatność niepodlegającą podatkowi VAT.   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą opodatkowania otrzymanego od Inwestora dofinansowania do rozbudowy sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej.   W analizowanym przypadku otrzymane dofinansowanie od Inwestora będzie przeznaczone wyłącznie na budowę, rozbudowę i przebudowę infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej.   Z opisu sprawy nie wynika, aby otrzymane przez Wnioskodawcę dofinansowanie stanowiło zapłatę za wykonywanie jakichkolwiek czynności na rzecz Inwestora. W sytuacji zatem, gdy otrzymane przez Spółkę dofinansowanie zostanie wykorzystane na pokrycie wydatków związanych z budową infrastruktury wodociągowej lub kanalizacyjnej, która będzie służyła ogółowi społeczeństwa nie będzie ono podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT. Tym samym jako niemające wpływu na cenę świadczonych przez Spółkę usług i nie stanowiące zapłaty za jakiekolwiek czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Inwestora, nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy.   Podsumowując, otrzymane od Inwestora dofinansowanie do rozbudowy sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   W świetle powyższego, stanowisko Wnioskodawcy w powyższym zakresie jest prawidłowe.   Wnioskodawca ma również wątpliwości dotyczące prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupów sfinansowanych dofinansowaniem otrzymanym od Inwestora.   Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.   Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy – kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: a)      nabycia towarów i usług, b)      dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.   Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.   Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.   Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.   Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.   Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, należy rozumieć wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Inwestor oraz Spółka realizują wspólne przedsięwzięcie, którym jest budowa lub rozbudowa infrastruktury wodociągowej lub kanalizacyjnej na terenie Gminy. Powstała infrastruktura będzie wykorzystywana przez Wnioskodawcę do świadczenia usług dostarczania wody i/lub odbioru ścieków, a usługi te opodatkowane są podatkiem VAT.   Jak wskazano na wstępie, odliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez podatnika podatku VAT w ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.   Zatem podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w aspekcie prawa do odliczenia podatku VAT, jest związek dokonywanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek należny.   Mając zatem na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, są spełnione. Jak wynika z opisu sprawy powstała infrastruktura będzie środkiem trwałym Spółki bezpośrednio służącym do świadczenia opodatkowanych podatkiem VAT usług dostarczania wody i/lub odbioru ścieków.   W konsekwencji Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupów towarów i usług sfinansowanych otrzymanym dofinansowaniem. Prawo to będzie przysługiwało pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 88 ustawy.   Podsumowując, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupów sfinansowanych dofinansowaniem otrzymanym od Inwestora, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy.   Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w powyższym zakresie jest prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia   Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Wnioskodawcy. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.   Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy – Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. Jednocześnie podkreślić należy, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)      z zastosowaniem art. 119a; 2)      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze  zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).