0112-KDIL1-3.4012.601.2021.2.SS

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych zdarzeń przyszłych w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej 6 listopada 2021 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych w zakresie opodatkowania podatkiem transakcji sprzedaży działek. Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 28 grudnia 2021 r. (wpływ 28 grudnia 2021 r.) oraz 17 stycznia 2022 r. (wpływ 17 stycznia 2022 r.). Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem 1) Zainteresowany będący stroną postępowania: Pan A 2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania: Pani B Treść wniosku wspólnego jest następująca:   Opis zdarzenia przyszłego   W dniu 27 października 2021 r. jako osoby fizyczne, nieprowadzące działalności gospodarczej, a będący współwłaścicielami nieruchomości, podpisali Państwo akt notarialny, w którym wraz z pozostałymi współwłaścicielami zawarli umowę warunkową przedwstępną sprzedaży nieruchomości gruntowej na rzecz przedsiębiorcy (…) Spółki z .o.o. w (…). Jednym z zapisów przedmiotowego aktu notarialnego jest zapis, iż kupujący zapłaci cenę całkowitą sprzedaży, powiększoną o ewentualny podatek od towarów i usług VAT z tytułu sprzedaży, o ile sprzedający przedłoży zaświadczenie potwierdzające status sprzedającego jako czynnego podatnika podatku VAT oraz interpretację podatkową wydaną przez właściwego Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o konieczności naliczenia podatku VAT oraz wystawi fakturę VAT. Sprzedaż przedmiotowego gruntu nastąpi zgodnie z zapisem umownym nie później niż 29 kwietnia 2022 r. Przyszłymi sprzedającymi są współwłaściciele – małżeństwo Pani C i Pan D w udziale do 2/3 (na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej) oraz Państwo w udziale do 1/3 (na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej). Teściowie i rodzice zainteresowanych Pani C i Pan D (dalej małżonkowie CD) dzierżawili od 1998 r. od Agencji (…) niezabudowaną nieruchomość rolną o łącznej powierzchni 6,7677 ha, składającą się z działki 1 i 2/2 oraz o powierzchni 3,6607 ha działka nr 3 na terenie Gminy Y. Małżonkowie CD nabyli ww. nieruchomości rolne od Agencji (…) na majątek wspólny w dniu (…) 2003 r. – działkę nr 3, dla której założono księgę wieczystą KW nr (…), a w dniu (…) 2003 r. działki nr 1 i 2/2, dla których założono księgę wieczystą KW nr (…). W dniu (…) 2003 r. – Rada Miejska w Y podjęła uchwałę nr (…) w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Y w obrębie geodezyjnym (…). Przedmiotem planu było ustalenie zmiany przeznaczenia działek nr 2/1 i 2/2 w obrębie (…) oraz działki nr 4 (należącej do Skarbu Państwa) pod budownictwo mieszkaniowe, tereny usług rzemieślniczych nieuciążliwych, przemysł nieuciążliwy, składy. W dniu (…) 2003 r. pomiędzy Panem D, Panią E oraz Gminą Y zostało podpisane porozumienie w przedmiocie ustalenia zasad współpracy organizacyjnej i finansowej przy przeprowadzeniu zmiany w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Y i opracowaniu planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Y działki nr 2/1 i 2/2 oraz działki nr 4 (należąca do Skarbu Państwa), gdzie prace planistyczne miały zostać przygotowane i sfinansowane przez ww. wnioskujących. Otrzymali Państwo w darowiźnie od rodziców i teściów udział do 1/3 nieruchomości objętej księgą wieczystą Kw (…) na majątek wspólny aktem notarialnym z (…) 2004 r. W latach 2004-2010 były przeprowadzane prace projektowe, planistyczne i uzgodnieniowe zmierzające do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Partycypowali Państwo w kosztach wykonania ww. prac stosownie do udziału w nieruchomości (art. 207 k.c.). W dniu (…) 2010 r. zapadła uchwała nr (…) Rady Miejskiej w Y w sprawie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego (…) obejmująca działki nr 2/1, 2/2 oraz 4 (należąca do Skarbu Państwa). Wskutek wejścia jej w życie, konieczne stało się podzielenie działki nr 2/2 na mniejsze działki stosownie do planu zagospodarowania przestrzennego. Jako mniejszościowi współwłaściciele działki nr 2/2 złożyli Państwo wspólny wniosek administracyjny z dnia (…) 2010 r. wraz z pozostałymi współwłaścicielami oraz właścicielką działki nr 2/1 (E) w przedmiocie podziału działek, stosownie do uchwalonego planu zagospodarowania. Postanowieniem z dnia (…) 2011 r. Burmistrz Miasta Y zaopiniował pozytywnie wstępny projekt podziału. Postanowieniem z dnia (…) 2011 r. Burmistrz Miasta Y zatwierdził projekt podziału działek. W dniu (…) 2018 r. wydzielono z KW Nr (…) cztery działki do osobnej księgi wieczystej (…) o łącznej powierzchni 0,6143 ha, stanowiące wewnętrzne ciągi komunikacyjne, stosownie do planu zagospodarowania przestrzennego. Pan D zawierał umowy o pośredniczenie w sprzedaży nieruchomości objętych planem zagospodarowania przestrzennego w roku 2017 oraz w roku 2021. Nie byli Państwo stronami tych umów. Działka nr 1 nie jest przedmiotem planowanej sprzedaży (jest to działka rolna objęta księgą wieczystą (…) lecz nie objęta planem zagospodarowania przestrzennego, ponieważ jest położona w innym miejscu niż działki objęte planem – (…)). Zostało wystawione ogłoszenie o jej sprzedaży przez Pana D (większościowy udziałowiec z Panią C), jednak o ile dojdzie do sprzedaży działek objętych planem zagospodarowania przestrzennego zamierzają Państwo zrezygnować z jej sprzedaży i dokonać zniesienia współwłasności poprzez fizyczny podział działki, tak by zabezpieczyć potrzeby mieszkaniowe Państwa dziecka. (…) Z uwagi na zakaz ustawowy od 2001 r. nie mogli Państwo prowadzić i nie prowadzą żadnej innej działalności poza zawodową oraz szkoleniową. W dniu (…) 2003 r. zawarli Państwo związek małżeński i od tego czasu łączy was wspólność majątkowa małżeńska. W (…) 2006 r. urodził się Państwu syn i konieczne stało się zabezpieczenie mieszkania (wcześniej najmowali Państwo mieszkanie). W (…) 2008 r. nabyli Państwo nieruchomość gruntową w X o powierzchni 1541 m2 pod budowę domu, w (…) 2009 r. rozpoczęli budowę domu i (…) 2010 r. zamieszkali w wybudowanym domu. Zakup nieruchomości i budowa domu została sfinansowana z 2 kredytów hipotecznych. Nie są Państwo zarejestrowanymi, czynnymi podatnikiem podatku od towarów i usług, nie dokonywali w przeszłości podobnych lub tożsamych transakcji sprzedaży, a ta ma charakter incydentalny. Nabycie działek w Y nastąpiło w drodze darowizny, z tytułu nabycia udziału w ww. nieruchomości nie przysługiwało Państwu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, nabycia nie udokumentowano fakturą. Działki mające zostać sprzedane są niezabudowane. Do czasu sprzedaży działki nie były i nie są wykorzystywane na żadne cele gospodarcze, także do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, z późn. zm.). Nie prowadzili Państwo i nie prowadzą działalności rolniczej, w rozumieniu art. 2 pkt 15 ustawy o podatku od towarów i usług. Działki nie były i nie są przedmiotem najmu lub dzierżawy. Do czasu zawarcia umowy przyrzeczonej działki nie będą w żaden sposób wykorzystywane przez kupującego. Kupującemu nie udzielono żadnych pełnomocnictw dotyczących działek. Do czasu sprzedaży nie będą wydane żadne pozwolenia na budowę. Nie są Państwo rolnikami ryczałtowymi w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie dokonywali Państwo i nie dokonują dostaw produktów rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 20 ustawy o podatku od towarów i usług. W przeszłości nie dokonywali Państwo sprzedaży nieruchomości. Na pytanie o wskazanie numerów działek, które będą przedmiotem sprzedaży, wskazał Pan A następujące numery działek: (...) – działki te są objęte jedną księgą wieczystą (...) – przy czym 2/20 pod separator wód opadowych, 2/21 – pod stację transformatorową, 2/50 pod drogę gminną; 2/22 do 2/29, 2/42 do 2/45 teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług wbudowanych. Działki nr 2/40 i 2/41 stanowią teren zabudowy usługowej nieuciążliwej z mieszkaniami właścicieli lub użytkowników do maksimum 50% oraz działki nr 2/46, 2/47, 2/48, 2/49 (4 działki) – objęte księgą wieczystą (...) stanowiące działki będące wewnętrznymi działkami drogowymi lub ciągami pieszymi. Zatem łącznie jest (...) działek. Działki nie były wykorzystywane w żaden sposób, nieruchomość była odłogowana. Nie podejmowali Państwo żadnych czynności zmierzających do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ nie byli Państwo wówczas właścicielami (współwłaścicielami) nieruchomości. Po otrzymaniu darowizny zostali Państwo poinformowani ustnie, że takie działania są w toku, więc złożyli Państwo zapewnienie, że stosownie do określonego udziału we współwłasności będziecie ponosić stosowne ciężary związane z nieruchomością, zgodnie z art. 207 k.c. Refinansowali Państwo koszt prac planistycznych i geodezyjnych, które trwały przez kilka lat, stosownie do swojego udziału. Z ustnych informacji od teściów wynika, że całkowity koszt planistyczny wyniósł około (...)zł za działki nr 2/1 i nr 2/2. Nie jesteście Państwo w stanie podać kwoty refinansowania. Nie macie bowiem rachunków z tego okresu. Z ustnego przekazu wiecie Państwo także, że zlecone były też prace geodezyjne związane z podziałem działek. Prace geodezyjne wyniosły około (...)zł. Nie byliśćie Państwo stronami umów zlecenia, ani za prace planistyczne, ani geodezyjne. Byliście Państwo wyłącznie stronami postępowań administracyjnych dotyczących samego podziału, co wynikało z tego, że byliście Państwo współwłaścicielami nieruchomości. Pan A oraz Pani B nigdy nie anonsowali sprzedaży, nie zawierali umów z pośrednikami. Działki nigdy nie były oferowane do sprzedaży jako pojedyncze działki. W roku 2017 teść – Pan D zawarł z biurem nieruchomości umowę o pośrednictwo sprzedaży terenu (części nieruchomości (...)) jako całości objętej planem zagospodarowania przestrzennego pod zabudową jednorodzinną, tylko 2 działki mają główną funkcję usługową nieuciążliwą. Pan A z żoną nigdy nie inicjowali żadnych prac, ani nie ogłaszali, czy też zlecali sprzedaży swoich udziałów. Pan A i Pani B nie nadawali charakteru zbywanej nieruchomości, ponieważ nie byli stronami umów pośrednikami obrotu nieruchomościami. Z uwagi na to, że Pan A i Pani B posiadają jedną nieruchomość zabudowaną domem jednorodzinnym, sfinansowanym z dwóch kredytów bankowych (...), akceptują obecnie sprzedaż części nieruchomości (ściśle swój udział do 1/3) i podkreślają, że zamierzają dokonać spłaty zobowiązań. Planowana więc czynność dotyczy zarządu majątkiem, a nie prowadzeniu działalności gospodarczej. Z wiedzy Pana A oraz Pani B wynika, że teść i teściowa (ojciec i matka) nie chcieli sprzedawać części nieruchomości inaczej niż jednorazowo w momencie podjęcia decyzji o wystawieniu ogłoszenia do sprzedaży. Zostało ono bowiem określone jako funkcjonalna całość składająca się z ponad 4,45 ha gruntu. W stanie faktycznym Pan A podnosił, że darowany udział miał przeznaczenie pod przyszłą budowę domu, lecz plan zagospodarowania powstawał przez kilka lat i ostatecznie przyjmował konieczną infrastrukturę jak kanalizacja, która nigdy nie powstała, a położenie nieruchomości w stosunku do istniejącej infrastruktury gminnej wykluczało budowę domu. Pytanie Czy transakcja sprzedaży nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT)? Państwa stanowisko w sprawie Sprzedaż nie następuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a więc transakcja nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w zakresie, w jakim dotyczy Państwa udziału. Od transakcji powinien zostać naliczony i odprowadzony podatek PCC.   Zgodnie z treścią art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, przedmiotową sprzedaż nieruchomości traktować należy jako dostawę towarów.   W świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.   Zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług, przez tereny budowlane – rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.   W związku z tym, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jako podstawowe przeznaczenie dla gruntu będącego przedmiotem sprzedaży ustanowiono zabudowę mieszkaniowo-usługową, działka ta stanowi teren budowlany, a zatem jej sprzedaż nie jest zwolniona z podatku VAT i podlega w myśl ustawy opodatkowaniu.   Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.   Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.   Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych – art. 15 ust. 2 ustawy.   Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.   Przy czym, w świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.   Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.   Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.   Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.   W Państwa opinii podkreślenia wymaga , iż wasz zawód, wyklucza prowadzenie działalności gospodarczej. W Państwa działalności nie wystąpił element powtarzalności ani zorganizowania, czynności zmierzające do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla działek zostały podjęte zanim Państwo zostali współwłaścicielami działek. Darowizna na Państwa rzecz miała na celu umożliwienie przyszłej budowy domu i zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, jednak długotrwałość postępowania wykluczyła takie wykorzystanie gruntu. W przeważającej części nie brali Państwo udziału w czynnościach zmierzających do uchwalenia planu (jak wskazano wyżej, złożyli Państwo jedynie wniosek o podział geodezyjny działek). Przez cały okres trwania współwłasności nie czerpali i nie czerpią Państwo z nieruchomości żadnych dochodów. Działki nie zostały uzbrojone, nie podjęto żadnych czynności w tym kierunku. Działki nie zostały udostępnione potencjalnemu nabywcy. Umowa z biurem nieruchomości nie była przez Państwa podpisana. Dochód ze sprzedaży zamierzają Państwo przeznaczyć przede wszystkim na spłatę kredytów mieszkaniowych, ew. na zakup nieruchomości rekreacyjnej. Wobec tego, sprzedaż stanowi zwykłe wykorzystywanie prawa własności, nie stanowi zaś czynności związanej z działalnością gospodarczą, gdyż dotyczy majątku prywatnego, którego przeznaczeniem nigdy nie było prowadzenie działalności gospodarczej. Charakter gruntu nie ulegnie zmianie do czasu zawarcia umowy przyrzeczonej. Współwłasność działki gruntu nr 1 (nie objęta planem zagospodarowania) zostanie zniesiona przez fizyczny podział, działka, która przypadnie Państwu, będzie przeznaczona na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych Państwa syna. Celem obdarowania Państwa przez małżonków CD było zabezpieczenie w przyszłości gruntu na cele mieszkaniowe poprzez wydzielenie dla nich w sposób fizyczny działki pod zabudowę. W dniu (...) 2003 r. zawarli Państwo związek małżeński i od tego czasu łączy was wspólność majątkowa małżeńska. W (...) 2006 r. urodził się Państwu syn i konieczne stało się zabezpieczenie mieszkania. W (...) 2008 r. nabyli Państwo nieruchomość gruntową w X o powierzchni 1541 m2 pod budowę domu, w (...) 2009 r. rozpoczęli budowę domu i (...) 2010 r. zamieszkali w wybudowanym domu. Zakup nieruchomości i budowa domu została sfinansowana z 2 kredytów hipotecznych. Powyższe wskazuje, że nie było możliwe wybudowanie się na nieruchomościach z uwagi na brak infrastruktury i określonych wymogów co do choćby kanalizacji na terenie objętym planem (zakaz przydomowych oczyszczalni ścieków oraz szamba).   Reasumując, w Państwa opinii, sprzedaż nie następuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a więc transakcja nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w zakresie, w jakim dotyczy Państwa udziału. Od transakcji powinien zostać naliczony i odprowadzony podatek PCC. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.   Uzasadnienie interpretacji indywidualnej   Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r., poz. 685, ze zm.) Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   W myśl art. 2 pkt 6 ustawy: Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.   Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.   Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku od towarów i usług w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej.   Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Zatem wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej. W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.   W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.   W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży przedmiotowej nieruchomości gruntowej, podejmowaliście Państwo aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania ich za podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatników podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.) – a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy – jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.   Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.   Należy wskazać, iż przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.   W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że podejmowaliście Państwo działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta powinna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.   Okoliczności przedmiotowej sprawy wskazują, że w stosunku do transakcji sprzedaży niezabudowanych działek brak jest przesłanek pozwalających uznać Państwa za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego nie wynika taka aktywność, która wykraczałby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.   Jak wynika bowiem z wniosku, nabycie działek nastąpiło w drodze darowizny. Do czasu sprzedaży działek nie były i nie są wykorzystywane przez Państwa na żadne cele gospodarcze, w tym także do działalności gospodarczej. Działki nie były wykorzystywane w żaden sposób – nieruchomość była odłogowana. Nie prowadzili Państwo i nie prowadzą działalności rolniczej. Działki nie były i nie są przedmiotem najmu lub dzierżawy. Do czasu zawarcia umowy przyrzeczonej działki nie będą w żaden sposób wykorzystywane przez Kupującego. Kupującemu nie udzielono żadnych pełnomocnictw dotyczących działek. W przeszłości nie dokonywali Państwo sprzedaży nieruchomości. Do czasu sprzedaży nie będą wydane żadne pozwolenia na budowę.   Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku nie będziecie Państwo działali jako handlowcy, a podejmowane czynności stanowią jedynie racjonalny sposób zagospodarowania posiadanym majątkiem prywatnym.   Zatem, dokonując sprzedaży przedmiotowych działek będziecie Państwo korzystali z przysługującego im prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Państwa cech podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w związku z planowaną sprzedażą działek, a ich dostawę wyłącza ze zbioru czynności podlegających opodatkowaniu, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.   Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz okoliczności rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że planowana transakcja sprzedaży działek niezabudowanych nie będzie stanowić działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym, z tego tytułu nie wystąpicie Państwo w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a czynność ta nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   W efekcie powyższego, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia ·       Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. ·       Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Zainteresowanych w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.  ·       Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania Pan A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, ze zm.).