0112-KDIL2-3.4012.502.2017.2.AŻ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 13 listopada 2017 r. (data wpływu 15 listopada 2017 r.), uzupełnionym pismem z dnia 27 grudnia 2017 r. (data wpływu 3 stycznia 2018 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku dokonywanej w drodze licytacji komorniczej dostawy prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz z prawem własności budynku hali – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 27 grudnia 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku dokonywanej w drodze licytacji komorniczej dostawy prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz z prawem własności budynku hali. Wniosek uzupełniono w dniu 3 stycznia 2018 r. o podpis Wnioskodawcy oraz doprecyzowanie opisu sprawy. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Komornik Sądowy w 2018 r. dokona w drodze licytacji dostawy prawa użytkowania wieczystego działki gruntu 2418/31 wraz z własnością budynku hali, objętej księgą wieczystą (…) (zwane dalej nieruchomością), należącego do dłużniczki Sp. z o.o. Nieruchomość składa się z działki gruntu 2418/31 wraz z budynkiem hali, który to budynek zgodnie z wypisem z kartoteki budynków został oddany do użytkowania w 1989 r. jako magazyn i sortownia jaj (klasa wg PKOB – budynki gospodarstw rolnych). Dłużniczka Sp. z o.o. nabyła nieruchomość składającą się z działki 2418/31 wraz z budynkiem hali, na podstawie aktu notarialnego z dnia 13 kwietnia 2006 r. sporządzonego przed notariuszem. Kwota nabycia ww. prawa w wysokości 1.700.000,00 zł netto została obciążona podatkiem VAT w wysokości 374.000,00 zł. W 2009 r. Spółka dokonała modernizacji budynku hali, przy czym komornik informuje, że Spółka w ramach przedmiotowej modernizacji dokonała nakładów w wysokości przekraczającej 30% wartości początkowej budynku/nieruchomości. W dniu 20 kwietnia 2015 r. pomiędzy Sp. z o.o. zwaną dalej Zleceniodawcą, a Spółką (…) Sp. z o.o. zwaną dalej Zleceniobiorcą została zawarta umowa gdzie Zleceniodawca powierza Zleceniobiorcy budynek hali celem wykonywania czynności zabezpieczających i zachowawczych mających na celu utrzymanie nieruchomości w należytym stanie technicznym. Zleceniodawcy czyli Sp. z o.o. w zw. z zawartą umową nie przysługiwało wynagrodzenie w zw. z czym nie wystawiła żadnej faktury VAT, podobnie zleceniobiorca nie wystawił żadnej faktury VAT ponieważ wg powyższej umowy nie przysługiwało mu żadne wynagrodzenie. Sp. z o.o. była zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w okresie od 2000 r. do 4 maja 2015 r. kiedy została wykreślona przez Urząd Skarbowy z rejestru podatników VAT. Przedmiotem dostawy w trybie licytacji będzie prawo użytkowania wieczystego wraz z budynkiem – hala produkcyjna posadowiona na działce nr 2418/31 oddanym do użytkowania w 1989 r., zmodernizowany w 2009 r. W rejestrze budynków Starostwa Powiatowego budynek posiada funkcję produkcyjną, usługową i gospodarczą w rolnictwie. Budynek użytkowany jest niezgodnie z funkcją ujawnioną w Klasyfikacji Środków Trwałych, ponieważ pełni funkcję przemysłową. Ponadto Wnioskodawca informuje że: z tytułu nabycia ww. nieruchomości dłużnikowi Sp. z o.o. przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, nieruchomość nie była wykorzystywana wyłącznie na cele działalności zwolnionej z podatku VAT, nieruchomość nie była udostępniana osobom trzecim na podstawie umowy najmu, w stosunku do budynku/nieruchomości były ponoszone wydatki w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym przekraczające 30% wartości początkowej tego obiektu i po ulepszeniu obiektu nie był on oddawany do użytkowania w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, dłużnik z tytułu poniesionych wydatków miał prawo do odliczenia podatku naliczonego, budynek/nieruchomość był wykorzystywany przez dłużnika przez okres co najmniej 5 lat od momentu ulepszenia ww. obiektu. W piśmie z dnia 3 stycznia 2018 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca wskazał, że budynek hali był wykorzystywany od momentu jego oddania do użytkowania po dokonanych w 2009 r. ulepszeniach przez firmę Sp. z o.o. do czynności opodatkowanych przez okres powyżej 5 lat. Sp. z o.o. w przedmiotowym budynku hali prowadziła działalność w zakresie produkcji: okna, części okien i opaska okienna, drewniane 24310200, drzwi i okna zasłaniające i wytrzymałe na sztorm 34420300, drzwi i okna 52110200, produkcja okien, okiennic i ram okiennych 20.32.2. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy dostawa prawa użytkowania wieczystego działki 2418/31 wraz z budynkiem hali w drodze egzekucji korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie przepisów art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. b, bądź 10a? Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle przywołanych przepisów i stanu faktycznego przyszła dostawa w trybie licytacji publicznej przedmiotowej nieruchomości nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku, ponieważ nie doszło do pierwszego zasiedlenia w rozumieniu ustawy o VAT na podstawie ww. umowy z 20 kwietnia 2015 r. Należy więc uznać, że w odniesieniu do dostawy budynku nie będzie zasadne zastosowanie zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, a w konsekwencji – stosownie do art. 29a ust. 8 ustawy – również do dostawy działki gruntu, na której ten budynek się znajduje. W ocenie płatnika posiada również znaczenie na gruncie prawa podatkowego fakt użytkowania nieruchomości niezgodnie z funkcja ujawnioną w rejestrze budynków Starostwa Powiatowego. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Należy zauważyć, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do właściciela. Jak wynika z powyższego, zarówno sprzedaż prawa użytkowania wieczystego, jak również oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy i na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przez towary – na mocy art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W świetle przedstawionych powyżej przepisów, nieruchomość spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Nie każda jednak czynność, stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika. Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – według ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednocześnie należy zaznaczyć, że w oparciu o art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Przy czym zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku (podmiotowe lub przedmiotowe). Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy. W art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku VAT dla dostawy budynków, budowli lub ich części spełniających określone w tych przepisach warunki. Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest – co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu. Przez pierwsze zasiedlenie – według art. 2 pkt 14 ustawy – rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich nastąpiło pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata. Należy również zauważyć, że w myśl art. 43 ust. 10 ustawy, podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części: są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni; złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części. Tak więc ustawodawca daje podatnikom, dokonującym dostawy budynków, budowli lub ich części spełniających przesłanki do korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy po spełnieniu określonych warunków – możliwość rezygnacji ze zwolnienia i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych. Przy czym podkreślić należy, że niniejsze prawo zostało zawężone tylko do rezygnacji ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że: w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Ponadto, jak wynika z art. 43 ust. 7a ustawy, warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat. Z cyt. przepisów wynika, że prawo do zwolnienia przysługuje wówczas, gdy w stosunku do obiektów będących przedmiotem sprzedaży nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ulepszenie tych obiektów, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów, chyba że budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat. A zatem wykorzystywanie obiektu przez okres co najmniej 5 lat do czynności opodatkowanych pozwala podatnikowi na zastosowanie zwolnienia od podatku nawet w sytuacji, gdy ponosił on wydatki wyższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów, w związku z którymi to wydatkami miał prawo do odliczenia podatku VAT. Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Wobec powyższego, przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. Powyższy przepis obejmuje swoim zakresem także grunty będące w użytkowaniu wieczystym. Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z kilku podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie podatnik uprawniony będzie do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter świadczonych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług. Z opisu sprawy wynika, że Komornik Sądowy w 2018 r. dokona w drodze licytacji dostawy prawa użytkowania wieczystego działki gruntu 2418/31 wraz z własnością budynku hali, należącego do dłużnika – Spółki. Nieruchomość składa się z działki gruntu 2418/31 wraz z budynkiem hali, który to budynek zgodnie z wypisem z kartoteki budynków został oddany do użytkowania w 1989 r. jako magazyn i sortownia jaj. Spółka nabyła nieruchomość składającą się z działki 2418/31 wraz z budynkiem hali, na podstawie aktu notarialnego dnia 13 kwietnia 2006 r. W 2009 r. Spółka dokonała modernizacji budynku hali, w ramach przedmiotowej modernizacji dokonała nakładów w wysokości przekraczającej 30% wartości początkowej budynku/nieruchomości. W dniu 20 kwietnia 2015 r. pomiędzy Spółką zwaną dalej Zleceniodawcą, a (…) Sp. z o.o. zwaną dalej Zleceniobiorcą została zawarta umowa gdzie Zleceniodawca powierza Zleceniobiorcy budynek hali celem wykonywania czynności zabezpieczających i zachowawczych mających na celu utrzymanie nieruchomości w należytym stanie technicznym. Zleceniodawcy w zw. z zawartą umową nie przysługiwało wynagrodzenie w zw. z czym nie wystawiła żadnej faktury VAT, podobnie zleceniobiorca nie wystawił żadnej faktury VAT ponieważ wg powyższej umowy nie przysługiwało mu żadne wynagrodzenie. Spółka (dłużnik) była zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w okresie od 2000 r. do 4 maja 2015 r. kiedy została wykreślona przez Urząd Skarbowy z rejestru podatników VAT. Przedmiotem dostawy w trybie licytacji będzie prawo użytkowania wieczystego wraz z budynkiem – hala produkcyjna posadowiona na działce nr 2418/31 oddanym do użytkowania w 1989 r., zmodernizowany w 2009 r. Budynek posiada funkcję produkcyjną, usługową i gospodarczą w rolnictwie. Budynek użytkowany jest niezgodnie z funkcją ujawnioną w Klasyfikacji Środków Trwałych, ponieważ pełni funkcje przemysłową. Ponadto Wnioskodawca informuje że: z tytułu nabycia ww. nieruchomości dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenie podatku VAT naliczonego, nieruchomość nie była wykorzystywana wyłącznie na cele działalności zwolnionej z podatku VAT, nieruchomość nie była udostępniana osobom trzecim na podstawie umowy najmu, w stosunku do budynku/nieruchomości były ponoszone wydatki w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym przekraczające 30% wartości początkowej tego obiektu i po ulepszeniu obiektu nie był on oddawany do użytkowania w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towaru i usługową, dłużnik z tytułu poniesionych wydatków miał prawo do odliczenia podatku naliczonego, budynek/nieruchomość był wykorzystywany przez dłużnika przez okres co najmniej 5 lat od momentu ulepszenia ww. obiektu. Budynek hali był wykorzystywany od momentu jego oddania do użytkowania po dokonanych w 2009 r. ulepszeniach przez Spółkę do czynności opodatkowanych przez okres powyżej 5 lat. Spółka w przedmiotowym budynku hali prowadziła działalność w zakresie produkcji: okna, części okien i opaska okienna, drewniane 24310200, drzwi i okna zasłaniające i wytrzymałe na sztorm 34420300, drzwi i okna 52110200, produkcja okien, okiennic i ram okiennych 20.32.2. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii ustalenia, czy dostawa prawa użytkowania wieczystego działki wraz z budynkiem hali w ramach licytacji komorniczej będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie przepisów art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. b, bądź l0a ustawy. W celu ustalenia, czy w analizowanej sprawie dla dostawy przedmiotowej nieruchomości zastosowanie znajdzie zwolnienie od podatku od towarów i usług należy w pierwszej kolejności rozstrzygnąć, czy w odniesieniu do wskazanego budynku miało miejsce pierwsze zasiedlenie. Należy podkreślić, że użyte w art. 2 pkt 14 ustawy sformułowanie „w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu” wskazuje na katalog czynności wymienionych w art. 5 ustawy, czyli dana czynność musi podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Analizując informacje zawarte w opisie sprawy w kontekście definicji pierwszego zasiedlenia – zawartej w art. 2 pkt 14 ustawy, należy stwierdzić, że planowana dostawa w trybie licytacji komorniczej przedmiotowej nieruchomości będzie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia. Co prawda – jak wynika z opisu sprawy – ww. nieruchomość została oddana do użytkowania przez dłużnika w 1989 r., jednakże w 2009 r. dłużnik poniósł nakłady na ulepszenie budynku hali w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym i wydatki te stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej budynku. Co istotne, budynek hali był wykorzystywany od momentu jego oddania do użytkowania po dokonanych w 2009 r. ulepszeniach przez Spółkę do jej własnej działalności gospodarczej. Zatem, po dokonanych ulepszeniach nie doszło do wydania budynku do użytkowania w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. W związku z powyższym nie zostaną spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku, określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, gdyż w sytuacji, gdy budynek został ulepszony, a wydatki na ulepszenie w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej tego obiektu, wówczas, aby nastąpiło pierwsze zasiedlenie budynku – zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy musi dojść do oddania obiektu po ulepszeniu do użytkowania w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu (np. w najem). W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu. W analizowanym przypadku sprzedaż budynku hali nie będzie mogła korzystać również ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy. Powyższe wynika z faktu, że – jak wskazał Wnioskodawca – pomimo że budynek był wykorzystywany przez dłużnika przez okres co najmniej 5 lat od momentu ulepszenia ww. obiektu to dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia ww. nieruchomości. W konsekwencji powyższego nie zostały spełnione przesłanki zdefiniowane w art. 43 ust. 1 pkt 10a lit. a) i lit. b) ustawy. Dla dostawy budynku hali nie znajdzie także zastosowania zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Jak wynika bowiem z opisu sprawy, z tytułu nabycia ww. nieruchomości dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenie podatku VAT naliczonego i przedmiotowy budynek nie był wykorzystywany wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że sprzedaż ww. budynku nie będzie mogła korzystać ze zwolnień przewidzianych w ustawie, w konsekwencji będzie podlegać opodatkowaniu według 23% stawki podatku. W związku z powyższym – na podstawie art. 29a ust. 8 ustawy – również zbycie prawa użytkowania wieczystego gruntu, na którym posadowiony jest ww. budynek będzie opodatkowane według 23% stawki podatku (analogicznie jak sprzedaż budynku, który jest z tym gruntem związany). Dostawa prawa użytkowania wieczystego działki nr 2418/31 wraz z budynkiem hali w drodze egzekucji nie spełnia przesłanek do objęcia jej zwolnieniem od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy. W konsekwencji sprzedaż nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu 23% stawką podatku od towarów i usług. W tym miejscu należy podkreślić, że – co do istoty rozstrzyganego problemu, czyli kwestii zwolnienia od podatku sprzedaży nieruchomości na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy – stanowisko Wnioskodawcy należało ocenić jako prawidłowe. Należy jednak zaznaczyć, że dla kwestii zwolnienia od podatku sprzedaży nieruchomości w oparciu o ww. przepisy bez znaczenia pozostaje fakt użytkowania przez dłużnika nieruchomości niezgodnie z funkcją ujawnioną w rejestrze budynków. Końcowo należy także zwrócić uwagę, że w związku z rozstrzygnięciem zawartymw orzeczeniu TSUE w sprawie C-308/16 Kozuba Premium Selection, Wnioskodawca ma prawo do zastosowania obowiązujących norm prawa krajowego albo może bezpośrednio zastosować przepisy Dyrektywy z uwzględnieniem wykładni pojęcia pierwszego zasiedlenia przedstawionego w orzecznictwie sądowym, w tym w wyroku C-308/16. Przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady (Dz. Urz. UE L z 11.12.2006, Nr 347, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE posługują się pojęciem „pierwszego zasiedlenia”, jednakże nie definiują tego pojęcia oraz nie wprowadzają dodatkowych warunków go określających. W konsekwencji zarówno zgodnie z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE oraz w świetle utrwalonego w tej materii orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pierwsze zasiedlenie budynku należy rozumieć szeroko jako „pierwsze zajęcie budynku, używanie”. W efekcie, aby w tej sytuacji można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do zajęcia budynku, jego używania, w tym również na potrzeby własnej działalności gospodarczej. Zgodnie jednak z art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji: dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem; dostawa terenu budowlanego. Jak stanowi art. 12 ust. 2 zdanie drugie Dyrektywy 2006/112/WE, państwa członkowskie mogą określić szczegółowe zasady stosowania kryterium, o którym mowa w ust. 1 lit. a), do przebudowy budynków oraz zdefiniować pojęcie „gruntu związanego z budynkiem”. Nadto w wyroku z dnia 16 listopada 2017 r. w sprawie C 308/16 Kozuba Premium Selection sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie TSUE stwierdził, że „artykuł 12 ust. 1 i 2 oraz art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które uzależniają zwolnienie z podatku od wartości dodanej w związku z dostawą budynków od spełnienia warunku, zgodnie z którym pierwsze zasiedlenie tych budynków następuje w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu. Wskazane przepisy tejże dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one, aby takie przepisy krajowe uzależniały owo zwolnienie od warunku, zgodnie z którym w wypadku „ulepszenia” istniejącego budynku poniesione wydatki nie mogą przekroczyć 30% początkowej wartości tego budynku, o ile rzeczone pojęcie „ulepszenia” jest interpretowane w taki sam sposób jak pojęcie „przebudowy” zawarte w art. 12 ust. 2 dyrektywy 2006/112, to znaczy tak, że odnośny budynek powinien być przedmiotem istotnych zmian przeprowadzonych w celu zmiany jego wykorzystania lub w celu znaczącej zmiany warunków jego zasiedlenia”. TSUE wskazał, iż pojęcie „pierwszego zasiedlenia”, jest zawarte w art. 12 dyrektywy VAT, ale nie jest ono w niej zdefiniowane. Jak wynika przede wszystkim z prac przygotowawczych do szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977, L 145, s. 1), które pozostają wymierne do celów interpretacji dyrektywy VAT, w ramach zwolnień przewidzianych w jej art. 135 ust. 1 lit. j), kryterium „pierwszego zasiedlenia” budynku należy rozumieć jako odpowiadające kryterium pierwszego użytkowania budynku przez jego właściciela lub lokatora. W tychże pracach przygotowawczych stwierdzono, że kryterium to zostało uznane za określające moment, w którym kończy się proces produkcji budynku i budynek ów staje się przedmiotem konsumpcji. Z powyższej analizy historycznej nie wynika jednak, że użytkowanie budynku przez jego właściciela ma nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu. Literalna wykładnia art. 12 i art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy VAT, jak również analiza kontekstu i celów założonych w tej dyrektywie świadczą zatem o tym, że wspomniana dyrektywa nie przyznaje państwom członkowskim uprawnienia do wprowadzenia warunków w odniesieniu do przewidzianych tam zwolnień czy też ograniczenia ich. Wynika stąd, że państwa członkowskie nie są w szczególności upoważnione do uzależnienia zwolnienia z VAT w zakresie dostaw budynków następujących po ich pierwszym zasiedleniu od warunku, który nie został przewidziany w dyrektywie VAT, a zgodnie z którym takie pierwsze zasiedlenie ma nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w przypadku ww. niezgodności prawa krajowego z prawem UE, to podatnik może zastosować obowiązujące normy prawa krajowego albo bezpośrednio zastosować przepisy dyrektywy z uwzględnieniem wykładni pojęcia pierwszego zasiedlenia przedstawionego w wyroku C-308/16, zaś organy podatkowe są obowiązane respektować rozstrzygnięcie TSUE zawarte w wyroku C-308/16. Tym samym ocena planowanej dostawy pod kątem zwolnienia z VAT powinna być dokonana przy uwzględnieniu przyjętej przez podatnika definicji pierwszego zasiedlenia. Ponadto tutejszy organ nadmienia, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. Zatem w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy udzielona odpowiedź straci swą aktualność. Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.