0112-KDSL1-1.450.1267.2020.1.MN

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS) Na podstawie art. 13 § 2a pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, i art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 26 października 2020 r. (data wpływu 17 listopada 2020 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową. Przedmiot wniosku: usługa – wykonanie projektu aranżacji wnętrz Opis usługi: w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zawiera umowy o wykonanie projektu aranżacji wnętrz ze swoimi klientami, którzy zlecają mu wykonanie uzgodnionych usług; wykonanie usługi projektowej składa się z kilku etapów, które zostały wskazane w umowie: 1) podpisanie umowy; 2) przygotowanie rzutów z rozmieszczeniem mebli; 3) wizualizacja wnętrz (część 1); 4) wizualizacja wnętrz (część 2); 5) zestawienie materiałów budowlanych, zestawienie elementów wyposażenia; 6) projekt techniczny: wstępny projekt; 7) projekt techniczny: gotowy projekt Rozstrzygnięcie: usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania Stawka podatku od towarów i usług: 8% Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 i ust. 1a oraz poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług Zastrzeżenie: Niniejsza WIS ma zastosowanie jeśli – zgodnie z deklaracją złożoną we wniosku – Wnioskodawca jest twórcą/artystą w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1231) i wykonywane przez niego usługi stanowią przedmiot autorskich praw majątkowych do utworu, które zgodnie z umową o korzystanie z utworu (licencji) przechodzą na klienta, a wynagrodzenie za te prawa wypłacane jest Wnioskodawcy w formie honorarium. Weryfikacja powyższego pozostaje jednak poza zakresem postępowania w sprawie wydania WIS. UZASADNIENIE W dniu 17 listopada 2020 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. usługi według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą „(…)”. Wnioskodawca jest zarejestrowany w charakterze podatnika VAT czynnego. Wykonywana przez Wnioskodawcę działalność gospodarcza polega na przygotowywaniu projektów aranżacji wnętrz. Jako przeważający przedmiot działalności gospodarczej Wnioskodawca wskazał w zgłoszeniu rejestracyjnym prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej: PKD 74.10.Z „Działalność w zakresie specjalistycznego projektowania”. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zawiera umowy o wykonanie projektu aranżacji wnętrz ze swoimi klientami, którzy zlecają mu wykonanie uzgodnionych usług. Wykonanie usługi projektowej składa się z kilku etapów, które zostały wskazane w umowie: podpisanie umowy; przygotowanie rzutów z rozmieszczeniem mebli; wizualizacja wnętrz (część 1); wizualizacja wnętrz (część 2); zestawienie materiałów budowlanych, zestawienie elementów wyposażenia; projekt techniczny: wstępny projekt; projekt techniczny: gotowy projekt. Konieczność realizacji umowy w kilku etapach jest związana z przyjętym przez Wnioskodawcę modelem współpracy z klientem, który zakłada możliwość zgłaszania uwag do przedstawianych projektów w celu dostosowania projektu do oczekiwań i potrzeb klienta. Zgłaszane uwagi nie determinują jednak z góry sposobu i zakresu przygotowywanego projektu. Wykonanie umowy zakłada również podejmowanie czynności niezbędnych do wykonania projektu architektonicznego, ale nie będących samymi w sobie pracą twórczą. Te niezbędne prace o charakterze „nietwórczym” obejmują zgodnie z umową: wykonanie inwentaryzacji istniejącego stanu pomieszczeń i dokonanie ich pomiarów (projekt sporządzany jest w oparciu o inwentaryzację z natury), dokonywanie wspólnych uzgodnień co do zastosowanych technologii, materiałów i rozwiązań, jak również do udzielania wskazówek w zakresie oczekiwań i proponowanych zmian oraz sprawowanie nadzoru autorskiego służącemu zachowaniu integralności utworu jakim jest projekt architektoniczny. Czynności te są albo niezbędne do przygotowania projektu (poz. 1 i 2 powyżej) albo są nierozerwalnie związane z wykonywaniem autorskich uprawnień o charakterze osobistym, których zrzec się Wnioskodawca w obecnie obowiązującym stanie prawnym nie może (poz. 3 powyżej). Wykonywane przez Wnioskodawcę zlecenie niewątpliwie wykazuje cechy pracy twórczej, ponieważ przygotowywany przez niego projekt aranżacji wnętrza stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w postaci przekazywanej klientowi dokumentacji, a ponadto utwór ten nie jest z góry zdeterminowany jakimikolwiek okolicznościami. Ustalony w podpisywanej umowie proces konsultowania wymogów projektowych z klientem ma na celu dostosowanie przygotowanego projektu do indywidualnych wymagań, nie oznacza to jednak, że pozbawia przygotowywany projekt elementów twórczych. Wprost przeciwnie, każda koncepcja i każdy projekt jest efektem samodzielnej pracy Wnioskodawcy, realizacją jego twórczej koncepcji, będącej owocem jego wyobraźni wspartej zawodowym doświadczeniem. W konsekwencji, Wnioskodawca jest twórcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 z późn. zm.), gdyż jest osobą, która samodzielnie i według własnego pomysłu tworzy utwór w postaci projektu aranżacji wnętrza. Ponieważ stworzony przez Wnioskodawcę utwór podlega ochronie prawnej, w celu umożliwienia korzystania przez klienta z utworu, udzielana jest przez Wnioskodawcę licencja niewyłączna na czas nieoznaczony. Udzielona klientowi licencja obejmuje eksploatację utworu w następującym zakresie: zwielokrotnianie utworu w całości lub w części, trwałe lub czasowe, jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; możliwość korzystania z rozwiązań projektowych określonych w projekcie; możliwość zapisu projektu na materialnych nośnikach; wprowadzanie projektu do sieci teleinformatycznych (w szczególności umieszczanie projektu na serwerze oraz w sieci Internet); komunikowanie projektu publiczności w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie wybranym przez klienta, bez ograniczeń czasowych oraz terytorialnych. Z uwagi na istniejące autorskie prawa osobiste do utworu, klient jest zobowiązany przy korzystaniu w ramach udzielonej licencji do zachowania integralności projektu jako utworu. Na podstawie zawartej umowy Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie za udzielenie licencji w postaci honorarium. Jest ono płatne w sposób określony w umowie tzn. najpierw jest uiszczana zaliczka na poczet wykonania usługi, a następnie jest wymagalna dalsza część honorarium, która jest płatna w dniu przekazania gotowego projektu. Otrzymane honorarium stanowi wynagrodzenie z tytułu udzielenia licencji w zakresie wskazanym w umowie. Poza sytuacjami, w których Wnioskodawca jest uprawniony do żądania odszkodowania lub kary umownej od swojego kontrahenta, umowa nie przewiduje możliwości uzyskania przez niego dodatkowego wynagrodzenia. Umowa wskazuje, że otrzymane honorarium obejmuje: wykonanie projektu; nabycie praw do nośników, na których został utrwalony oraz udzielenie licencji do sporządzonego projektu. Jak zatem wynika z powyższego opisu wynagrodzenie za pracę jest ustalane jako honorarium w jednej kwocie bez rozbijania go na poszczególne czynności, podejmowane w celu stworzenia utworu – projektu aranżacji wnętrza. Wynagrodzenie (honorarium) obejmuje wyłącznie prace nad projektem, nie obejmuje ono żadnych dodatkowych czynności, które nie byłyby z nimi związane. W powyższych okolicznościach Wnioskodawca stoi na stanowisku, że jest on uprawniony do stosowania stawki podatku od towarów i usług 8% do honorariów uzyskiwanych w związku z wyświadczoną usługą udzielenia licencji do praw autorskich chroniących projekt aranżacji wnętrza, przygotowany w oparciu o zawartą umowę (art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 w zw. z poz. 63 Załącznika nr 3 do ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług, t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 106 z późn. zm.). Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie poprawności dokonania powyższej kwalifikacji. Ponadto, Wnioskodawca załączył do wniosku wzorcową umowę o wykonanie projektu aranżacji wnętrz jaką zawiera ze swoimi klientami. Uzasadnienie klasyfikacji usługi Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych. Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług niezbędną do: określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi. W przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU) – nie jest ona niezbędna do określenia stawki podatku właściwej dla towaru lub usługi – tutejszy organ nie dokonuje takiej klasyfikacji. Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług W myśl art. 41 ust. 1 ustawy – stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Przy czym, w świetle art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy – w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1. W okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8% (art. 146aa ust. 1 pkt 2 ustawy). Zgodnie z art. 146aa ust. 1a ustawy, jeżeli w roku następującym po roku, dla którego osiągnięte zostały wartości, o których mowa w ust. 1, zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 112d ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, stosowanie stawek, o których mowa w ust. 1, przedłuża się do końca roku następującego po roku, w którym: kwota wydatków jest obliczana zgodnie z art. 112aa ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w związku ze spełnieniem warunków, o których mowa w art. 112d ust. 4 tej ustawy, oraz wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%. W załączniku nr 3 do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, pod poz. 63 wskazano, bez względu na symbol PKWiU „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1231) wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). W szczególności, przedmiotem prawa autorskiego – w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – są utwory: wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe); plastyczne; fotograficzne; lutnicze; wzornictwa przemysłowego; architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne; muzyczne i słowno-muzyczne; sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne; audiowizualne (w tym filmowe). Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu. Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne, wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka. Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy: stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy); stanowić przejaw działalności twórczej; mieć indywidualny charakter. O ile sens pierwszej z cech nie budzi wątpliwości, dwie pozostałe mają charakter ocenny. Jednakże stwierdzenie, że utwór to przejaw działalności twórczej uwypukla fakt, że utwór powinien stanowić rezultat działalności o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta, niekiedy określana przesłanką „oryginalności” utworu, kładzie nacisk na aspekt przedmiotowy, tj. odnoszący się do samego wytworu ludzkiego umysłu. Spełniona zostaje, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Nie może natomiast być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, który jest rutynowy, standardowy lub typowy. Podkreśla to konieczność łącznego traktowania obu z wymienionych w pkt 2 i pkt 3 cech. Sam „przejaw działalności twórczej” nie jest warunkiem wystarczającym do zakwalifikowania określonego wytworu jako przedmiotu prawa autorskiego. Konieczne jest, by wytwór taki miał indywidualny charakter, tzn. żeby cechował się indywidualnością. Muszą zatem charakteryzować go dostatecznie doniosłe różnice w porównaniu z uprzednio wytworzonymi produktami intelektualnymi. Jednocześnie wskazać należy, że w myśl postanowień rozdziału 5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, autorskie prawa majątkowe do utworu mogą przejść na inne osoby na podstawie umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub na podstawie umowy o korzystanie z utworu, zwanej licencją. W myśl art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej: autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy; nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej. Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione (art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych). Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”, zatem można wyjaśnić jego znaczenie posługując się Słownikiem Języka Polskiego (Słownik Współczesnego Języka Polskiego, Wydawnictwo Wilga, Warszawa 1996, str. 309), według którego „honorarium to wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach”; ustawa ta nie definiuje także pojęcia „wolnego zawodu”. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie otrzymane z tytułu udzielenia licencji do utworu, nie stanowi wynagrodzenia za pracę w wolnym zawodzie o charakterze honorarium, a wynagrodzenia za wykonaną pracę nie można utożsamiać z zapłatą za usługę wykonaną w ramach działalności gospodarczej. W sytuacji więc, gdy usługi są wykonywane przez artystę/twórcę w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych i stanowią przedmiot autorskich praw majątkowych do utworu, które zgodnie z umową o korzystanie z utworu (licencją) przechodzą na klienta, a wynagrodzenie za te prawa wypłacane jest artyście/twórcy w formie honorarium, to z uwagi na nierozerwalność powyższych czynności, tj. sprzedaży usługi oraz praw autorskich, świadczenie to będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 i ust. 1a oraz poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe oraz opis świadczonej usługi przedstawiony we wniosku i analizę zapisów umowy zawieranej z klientami, a także deklarację Wnioskodawcy, że świadczy jako twórca usługę polegającą na wykonaniu projektu aranżacji wnętrz wraz z udzieleniem licencji do praw autorskich utworu powstałego w drodze jej wykonania, za którą wynagradzany jest w formie honorarium – podlega ona opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 i ust. 1a oraz poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy. Informacje dodatkowe Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji. Niniejsza WIS wiąże organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która została wykonana po dniu, w którym WIS została doręczona (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy). Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia jej wydania (art. 42ha ustawy), przy czym wygasa ona z mocy prawa przed upływem tego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług odnoszących się do usługi, będącej przedmiotem tej WIS, w wyniku której WIS staje się niezgodna z tymi przepisami. Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, w wyniku których stała się z nimi niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy). Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej. POUCZENIE Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku wnoszenia odwołania w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).