0112-KDSL1-2.450.1232.2020.3.PR

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS) Na podstawie art. 13 § 2a pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, i art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 4 grudnia 2020 r. (data wpływu 11 grudnia 2020 r.), uzupełnionego pismem z dnia 15 marca 2021 r. (data wpływu 17 marca 2021 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową. Przedmiot wniosku: usługa (świadczenie kompleksowe) – obsługa pojazdów poleasingowych obejmująca umówienie się z klientem firmy leasingowej na odbiór auta, dokonanie opisu stanu samochodu w aplikacji elektronicznej oraz relokację samochodu przez członka personelu, który przyjeżdża nim na plac Wnioskodawcy Opis usługi: kompleksowa obsługa pojazdów poleasingowych jest świadczona na rzecz firm leasingowych zajmujących się wynajmem długoterminowym pojazdów i składa się z szeregu następujących po sobie czynności (usług): Na zlecenie firmy leasingowej dział logistyczny Wnioskodawcy umawia się z klientem firmy leasingowej na odbiór auta, po zakończonej umowie leasingu. Po umówieniu odbioru członek personelu Wnioskodawcy jedzie w umówione miejsce gdzie dokonuje opisu stanu samochodu w aplikacji elektronicznej (stan pojazdu z zewnątrz, wewnątrz, czy są widoczne uszkodzenia, stan baku), wykonuje zdjęcia pojazdu i zapisuje je jako protokół odbioru w aplikacji. Po przekazaniu samochodu przez dotychczasowego użytkownika, członek personelu Wnioskodawcy dokonuje relokacji auta na plac Wnioskodawcy. Członek personelu Wnioskodawcy tankuje auto na stacji paliw i przyjeżdża tym autem na plac Wnioskodawcy. Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 96.09.19.0 Stawka podatku od towarów i usług: 23% Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy Cel wydania WIS: na potrzeby stosowania § 10 ust. 3 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług oraz określenia stawki podatku od towarów i usług. UZASADNIENIE W dniu 11 grudnia 2020 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. czynności według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług na potrzeby stosowania § 10 ust. 3 pkt 2 lit. c rozporządzenia Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług. W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi (świadczenia kompleksowego) Wnioskodawca zajmuje się kompleksową obsługą pojazdów poleasingowych. Usługi Wnioskodawcy są świadczone na rzecz firm leasingowych zajmujących się wynajmem długoterminowym pojazdów. Przedmiotem złożonego wniosku jest świadczenie złożone (usługa złożona) świadczona na rzecz klienta, będącego firmą leasingową. Świadczenie złożone, będące przedmiotem złożonego wniosku składa się z szeregu następujących po sobie czynności (usług) opisanych poniżej: Na zlecenie firmy leasingowej dział logistyczny Wnioskodawcy umawia się z klientem firmy leasingowej na odbiór auta, po zakończonej umowie leasingu. Po umówieniu odbioru członek personelu Wnioskodawcy jedzie w umówione miejsce gdzie dokonuje opisu stanu samochodu w aplikacji elektronicznej (np. stan pojazdu z zewnątrz, wewnątrz, czy są widoczne uszkodzenia, stan baku), wykonuje zdjęcia pojazdu i zapisuje je jako protokół odbioru w aplikacji. Po przekazaniu samochodu przez dotychczasowego użytkownika, członek personelu Wnioskodawcy dokonuje relokacji auta na plac Wnioskodawcy. Relokacja może odbywać się w dwóch wariantach. W pierwszym wariancie członek personelu Wnioskodawcy tankuje auto na stacji paliw i przyjeżdża tym autem na plac Wnioskodawcy. W drugim wariancie po odbiorze auta od dotychczasowego użytkownika, auto jest transportowane na plac Wnioskodawcy na samochodzie typu laweta lub autotransporter. W tym drugim wariancie na plac Wnioskodawcy najczęściej transportowanych jest jednocześnie kilka odebranych na zlecenie firmy leasingowej samochodów (tj. kilka samochodów na lawecie lub autotransporterze). Może mieć miejsce również sytuacja, że jednocześnie odebranych zostaje np. 10 samochodów z czego 9 jest relokowanych na plac Wnioskodawcy na lawecie lub autotransporterze, a jednym samochodem na plac Wnioskodawcy przyjeżdża członek personelu Wnioskodawcy. Za usługę opisaną powyżej pobierana jest od firmy leasingowej opłata ryczałtowa, obejmująca wszystkie wskazane czynności. Wnioskodawca dąży w szczególności do ustalenia, czy opisana przez niego we wniosku usługa kompleksowa, której jednym z elementów jest relokacja odebranego na zlecenie firmy leasingowej samochodu, może być uznana za usługę transportową, o której mowa w § 10 ust. 3 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług. Wnioskodawca w piśmie z dnia 15 marca 2021 r. (data wpływu 17 marca 2021 r.) wskazał, co następuje. Złożony wniosek dotyczy świadczenia polegającego na kompleksowej obsłudze pojazdów poleasingowych, obejmującego umówienie się z klientem firmy leasingowej na odbiór auta, dokonanie opisu stanu samochodu w aplikacji elektronicznej, relokację samochodu przez członka personelu na plac Wnioskodawcy. Auto jest relokowane na plac Wnioskodawcy w celu jego przechowania do czasu jego odbioru przez kolejnego leasingobiorcę. Zdaniem Wnioskodawcy, usługi składające się na świadczenie kompleksowe są ze sobą tak ściśle związane, że w aspekcie gospodarczym tworzą obiektywnie jedną całość nabywaną nierozłącznie. Pomiędzy usługami wchodzącymi w skład świadczenia będącego przedmiotem wniosku istnieje zależność tego rodzaju, że bez umówienia się z klientem firmy leasingowej na odbiór auta nie byłaby możliwa jego relokacja na plac, dodatkowo z uwagi na fakt, że auto jest odbierane od dotychczasowego leasingobiorcy, a następnie może być przekazane kolejnemu leasingobiorcy, koniecznym jest dokonanie opisu stanu tego samochodu w momencie jego odebrania. Klient Wnioskodawcy, tj. firma leasingowa jest zainteresowany tym, aby Wnioskodawca w sposób kompleksowy wykonał wszystkie czynności niezbędne do relokacji auta. Elementem dominującym w ramach opisanego świadczenia będzie relokacja samochodu na plac. Związane jest to z faktem, że podstawowym celem klienta Wnioskodawcy (tj. firmy leasingowej) jest dostarczenie samochodu do miejsca, skąd samochód ten będzie mógł być odebrany przez kolejnego leasingobiorcę. W ramach opisanego świadczenia kompleksowego elementami pomocniczymi, niezbędnymi do wykonania świadczenia głównego jest umówienie się z klientem firmy leasingowej na odbiór auta oraz opisanie stanu samochodu w aplikacji elektronicznej. Bez umówienia się z klientem firmy leasingowej na odbiór auta nie byłaby możliwa jego relokacja na plac. Dodatkowo z uwagi na fakt, że auto jest odbierane od dotychczasowego leasingobiorcy, a następnie może być przekazane kolejnemu leasingobiorcy, koniecznym jest dokonanie opisu stanu tego samochodu w momencie jego odebrania. Klient Wnioskodawcy, tj. firma leasingowa jest zainteresowany tym, aby Wnioskodawca w sposób kompleksowy wykonał wszystkie czynności niezbędne do odbioru i relokacji auta. Klient Wnioskodawcy, tj. firma leasingowa jest zainteresowany tym, aby Wnioskodawca w sposób kompleksowy wykonał wszystkie czynności niezbędne do odbioru i relokacji auta. Usługi składające się na świadczenie kompleksowe prowadzą do realizacji określonego celu jakim jest relokacja samochodu do określonego miejsca (plac Wnioskodawcy) po zakończonej umowie leasingu z uwzględnieniem okoliczności, w jakich wykonywane są te usługi (tj. klientowi Wnioskodawcy zależy na tym, aby w ramach nabywanej usługi kompleksowej Wnioskodawca wykonał czynności niezbędne do tego, aby możliwe było przekazanie tego auta nowemu leasingobiorcy). Wnioskodawca prowadzi działalność sklasyfikowaną pod następującymi numerami Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD): 52.21.Z – Działalność usługowa wspomagająca transport lądowy, 49.41.Z – Transport drogowy towarów. Wnioskodawca poinformował, że z uwagi na zapisy umowne, które wiążą Wnioskodawcę, nie ma on możliwości przesłania umowy bez uzyskania uprzedniej zgody od klienta. Przedmiot tej umowy został opisany w pkt 1 uzupełnienia. Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi) Należy podkreślić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej. Natomiast aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Z kolei czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia złożonego kompleksowego. Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96 stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”. Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że: w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen, Trybunał wskazał, że po pierwsze, z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku), w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP Trybunał wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać, czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku). Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38). Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira wskazując, że: „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Rzecznik Generalna zauważyła także, że: „Jeżeli zespół świadczeń i czynności ustala cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30). Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (31)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19. Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, uwzględniając opis zawarty we wniosku oraz jego uzupełnieniu należy wskazać, że wykonywane przez Wnioskodawcę czynności, tj. umówienie się z klientem firmy leasingowej na odbiór auta, dokonanie opisu stanu samochodu w aplikacji elektronicznej oraz relokacja samochodu przez członka personelu na plac Wnioskodawcy są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość. Powyższe wynika z faktu, że – jak wynika z opisu sprawy – pomiędzy usługami wchodzącymi w skład świadczenia będącego przedmiotem wniosku istnieje zależność tego rodzaju, że bez umówienia się z klientem firmy leasingowej na odbiór auta nie byłaby możliwa jego relokacja (przyjazd) na plac, dodatkowo z uwagi na fakt, że auto jest odbierane od dotychczasowego leasingobiorcy, a następnie może być przekazane kolejnemu leasingobiorcy, koniecznym jest dokonanie opisu stanu tego samochodu w momencie jego odebrania. Klient Wnioskodawcy, tj. firma leasingowa jest zainteresowany tym, aby Wnioskodawca w sposób kompleksowy wykonał wszystkie czynności niezbędne do relokacji auta. Usługi składające się na świadczenie kompleksowe prowadzą do realizacji określonego celu jakim jest relokacja samochodu do określonego miejsca (plac Wnioskodawcy) po zakończonej umowie leasingu z uwzględnieniem okoliczności, w jakich wykonywane są te usługi (tj. klientowi Wnioskodawcy zależy na tym, aby w ramach nabywanej usługi kompleksowej Wnioskodawca wykonał czynności niezbędne do tego, by możliwe było przekazanie tego auta nowemu leasingobiorcy). Za usługę pobierana jest od firmy leasingowej opłata ryczałtowa, obejmująca wszystkie wskazane czynności. W związku z powyższym, opisane czynności umówienia się z klientem firmy leasingowej na odbiór auta, dokonania opisu stanu samochodu w aplikacji elektronicznej oraz relokacji samochodu przez członka personelu, który przyjeżdża nim na plac Wnioskodawcy, obiektywnie stanowią jedno świadczenie gospodarcze, a wszystkie czynności, z których składa się to świadczenie są niezbędne i ściśle ze sobą związane. W opisanym świadczeniu kompleksowym elementem dominującym jest usługa relokacji (polegająca na przyjeździe pracownika Wnioskodawcy odebranym samochodem na plac Wnioskodawcy). Natomiast wykonywane w powiązaniu z usługą relokacji, czynności umówienia się z klientem firmy leasingowej na odbiór auta oraz dokonania opisu stanu samochodu w aplikacji elektronicznej mają charakter pomocniczy. W związku z powyższym, w dalszej części decyzji tutejszy organ określi klasyfikację/stawkę podatku dla tak opisanej usługi relokacji (elementu dominującego). Uzasadnienie klasyfikacji usługi Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych. Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676, z późn. zm.). Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu. Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3). Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: niniejszych zasad metodycznych, uwag do poszczególnych sekcji, schematu klasyfikacji. Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje: symbole grupowań, nazwy grupowań. Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę. W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego: grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny, usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter, usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze. Należy wyjaśnić, że nie można dokonać zaklasyfikowania usługi relokacji samochodu polegającej na przyjeździe nim przez członka personelu na plac Wnioskodawcy do klasy PKWiU 49.41 „Transport drogowy towarów” i pozycji 49.41.19.0 „Pozostały transport drogowy towarów”, gdyż zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) grupowanie to obejmuje: transport drogowy pozostałymi pojazdami specjalnymi, gdzie indziej niesklasyfikowany. Należy do nich transport odpadów (bez zbierania i usuwania odpadów), betonu, makadamu smołowego, samochodów itp., transport drogowy towarów pojazdami innymi niż specjalne, gdzie indziej niesklasyfikowany. Użycie pojazdów do transportu towarów wyklucza możliwość sklasyfikowania opisanej usługi zgodnie z jej charakterem do ww. grupowania, gdyż w tym wypadku relokacja samochodu odbywa się dzięki pracy wykonanej przez członka personelu Wnioskodawcy, który fizycznie przyjeżdża samochodem od klienta firmy leasingowej na plac Wnioskodawcy. Podobnie nie ma możliwości zaklasyfikowania przedmiotowej usługi do klasy PKWiU 52.21 „Usługi wspomagające transport lądowy”. W tym grupowaniu znajdują się takie usługi jak: 52.21.21.0 „Usługi dworców autobusowych” Grupowanie to obejmuje: usługi pasażerskich dworców autobusowych związane z przewozami miejskimi, podmiejskimi i międzymiastowymi (sprzedaż biletów, rezerwacja miejsc, usługi biur rzeczy zagubionych i przechowalni bagażu). Grupowanie to nie obejmuje: przeładunku bagażu i towarów, sklasyfikowanego w 52.24.19.0. 52.21.22.0 „Usługi użytkowania dróg publicznych” Grupowanie to obejmuje także usługi związane z użytkowaniem autostrad, dróg, ulic, szos na groblach. Grupowanie to nie obejmuje usług parkingowych, sklasyfikowanych w 52.21.24.0. 52.21.24.0 „Usługi parkingowe” Grupowanie to obejmuje: usługi świadczone przez garaże i parkingi, nawet zadaszone, dla pojazdów samochodowych i rowerów, usługi w zakresie pobierania opłat za parkowanie na ulicach, drogach i innych miejscach publicznych. Grupowanie to nie obejmuje: wynajmu lub dzierżawy zamykanych garaży lub budynków garażowych dla pojazdów na okresy miesięczne lub roczne, sklasyfikowanych w 68.20.12.0, usług parkowania samochodów gości przez obsługę hoteli, restauracji, itp., sklasyfikowanych w 96.09.19.0. Charakter opisanej usługi relokacji samochodu przez członka personelu na plac Wnioskodawcy, nie mieści się w żadnym z grupowań wskazanych w PKWiU 52.21. Dlatego w drodze eliminacji, nie można dokonać klasyfikacji przedmiotowej usługi do ww. grupowania. Zgodnie natomiast z wyjaśnieniami do PKWiU 2015, Sekcja S „POZOSTAŁE USŁUGI” obejmuje: usługi świadczone przez organizacje członkowskie, usługi naprawy i konserwacji komputerów i sprzętu komunikacyjnego, usługi naprawy i konserwacji artykułów użytku osobistego i domowego, usługi prania i czyszczenia wyrobów włókienniczych i futrzarskich, usługi fryzjerskie i pozostałe usługi kosmetyczne, usługi pogrzebowe i pokrewne, usługi związane z poprawą kondycji fizycznej, pozostałe usługi indywidualne, gdzie indziej niesklasyfikowane. Sekcja ta nie obejmuje: usług naprawy broni sportowej i rekreacyjnej, sklasyfikowanych w 33.11.14.0, usług naprawy i konserwacji fotokopiarek, kalkulatorów, sklasyfikowanych w 33.12.16.0, usług naprawy ręcznych narzędzi mechanicznych, sklasyfikowanych w 33.12.17.0, usług naprawy i konserwacji profesjonalnych przyrządów i aparatów do pomiaru czasu, sklasyfikowanych w 33.13.11.0, usług parkingowych, sklasyfikowanych w 52.21.24.0, usług edukacyjnych świadczonych przez organizacje członkowskie, sklasyfikowanych w dziale 85, usług w zakresie opieki zdrowotnej, sklasyfikowanych w dziale 86, usług renowacji prac artystycznych, sklasyfikowanych w 90.03.11.0. W sekcji S zawarty jest m.in. dział 96 „POZOSTAŁE USŁUGI ŚWIADCZONE DLA LUDNOŚCI”. Dział ten obejmuje: pranie i czyszczenie chemiczne wyrobów tekstylnych i futrzarskich, fryzjerstwo i pozostałe zabiegi kosmetyczne, pogrzeby i działalność pokrewną, pozostałą indywidualną działalność usługową, gdzie indziej niesklasyfikowaną. Dział ten nie obejmuje: peruk, sklasyfikowanych w 32.99.30.0, wypożyczania odzieży innej niż odzież robocza, nawet, jeśli czyszczenie tych rzeczy jest integralną częścią tej działalności, sklasyfikowanego w 77.29.15.0, utrzymania terenów zieleni na cmentarzach, sklasyfikowanego w 81.30.12.0, usług świadczonych przez organizacje religijne w zakresie uroczystości pogrzebowych, sklasyfikowanych w 94.91.10.0, naprawy i przeróbek odzieży itp., sklasyfikowanych w 95.29.11.0. W dziale PKWiU 96 mieści się klasa 96.09 „Pozostałe usługi świadczone dla ludności, gdzie indziej niesklasyfikowane”. Pod pozycją PKWiU 96.09.19.0 sklasyfikowane zostały „Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyfikowane”. Zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) pozycja ta obejmuje: usługi biur matrymonialnych, usługi w zakresie badań grafologicznych i genealogicznych, usługi astrologiczne, chiromantów i spirytystyczne, usługi w zakresie wiedzy tajemnej, wróżby (ezoteryka), usług w zakresie radiestezji (różdżkarstwa), usługi wykonywania tatuaży i piercingu, usługi świadczone przez czyścibutów, portierów, palaczy w kotłowni, pracowników wyznaczonych do parkowania samochodów itp., usługi toalet publicznych, pozostałe różnorodne usługi indywidualne, gdzie indziej niesklasyfikowane. Uwzględniając powyższe, usługa relokacji samochodu polegająca na przyjeździe nim przez członka personelu na plac Wnioskodawcy będąca przedmiotem analizy spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych grupowaniem 96.09.19.0 „Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyfikowane”. Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad. Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Przy czym, w świetle art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Zgodnie z art. 146aa ust. 1a ustawy, jeżeli w roku następującym po roku, dla którego osiągnięte zostały wartości, o których mowa w ust. 1, zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 112d ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, stosowanie stawek, o których mowa w ust. 1, przedłuża się do końca roku następującego po roku, w którym: kwota wydatków jest obliczana zgodnie z art. 112aa ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w związku ze spełnieniem warunków, o których mowa w art. 112d ust. 4 tej ustawy, oraz wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%. Usługa będąca przedmiotem wniosku mieści się w grupowaniu PKWiU 96.09.19.0 „Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyfikowane”. Usługa ta nie została wymieniona jako usługa, dla której ustawodawca w ustawie oraz w aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, przewidział obniżoną stawkę podatku. Zatem, właściwą stawką dla opodatkowania przedmiotowej usługi jest stawka podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146aa ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy. Ponadto tutejszy organ wyjaśnia, że w celu potwierdzenia, czy na Wnioskodawcy spoczywa obowiązek oznaczania usługi symbolem GTU 13 w ewidencji prowadzonej na potrzeby podatku od towarów i usług świadczonych usług, Wnioskodawca może wystąpić z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. Informacje dodatkowe Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała. Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczenia kompleksowego tożsamego pod każdym względem ze świadczeniem kompleksowym będącym przedmiotem niniejszej decyzji. Niniejsza WIS wiąże organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostało wykonane po dniu, w którym WIS została doręczona (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), świadczenie kompleksowe, będące przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy). Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia jej wydania (art. 42ha ustawy), przy czym wygasa ona z mocy prawa przed upływem tego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług odnoszących się do świadczenia kompleksowego, będącego przedmiotem tej WIS, w wyniku której WIS staje się niezgodna z tymi przepisami. Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, w wyniku których stała się z nimi niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy). Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej. POUCZENIE Od niniejszej decyzji, stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku wnoszenia odwołania w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).