0112-KDSL2-1.440.104.2025.2.MC

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)   Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku Pana (…) z dnia 6 marca 2025 r. (data wpływu 6 marca 2025 r.), uzupełnionego pismem z dnia 15 kwietnia 2025 r. (data wpływu 15 kwietnia 2025 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.   Przedmiot wniosku: usługa – testowanie (...) oprogramowania   Opis usługi: Wnioskodawca w ramach usługi testuje oprogramowanie stworzone przez inny podmiot. Wnioskodawca nie jest programistą. Narzędzia wykorzystywane do wykonania usługi: komputer, smartfon z systemem (…), smartfon i tablet z systemem (…). Usługa składać się będzie z następujących czynności: 1)  przygotowanie i wykonanie ręcznych testów oprogramowania; 2)  zdefiniowanie wymagań testowych (określenie co musi być przetestowane, w jakich warunkach, ustalenie oczekiwanych rezultatów); 3)  opracowanie i rozwój dokumentacji testowej poprzez przygotowanie przypadków testowych i scenariuszy w oparciu o wymagania biznesowe, analizę systemu; 4)  przygotowanie danych do testowania; 5)  zgłaszanie błędów i incydentów w celu poprawy przez programistów; 6)  przeprowadzanie ponownych testów poprawionych błędów; 7)  rejestrowanie i raportowanie wyników testów; 8)  analizowanie dokumentacji biznesowej, projektowej w celu zrozumienia założeń działania systemu; 9)  zdefiniowanie zakresu ręcznych testów dla nowych funkcjonalności systemu informatycznego. Usługa nie obejmuje takich czynności jak: pisanie, modyfikowanie, projektowanie, tworzenie oprogramowania, ani ustalanie wymagań sprzętowych. Celem usługi Wnioskodawcy będzie wykrywanie błędów w działaniu oprogramowania i przekazanie informacji o działaniu oprogramowania, które to informacje nabywca usługi wykorzysta celem udoskonalenia oprogramowania. W ramach usługi Wnioskodawca będzie wskazywał na usterki w oprogramowaniu i pomagał w usuwaniu usterek. Nabywca usługi będzie zainteresowany wykonywaniem przez Wnioskodawcę wszystkich opisanych wyżej czynności łącznie. Wszystkie opisane czynności będą niezbędne dla zrealizowania jednego celu oczekiwanego przez nabywcę usługi - otrzymania danych o defektach w oprogramowaniu. Wykonując usługę Wnioskodawca tworzyć będzie dokumentację w postaci opisów, obrazów graficznych celem przekazania nabywcy usługi efektów przeprowadzonych testów. Cena usługi będzie kalkulowana według stawki za 1 godzinę pracy. Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 62 Stawka podatku od towarów i usług: 23%   Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy   Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług   UZASADNIENIE   W dniu 6 marca 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 15 kwietnia 2025 r. o dodatkowe wyjaśnienia.   W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi   Przedmiotem wniosku jest świadczenie kompleksowe w zakresie testowania (...) oprogramowania (dalej: „Usługa”). Czynności składające się na świadczenie kompleksowe. Usługa składa się z następujących czynności: 1)  przygotowanie i wykonanie ręcznych testów oprogramowania; 2)  zdefiniowanie wymagań testowych (określenie co musi być przetestowane, w jakich warunkach, ustalenie oczekiwanych rezultatów); 3)  opracowanie i rozwój dokumentacji testowej poprzez przygotowanie przypadków testowych i scenariuszy w oparciu o wymagania biznesowe, analizę systemu; 4)  przygotowanie danych do testowania; 5)  zgłaszanie błędów i incydentów w celu poprawy przez programistów; 6)  przeprowadzanie ponownych testów poprawionych błędów; 7)  rejestrowanie i raportowanie wyników testów; 8)  analizowanie dokumentacji biznesowej, projektowej w celu zrozumienia założeń działania systemu; 9)  zdefiniowanie zakresu ręcznych testów dla nowych funkcjonalności systemu informatycznego.   Wnioskodawca nie jest programistą. Usługa nie obejmuje takich czynności jak: pisanie, modyfikowanie, projektowanie, tworzenie oprogramowania, ani ustalanie wymagań sprzętowych.   Narzędzia wykorzystywane do wykonania usługi. Celem wykonywania powyższych czynności wykorzystywane są następujące narzędzia: 1)  komputer, 2)  smartfon z systemem (…), 3)  smartfon i tablet z systemem (…).   Do zarządzania testami ręcznymi oprogramowania, a jednocześnie zatem do wykonania usługi, używane są następujące aplikacje: (…). Poszczególne aplikacje są wykorzystywane w następujący sposób: 1.  (…) - wykorzystywana jest do zgłaszania i śledzenia błędów w oprogramowaniu. W aplikacji tej rejestruje się defekty i monitoruje ich status, komunikując się z nabywcą usługi. 2.  (…) - wykorzystywana jest do dokumentowania przebiegu testów, w tym tworzenia raportów z testowania. 3.   (…) - wykorzystywana jest do zarządzania testami i do śledzenia postępu testów. 4.  (…) - wykorzystywana jest do tworzenia zrzutów ekranu (ang. „screenshots”) celem dokumentowania błędów. 5.  (…) - wykorzystywana jest do testowania aplikacji mobilnych na urządzeniach z systemem (…), sprawdzania ich funkcjonalności, identyfikowania błędów. 6.  (…) - wykorzystywana jest do testowania aplikacji mobilnych na urządzeniach z systemem (…), sprawdzania ich funkcjonalności, identyfikowania błędów.   Do wykonania usługi wykorzystywane są wszystkie wyżej wymienione aplikacje celem testowania jej działania na rożnych systemach.   Sposób kalkulacji wynagrodzenia. Cena usługi jest kalkulowana według stawki za 1 godzinę pracy.   Cel usługi dla nabywcy. W ramach usługi Wnioskodawca nie tworzy żadnego oprogramowania. Wnioskodawca nie jest twórcą ani artystą. Wnioskodawca nie będzie wynagradzany w formie honorariów, ani nie będzie przekazywał żadnych licencji. Wnioskodawca testuje oprogramowanie stworzone przez inny podmiot.   Celem Usługi Wnioskodawcy jest wykrywanie błędów w działaniu oprogramowania i przekazanie informacji o działaniu oprogramowania, które to informacje nabywca usługi wykorzysta celem udoskonalenia oprogramowania. W ramach usługi Wnioskodawca wskazuje na usterki w oprogramowaniu i pomaga w usuwaniu usterek. Nabywca usługi tworzy oprogramowanie działające na systemach – (…), wobec czego oczekuje od Wnioskodawcy sprawdzenia działania oprogramowania na obu tych systemach. Dzięki informacjom pozyskanym od Wnioskodawcy nabywca usługi będzie mógł poprawić jakość kodu oprogramowania celem zwiększenia jej stabilności i wydajności. Wnioskodawca nie dokonuje poprawek w oprogramowaniu - robi to nabywca usługi. Nabywca usługi jest zainteresowany wykonywaniem przez Wnioskodawcę wszystkich opisanych wyżej czynności łącznie. Wszystkie opisane czynności są niezbędne dla zrealizowania jednego celu oczekiwanego przez nabywcę usługi - otrzymania danych o defektach w oprogramowaniu.   Wykonując usługę Wnioskodawca tworzy dokumentację w postaci opisów, obrazów graficznych celem przekazania nabywcy usługi efektów przeprowadzonych testów.   W ocenie Wnioskodawcy usługa jest sklasyfikowana pod kodem PKWiU 62.02.30.0 Usługi pomocy technicznej w zakresie technologii informatycznych i sprzętu komputerowego. Usługa nie jest objęta obniżoną stawką VAT. Podlega opodatkowaniu stawką VAT 23%.   W piśmie z dnia 15 kwietnia 2025 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca wskazał m.in., że przedmiotem złożonego wniosku jest świadczenie, które Wnioskodawca będzie wykonywał w przyszłości, na które obecnie nie ma zawartej umowy. Wnioskodawca nie ma więc możliwości przekazania dokumentu wskazanego w wezwaniu w dniu wysłania niniejszej odpowiedzi, ani w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania. Wnioskodawca informuje zatem, iż z umowy, którą Wnioskodawca zawrze będą wynikać wykonywane czynności, takie jak wskazane we wniosku w pkt od 1 do 9 „Czynności składające się na świadczenie kompleksowe”. Sposób kalkulacji wynagrodzenia, jak również warunki, obowiązki stron również zostały ujęte we wniosku. Postanowienia takie jak opisane we wniosku Wnioskodawca zawrze w umowie z klientem. Użyty w treści wniosku czas teraźniejszy, np. „cena jest kalkulowana”, „nie tworzy żadnego oprogramowania”, itp. został użyty tylko w związku z przedstawieniem świadczenia (co jest przedmiotem wniosku – co Wnioskodawca wykonuje w ramach usługi będącej przedmiotem wniosku). Nie wykonuje jednak tego świadczenia obecnie i nie posiada zawartej umowy, ani innego podobnego dokumentu.   Podsumowując, przedmiotem wniosku jest świadczenie, które Wnioskodawca planuje realizować i nie posiada zawartej umowy na to świadczenie. Umowa zostanie zawarta zgodnie z przedstawionym opisem świadczenia, będącym przedmiotem wniosku.   Uzasadnienie sposobu zidentyfikowania świadczenia na potrzeby podatku od towarów i usług   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).   W świetle przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).   W treści przesłanego w dniu 6 marca 2025 r. formularza do wniosku WIS Wnioskodawca wskazał, że jego przedmiotem jest świadczenie kompleksowe. Ponadto, w części „Zakres wniosku” tego formularza, w pozycji „Liczba towarów lub usług, których dotyczy wniosek” wpisał liczbę 9.   Jak stanowi art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być: 1)    towar albo usługa, albo 2)    towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.   Biorąc pod uwagę zakres żądania Wnioskodawcy, należy w pierwszej kolejności ustalić charakter świadczenia realizowanego przez niego.   W kwestii związanej z oceną charakteru świadczenia realizowanego przez Wnioskodawcę, należy podkreślić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń (usług/towarów), świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.   Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej.   Natomiast aby móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną (kompleksową), powinna składać się ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na usługę złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element usługi kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia usługi pomocniczej jest zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi głównej bez usługi pomocniczej.   Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia usługi nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu usługi kompleksowej.   Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie nr C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.   W wyroku tym TSUE zauważył również, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia) nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, że w rzeczywistości mamy do czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej część.   Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że: -        w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku), -        w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).   Istotnym kryterium wpływającym na ocenę tego, czy w konkretnej sytuacji występuje świadczenie złożone, jest kryterium odrębności. Kryterium to opiera się na weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, nie występuje świadczenie złożone, lecz kilka odrębnych świadczeń, które powinny być dla celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od siebie. Takie stanowisko wywieść można z wyroku z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-527/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, w którym istotnie TSUE stanął na stanowisku, że w przypadku usług najmu oraz usług sprzątania części wspólnych budynków następują dwa odrębne świadczenia dla celów VAT. Swoje stanowisko TSUE oparł na tym, że usługi sprzątania części wspólnych budynku mogą być świadczone na różnych zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego się przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.   Podsumowując zatem powyższe, świadczenie złożone ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić, tak że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia.   Z opisu sprawy wynika, że usługa, którą świadczyć będzie Wnioskodawca składać się będzie z następujących czynności: 1)  przygotowanie i wykonanie ręcznych testów oprogramowania; 2)  zdefiniowanie wymagań testowych (określenie co musi być przetestowane, w jakich warunkach, ustalenie oczekiwanych rezultatów); 3)  opracowanie i rozwój dokumentacji testowej poprzez przygotowanie przypadków testowych i scenariuszy w oparciu o wymagania biznesowe, analizę systemu; 4)  przygotowanie danych do testowania; 5)  zgłaszanie błędów i incydentów w celu poprawy przez programistów; 6)  przeprowadzanie ponownych testów poprawionych błędów; 7)  rejestrowanie i raportowanie wyników testów; 8)  analizowanie dokumentacji biznesowej, projektowej w celu zrozumienia założeń działania systemu; 9)  zdefiniowanie zakresu ręcznych testów dla nowych funkcjonalności systemu informatycznego.   Celem testowania oprogramowania Wnioskodawca wykorzystywać będzie różne aplikacje, które umożliwią Wnioskodawcy: zgłaszanie i śledzenie błędów w oprogramowaniu, dokumentowanie przebiegu testów, w tym tworzenie raportów z testowania, zarządzanie testami i śledzenie postępu testów, tworzenie zrzutów ekranu celem dokumentowania błędów, testowanie aplikacji mobilnych na urządzeniach z systemem (…), sprawdzanie ich funkcjonalności, identyfikowanie błędów oraz testowanie aplikacji mobilnych na urządzeniach z systemem (…), sprawdzanie ich funkcjonalności i identyfikowanie błędów.   Wskazane czynności prowadzić będą do zrealizowania celu jakim jest wykrycie przez Wnioskodawcę błędów w działaniu oprogramowania i przekazanie informacji o działaniu oprogramowania nabywcy usługi. Wnioskodawca będzie zatem wskazywać na usterki w oprogramowaniu i pomagać w ich usuwaniu. Tworzyć będzie przy tym dokumentację w postaci opisów, obrazów graficznych celem przekazania nabywcy usługi efektów przeprowadzonych testów. Nabywca usługi oczekiwać będzie od Wnioskodawcy sprawdzenia oprogramowania na systemach (…), w oparciu o które tworzy to oprogramowanie. Nabywca usługi będzie zainteresowany wykonaniem przez Wnioskodawcę wszystkich opisanych czynności łącznie. Są one bowiem niezbędne dla zrealizowania jednego celu oczekiwanego przez nabywcę usługi – otrzymania danych o defektach w oprogramowaniu.   Odnosząc się do powyższego wyjaśnić należy, że w sytuacji, gdy w ramach jednego świadczenia elementy składające się na to świadczenie mogą być wykonywane odrębnie właściwa jest analiza pod kątem kompleksowości świadczenia. Natomiast, gdy czynności mogą być wykonywane wyłącznie razem i są etapami jednej usługi, nie będą podlegały analizie w zakresie kompleksowości.   W analizowanej sprawie usługobiorca w ramach uzyskania od Wnioskodawcy - po przeprowadzonych testach (...) oprogramowania - informacji o błędach w jego działaniu, otrzyma jedno świadczenie, na które składa się kilka nierozerwalnie związanych ze sobą elementów, dostępnych w ramach dokonanego zakupu.   Z przedstawionego zagadnienia nie wynika, aby Wnioskodawca mógł odrębnie wykonywać ww. czynności. Z powyższego wynika zatem, że wskazane przez Wnioskodawcę elementy nie mogą być przedmiotem niezależnej sprzedaży, a to oznacza, że wykonywane czynności razem stanowić będą jedną pojedynczą usługę i w równym stopniu się na nią będą składać.   W efekcie usługę – testowanie (...) oprogramowania należy, w kontekście art. 42b ust. 5 ustawy, traktować jako jedną usługę (o której mowa w pkt 1 ww. przepisu).   Uzasadnienie klasyfikacji usługi   Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.   Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676, z późn. zm.).   Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.   Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).   Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: -        niniejszych zasad metodycznych, -        uwag do poszczególnych sekcji, -        schematu klasyfikacji.   Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje: -        symbole grupowań, -        nazwy grupowań.   Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.   W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego: -        grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny, -        usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter, -        usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.   Zgodnie z tytułem Sekcji J Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, sekcja ta obejmuje „USŁUGI W ZAKRESIE INFORMACJI I KOMUNIKACJI”.   Zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) sekcja J obejmuje: -         usługi związane z działalnością wydawniczą, włącznie z publikowaniem oprogramowania, -         usługi związane z produkcją filmów i nagrań dźwiękowych, -         usługi związane z działalnością radiofoniczną i telewizyjną, -         usługi telekomunikacyjne, -         usługi związane z oprogramowaniem i doradztwem w zakresie informatyki oraz usługi powiązane, -         usługi w zakresie informacji.   Sekcja ta nie obejmuje: -         sprzedaży detalicznej nagrań dźwiękowych i audiowizualnych, obcej produkcji, sklasyfikowanej w 47.00.64.0, -         usług związanych z wykonywaniem zdjęć i slajdów, sklasyfikowanych w 74.20, -         usług fotoreporterów, sklasyfikowanych w 74.20.2, -         wypożyczania płyt CD i DVD oraz taśm z utworami muzycznymi, sklasyfikowanego w 77.22.10.0, -         wynajmu studia nagrań lub sprzętu do nagrywania dźwięku, bez obsługi, sklasyfikowanego w 77.39.19.0, -         usług niezależnych dziennikarzy, sklasyfikowanych w 90.03.11.0, -         usług związanych z grami losowymi w trybie on-line, sklasyfikowanych w 92.00.14.0.   W sekcji tej zawarty jest m.in. dział 62 „USŁUGI ZWIĄZANE Z OPROGRAMOWANIEM I DORADZTWEM W ZAKRESIE INFORMATYKI I USŁUGI POWIĄZANE”, który obejmuje: -         dostarczanie ekspertyz w zakresie technologii informatycznych, -         pisanie, modyfikowanie, badanie i wspomaganie oprogramowania, -         planowanie i projektowanie systemów komputerowych, które łączą sprzęt komputerowy, oprogramowanie i sprzęt komunikacyjny, -         zarządzanie i obsługa systemów komputerowych i/lub urządzeń przetwarzania danych należących do klienta w miejscu ich zainstalowania, -         pozostałe profesjonalne i techniczne usługi związane z informatyką.   Uwzględniając powyższe, usługa będąca przedmiotem analizy spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 62 „USŁUGI ZWIĄZANE Z OPROGRAMOWANIEM I DORADZTWEM W ZAKRESIE INFORMATYKI I USŁUGI POWIĄZANE”.   Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.   Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług   W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Stosownie do art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%.   Usługa będąca przedmiotem wniosku mieści się w grupie PKWiU 62 „USŁUGI ZWIĄZANE Z OPROGRAMOWANIEM I DORADZTWEM W ZAKRESIE INFORMATYKI I USŁUGI POWIĄZANE”. Usługa ta nie została wymieniona jako usługa, dla której ustawodawca w ustawie oraz w aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, przewidział obniżoną stawkę podatku. Zatem, właściwą stawką dla opodatkowania przedmiotowej usługi jest stawka podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy.   Informacje dodatkowe   Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.   Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.   Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: -        podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), -        usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).   Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).   WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)    następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)    wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 -        w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).   WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: -        klasyfikacja usługi, lub -        stawka podatku właściwa dla usługi lub -        podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami. Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).   Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową.   POUCZENIE   Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej - służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.   Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.   Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).