0112-KDSL2-1.440.14.2021.2.AP

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS) Na podstawie art. 13 § 2a pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową i art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 13 stycznia 2021 r. (data wpływu 15 stycznia 2021 r.), uzupełnionego pismami z dnia 5 marca 2021 r. (data wpływu 16 marca 2021 r.) oraz z dnia 6 kwietnia 2021 r. (data wpływu 13 kwietnia 2021 r.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową. Przedmiot wniosku: usługa (świadczenie kompleksowe) – wymiana opon w samochodach osobowych wraz z dostawą tych opon Opis usługi: Świadczenie polega na dostawie przez Wnioskodawcę wybranych przez klienta opon oraz czynności wymiany tych opon w samochodzie należącym do klienta. Proces wymiany opon wraz z ich zakupem wygląda następująco: klient zamawia opony u Wnioskodawcy poprzez jego stronę internetową, telefonicznie lub w serwisie Wnioskodawcy. Wnioskodawca zamawia wybrane przez klienta opony. Po uzgodnieniu terminu Wnioskodawca wymienia opony w samochodzie klienta w ramach prowadzonego serwisu. Co do zasady cena świadczenia jest skalkulowana w oparciu o całe świadczenie, jednak zależy od rodzaju opon wybranych przez klienta. Wnioskodawca wskazał ponadto, że wszystkie elementy kompleksowej usługi składają się na jeden cel - klient przyjeżdża do serwisu Wnioskodawcy i chce - po zrealizowaniu usługi - wyjechać ze zmienionymi w pojeździe oponami. Cel w tym wypadku jest oczywisty, kompleksowa wymiana opon w pojeździe wraz z ich dostawą. Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 45 Stawka podatku od towarów i usług: 23% Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług UZASADNIENIE W dniu 15 stycznia 2021 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. świadczenia według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 16 marca 2021 r. o określenie przedmiotu wniosku oraz brakującą opłatę oraz w dniu 13 kwietnia 2021 r. o doprecyzowanie opisu świadczenia. W treści wniosku oraz jego uzupełnieniu (przysłanym w dniu 16 marca 2021 r.) ostatecznie przedstawiono następujący szczegółowy opis świadczenia. Wniosek dotyczy ostatecznie kompleksowej usługi w postaci: dostawy wybranych przez klienta opon oraz usługi wymiany opon w serwisach należących do Wnioskodawcy. Proces wymiany opon wraz z ich zakupem wygląda następująco: Klient zamawia opony u Wnioskodawcy poprzez jego stronę internetową (…), telefonicznie lub w serwisie Wnioskodawcy. Także możliwość rezerwacji terminu na wymianę opon możliwa jest w zakładce: System rezerwacji stanowisk wymiany opon, telefonicznie lub bezpośrednio w serwisie Wnioskodawcy - u konsultanta w serwisie Wnioskodawcy. Wnioskodawca zamawia opony - wybrane przez klienta - bezpośrednio u producenta, za pośrednictwem aplikacji B2B lub, w przypadku braku odpowiednich opon u producenta, Wnioskodawca zamawia je na stronie internetowej (…). Po uzgodnieniu terminu Wnioskodawca wymienia opony w samochodzie klienta w ramach prowadzonego serwisu. Wymiana opon następuje na podstawie zlecenia dokonanego odpowiednio: za pośrednictwem strony internetowej wskazanej w pkt 1) powyżej lub ustnie. Natomiast w dniu 13 kwietnia 2021 r. Wnioskodawca doprecyzował opis świadczenia udzielając następujących odpowiedzi na poniższe pytania: Wskazanie i szczegółowe opisanie wszystkich czynności składających się na usługę wymiany opon.Odp.Kompleksowa usługa w postaci dostawy i wymiany opon na rzecz klientów Wnioskodawcy odbywa się w następujący sposób: Klient zamawia opony u Wnioskodawcy poprzez jego stronę internetową (…), telefonicznie lub w serwisie Wnioskodawcy. Także możliwość rezerwacji terminu na wymianę opon możliwa jest w zakładce: System rezerwacji stanowisk wymiany opon, telefonicznie lub bezpośrednio w serwisie Wnioskodawcy - u konsultanta w serwisie Wnioskodawcy. Wnioskodawca zamawia opony - wybrane przez klienta – bezpośrednio u producenta, za pośrednictwem aplikacji (…) lub, w przypadku braku odpowiednich opon u producenta. Wnioskodawca zamawia je na stronie internetowej (…). Klient nie uczestniczy bezpośrednio w procesie opon, robi to Wnioskodawca. Po uzgodnieniu terminu. Wnioskodawca wymienia opony w samochodzie klienta w ramach prowadzonego serwisu. Wymiana opon następuje na podstawie zlecenia dokonanego odpowiednio: za pośrednictwem strony internetowej wskazanej w pkt 1) powyżej lub ustnie. Po wymianie opon w pojeździe, klient odbiera samochód w serwisie Wnioskodawcy. Są to wszystkie czynności składające się na kompleksową usługę objętą wnioskiem. W jakiego rodzaju pojazdach (w samochodach osobowych czy ciężarowych) wymieniane są opony? Należy wskazać jednoznacznie.Odp.Wniosek dotyczy samochodów osobowych. Czy wykonywane w ramach przedmiotowego świadczenia czynności (dostawa opon oraz usługa ich wymiany) są ze sobą tak ściśle powiązane, że w aspekcie gospodarczym tworzą obiektywnie jedną całość sprzedawaną nierozłącznie?Odp.Należy wskazać, że opisane we wniosku czynności składające się na kompleksową usługę, takie jak dostawa opon oraz ich wymiana w pojazdach klientów Wnioskodawcy, są ściśle powiązane ze sobą. W ramach trybu opisanego w pkt 1 klient Wnioskodawcy wybiera opony, a następnie w umówionym terminie zostawia pojazd w celu wymiany opon. Dla klienta Wnioskodawcy jest to jedna kompleksowa usługa. Czy wykonywane w ramach świadczenia czynności z punktu widzenia nabywcy (klienta) tworzą jedną całość i jest on zainteresowany nabyciem od Wnioskodawcy jednego (złożonego) świadczenia, czy też kilku poszczególnych odrębnych czynności?Odp.Jak wskazano powyżej, dla klienta Wnioskodawcy jest to jedna, kompleksowa usługa. Jaki jest stosunek ceny dostarczanych towarów (opon) do czynności wymiany opon wykonywanej w ramach świadczenia będącego przedmiotem wniosku?Odp.Trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ zależy to od ceny opon, które mieszczą się w przedziale od 150,00 PLN do 2.000,00 PLN brutto. Cena wymiany jednej opony to kwota od 25PLN do 75 PLN brutto w zależności od pojazdu. Jak skalkulowane jest wynagrodzenie za wykonywane świadczenie? Czy cena obejmuje całość świadczenia, czy możliwe jest uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia (odrębnie za dostawę opon i odrębnie za usługę ich wymiany)?Odp.Co do zasady, cena jest skalkulowana w oparciu o całe świadczenie, jednak zależy od rodzajów opon wybranych przez klienta Wnioskodawcy. Czy poszczególne wykonywane przez Wnioskodawcę czynności prowadzą do realizacji określonego celu (jeśli tak, to należy wskazać ten cel) oraz czy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne do osiągnięcia tego celu?Odp.W oparciu o złożony wniosek (tj. dostawę opon i ich wymianę), należy stwierdzić, że wszystkie elementy kompleksowej usługi składają się na jeden cel - klient przyjeżdża do serwisu Wnioskodawcy i chce - po zrealizowaniu usługi - wyjechać ze zmienionymi w pojeździe oponami. Cel w tym wypadku jest oczywisty, kompleksowa wymiana opon w pojeździe wraz z ich dostawą. Ponadto Wnioskodawca wskazał, że na wykonanie kompleksowej usługi nie jest zawierana pisemna umowa. Zlecenie jest przyjmowane ustnie, lub w sposób wskazany w pkt 1 powyżej. (…) Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi) Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej. Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego. Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96 stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”. Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że: w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen, Trybunał wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku), w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP Trybunał wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku). Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38). Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia. W przypadku świadczeń kompleksowych o tym, czy świadczenie jest dostawą towarów, czy usługą powinien przesądzić element, który w ramach całego świadczenia ma charakter dominujący (zob. np. wyroki TSUE: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94, Faaborg – Gelting Linien; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C 349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien). Jeżeli elementem dominującym w ramach danej transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, natomiast pozostałe czynności będą miały charakter pomocniczy lub uboczny wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji będą inne czynności to mimo, że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług. W opisie sprawy Wnioskodawca wskazał, że klient zamawia opony poprzez jego stronę internetową, telefonicznie lub w serwisie Wnioskodawcy. Ponadto dokonuje rezerwacji terminu na wymianę opon. Następnie Wnioskodawca dokonuje zakupu opon. W dalszej kolejności po uzgodnieniu terminu, Wnioskodawca wymienia opony w samochodzie osobowym klienta w ramach prowadzonego serwisu. Co do zasady cena świadczenia jest skalkulowana w oparciu o całe świadczenie, jednak zależy od rodzaju opon wybranych przez klienta. W opinii Wnioskodawcy czynności składające się na przedmiotowe świadczenie są ściśle powiązane ze sobą. Dodatkowo Wnioskodawca wskazał, że dla klienta jest to jedna, kompleksowa usługa. Jak wskazał Zainteresowany wszystkie elementy kompleksowej usługi składają się na jeden cel - klient przyjeżdża do serwisu Wnioskodawcy i chce - po zrealizowaniu usługi - wyjechać ze zmienionymi w pojeździe oponami. Cel w tym wypadku jest oczywisty - kompleksowa wymiana opon w pojeździe wraz z ich dostawą. Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności sprawy należy stwierdzić, że czynności opisane we wniosku, podejmowane przez Wnioskodawcę, mają charakter kompleksowy i zmierzają do realizacji jednego zadania – wymiany opon w samochodzie klienta uprzednio zakupionych przez Wnioskodawcę. Zatem świadczenie wykonane przez Wnioskodawcę na rzecz klienta stanowi świadczenie kompleksowe. Jak wskazał Wnioskodawca, celem przedmiotowego świadczenia jest kompleksowa wymiana opon w pojeździe klienta wraz z ich dostawą. Natomiast aby móc go zrealizować w sposób prawidłowy i zgodny z zamówieniem, musi towarzyszyć mu szereg różnych innych czynności, które łącznie składają się na całościową usługę, której wykonanie będzie oznaczało realizację przedmiotu zlecenia. W analizowanym przypadku nie zachodzą przesłanki do podziału świadczeń realizowanych przez Wnioskodawcę na rzecz klienta na poszczególne czynności. Podział taki byłby sztuczny i nieuzasadniony. Opisane we wniosku czynności polegające na zamówieniu opon dla klienta oraz ich wymianie w samochodzie klienta stanowią funkcjonalną całość, prowadzącą do realizacji przedmiotu zamówienia. W przedmiotowej sprawie klient zainteresowany jest odbiorem samochodu ze zmienionymi oponami, czyli zakupem świadczenia jako całości, a nie każdej z poszczególnych czynności odrębnie. Co do zasady cena świadczenia jest skalkulowana w oparciu o całe świadczenie, jednak zależy od rodzaju opon wybranych przez klienta. Czynność polegająca na dostawie przez Wnioskodawcę opon na rzecz klienta nie jest celem samym w sobie i nie ma charakteru samoistnego, lecz jest elementem usługi kompleksowej i obiektywnie wraz z wymianą opon tworzy jedno świadczenie – usługę wymiany opon w samochodzie osobowym klienta. Zatem, z uwagi na charakter i efekt końcowy wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności w analizowanej sprawie dominujące znaczenie ma wymiana opon w samochodzie klienta, natomiast dostawa opon stanowi element składowy (czynność pomocniczą). Nabywca świadczenia nie jest zainteresowany nabyciem samych opon. Przedmiotem zainteresowania klienta jest możliwość wyjechania z serwisu ze zmienionymi oponami. Zatem świadczenie realizowane przez Wnioskodawcę na rzecz klienta należy traktować jako świadczenie kompleksowe. Jednocześnie, za świadczenie główne (czynność dominującą) należy uznać usługę wymiany opon w samochodzie klienta, zaś dostawę tychże opon za świadczenie pomocnicze względem świadczenia głównego, realizowane wyłącznie w celu umożliwienia realizacji ww. usługi. W związku z powyższym, w dalszej części decyzji tutejszy Organ określi stawkę podatku/klasyfikację dla usługi (elementu dominującego). Uzasadnienie klasyfikacji usługi Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych. Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676, z późn. zm.). Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu. Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3). Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: niniejszych zasad metodycznych, uwag do poszczególnych sekcji, schematu klasyfikacji. Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje: symbole grupowań, nazwy grupowań. Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę. W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego: grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny, usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter, usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze. Zgodnie z tytułem Sekcji G Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja ta obejmuje „HANDEL HURTOWY I DETALICZNY. NAPRAWA POJAZDÓW SAMOCHODOWYCH, WŁĄCZAJĄC MOTOCYKLE”. Sekcja ta obejmuje: sprzedaż hurtową i detaliczną pojazdów samochodowych, w tym motocykli, naprawy pojazdów samochodowych, włączając motocykle, sprzedaż hurtową (tj. sprzedaż niewymagającą przetwarzania) nowych i używanych towarów, usługi pośrednictwa w sprzedaży hurtowej, sprzedaż detaliczną (tj. sprzedaż niewymagającą przetwarzania) nowych i używanych artykułów użytku osobistego i artykułów gospodarstwa domowego prowadzoną przez sklepy, domy towarowe, domy sprzedaży wysyłkowej, na straganach, przez domokrążców i akwizytorów, Internet, spółdzielnie konsumenckie, domy aukcyjne itp. Sekcja ta nie obejmuje: usług związanych z bieżnikowaniem i regeneracją opon, sklasyfikowanych w 22.11, sprzedaży żywności i napojów do konsumpcji na miejscu i sprzedaży żywności na wynos, sklasyfikowanej w odpowiednich podklasach działu 56, usług lombardów w zakresie udzielania pożyczek pod zastaw ruchomości, sklasyfikowanych w 64.92.19.0, wynajmu motocykli, sklasyfikowanego w 77.39.13.0. W sekcji tej zawarty jest m.in. dział 45 „SPRZEDAŻ HURTOWA I DETALICZNA POJAZDÓW SAMOCHODOWYCH; USŁUGI NAPRAWY POJAZDÓW SAMOCHODOWYCH”, który obejmuje: sprzedaż hurtową i detaliczną pojazdów samochodowych, nowych i używanych, naprawy i konserwację pojazdów samochodowych, włączając motocykle, sprzedaż hurtową i detaliczną części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, włączając motocykle, usługi agentów komisowych zaangażowanych w sprzedaż hurtową i detaliczną pojazdów samochodowych, hurtową sprzedaż aukcyjną pojazdów samochodowych, włączając motocykle, hurtową sprzedaż pojazdów samochodowych za pośrednictwem Internetu, mycie, polerowanie pojazdów samochodowych, włączając motocykle itp. W dziale tym zawiera się klasa 45.20 „USŁUGI KONSERWACJI I NAPRAWY POJAZDÓW SAMOCHODOWYCH, Z WYŁĄCZENIEM MOTOCYKLI”. Klasa ta obejmuje: naprawy, konserwację i przebudowę pojazdów samochodowych (z wyłączeniem motocykli), takie jak: mycie, polerowanie, lakierowanie i malowanie, naprawy mechaniczne, elektryczne, elektronicznych systemów wtryskowych, naprawy nadwozia, naprawy części, naprawy szyb i okien, naprawy siedzeń samochodowych, przeglądy naprawy opon i dętek, zakładanie lub wymiana, wykonywanie zabiegów antykorozyjnych w pojazdach samochodowych, z wyłączeniem motocykli, instalowanie części i akcesoriów w pojazdach samochodowych (niebędące częścią procesu produkcji), z wyłączeniem motocykli. Klasa ta nie obejmuje: bieżnikowania i regeneracji opon, sklasyfikowanego w 22.11, konserwacji i naprawy motocykli, sklasyfikowanych w 45.40.50.0, usług w zakresie pomocy drogowej, sklasyfikowanych w 52.21.25.0, wykonywania badań silników, pojazdów samochodowych itp., sklasyfikowanego w 71.20.1. Uwzględniając powyższe, przedmiotowa usługa, spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 45 „SPRZEDAŻ HURTOWA I DETALICZNA POJAZDÓW SAMOCHODOWYCH; USŁUGI NAPRAWY POJAZDÓW SAMOCHODOWYCH”. Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad. Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Przy czym, w świetle art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Stosownie do art. 146aa ust. 1a ustawy, jeżeli w roku następującym po roku, dla którego osiągnięte zostały wartości, o których mowa w ust. 1, zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 112d ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, stosowanie stawek, o których mowa w ust. 1, przedłuża się do końca roku następującego po roku, w którym: kwota wydatków jest obliczana zgodnie z art. 112aa ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w związku ze spełnieniem warunków, o których mowa w art. 112d ust. 4 tej ustawy, oraz wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%. Zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług opisana we wniosku usługa zaklasyfikowana jest do działu PKWiU 45 „SPRZEDAŻ HURTOWA I DETALICZNA POJAZDÓW SAMOCHODOWYCH; USŁUGI NAPRAWY POJAZDÓW SAMOCHODOWYCH”. Przepisy ustawy nie przewidują możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku od towarów i usług dla usług sklasyfikowanych do działu 45 Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU). W związku z powyższym, ponieważ przedmiotowa usługa mieści się w dziale 45 Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) właściwą stawką dla jej opodatkowania jest stawka podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy. Informacje dodatkowe Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała. Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczenia kompleksowego tożsamego pod każdym względem ze świadczeniem kompleksowym będącym przedmiotem niniejszej decyzji. Niniejsza WIS wiąże organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostało wykonane po dniu, w którym WIS została doręczona (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), świadczenie kompleksowe, będące przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy). Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia jej wydania (art. 42ha ustawy), przy czym wygasa ona z mocy prawa przed upływem tego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług odnoszących się do świadczenia kompleksowego, będącego przedmiotem tej WIS, w wyniku której WIS staje się niezgodna z tymi przepisami. Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, w wyniku których stała się z nimi niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy). Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej. POUCZENIE Od niniejszej decyzji, stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43 300 Bielsko-Biała, lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku wnoszenia odwołania w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).