0112-KDSL2-1.440.601.2024.4.SG

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)   Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 22 października 2024 r. (data wpływu 22 października 2024 r.), uzupełnionego pismami z dnia: 23 grudnia 2024 r. (data wpływu 23 grudnia 2024 r.) oraz 20 stycznia 2025 r. (data wpływu 20 stycznia 2025 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.   Przedmiot wniosku: usługa – zaprojektowanie i wykonanie stroju reklamowego będącego personifikacją (…) wraz z przeniesieniem autorskich praw majątkowych   Opis usługi: Wnioskodawca w ramach swojej działalności projektuje i wytwarza kostiumy reklamowe. Kostiumy te wykorzystywane są w branży reklamowej przy reklamach komercyjnych. Wnioskodawca zaprojektował, a następnie uszył kostium będący personifikacją (…). W pierwszej fazie współpracy z klientem (Nabywcą), Wnioskodawca otrzymuje ogólne wskazówki dotyczące oczekiwań klienta co do wyglądu oraz kształtu ww. kostiumu. Na tej podstawie, wykorzystując własną inwencję twórczą, projektuje indywidualny i oryginalny kostium. Początkowo projekt ma formę szkicu oraz grafiki komputerowej, a następnie po akceptacji projektu przez klienta, Wnioskodawca przystępuje do realizacji zamówienia poprzez uszycie fizycznego stroju. Samym szyciem zajmują się jego pracownicy, jednakże nie wprowadzają oni żadnych zmian do stworzonego przez Wnioskodawcę projektu. Obróbka graficzna, jak i sam dobór barw oraz kształtów dokonany został przez Wnioskodawcę samodzielnie i według własnego pomysłu. To od niego zależy finalny efekt zamówienia, które złożył klient. Projekt jest w całości, tylko i wyłącznie dziełem twórczej działalności Wnioskodawcy, który odznacza się oryginalnym, twórczym charakterem. Polega on na stworzeniu niepowtarzalnego, nowatorskiego, nieszablonowego, indywidualnego i dopasowanego projektu kostiumu. Projekt nie jest produktem szablonowym ani często spotykanym, stanowi nowy wytwór intelektu i kreacji twórczej Wnioskodawcy i nie ma charakteru powtarzalnego. Wnioskodawca za usługi projektowania oraz szycia kostiumu otrzymuje honorarium, które stanowi wynagrodzenie za przeniesienie praw autorskich.   Rozstrzygnięcie: Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania   Stawka podatku od towarów i usług: 8%   Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy   Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług   UZASADNIENIE   W dniu 22 października 2024 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie WIS w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 23 grudnia 2024 r. o przesłanie umowy oraz w dniu 20 stycznia 2025 r. poprzez doprecyzowanie opisu sprawy.   W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi   Wnioskodawca zaprojektował, a następnie uszył kostium będący personifikacją (…). Wnioskodawca jest autorem projektu, który początkowo powstał w formie szkicu, a następnie grafiki komputerowej. W następnej fazie kostium został uszyty przez pracowników Wnioskodawcy, podkreślić należy jednak, że nie wprowadzają oni żadnych zmian do stworzonego przez Wnioskodawcę projektu. Obróbka graficzna, jak i sam dobór barw oraz kształtów dokonany został przez Wnioskodawcę samodzielnie i według własnego pomysłu. To od niego zależy finalny efekt zamówienia, które złożył klient. Wnioskodawca zaprojektował wskazany kostium jako twórca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1062). Kostium stworzony przez Wnioskodawcę stanowi utwór w rozumieniu przepisów ww. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wnioskodawca świadczy wymienione usługi projektowania oraz szycia kostiumu, za które otrzymuje wynagrodzenie w postaci honorarium, które stanowi wynagrodzenie za przeniesienie praw autorskich.   Na wstępie podkreślić należy, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (…). Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest tworzenie indywidualnych projektów kostiumów reklamowych. Na początku współpracy klient przekazuje Wnioskodawcy ogólne sugestie dotyczące wyglądu i formy planowanego kostiumu. Na podstawie tych wskazówek, Wnioskodawca, korzystając ze swojej wyobraźni i kreatywności, opracowuje unikalny i oryginalny projekt. Pierwsza wersja projektu powstaje w formie szkicu oraz wizualizacji komputerowej. Po zaakceptowaniu projektu przez klienta, Wnioskodawca przechodzi do realizacji zamówienia, czyli uszycia kostiumu. Szyciem zajmują się pracownicy Wnioskodawcy, jednak działają oni ściśle według zaakceptowanego projektu, nie wprowadzając żadnych zmian. Cały proces twórczy, od koncepcji po projekt, jest dziełem wyłącznie Wnioskodawcy. Każdy kostium stworzony przez Wnioskodawcę jest unikatowy i powstaje na podstawie zupełnie nowej koncepcji opracowanej przez twórcę (Wnioskodawcę). Oznacza to, że projektowanie nie opiera się na gotowych szablonach czy powielaniu wcześniejszych wzorów, ale na świeżych, oryginalnych pomysłach, które odpowiadają konkretnym oczekiwaniom klienta. Wnioskodawca, korzystając ze swojej kreatywności i doświadczenia, tworzy od podstaw każdy projekt, dbając o to, by był on dopasowany do indywidualnych potrzeb zleceniodawcy. W procesie tym szczególną rolę odgrywa inwencja twórcza, która pozwala na zaprojektowanie kostiumu nie tylko spełniającego wizualne oczekiwania, ale także wyróżniającego się oryginalnością i niepowtarzalnym charakterem. Każdy projekt odzwierciedla unikalną wizję artystyczną Wnioskodawcy, który na podstawie ogólnych wskazówek od klienta tworzy całkowicie nową formę i estetykę. Tym samym, każdy strój stanowi rezultat indywidualnego podejścia do projektu, z osobnym procesem projektowym, w którym wszystkie detale – od kształtu, przez kolory, aż po specyficzne ozdoby – są precyzyjnie dopracowane.   Ostateczny produkt jest więc nie tylko techniczną realizacją projektu, ale przede wszystkim wynikiem zaawansowanej pracy twórczej, która czyni każdy kostium dziełem wyjątkowym i w pełni odpowiadającym wizji Wnioskodawcy. Indywidualne podejście do każdego klienta, które opiera się na dostosowaniu do specyficznych potrzeb jego branży, jednocześnie zachowując nowatorskie podejście, pozwoliło Wnioskodawcy na stworzenie już przeszło (...) zupełnie różnych projektów.   W załączniku nr 3 do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, pod poz. 63 wskazano, bez względu na symbol PKWiU „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1231, z późn. zm.) wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”.   Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).   W szczególności, przedmiotem prawa autorskiego – w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – są utwory: 1)    wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe); 2)    plastyczne; 3)    fotograficzne; 4)    lutnicze; 5)    wzornictwa przemysłowego; 6)    architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne; 7)    muzyczne i słowno-muzyczne; 8)    sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne; 9)    audiowizualne (w tym filmowe).   Wnioskodawca w ramach swojej działalności projektuje i wytwarza kostiumy reklamowe. Kostiumy te wykorzystywane są w branży reklamowej przy reklamach komercyjnych. Prace Wnioskodawcy polegają najpierw na zaprojektowaniu kostiumu odpowiadającego potrzebom danego klienta, a następnie na szyciu zaprojektowanego wcześniej przez Wnioskodawcę kostiumu. W pierwszej fazie współpracy z klientem Wnioskodawca otrzymuje ogólne wskazówki dotyczące oczekiwań klienta co do wyglądu oraz kształtu danego kostiumu. Na tej podstawie Wnioskodawca, wykorzystując własną inwencję twórczą, projektuje indywidualny i oryginalny kostium. Początkowo projekt ma formę szkicu oraz grafiki komputerowej, a następnie po akceptacji projektu przez klienta, Wnioskodawca przystępuje do realizacji zamówienia poprzez uszycie fizycznego stroju. Samym szyciem zajmują się pracownicy Wnioskodawcy, podkreślić należy jednak, że nie wprowadzają oni żadnych zmian do stworzonego przez Wnioskodawcę projektu. Projekt jest w całości, tylko i wyłącznie dziełem twórczej działalności Wnioskodawcy.   W związku z powyższym wskazać należy, że prawo autorskie nie łączy w sposób bezwzględny praw autorskich z prawem własności. Przepis art. 52 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych odzwierciedla podstawową dla prawa autorskiego zasadę rozdzielności praw podmiotowych prawa cywilnego, mianowicie autorskiego prawa majątkowego do dobra niematerialnego, jakim jest utwór oraz prawa własności dobra materialnego, w którym ów utwór jest ucieleśniony. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że podmiot uprawniony z tytułu autorskich praw majątkowych może być równocześnie właścicielem rzeczy, która jest nośnikiem materialnym utworu oraz przeciwnie, właściciel egzemplarza utworu może nie posiadać autorskich praw majątkowych do utworu. Przepis ten ustanawia zasadę interpretacyjną umów przenoszących autorskie prawa majątkowe do utworu utrwalonego w materialnym nośniku oraz umów przenoszących prawo własności nośnika utworu prawa autorskiego. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, umowne przeniesienie prawa własności rzeczy (nośnika materialnego utworu) nie powoduje automatycznego przejścia autorskich praw majątkowych do utworu i odwrotnie. Dlatego też, nie można utożsamiać samego tylko uszycia stroju przez pracowników Wnioskodawcy zgodnie z jego projektem, z wytworzeniem utworu jakim jest tenże kostium. Fakt, że projektowane przez Wnioskodawcę kostiumy mogą stanowić utwór w rozumieniu prawa autorskiego potwierdza Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 28 stycznia 2019 r., sygn. V ACa 492/18, gdzie stwierdził on, że „Racje ma skarżący wywodząc, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał, że kostiumy zaprojektowane przez powoda są unikalne i stanowią samodzielne dzieło, czyniąc to przede wszystkim celem podkreślenia ich szczególnego znaczenia w zaprojektowanej przez powoda scenografii”. O fakcie, że jest to utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych decyduje również przede wszystkim to, że dzieła Wnioskodawcy są indywidualne i wyrażające się w formie plastycznej płaskiej jako projekt (rysunek, grafika), a następnie wizualnej przestrzennej jako gotowy produkt. Wyprodukowane przez Wnioskodawcę kostiumy stanowią indywidualne dzieła, Wnioskodawca nigdy nie korzysta z prac podwykonawców. Wszystkie projekty Wnioskodawcy są indywidualnym wyrażeniem jego twórczości. Każdy kostium pozostaje wynikiem indywidualnego pomysłu Wnioskodawcy i do każdego z nich Wnioskodawca przekazuje prawa autorskie. Wnioskodawca dobierając formę, fason i barwę przekazuje odbiorcy wizualny obraz, który tworzy w efekcie końcowym niepowtarzalny przekaz. Wnioskodawca podkreśla ponadto, że na każdym etapie jego działalności działa jako twórca i artysta. W momencie, w którym powstaje jego dzieło, a w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych utwór, następuje wyrażenie twórczości Wnioskodawcy, zarówno w kształcie, formie i barwie. Dzieła powstałe są niepowtarzalne i niemożliwe do uzyskania w proporcji 1:1 przez inną osobę, która otrzymałaby to zlecenie. W związku z powyższym, przejaw twórczości Wnioskodawcy jest indywidualny, niepowtarzalny w danym projekcie. Jednocześnie wskazać należy, że w myśl postanowień rozdziału 5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, autorskie prawa majątkowe do utworu mogą przejść na inne osoby na podstawie umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub na podstawie umowy o korzystanie z utworu, zwanej licencją.   W myśl art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej: 1)    autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy; 2)    nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej.   Wnioskodawca wskazuje, że zawiera on umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych w formie pisemnej, a umowa wskazuje na pola eksploatacji (art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych). Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”, zatem można wyjaśnić jego znaczenie posługując się Słownikiem Języka Polskiego (Słownik Współczesnego Języka Polskiego, Wydawnictwo Wilga, Warszawa 1996, str. 309), według którego „honorarium to wynagrodzenie za prace w wolnych zawodach”; ustawa ta nie definiuje także pojęcia „wolnego zawodu”. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie otrzymane z tytułu przeniesienia praw autorskich do utworu, nie stanowi wynagrodzenia za prace w wolnym zawodzie o charakterze honorarium, a wynagrodzenia za wykonaną prace nie można utożsamiać z zapłatą za usługę wykonaną w ramach działalności gospodarczej. W sytuacji więc, gdy usługi są wykonywane przez artystę/twórcę w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych i stanowią przedmiot autorskich praw majątkowych do utworu, które zgodnie z umową przechodzą na klienta, a wynagrodzenie za te prawa wypłacane jest artyście/twórcy w formie honorarium, to z uwagi na nierozerwalność powyższych czynności, tj. sprzedaży usługi oraz praw autorskich, świadczenie to będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 i ust. 1a oraz poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca uważa, że – podlega ona opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 i ust. 1a oraz poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.   Wniosek uzupełniono w dniu 23 grudnia 2024 r. o przesłanie „(…)”, z której wynikają m.in. następujące postanowienia: „(…)”.   Natomiast pismem z dnia 20 stycznia 2025 r. Wnioskodawca doprecyzował opis sprawy wskazując: 1.    Przedmiotowe świadczenie jakim jest zaprojektowanie, a następnie uszycie kostiumu będącego personifikacją (…) wykonywane jest na rzecz zewnętrznego podmiotu zamawiającego projekt kostiumu. Konkretnym zamawiającym jest (…). 2.    Oczekiwania nabywcy w odniesieniu do wykonywanego przez Wnioskodawcę świadczenia sprowadzają się do otrzymania od Wnioskodawcy oryginalnego projektu kostiumu reklamowego będącego personifikacją (…), który zostanie stworzony specjalnie dla niego. Zamawiający oczekuje otrzymania projektu kostiumu (…) w kolorze (...). Podkreślić należy, że poza kolorem kostiumu, Wnioskodawca ma pełną dowolność w zaprojektowaniu pozostałych szczegółów kostiumu. Obróbka graficzna, jak i sam dobór barw oraz kształtów, dokonany został przez Wnioskodawcę samodzielnie i według własnego pomysłu. To od niego zależy finalny efekt zamówienia, które złożył klient. Dodatkowo klient oczekuje, że poza projektem graficznym stroju, który stanowi utwór w rozumieniu przepisów prawno-autorskich, otrzyma również fizyczny nośnik tego utworu, jakim jest uszyty strój reklamowy. 3.    Autorski projekt kostiumu reklamowego będącego personifikacją (…) odznacza się oryginalnym, twórczym charakterem. Polega on na stworzeniu niepowtarzalnego, nowatorskiego, nieszablonowego, indywidualnego i dopasowanego projektu kostiumu. Projekt nie jest produktem szablonowym ani często spotykanym. Posiada szereg cech odróżniających go od innych, podobnych produktów, które świadczą o jego unikalności i nieszablonowości. Wnioskodawca w toku swojej działalności nie naśladuje, nie kopiuje ani nie powiela pomysłów czy rozwiązań opracowanych już wcześniej. Wnioskodawca, korzystając ze swojej wyobraźni i kreatywności, opracowuje unikalny i oryginalny projekt. Każdy kostium stworzony przez Wnioskodawcę jest unikatowy i powstaje na podstawie zupełnie nowej koncepcji opracowanej przez twórcę (Wnioskodawcę). Oznacza to, że projektowanie nie opiera się na gotowych szablonach czy powielaniu wcześniejszych wzorów, ale na świeżych, oryginalnych pomysłach, które odpowiadają konkretnym oczekiwaniom klienta. Wnioskodawca, korzystając ze swojej kreatywności i doświadczenia, tworzy od podstaw każdy projekt, dbając o to, by był on dopasowany do indywidualnych potrzeb zleceniodawcy. W procesie tym szczególną rolę odgrywa inwencja twórcza, która pozwala na zaprojektowanie kostiumu nie tylko spełniającego wizualne oczekiwania, ale także wyróżniającego się oryginalnością i niepowtarzalnym charakterem. Każdy projekt odzwierciedla unikalną wizję artystyczną Wnioskodawcy, który na podstawie ogólnych wskazówek od klienta tworzy całkowicie nową formę i estetykę. Tym samym, każdy strój stanowi rezultat indywidualnego podejścia do projektu, z osobnym procesem projektowym, w którym wszystkie detale – od kształtu, przez kolory, aż po specyficzne ozdoby – są precyzyjnie dopracowane. Ostateczny produkt jest więc nie tylko techniczną realizacją projektu, ale przede wszystkim wynikiem zaawansowanej pracy twórczej, która czyni każdy kostium dziełem wyjątkowym i w pełni odpowiadającym wizji Wnioskodawcy. 4.    Projekt kostiumu stanowi nowy wytwór intelektu i kreacji twórczej Wnioskodawcy i nie ma charakteru powtarzalnego. Projekt nie jest produktem szablonowym ani często spotykanym. Wnioskodawca nie korzysta z żadnych szablonów, a każdy wzór jest indywidualny i nie da się go spotkać w żadnych innych okolicznościach ani sytuacjach. Wnioskodawca podkreśla, że na każdym etapie jego działalności, działa jako twórca i artysta. W momencie, w którym powstaje jego dzieło, a w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (utwór), następuje wyrażenie twórczości Wnioskodawcy, zarówno w kształcie, formie i barwie. Dzieła powstałe są niepowtarzalne i niemożliwe do uzyskania w proporcji 1:1 przez inną osobę, która otrzymałaby to zlecenie. W związku z powyższym, przejaw twórczości Wnioskodawcy jest indywidualny, niepowtarzalny w danym projekcie. Cechy odróżniające strój wykonywany przez Wnioskodawcę od innych kostiumów to przede wszystkim kwestie wizualne. Sam wygląd projektu jest unikalny i znacznie odróżniający projekt Wnioskodawcy od podobnych produktów. Ponadto obróbka graficzna, jak i sam dobór barw oraz kształtów, dokonany został przez Wnioskodawcę samodzielnie i według własnego pomysłu, co odróżnia projekt od podobnych produktów. 5.    Projekt wykonywany przez Wnioskodawcę jest tak bardzo twórczy i posiada tyle cech wyróżniających, że statystycznie nie jest możliwe wykonanie takiego samego projektu przez inną osobę. Wnioskodawca ma ogromną swobodę w kształtowaniu ostatecznego kształtu/wizji projektu. Wnioskodawca podkreśla, że na każdym etapie jego działalności, działa jako twórca i artysta. W momencie, w którym powstaje jego dzieło, a w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (utwór), następuje wyrażenie twórczości Wnioskodawcy, zarówno w kształcie, formie i barwie. Dzieła powstałe są niepowtarzalne i niemożliwe do uzyskania w proporcji 1:1 przez inną osobę, która otrzymałaby to zlecenie. W związku z powyższym, przejaw twórczości Wnioskodawcy jest indywidualny, niepowtarzalny w danym projekcie.   Uzasadnienie klasyfikacji usługi   Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.   Natomiast stosownie do art. 42a ustawy wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej ,,WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1)  opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2)  klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a)  określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b)  stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3)  stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.   Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.   Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług   W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.   Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; 3)  stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4)  stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.   W załączniku nr 3 do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, pod poz. 63 wskazano, bez względu na symbol PKWiU „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1231) wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”.   Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 24, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).   W szczególności, przedmiotem prawa autorskiego – w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – są utwory: 1)  wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe); 2)  plastyczne; 3)  fotograficzne; 4)  lutnicze; 5)  wzornictwa przemysłowego; 6)  architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne; 7)  muzyczne i słowno-muzyczne; 8)  sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne; 9)  audiowizualne (w tym filmowe).   Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne, wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka. Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy: 1)  stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy); 2)  stanowić przejaw działalności twórczej; 3)  mieć indywidualny charakter.   O ile sens pierwszej z cech nie budzi wątpliwości, dwie pozostałe mają charakter ocenny. Jednakże stwierdzenie, że utwór to przejaw działalności twórczej uwypukla fakt, że utwór powinien stanowić rezultat działalności o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta, niekiedy określana przesłanką „oryginalności” utworu, kładzie nacisk na aspekt przedmiotowy, tj. odnoszący się do samego wytworu ludzkiego umysłu. Spełniona zostaje, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Nie może natomiast być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, który jest rutynowy, standardowy lub typowy. Podkreśla to konieczność łącznego traktowania obu z wymienionych w pkt 2 i pkt 3 cech. Sam „przejaw działalności twórczej” nie jest warunkiem wystarczającym do zakwalifikowania określonego wytworu jako przedmiotu prawa autorskiego. Konieczne jest, by wytwór taki miał indywidualny charakter, tzn. żeby cechował się indywidualnością. Muszą zatem charakteryzować go dostatecznie doniosłe różnice w porównaniu z uprzednio wytworzonymi produktami intelektualnymi.   Kryteria powyższe były precyzowane w orzecznictwie. Przykładowo w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2006 r., sygn. akt III CSK 40/05 stwierdzono, że „rezultat wysiłku intelektualnego nie może być rutynowy, standardowy i typowy. Nie może być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, któremu brak cech dostatecznie indywidualizujących, tj. odróżniających go od innych wytworów podobnego rodzaju i przeznaczenia”.   W innym orzeczeniu Sąd Najwyższy ocenił, że: „Proces tworzenia, w przeciwieństwie do pracy technicznej, polega na tym, że rezultat podejmowanego działania stanowi projekcję wyobraźni osoby, od której pochodzi, zmierzając do wypełniania tych elementów wykonywanego zadania, które nie są jedynie wynikiem zastosowania określonej wiedzy, sprawności, surowców, urządzeń bądź technologii. (…) Wymaganie nowości nie jest niezbędną cechą twórczości jako przejawu intelektualnej działalności człowieka. Utwór może być kompilacją wykorzystującą dane powszechnie dostępne pod warunkiem, że ich wybór, segregacja, sposób przedstawienia ma znamiona oryginalności” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2006 r., I CK 281/05).   Nie każde dzieło (utwór) spełnia przesłanki utworu w rozumieniu ww. ustawy. Dotyczy to w szczególności świadczenia będącego powieleniem innych prac, a więc niebędących rezultatem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, jak również prac typowych, zawierających powtarzalne, nieoryginalne rozwiązania. Świadczenia (utwory) takie nie podlegają ochronie autorsko-prawnej na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.   Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.   Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.   Odwołując się do pojęcia „twórcy” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wskazać należy, że twórcą w jej rozumieniu jest nie tylko jedyny twórca utworu, ale również osoby, które są współtwórcami stworzonego dzieła. Wykładnia systemowa zewnętrzna, oparta na zapisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych prowadzi do wniosku, że twórcą jest osoba fizyczna, która wykonała dany utwór sama lub z udziałem innych współtwórców.   Jak wynika z powołanych przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej, ustalony w jakiejkolwiek postaci. Przejawem działalności twórczej jest uzewnętrzniony rezultat działalności twórcy.   Jednocześnie wskazać należy, że w myśl postanowień rozdziału 5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, autorskie prawa majątkowe do utworu mogą przejść na inne osoby na podstawie umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub na podstawie umowy o korzystanie z utworu, zwanej licencją.   Według art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej: 1)  autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy; 2)  nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej.   Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione (art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).   Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”, zatem można wyjaśnić jego znaczenie posługując się Słownikiem Języka Polskiego (Słownik Współczesnego Języka Polskiego, Wydawnictwo Wilga, Warszawa 1996, str. 309), według którego „honorarium to wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach”; ustawa ta nie definiuje także pojęcia „wolnego zawodu”. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie otrzymane z tytułu udzielenia licencji do utworu, nie stanowi wynagrodzenia za pracę w wolnym zawodzie o charakterze honorarium, a wynagrodzenia za wykonaną pracę nie można utożsamiać z zapłatą za usługę wykonaną w ramach działalności gospodarczej.   Podsumowując, gdy usługi są wykonywane przez twórcę w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych i stanowią przedmiot autorskich praw majątkowych do utworu, a wynagrodzenie w formie honorarium odbywa się z przeniesieniem ww. praw, to z uwagi na nierozerwalność powyższych czynności, tj. sprzedaży usługi oraz praw autorskich, świadczenie to stanowi „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”, wymienione w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.   W powołanym wyżej art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych ustawodawca określił definicję utworu. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).   Z powyższego przepisu wynika, że dany wytwór ludzkiej działalności musi spełniać dwie cechy, aby mógł zostać uznany za utwór. Kryteriami tymi jest twórczość oraz indywidualny charakter.   Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Wnioskodawca w ramach swojej działalności projektuje i wytwarza kostiumy reklamowe. Wnioskodawca zaprojektował, a następnie uszył kostium będący personifikacją (…). W pierwszej fazie współpracy z klientem, Wnioskodawca otrzymuje ogólne wskazówki dotyczące oczekiwań klienta co do wyglądu oraz kształtu ww. kostiumu, w tym wskazanie fotografii, która była „materiałem wyjściowym” do stworzenia wizualizacji znalezionej przez Klienta w sieci. Na tej podstawie, wykorzystując własną inwencję twórczą, projektuje indywidualny i oryginalny kostium. Początkowo projekt ma formę szkicu oraz grafiki komputerowej, a następnie po akceptacji projektu przez klienta, Wnioskodawca przystępuje do realizacji zamówienia poprzez uszycie fizycznego stroju. Pomimo, że kostium w swoim kształcie zachowuje elementy charakterystyczne dla (…), a na rynku istnieją inne kostiumy „(…)”, to jednak przedmiotowy kostium ma cechy autorskiego kostiumu reklamowego. Kostium ten nosi cechy niepowtarzalności, nowatorskich rozwiązań, a ponadto jest nieszablonowy, indywidualny i dopasowany. Projekt nie jest produktem szablonowym ani często spotykanym, stanowi nowy wytwór intelektu i kreacji twórczej Wnioskodawcy i nie ma charakteru powtarzalnego. Posiada szereg cech odróżniających go od innych, podobnych produktów, które świadczą o jego unikalności i nieszablonowości. Wnioskodawca w toku swojej działalności nie naśladuje, nie kopiuje ani nie powiela pomysłów, czy rozwiązań opracowanych już wcześniej, nie korzysta z żadnych szablonów, a każdy wzór jest indywidualny i nie da się go spotkać w żadnych innych okolicznościach, ani sytuacjach. Projekt wykonywany przez Wnioskodawcę jest tak bardzo twórczy i posiada tyle cech wyróżniających, że statystycznie nie jest możliwe wykonanie takiego samego projektu przez inną osobę. Wnioskodawca ma ogromną swobodę w kształtowaniu ostatecznego kształtu/wizji projektu. To od niego zależy finalny efekt zamówienia, które złożył klient. Sam wygląd projektu jest unikalny i znacznie odróżniający projekt Wnioskodawcy od podobnych produktów. Przejawia się to w obróbce graficznej i kształcie, np. (…), rozwiązania konstrukcyjne kostiumu, (…) i samym doborze barw. Elementy te zostały samodzielnie dobrane przez Wnioskodawcę i według własnego pomysłu. Zatem zaprojektowany i wykonany strój reklamowy będący personifikacją (…), stanowiący przedmiot świadczonej przez Wnioskodawcę usługi, jest wynikiem samodzielnego działania twórczego, odróżniającego się od innych wcześniejszych rezultatów działań, jest niepowtarzalny i nacechowany indywidualnością. Stworzony projekt nie jest produktem szablonowym ze względu na to, że Wnioskodawca, korzystając ze swojej wyobraźni i kreatywności, opracowuje unikalny i oryginalny projekt. Dodatkowo, Wnioskodawca ma swobodę w kształtowaniu ostatecznego kształtu projektu. Podkreślić także należy, że Wnioskodawca samodzielnie i według własnego pomysłu dokonuje obróbki graficznej oraz sam dobiera barwy i ostateczny kształt stroju. Ponadto, w zawartej „(…)”, Wnioskodawca wskazał, że jest wyłącznym twórcą oryginalnego projektu kostiumu będącego personifikacją (…), opracowanego w sposób twórczy, unikalny i spełniającego wymogi utworu w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Co więcej, z ww. Umowy wynika również, że stworzony projekt, jako rezultat pracy Wnioskodawcy, stanowi przedmiot praw autorskich, w tym praw osobistych i majątkowych, przysługujących Wnioskodawcy, który posiada pełną swobodę w zakresie dysponowania tymi prawami. Umowa zawiera także zapis, iż Wnioskodawca przekazuje Nabywcy wszelką dokumentację wytworzoną w ramach lub w związku z wykonaniem Umowy o wykonanie projektu kostiumu oraz przenosi na Nabywcę autorskie prawa majątkowe oraz autorskie prawa pokrewne do projektu w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Ponadto, w Umowie wskazano, że Wnioskodawca zobowiązuje się do przekazania projektu maskotki będącej personifikacją (…), poprzez jego utrwalenie w postaci uszytego stroju i dostarczenie go Nabywcy. Z dokonanej analizy wynika, że zaprojektowany i wykonany przez Wnioskodawcę strój reklamowy będący personifikacją (…) jest efektem pracy angażującej wyobraźnię, niepowtarzalnym, niestandardowym, o twórczym charakterze. Wykorzystując zatem dostępne narzędzia i technologie w połączeniu z własną wizją artystyczną Wnioskodawca stworzył nowy wytwór intelektu – utwór. Zgodnie z umową, wynagrodzenie ma charakter ryczałtowy i stanowi honorarium za przeniesienie praw autorskich. Biorąc pod uwagę dokonaną wyżej analizę prowadzącą do wniosku, że zaprojektowany i wykonany przez Wnioskodawcę strój reklamowy będący personifikacją (…), stanowi utwór w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, oznaczenie ww. projektu w sposób pozwalający domniemywać, że Wnioskodawca jest jego twórcą, a wynagrodzenie za wykonanie projektu oraz przeniesienie autorskich praw majątkowych do niego stanowi honorarium – należy stwierdzić, że usługa ta podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.   Informacje dodatkowe   Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.   Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.   Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: -     podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), -     usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).   Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).   WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)    następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)    wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 -        w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).   WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: -     klasyfikacja usługi, lub -     stawka podatku właściwa dla usługi lub -     podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami.   Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).   Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111), zwanej dalej Ordynacją podatkową.   POUCZENIE   Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.   Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e- urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.   Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).