0112-KDSL2-1.440.611.2025.3.SG

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)   Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku Pani (…) z dnia 21 listopada 2025 r. (data wpływu 21 listopada 2025 r.), uzupełnionego pismem z dnia 20 grudnia 2025 r. (data wpływu 20 grudnia 2025 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.   Przedmiot wniosku: usługa – samodzielne zaprojektowanie przez Wnioskodawczynię tatuażu artystycznego i przeniesienie tatuażu na skórę klienta   Opis usługi: Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług tatuażu. Usługa wykonywania tatuażu artystycznego stanowi proces twórczy mający charakter sztuki wizualnej (body art) i jest realizowana w kilku etapach: -        Faza Projektowa (Twórczość Wstępna): Konsultacje, projektowanie autorskiego, unikalnego wzoru dostosowanego do anatomii i wizji klienta. W tej fazie powstaje oryginalne dzieło plastyczne/graficzne; -        Faza Wykonawcza (Realizacja Artystyczna): Wprowadzenie tuszu pod skórę przy użyciu zaawansowanych technik, co wymaga wysokich kwalifikacji plastycznych i manualnych. Tatuaż będący przedmiotem wniosku posiada unikalny, twórczy charakter i nie jest produktem szablonowym. Oryginalność natomiast przejawia się w indywidualnej kompozycji i kresce, które są charakterystyczne dla stylu artystycznego Wnioskodawczyni; autorskim doborze światłocienia, kolorystyki i detali, które nie wynikają z odtwórczego kopiowania, lecz z inwencji twórczej Wnioskodawczyni oraz dostosowaniu projektu do anatomii konkretnego klienta, co nadaje dziełu niepowtarzalny kontekst. Jako autorka tatuażu Wnioskodawczyni ma pełną swobodę w kształtowaniu ostatecznej wizji artystycznej tatuażu. Choć klient może wskazać ogólny temat to ostateczny wybór formy, kompozycji, grubości linii i techniki wykonania zależy wyłącznie od decyzji twórczych Wnioskodawczyni. Przesłany projekt tatuażu przedstawia (…). (…). Wzór tatuażu wykonywany jest tylko jeden raz dla klienta na podstawie zawartej umowy (wyrażonej zgody klienta na wykonanie tatuażu). Statystycznie nie jest prawdopodobne, aby inna osoba sporządziła w przyszłości identyczny projekt. Wynika to z faktu, że utwór jest rezultatem osobistych procesów myślowych Wnioskodawczyni, talentu i doświadczenia, co zgodnie z doktryną prawa autorskiego czyni go niemożliwym do powtórzenia przez innego twórcę w identycznej formie. Za wykonaną usługę Wnioskodawczyni otrzymuje honorarium. Wynagrodzenie to obejmuje nie tylko samą czynność tatuowania, ale przede wszystkim stworzenie utworu i udzielenie klientowi licencji.   Rozstrzygnięcie: Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania   Stawka podatku od towarów i usług: 8%   Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy   Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług   UZASADNIENIE   W dniu 21 listopada 2025 r. Wnioskodawczyni złożyła wniosek o wydanie WIS w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 20 grudnia 2025 r. o podpis pod oświadczeniem wskazanym w art. 42b ust. 3 ustawy, doprecyzowanie opisu usługi oraz przesłanie zgody na wykonanie tatuażu.   W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi   Wnioskodawczyni od dnia 1 listopada 2025 r. jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Wniosek dotyczy transakcji realizowanych po tej dacie. Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą świadcząc usługi, które posiadają następujące kody w Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD): 96.99.Z. Usługa Wykonywania Tatuażu Artystycznego (PKD 96.99.Z). Usługa ta stanowi proces twórczy mający charakter sztuki wizualnej (body art) i jest realizowana w kilku etapach: Faza Projektowa (Twórczość Wstępna): Konsultacje, projektowanie autorskiego, unikalnego wzoru dostosowanego do anatomii i wizji klienta. W tej fazie powstaje oryginalne dzieło plastyczne/graficzne. Faza Wykonawcza (Realizacja Artystyczna): Wprowadzenie tuszu pod skórę przy użyciu zaawansowanych technik, co wymaga wysokich kwalifikacji plastycznych i manualnych.   Usługa ta jest kategorycznie wyłączona z grupowania PKD 96.22.Z (Działalność w zakresie pielęgnacji urody i pozostała działalność kosmetyczna), gdyż jej celem jest kreacja artystyczna, a nie upiększanie doraźne czy zabieg estetyczny.   Pytanie: Czy usługa wykonywania tatuażu artystycznego, w opisanym stanie faktycznym, powinna zostać zaklasyfikowana do PKWiU 2015: 90.03.13.0 (Usługi świadczone przez autorów, kompozytorów, rzeźbiarzy, malarzy i pozostałych artystów, z wyłączeniem artystów wykonawców) oraz czy z tego tytułu może korzystać z obniżonej stawki podatku VAT w wysokości 8% na podstawie art. 41 ust. 2 w związku z poz. 52 załącznika nr 3 do ustawy o VAT?   Własne Stanowisko Wnioskodawczyni (Uzasadnienie Stawki 8%). Stanowisko Wnioskodawczyni jest pozytywne. Zgodnie z art. 41 ust. 2 w związku z poz. 52 załącznika nr 3 do ustawy o VAT, stawkę 8% stosuje się do usług kulturalnych objętych grupowaniem PKWiU 2015: 90.03.13.0. Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że usługa wykonania tatuażu artystycznego stanowi tworzenie oryginalnego, niepowtarzalnego dzieła plastycznego bezpośrednio na ciele. Wyłączenie z Usług Kosmetycznych: Usługa ta nie mieści się w definicji usług w zakresie pielęgnacji urody (PKWiU 96.02.19.0), które podlegają stawce 23% VAT, ponieważ tatuaż jest trwałą formą sztuki wizualnej opartej na indywidualnym projekcie artysty, a nie doraźnym upiększaniem. Analogia do Sztuki: Działalność ta wymaga wkładu twórczego i intelektualnego oraz jest analogiczna do pracy malarza czy grafika, stąd jedyną właściwą kategorią dla obniżonej stawki VAT dla działalności twórczej jest PKWiU 90.03.13.0. Stawka 8% jest zatem w pełni uzasadniona artystycznym charakterem świadczenia. Wnioskodawczyni wnosi o wydanie Wiążącej Informacji Stawkowej potwierdzającej zastosowanie obniżonej stawki podatku od usług w wysokości 8%.   Do wniosku Wnioskodawczyni dołączyła zdjęcie tatuażu wykonanego przez Wnioskodawczynię w ramach usługi będącej przedmiotem wniosku.   Pismem z dnia 19 grudnia 2025 r., znak 0112-KDSL2-1.440.611.2025.1.SG tutejszy Organ wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku poprzez przedstawienie następujących informacji: 1.     Jednoznaczne potwierdzenie, że przedmiotem wniosku jest usługa polegająca na wykonaniu przez Wnioskodawczynię autorskiego projektu tatuażu artystycznego, który po akceptacji klienta jest wykonywany przez Wnioskodawczynię na skórze klienta. 2.     Czy tatuaż przesłany w załączniku do złożonego wniosku odznacza się oryginalnym, twórczym charakterem? Jeżeli tak, na czym ten oryginalny, twórczy charakter polega? – proszę uzasadnić. 3.     Czy ww. tatuaż jest produktem szablonowym, często spotykanym, czy też posiada cechy odróżniające od innych, podobnych produktów? Jeżeli posiada cechy odróżniające, należy je wskazać i opisać. 4.     Czy jest statystycznie prawdopodobne sporządzenie w przyszłości takiego samego projektu tatuażu przez inną osobę? 5.     Czy Wnioskodawczyni opracowując przedmiotowy tatuaż ma swobodę w kształtowaniu ostatecznego kształtu/wizji tatuażu? 6.     Czy Wnioskodawczyni za usługę będącą przedmiotem wniosku otrzymuje honorarium, o którym mowa w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług?   Odpowiadając na powyższe pytania tutejszego Organu, Wnioskodawczyni wskazała co następuje:   Ad. 1. Potwierdzenie przedmiotu wniosku: „Jednoznacznie potwierdzam, że przedmiotem wniosku jest usługa polegająca na stworzeniu przeze mnie autorskich projektów tatuażu artystycznego, który po akceptacji klienta są przenoszone na jego skórę. Jest to proces nierozerwalny: od koncepcji intelektualnej do jej materializacji na ciele klienta. Wniosek dotyczy wszystkich usług tatuażu w studio, gdyż wykonuję tylko tego rodzaju wzory. Nie korzystam z szablonów. Wzór wykonywany jest tylko jeden raz dla klienta, z którym zawarłam umowę o wykonaniu”.   Ad. 2 i 3. Oryginalny i twórczy charakter oraz cechy odróżniające: tatuaże będące przedmiotem wniosku posiadają unikalny, twórczy charakter i nie są produktami szablonowymi. oryginalność przejawia się w: indywidualnej kompozycji i kresce, które są charakterystyczne dla stylu artystycznego Wnioskodawczyni; autorskim doborze światłocienia, kolorystyki oraz detali, które nie wynikają z odtwórczego kopiowania, lecz z inwencji twórczej Wnioskodawczyni; dostosowaniu projektu do anatomii konkretnego klienta, co nadaje dziełu niepowtarzalny kontekst.   Ad. 4. Prawdopodobieństwo sporządzenia takiego samego projektu: Jest statystycznie nieprawdopodobne, aby inna osoba sporządziła w przyszłości identyczny projekt. Wynika to z faktu, że utwór jest rezultatem osobistych procesów myślowych Wnioskodawczyni, talentu i doświadczenia, co zgodnie z doktryną prawa autorskiego czyni go niemożliwym do powtórzenia przez innego twórcę w identycznej formie.   Ad. 5. Swoboda w kształtowaniu wizji: Jako autorka Wnioskodawczyni ma pełną swobodę w kształtowaniu ostatecznej wizji artystycznej tatuażu. Choć klient może wskazać ogólny temat (np. „natura”), to ostateczny wybór formy, kompozycji, grubości linii i techniki wykonania zależy wyłącznie od decyzji twórczych Wnioskodawczyni.   Ad. 6. Honorarium: „Tak, za usługę otrzymuję honorarium, o którym mowa w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy o VAT. Wynagrodzenie to obejmuje nie tylko samą czynność tatuowania, ale przede wszystkim stworzenie utworu i udzielenie klientowi licencji”. Ponadto, w ramach ww. uzupełnienia Wnioskodawczyni przesłała zgodę na wykonanie tatuażu (...).  W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), postanowieniem z dnia 8 stycznia 2026 r. nr 0112-KDSL2-1.440.611.2025.2.SG tut. organ wyznaczył Wnioskodawczyni siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone Wnioskodawczyni w dniu 8 stycznia 2026 r. W odpowiedzi na powyższe postanowienie ‒ pismem z dnia 8 stycznia 2025 r. Wnioskodawczyni poinformowała, że złożony wniosek dotyczy jednego tatuażu przesłanego wraz z dokumentacją. Umowa z klientem jest w postaci zgody klienta na wykonanie tatuażu.   Uzasadnienie klasyfikacji usługi   Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.   Natomiast stosownie do art. 42a ustawy wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej ,,WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1)    opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2)    klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a)    określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b)    stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3)    stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.   Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.   Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług   W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.   Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r., poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; 3)  stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4)  stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.   W załączniku nr 3 do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, pod poz. 63 wskazano, bez względu na symbol PKWiU „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2509) wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”.   Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 24, z późn. zm.), przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).   W szczególności, przedmiotem prawa autorskiego – w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – są utwory: 1)    wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe); 2)    plastyczne; 3)    fotograficzne; 4)    lutnicze; 5)    wzornictwa przemysłowego; 6)    architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne; 7)    muzyczne i słowno-muzyczne; 8)    sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne; 9)    audiowizualne (w tym filmowe).   Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne, wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka. Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy: 1)    stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy); 2)    stanowić przejaw działalności twórczej; 3)    mieć indywidualny charakter.   O ile sens pierwszej z cech nie budzi wątpliwości, dwie pozostałe mają charakter ocenny. Jednakże stwierdzenie, że utwór to przejaw działalności twórczej uwypukla fakt, że utwór powinien stanowić rezultat działalności o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta, niekiedy określana przesłanką „oryginalności” utworu, kładzie nacisk na aspekt przedmiotowy, tj. odnoszący się do samego wytworu ludzkiego umysłu. Spełniona zostaje, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Nie może natomiast być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, który jest rutynowy, standardowy lub typowy. Podkreśla to konieczność łącznego traktowania obu z wymienionych w pkt 2 i pkt 3 cech. Sam „przejaw działalności twórczej” nie jest warunkiem wystarczającym do zakwalifikowania określonego wytworu jako przedmiotu prawa autorskiego. Konieczne jest, by wytwór taki miał indywidualny charakter, tzn. żeby cechował się indywidualnością. Muszą zatem charakteryzować go dostatecznie doniosłe różnice w porównaniu z uprzednio wytworzonymi produktami intelektualnymi.   Kryteria powyższe były precyzowane w orzecznictwie. Przykładowo w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2006 r., sygn. akt III CSK 40/05 stwierdzono, że „rezultat wysiłku intelektualnego nie może być rutynowy, standardowy i typowy. Nie może być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, któremu brak cech dostatecznie indywidualizujących, tj. odróżniających go od innych wytworów podobnego rodzaju i przeznaczenia”.   W innym orzeczeniu Sąd Najwyższy ocenił, że: „Proces tworzenia, w przeciwieństwie do pracy technicznej, polega na tym, że rezultat podejmowanego działania stanowi projekcję wyobraźni osoby, od której pochodzi, zmierzając do wypełniania tych elementów wykonywanego zadania, które nie są jedynie wynikiem zastosowania określonej wiedzy, sprawności, surowców, urządzeń bądź technologii. (…) Wymaganie nowości nie jest niezbędną cechą twórczości jako przejawu intelektualnej działalności człowieka. Utwór może być kompilacją wykorzystującą dane powszechnie dostępne pod warunkiem, że ich wybór, segregacja, sposób przedstawienia ma znamiona oryginalności” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2006 r., I CK 281/05).   Nie każde dzieło (utwór) spełnia przesłanki utworu w rozumieniu ww. ustawy. Dotyczy to w szczególności świadczenia będącego powieleniem innych prac, a więc niebędących rezultatem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, jak również prac typowych, zawierających powtarzalne, nieoryginalne rozwiązania. Świadczenia (utwory) takie nie podlegają ochronie autorsko-prawnej na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.   Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.   Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.   Odwołując się do pojęcia „twórcy” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wskazać należy, że twórcą w jej rozumieniu jest nie tylko jedyny twórca utworu, ale również osoby, które są współtwórcami stworzonego dzieła. Wykładnia systemowa zewnętrzna, oparta na zapisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych prowadzi do wniosku, że twórcą jest osoba fizyczna, która wykonała dany utwór sama lub z udziałem innych współtwórców.   Jak wynika z powołanych przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej, ustalony w jakiejkolwiek postaci. Przejawem działalności twórczej jest uzewnętrzniony rezultat działalności twórcy.   Jednocześnie wskazać należy, że w myśl postanowień rozdziału 5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, autorskie prawa majątkowe do utworu mogą przejść na inne osoby na podstawie umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub na podstawie umowy o korzystanie z utworu, zwanej licencją.   Według art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej: 1)    autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy; 2)    nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej.   Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione (art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).   Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”, zatem można wyjaśnić jego znaczenie posługując się Słownikiem Języka Polskiego (Słownik Współczesnego Języka Polskiego, Wydawnictwo Wilga, Warszawa 1996, str. 309), według którego „honorarium to wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach”; ustawa ta nie definiuje także pojęcia „wolnego zawodu”. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie otrzymane z tytułu udzielenia licencji do utworu, nie stanowi wynagrodzenia za pracę w wolnym zawodzie o charakterze honorarium, a wynagrodzenia za wykonaną pracę nie można utożsamiać z zapłatą za usługę wykonaną w ramach działalności gospodarczej.   Podsumowując, gdy usługi są wykonywane przez twórcę w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych i stanowią przedmiot autorskich praw majątkowych do utworu, a wynagrodzenie w formie honorarium odbywa się z przeniesieniem ww. praw, to z uwagi na nierozerwalność powyższych czynności, tj. sprzedaży usługi oraz praw autorskich, świadczenie to stanowi „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”, wymienione w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.   W powołanym wyżej art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych ustawodawca określił definicję utworu. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).   Z powyższego przepisu wynika, że dany wytwór ludzkiej działalności musi spełniać dwie cechy, aby mógł zostać uznany za utwór. Kryteriami tymi jest twórczość oraz indywidualny charakter.   Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług tatuażu. Przedmiotem wniosku jest stworzenie przez Wnioskodawczynię projektu tatuażu oraz jego wykonanie (naniesienie na skórę klienta).   Z dokonanej analizy wynika, że przesłany projekt tatuażu, będący przedmiotem świadczonej przez Wnioskodawczynię usługi jest przejawem działalności twórczej Wnioskodawczyni oraz ma indywidualny charakter. Przesłany projekt tatuażu przedstawia (…). (…). Wzór tatuażu wykonywany jest tylko jeden raz dla klienta na podstawie zawartej umowy (wyrażonej zgody klienta na wykonanie tatuażu). Z przesłanej zgody na wykonanie tatuażu wynika, że „Przedmiotem usługi jest wykonanie unikatowego, autorskiego utworu w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych”.   Jak wskazała Wnioskodawczyni, jako autorka ma pełną swobodę w kształtowaniu ostatecznej wizji artystycznej tatuażu. Choć klient może wskazać ogólny temat, to ostateczny wybór formy, kompozycji, grubości linii i techniki wykonania zależy wyłącznie od decyzji twórczych Wnioskodawczyni.   Z dokonanej analizy wynika, że stworzony przez Wnioskodawczynię projekt tatuażu posiada unikalny, twórczy charakter i nie jest produktem szablonowym. Oryginalność przejawia się w indywidualnej kompozycji i kresce, które są charakterystyczne dla stylu artystycznego Wnioskodawczyni; autorskim doborze światłocienia, kolorystyki i detali, które nie wynikają z odtwórczego kopiowania, lecz z inwencji twórczej Wnioskodawczyni oraz dostosowaniu projektu do anatomii konkretnego klienta, co nadaje dziełu niepowtarzalny kontekst. Usługa wykonywania tatuażu artystycznego stanowi proces twórczy mający charakter sztuki wizualnej (body art) i jest realizowana w kilku etapach: -        Faza Projektowa (Twórczość Wstępna): Konsultacje, projektowanie autorskiego, unikalnego wzoru dostosowanego do anatomii i wizji klienta. W tej fazie powstaje oryginalne dzieło plastyczne/graficzne; -        Faza Wykonawcza (Realizacja Artystyczna): Wprowadzenie tuszu pod skórę przy użyciu zaawansowanych technik, co wymaga wysokich kwalifikacji plastycznych i manualnych.   W okolicznościach świadczonej usługi Wnioskodawczyni na podstawie umowy (zgodny klienta na wykonanie tatuażu) udziela licencji wyłącznej klientowi na korzystanie z projektu. Z tytułu stworzenia autorskiego projektu tatuażu (utworu) oraz udzielenia powyższej licencji, Wnioskodawczyni przysługuje wynagrodzenie w formie honorarium, które jest zawarte w całkowitej cenie usługi.   Biorąc pod uwagę dokonaną wyżej analizę prowadzącą do wniosku, że stworzony przez Wnioskodawczynię projekt tatuażu stanowi utwór w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, którego Wnioskodawczyni jest twórcą, a za wykonanie autorskiego projektu tatuażu i udzielenie licencji wyłącznej Wnioskodawczyni pobiera wynagrodzenie (honorarium) – należy stwierdzić, że usługa ta podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.   Informacje dodatkowe   Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawczyni może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.   Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.   Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: -        podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), -        usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).   Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).   WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)    następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)    wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 -        w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).   WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: -        klasyfikacja usługi, lub -        stawka podatku właściwa dla usługi lub -        podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami.   Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).   Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.   POUCZENIE   Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.   Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.   Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).