0112-KDSL2-1.440.78.2023.4.AP

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS) Na podstawie art. 13 § 2a pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, i art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r., poz. 931, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 21 lutego 2023 r. (data wpływu 23 lutego 2023 r.), uzupełnionego pismami z dnia 12 kwietnia 2023 r. (data wpływu 13 kwietnia 2023 r.), z dnia 14 kwietnia 2023 r. (data wpływu 14 kwietnia 2023 r.) oraz z dnia 11 maja 2023 r. (data wpływu 11 maja 2023 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową. Przedmiot wniosku: towar – lody o smaku (…) sprzedawane na wynos w pojemnikach termicznych klientom detalicznym Opis: Wnioskodawca jest producentem lodów i prowadzi w lodziarni sprzedaż lodów o smaku (…) w pojemnikach termicznych na wynos dla klientów detalicznych. Gotowy produkt w postaci lodowej eksponowany jest w ladzie chłodniczej. Klient przychodzący do lodziarni ma wgląd we wszystkie smaki znajdujące się w ladzie chłodniczej. Klient może wybrać dowolne smaki, mogą to być zarówno sorbety, jak i lody na bazie śmietanki czy z dodatkiem kakao. Zamówienia są przyjmowane przy ladzie, znajdującej się bezpośrednio przy wejściu do lokalu. Personel nie informuje klienta o oferowanych produktach, lody są widoczne przy ladzie oraz nazwy smaków wypisane na tablicy lub na etykietach w konserwatorze. Personel może ewentualnie w razie pytań o dostępność produktu, poinformować klienta, czy dany produkt jest dostępny i w którym miejscu znajduje się w ladzie chłodniczej. Klient informuje pracownika sklepu o dokonanym wyborze lodów w ten sposób, że podaje ile gram produktu chce kupić. Pracownik odmierza zamówioną ilość lodów i pakuje do pojemnika termicznego, zabezpiecza folią i przykrywa pojemnik wieczkiem termicznym, a następnie zabezpiecza pojemnik termiczny naklejkami w sposób uniemożliwiający spożycie na miejscu, nanosi termin przydatności do spożycia oraz pobiera płatność za sprzedany towar. W części lodziarni dostępne są stoliki i krzesła, ale tylko dla gości zamawiających i spożywających na miejscu. Klienci dokonujący zakupu lodów w opakowaniach termicznych na wynos nie mają technicznej możliwości korzystania z infrastruktury lokalu ponieważ lody zapakowane są w sposób uniemożliwiający ich bezpośrednie spożycie, zakupów dokonują przy ladzie znajdującej się bezpośrednio przy wejściu/wyjściu z lokalu, nie otrzymują także sztućców. Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 56 Stawka podatku od towarów i usług: 8% Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 ustawy z zw. z art. 41 ust. 12f ustawy oraz art. 146ea pkt 2 ustawy oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług UZASADNIENIE W dniu 23 lutego 2023 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. towaru według Nomenklatury scalonej (CN) na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Przedmiotowy wniosek Wnioskodawca uzupełnił w dniach 13 i 14 kwietnia 2023 r. oraz 11 maja 2023 r. poprzez prawidłowe złożenie podpisu elektronicznego na wniosku, doprecyzowanie opisu sprawy oraz stosowne dokumenty. W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis towaru Wnioskodawca, jest producentem lodów i prowadzi sprzedaż lodów między innymi w pojemnikach termicznych na wynos. Gotowy produkt w postaci lodowej eksponowany jest w ladzie chłodniczej, każdy smak znajduje się w osobnej metalowej kuwecie. Lody przechowywane są w temperaturze od -14 do -18 st. Celsjusza. Klient przychodzący do lodziarni ma wgląd we wszystkie smaki znajdujące się w ladzie chłodniczej. Lody w opakowaniach termicznych na wynos, po złożeniu zamówienia przez klienta, są nakładane przez pracownika lodziarni do pojemnika termicznego wykonanego ze styropianu i plastiku. Klient dokonujący zakupu lodów do pojemnika termicznego płaci osobno za opakowanie oraz osobno za lody zgodnie z ceną ustaloną za 100g lodów. Klient sam dokonuje wyboru smaków lodów spośród dostępnych w ladach chłodniczych, które pracownik lodziarni nakłada do pojemnika termicznego. Klient może wybrać dowolne smaki, mogą to być zarówno sorbety, jak i lody na bazie śmietanki czy z dodatkiem kakao. Nałożone lody są zabezpieczane nietrwale folią i przykrywką wykonaną ze styropianu oraz zabezpieczane naklejkami z logo lodziarni na każdym z boków pojemnika. Opisany produkt jest przeznaczony na wynos. W dniu 13 kwietnia 2023 r. do tutejszego organu wpłynęło pismo stanowiące odpowiedź na powyższe wezwanie, w którym Wnioskodawca wskazał następujące informacje: 1.    Przedmiotem wniosku jest sprzedaż lodów o smaku (…) w pojemnikach termicznych na wynos. Nazwa handlowa towaru będącego przedmiotem wniosku to: „Lody (…)”. 2.    Skład surowcowy lodów będących przedmiotem wniosku to: (…). 3.    (…). 4.    Produkt będący przedmiotem wniosku sprzedawany jest konsumentom tj. zwykłym klientom detalicznym, ale zdarza się, że zakupu dokonują także podmioty gospodarcze (firmy). 5.    Personel nie informuje klienta o oferowanych produktach, lody są widoczne przy ladzie oraz nazwy smaków wypisane na tablicy lub na etykietach w konserwatorze. Personel może ewentualnie w razie pytań o dostępność produktu, poinformować klienta, czy dany produkt jest dostępny i w którym miejscu znajduje się w ladzie chłodniczej. 6.    Personel nie doradza przy wyborze produktu, towary są widoczne w ladach chłodniczych, a lista dostępnych smaków wypisana na tablicy zawieszonej w widocznym miejscu. Klient sam podejmuje decyzje i informuje pracownika jaki produkt kupuje. Pracownik jedynie pakuje lody do opakowania termicznego w sposób uniemożliwiający spożycie na miejscu oraz pobiera płatność za sprzedany towar. Po dokonanym zakupie klient opuszcza teren lodziarni. 7.    Zamówienia są przyjmowane przy ladzie, znajdującej się bezpośrednio przy wejściu do lokalu. 8.    Przy sprzedaży lodów będących przedmiotem wniosku, w opakowaniach termicznych na wynos, klient nie ma możliwości modyfikowania towaru. Lody nie są modyfikowane na życzenie klienta w żaden sposób. Klient dokonuje zakupu lodów o czym informuje pracownika, który jedynie pakuje wybrany produkt i pobiera płatność. 9.    Klient kupuje opakowanie termiczne i informuje pracownika sklepu o dokonanym wyborze lodów w ten sposób, że podaje ile gram produktu chce kupić. Pracownik odmierza zamówioną ilość lodów i pakuje do pojemnika termicznego, zabezpiecza folią i przykrywa pojemnik wieczkiem termicznym, a następnie zabezpiecza zamknięty pojemnik naklejkami na każdym boku, co uniemożliwia otwarcie opakowania. Zdjęcia przedstawiające opakowanie lodów na wynos, będących przedmiotem wniosku stanowią załącznik do niniejszego uzupełnienia wniosku. 10. W związku ze sprzedażą lodów personel nie wykonuje żadnych innych czynności poza opisanymi wyżej. 11. W dalszej części lokalu dostępne są stoliki i krzesła, ale tylko dla gości zamawiających i spożywających na miejscu. Klienci dokonujący zakupu lodów w opakowaniach termicznych na wynos nie mają technicznej możliwości korzystania z infrastruktury lokalu ponieważ lody zapakowane są w sposób uniemożliwiający ich bezpośrednie spożycie, zakupów dokonują przy ladzie znajdującej się bezpośrednio przy wejściu/wyjściu z lokalu, nie otrzymują także sztućców. Produkt będący przedmiotem wniosku jest przeznaczony wyłącznie na wynos. 12. Naczynia i sztućce są dostępne w lodziarni dla klientów spożywających na miejscu. 13. W części lokalu gdzie znajdują się stoliki dla klientów spożywających na miejscu, są także toalety. Klienci dokonujący zakupu lodów w opakowaniach termicznych nie korzystają z infrastruktury lokalu, ponieważ miejsce, gdzie dokonują zakupu jest bezpośrednio przy wejściu/wyjściu, więc po dokonanym zakupie klient opuszcza lokal kierując się bezpośrednio od lady w stronę wyjścia. 14. Nie ma takiej możliwości, aby klient spożył zakupione lody na miejscu, ponieważ są one zapakowane w sposób uniemożliwiający bezpośrednie spożycie. Gdyby klient chciał spożyć lody na miejscu, otrzymałby je w szklanym pucharku do stolika wraz ze sztućcami. 15. Wnioskodawca w programie sprzedażowym przed rozpoczęciem sprzedaży wybiera opcję „na wynos” w przypadku zakupu lodów w opakowaniach termicznych na wynos. Wnioskodawca może na podstawie dostępnych opcji robić zestawienia sprzedaży „na wynos” i sprzedaży na miejscu w lokalu. (…). Natomiast w dniu 11 maja 2023 r. Wnioskodawca doprecyzował opis poprzez wskazanie, że przedmiotowy wniosek dotyczy sprzedaży lodów w opakowaniach termicznych na wynos dla klientów detalicznych (konsumentów). Ponadto Wnioskodawca poinformował, że na opakowania termiczne do wydawanych „lodów na wynos”, nanoszony jest termin przydatności do spożycia. Jest to konieczne, ze względu na fakt, że produkt gotowy nie jest spożywany na miejscu. W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia 16 maja 2023 r. nr 0112-KDSL2-1.440.78.2023.3.AP tut. organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone Wnioskodawcy w dniu 29 maja 2023 r. Wnioskodawca nie skorzystał z ww. prawa wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Uzasadnienie sposobu zidentyfikowania świadczenia na potrzeby podatku od towarów i usług Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W świetle przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Uwzględniając zatem powyższe przepisy w pierwszej kolejności należy ustalić, czy w przypadku sprzedaży lodów, w okolicznościach wskazanych we wniosku, mamy do czynienia ze sprzedażą towaru, czy też usługą w rozumieniu ustawy. W tym celu należy posiłkować się orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), który w licznych wyrokach odniósł się do kwestii klasyfikacji czynności jako świadczenia usług, czy dostawy towarów. Jak wskazał TSUE w wyroku z dnia 27 października 2005 r., nr C-41/04, w sprawie Levob Verzekeringen i OV Bank (pkt 19) (ECLI:EU:C:2005:649) oraz wyroku z dnia 29 marca 2007 r., nr C-111/05 w sprawie Aktiebolaget NN (pkt 21) (ECLI:EU:C:2007:195), w przypadku gdy transakcja składa się z szeregu świadczeń i czynności, należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia, po pierwsze czy chodzi o dwa, czy więcej świadczeń odrębnych, czy też o świadczenie jednolite, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku owo jednolite świadczenie należy zakwalifikować jako dostawę towarów, czy jako świadczenie usług. Natomiast w wyroku z dnia 10 marca 2005 r., nr C-491/03 w sprawie Ottmar Hermann (pkt 22) (ECLI:EU:C:2005:157), TSUE wskazał, że: „Ponieważ sprzedaży jakiegoś towaru zawsze towarzyszy świadczenie jakiejś minimalnej usługi (takiej jak wyłożenie towarów na stoiskach, wydanie faktury, itd.), jedynie usługi inne niż te, które towarzyszą nieodłącznie sprzedaży jakiegoś towaru, mogą być wzięte pod uwagę przy ocenie udziału świadczenia usług w odniesieniu do całości złożonej czynności, obejmującej również dostawę jakiegoś towaru”. Zatem tylko usługi odrębne od usług nierozerwalnie związanych ze sprzedażą towarów można brać pod uwagę w celu określenia udziału świadczenia usług w świadczeniu złożonym, obejmującym również dostawę towarów. W wyroku z dnia 2 maja 1996 r., nr C-231/94 w sprawie Faaborg-Gelting Linien (ECLI:EU:C:1996:184) w pkt 14 TSUE orzekł, że działalność restauracyjną charakteryzuje szereg elementów i czynności, wśród których dostawa żywności jest tylko jedną ze składowych i gdzie zdecydowanie przeważają usługi. Świadczenie takie należy zatem uznać za świadczenie usług, o którym mowa w art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy. Odwrotnie jest natomiast, gdy transakcja dotyczy artykułów żywnościowych na wynos i nie wiąże się ze świadczeniem usług służących organizacji konsumpcji na miejscu w odpowiednich warunkach. Stąd w odniesieniu do działalności restauracyjnej prowadzonej na promie TSUE podkreślił, że sprzedaż gotowych artykułów żywnościowych i napojów do spożycia na miejscu jest wynikiem świadczenia szeregu usług, od przygotowania posiłku do jego podania, i że wiąże się z zapewnieniem klientom infrastruktury obejmującej salę jadalną z pomieszczeniami przyległymi (szatnia itd.) oraz meble i nakrycia. W niektórych przypadkach osoby fizyczne, które zawodowo realizują świadczenia wchodzące w skład działalności restauracyjnej, nakrywają do stołu, służą poradą klientom i udzielają im wyjaśnień w przedmiocie oferowanych artykułów żywnościowych i napojów, podają te produkty do stołu i wreszcie sprzątają stoły po konsumpcji (pkt 13 tego wyroku). Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.3.2011, str. 1, z późn. zm.) – usługi restauracyjne i cateringowe oznaczają usługi polegające na dostarczaniu gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo żywności i napojów, przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi pozwalającymi na ich natychmiastowe spożycie. Dostarczanie żywności lub napojów lub żywności i napojów stanowi jedynie element większej całości, w której muszą przeważać usługi. Usługi restauracyjne polegają na świadczeniu takich usług w lokalu należącym do usługodawcy, podczas gdy usługi cateringowe polegają na świadczeniu takich usług poza lokalem usługodawcy. Ustalenie, czy świadczenie należy zakwalifikować jako dostawę towarów, czy jako świadczenie usług, wymaga wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności, w jakich następuje transakcja, w celu określenia jej elementów charakterystycznych i dominujących. Element dominujący określa się z punktu widzenia przeciętnego konsumenta oraz z uwzględnieniem – w ramach całościowej oceny – wagi jakościowej (a nie tylko ilościowej) elementów świadczenia usług w stosunku do elementów dostawy towarów. Sprzedaży towaru zawsze towarzyszy minimalny zakres świadczonych usług, takich jak umieszczenie towaru na półkach sklepowych czy wystawienie rachunku, w związku z czym tylko usługi odrębne od usług nierozerwalnie związanych ze sprzedażą towarów można brać pod uwagę w celu określenia udziału świadczenia usług w świadczeniu złożonym, obejmującym również dostawę towarów. Z kolei działalność restauracyjną charakteryzuje wiele elementów i czynności, wśród których dostawa gotowej żywności i napojów przeznaczonych do spożycia przez ludzi jest tylko jedną ze składowych i gdzie zdecydowanie przeważają usługi. Ustalenie, z jaką kategorią świadczenia gastronomicznego mamy do czynienia, zależy od wielu zmiennych. Nie jest nią jedynie wola konsumenta skorzystania z infrastruktury lokalu, ale całokształt „otoczenia”, okoliczności towarzyszących danemu świadczeniu. Z przedstawionych przez Wnioskodawcę informacji wynika, że będącej przedmiotem wniosku dostawie produktu nie towarzyszą usługi przesądzające, że mamy do czynienia z usługą restauracyjną. We wniosku nie wskazano bowiem, aby w tej konkretnej sprawie występowały usługi charakterystyczne dla działalności restauracyjnej, takie jak m.in.: udostępnianie odpowiedniej infrastruktury (np. mebli, krzeseł), zapewnienie naczyń, nakrywanie do stołu, podawanie produktów do stołu przez personel, sprzątanie po konsumpcji, które w takiej sytuacji miałyby przeważające znaczenie. Infrastruktura materialna i ludzka jaka towarzyszy wydawaniu przedmiotowych lodów nie przemawia za tym by uznać świadczenie, które jest przedmiotem niniejszej sprawy, za usługę restauracyjną. Z wniosku wynika, że przedmiotowe lody (…) produkowane są przez Wnioskodawcę i sprzedawane w pojemnikach termicznych na wynos klientom detalicznym. W części lokalu dostępne są stoliki i krzesła, ale tylko dla gości zamawiających i spożywających na miejscu. Klienci dokonujący zakupu lodów w opakowaniach termicznych na wynos nie mają technicznej możliwości korzystania z infrastruktury lokalu ponieważ, zakupów dokonują przy ladzie znajdującej się bezpośrednio przy wejściu/wyjściu z lokalu, nie otrzymują także sztućców. Personel nie informuje klienta o oferowanych produktach, lody są widoczne przy ladzie oraz nazwy smaków wypisane na tablicy lub na etykietach w konserwatorze. Personel może ewentualnie w razie pytań o dostępność produktu, poinformować klienta, czy dany produkt jest dostępny i w którym miejscu znajduje się w ladzie chłodniczej. Personel nie doradza także przy wyborze produktu. Przy sprzedaży lodów będących przedmiotem wniosku, w opakowaniach termicznych na wynos, klient nie ma możliwości modyfikowania towaru. Lody nie są modyfikowane na życzenie klienta w żaden sposób. Klient informuje pracownika sklepu o dokonanym wyborze lodów w ten sposób, że podaje ile gram produktu chce kupić. Pracownik odmierza zamówioną ilość lodów i pakuje do pojemnika termicznego, zabezpiecza folią i przykrywa pojemnik wieczkiem termicznym, a następnie zabezpiecza pojemnik termiczny naklejkami w sposób uniemożliwiający spożycie na miejscu oraz pobiera płatność za sprzedany towar. Mając na uwadze powyższą analizę oraz opis podany przez Wnioskodawcę należy stwierdzić, że – dla celów stosowania podatku od towarów i usług – sprzedaż lodów (…), będących przedmiotem wniosku, należy uznać za dostawę towaru. Natomiast czynności dodatkowe polegające na odmierzeniu zamówionej ilości lodów, spakowaniu do pojemnika termicznego, zabezpieczaniu folią, przykryciu pojemnika wieczkiem termicznym oraz zabezpieczeniu tego pojemnika naklejkami i naniesieniu terminu przydatności do spożycia, stanowią usługi wspomagające związane z tą dostawą. Uzasadnienie klasyfikacji towaru Zgodnie z art. 42a pkt 2 lit. a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towaru, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług niezbędną do określenia stawki podatku właściwej dla towaru lub usługi. W myśl art. 5a ustawy – towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych. Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU). Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu. Symbole statystyczne i Nomenklatura scalona wykorzystywane w ustawie służą wyłącznie stosowaniu odpowiednich przepisów, w tym określeniu właściwej stawki podatku od towarów i usług. Nie przesądzają natomiast o tym, czy w świetle przepisów ustawy mamy do czynienia z towarem lub też usługą. Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: -     niniejszych zasad metodycznych, -     uwag do poszczególnych sekcji, -     schematu klasyfikacji. Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje: -     symbole grupowań, -     nazwy grupowań. W sekcji I PKWiU zawarty jest m.in. dział 56 „USŁUGI ZWIĄZANE Z WYŻYWIENIEM”. W przypadku towarów spożywczych w pierwszej kolejności należy wykluczyć możliwość ich klasyfikacji do działu 56 w PKWiU 2015. Dopiero gdy okaże się, że przedmiot wniosku o wydanie WIS nie może być zaklasyfikowany do tego działu, należy przejść do jego sklasyfikowania według Nomenklatury scalonej albo PKWiU. Końcowym etapem w procesie ustalania stawki podatku dla towaru w ramach WIS jest weryfikacja czy tak sklasyfikowany towar mieści się w jednej z pozycji załącznika nr 3 bądź nr 10 do ustawy. Klasyfikacja świadczenia do grupowania 56 w PKWiU 2015 ma zasadniczo miejsce jeśli: ·      dostawie towarów spożywczych towarzyszą „usługi (czynności) dodatkowe” wspomagające, wykonywane przez podatnika, nadające temu towarowi cechy umożliwiające natychmiastowe (bezpośrednie) spożycie, które to usługi nie mają jednak charakteru przeważającego lecz podporządkowany (tracąc tym samym swą odrębność); ·      towary spożywcze są wydawane w ramach usług restauracyjnych i cateringowych, tj. dostawie towarów towarzyszy szereg usług (czynności) mających charakter przesądzający (w świadczeniu przeważa element usługowy). Wspólnym mianownikiem towarów i usług zaliczanych do grupowania 56 w PKWiU 2015 są zatem elementy usługowe, które mają na celu przygotowanie towaru do natychmiastowego (bezpośredniego) spożycia. Zgodnie z Wyjaśnieniami do PKWiU 2015 dział 56 „Usługi związane z wyżywieniem” obejmuje: ·      usługi związane z zapewnianiem pełnego wyżywienia przeznaczonego do bezpośredniej konsumpcji w restauracjach, włączając restauracje samoobsługowe i oferujące posiłki „na wynos”, z lub bez miejsc do siedzenia. Przy czym nie jest istotny rodzaj obiektu serwującego posiłki, ale fakt, że są one przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji. Natomiast klasa 56.10 „Usługi restauracji i innych placówek gastronomicznych” obejmuje: ·      usługi przygotowywania i podawania posiłków gościom siedzącym przy stołach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, bez względu na to czy spożywają oni przygotowywane posiłki na miejscu, biorą je na wynos czy są im dostarczane w miejsce przez nich wyznaczone. Z kolei grupowanie 56.10.19.0 „Pozostałe usługi podawania posiłków” obejmuje: ·      pozostałe usługi związane z podawaniem przygotowywanych posiłków i napojów świadczone przez punkty zazwyczaj nieposiadające miejsc do siedzenia ani obsługi kelnerskiej, takie jak: bufety, punkty sprzedaży frytek i ryb, kioski z gotową żywnością, punkty sprzedaży posiłków na wynos, ·      sprzedaż z automatów żywności przygotowywanej na miejscu, ·      usługi lodziarni i ciastkarni, ·      usługi ruchomych placówek gastronomicznych, przygotowujących żywność i napoje do bezpośredniej konsumpcji. Mając na uwadze powyższe wskazania klasyfikacyjne, należy podkreślić, że w celu zaklasyfikowania środka spożywczego do działu 56 PKWiU 2015 konieczne jest zidentyfikowanie takich czynności podatnika, które składają się na przygotowanie i podanie oferowanego posiłku do bezpośredniej i natychmiastowej konsumpcji. Swoistym aspektem kategorii środków spożywczych klasyfikowanych do działu 56 jest to, że są one przygotowane i podane do bezpośredniej i natychmiastowej konsumpcji (co nie oznacza, że musi ona nastąpić zaraz na miejscu zakupu). W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca produkuje lody (…). Wyprodukowane przez Wnioskodawcę lody (…) są oferowane do sprzedaży w lodziarni, jako gotowy posiłek, nadający się do bezpośredniego i natychmiastowego spożycia. Lody sprzedawane w lokalu są odmierzane zgodnie z zamówioną ilością, pakowane do pojemnika termicznego, zabezpieczane folią, przykrywane wieczkiem termicznym i zabezpieczone naklejkami na bokach, po czym klient opuszcza lokal. Przy sprzedaży lodów w opakowaniach termicznych personel w programie sprzedażowym przed rozpoczęciem sprzedaży wybiera opcję „na wynos”. Personel nie wykonuje innych czynności. Zatem, mimo że wydaniu produktu towarzyszy szereg czynności o charakterze usługowym, to nie mają one jednak charakteru przeważającego nad dostawą towaru. Tego rodzaju czynności najtrafniej można nazwać „usługami wspomagającymi”, które ze względu na swój charakter nie dominują nad dostawą towaru. Jak wskazano powyżej, do właściwej klasyfikacji istotne jest, że tak przygotowany posiłek (towar spożywczy) przeznaczony jest do bezpośredniej konsumpcji i klient może go spożyć bez jakiegokolwiek dodatkowego przygotowania. Wobec powyższego dostawę wyżej opisanego towaru spożywczego, któremu towarzyszą wyłącznie usługi wspomagające jego dostawę, należy uznać za dostawę towaru sklasyfikowaną do PKWiU 56 „Usługi związane z wyżywieniem”, przy czym – przyporządkowanie danego towaru spożywczego do ww. grupowania PKWiU 56 nie zmienia charakteru tego świadczenia jako towaru w świetle ustawy. Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług Jak stanowi art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4. W myśl art. 146ea ustawy, w roku 2023: 1)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3, wynosi 8%; 3)    stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4)    stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%. Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. poz. 655, 974 i 1725) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; 3)    stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4)    stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%. Stosownie do art. 41 ust. 12f ustawy, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług klasyfikowanych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), z wyłączeniem sprzedaży w zakresie: 1)     napojów innych niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie, w tym ich przygotowania i podania; 2)     towarów nieprzetworzonych przez podatnika, innych niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie; 3)     posiłków, których składnikiem są towary wskazane jako wyłączone z grupowań wymienionych w poz. 2 i 11 załącznika nr 10 do ustawy Towar będący przedmiotem wniosku nie mieści się w katalogu wyłączeń wskazanych w art. 41 ust. 12f ustawy. W związku z tym, dostawa towaru – lodów (…) – w okolicznościach opisanych przez Wnioskodawcę we wniosku – jest klasyfikowana do działu PKWiU 56 – „Usługi związane z wyżywieniem”, przy czym nie jest objęta wyłączeniami, o których mowa w art. 41 ust. 12f ustawy, dlatego też podlega opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy z zw. z art. 41 ust. 12f ustawy oraz art. 146ea pkt 2 ustawy oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy. Informacje dodatkowe Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała. Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do towarów tożsamych pod każdym względem z towarem będącym przedmiotem niniejszej decyzji. Niniejsza WIS wiąże organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, w odniesieniu do towaru będącego jej przedmiotem, który zostanie sprzedany, zaimportowany lub wewnątrzwspólnotowo nabyty po dniu, w którym WIS została doręczona (art. 42c ust. 1 pkt 1 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: -        podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), -        towar, będący przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy). Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia jej wydania (art. 42ha ustawy), przy czym wygasa ona z mocy prawa przed upływem tego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług odnoszących się do towaru, będącego przedmiotem tej WIS, w wyniku której WIS staje się niezgodna z tymi przepisami. Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, w wyniku których stała się z nimi niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy). Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej. POUCZENIE Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP, lub za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie: https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem/wyznaczając użytkownika konta w e-Urzędzie Skarbowym. W przypadku wnoszenia odwołania w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP oraz e-Urząd Skarbowy. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).