0112-KDSL2-2.440.103.2026.2.DS

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)   Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 27 lutego 2026 r. (data wpływu 27 lutego 2026 r.), uzupełnionego pismem z dnia 9 kwietnia 2026 r. (data wpływu 9 kwietnia 2026 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.   Przedmiot wniosku: usługa – wykonanie przez Wnioskodawcę projektu autorskiego tatuażu artystycznego i przeniesienie go na skórę klienta   Opis usługi: Usługa będąca przedmiotem wniosku polega na wykonaniu autorskiego tatuażu artystycznego i obejmuje następujące czynności: przeprowadzenie konsultacji z klientem w celu ustalenia koncepcji artystycznej; opracowanie autorskiego projektu tatuażu w programie; przedstawienie projektu klientowi oraz wprowadzenie uzgodnionych korekt; podpisanie przekazania praw autorskich i podpisanie zgody na zabieg wraz z wywiadem; przygotowanie stanowiska pracy zgodnie z zasadami higieny; przygotowanie skóry klienta; przeniesienie projektu na skórę; wykonanie tatuażu przy użyciu specjalistycznego sprzętu; zabezpieczenie wykonanego tatuażu; przekazanie zaleceń dotyczących pielęgnacji. Każdorazowo tatuaż wykonywany jest osobiście przez Wnioskodawcę, z zachowaniem zasad higieny oraz przy użyciu profesjonalnych narzędzi oraz materiałów i polega na trwałym wprowadzeniu tuszu pod skórę klienta w celu stworzenia określonego wzoru. Klient przedstawia swoje oczekiwania (tematyka, styl, rozmiar, miejsce na ciele), natomiast projekt tatuażu tworzony jest przez Wnioskodawcę od podstaw jako autorska kompozycja. Projekt tatuażu będący przedmiotem świadczonej przez Wnioskodawcę usługi jest przejawem działalności twórczej Wnioskodawcy oraz ma indywidualny charakter. Przesłany projekt stanowi indywidualną kompozycję artystyczną przedstawiającą (…). Projekt tatuażu jest efektem indywidualnego procesu twórczego, który obejmuje (…). Każdy element projektu został stworzony samodzielnie, bez wykorzystania gotowych wzorów. Klient nie dostarczył gotowego projektu ani konkretnego wzoru do odwzorowania. Tatuaż nie jest więc kopią istniejącego, ogólnodostępnego wzoru. Projekt tatuażu jest wytworem unikatowym i posiada tyle indywidualnych cech wyróżniających, że statystycznie nie jest możliwe wykonanie takiego samego wzoru przez inną osobę. Wynagrodzenie za usługę będącą przedmiotem wniosku ustalane jest indywidualnie i obejmuje stworzenie projektu, wykonanie tatuażu, zużyte materiały, przygotowanie stanowiska pracy oraz wynagrodzenie za działalność twórczą i artystyczną. Wnioskodawca z chwilą wykonania tatuażu oraz zapłaty wynagrodzenia przenosi na klienta autorskie prawa majątkowe do projektu tatuażu. Przeniesienie praw obejmuje korzystanie z utworu bez ograniczeń terytorialnych i czasowych.   Rozstrzygnięcie: Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania   Stawka podatku od towarów i usług: 8%   Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy   Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług   UZASADNIENIE   W dniu 27 lutego 2026 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 9 kwietnia 2026 r. o doprecyzowanie opisu sprawy, przedstawienie treści dokumentów oraz przesłanie (…).   W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi:   Wnioskodawca prowadzi gabinet kosmetyczny. Przedmiotem usług Wnioskodawcy są zabiegi na twarz, makijaż permanentny.   Dodatkowo Wnioskodawca wykonuje tatuaże. Wnioskodawca wykonuje tatuaże samodzielnie jako twórca w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Każdorazowo tatuaż wykonywany jest osobiście przez Wnioskodawcę, z zachowaniem zasad higieny oraz przy użyciu profesjonalnych narzędzi i materiałów. Usługa polega na trwałym wprowadzeniu tuszu pod skórę klienta w celu stworzenia określonego wzoru.   Proces realizacji usługi obejmuje: 1)    konsultację z klientem, 2)    ustalenie koncepcji graficznej, 3)    przygotowanie projektu, 4)    wykonanie tatuażu na ciele klient.   Klient przedstawia swoje oczekiwania (tematyka, styl, rozmiar, miejsce na ciele), natomiast projekt tatuażu tworzony jest przez Wnioskodawcę od podstaw jako autorska kompozycja. Wzór stanowi przejaw działalności twórczej Wnioskodawcy o indywidualnym charakterze. Klient nie dostarcza gotowego projektu ani konkretnego wzoru do odwzorowania.   Tatuaż nie jest więc kopią istniejącego, ogólnodostępnego wzoru. Tatuaż jest wytworem unikatowym i posiada tyle indywidualnych cech wyróżniających, że statystycznie nie jest możliwe wykonanie takiego samego wzoru przez inną osobę. Poprzez zapłatę przez klienta za wykonaną przez Wnioskodawcę usługę, Wnioskodawca przenosi swoje prawa majątkowe do wykonanego tatuażu na klienta na następujących polach eksploatacji: użytkowanie i zarządzanie.   W związku z przedstawionym opisem sprawy Wnioskodawca zadał pytanie: jaka jest stawka podatku VAT dla takiego tatuażu?   W piśmie z dnia 7 grudnia 2025 r. Wnioskodawca – w odpowiedzi na pytania tutejszego organu zawarte w wezwaniu z dnia 2 kwietnia 2026 r. znak 0112-KDSL2-2.440.103.2026.1.DS – udzielił następujących informacji: I.     PROJEKT TATUAŻU Projekt stanowi indywidualną kompozycję artystyczną przedstawiającą (…). Każdy element projektu został stworzony samodzielnie, bez wykorzystania gotowych wzorów. Projekt ma charakter niepowtarzalny i stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze oraz utwór w rozumieniu przepisów prawa autorskiego. II.    SZCZEGÓŁOWY OPIS USŁUGI Usługa będąca przedmiotem wniosku polega na wykonaniu autorskiego tatuażu artystycznego i obejmuje następujące czynności: 1)    przeprowadzenie konsultacji z klientem w celu ustalenia koncepcji artystycznej, 2)    opracowanie autorskiego projektu tatuażu w programie (…), 3)    przedstawienie projektu klientowi oraz wprowadzenie uzgodnionych korekt, podpisanie przekazania praw autorskich i podpisanie zgody na zabieg wraz z wywiadem, 4)    przygotowanie stanowiska pracy zgodnie z zasadami higieny, 5)    przygotowanie skóry klienta, 6)    przeniesienie projektu na skórę, 7)    wykonanie tatuażu przy użyciu specjalistycznego sprzętu, 8)    zabezpieczenie wykonanego tatuażu, 9)    przekazanie zaleceń dotyczących pielęgnacji. Zakres czynności ma charakter zamknięty i obejmuje wyłącznie wskazane elementy. Usługa ma charakter działalności twórczej i artystycznej, której efektem jest powstanie indywidualnego utworu oraz jego trwałe utrwalenie na ciele klienta. Wynagrodzenie za usługę ma charakter kompleksowy i obejmuje: 1)    stworzenie autorskiego projektu tatuażu, 2)    wykonanie tatuażu, 3)    koszt materiałów, 4)    przygotowanie stanowiska pracy, 5)    wynagrodzenie za działalność twórczą i artystyczną. 6)    oszacowanie ilości godzin samej pracy na skórze. Wynagrodzenie dotyczy całości świadczenia.   W dalszej części uzupełnienia Wnioskodawca powołał treść dokumentów: (…)   Końcowo Wnioskodawca wskazał, że w jego ocenie świadczona usługa polega na wykonywaniu działalności twórczej o indywidualnym charakterze, której efektem jest powstanie utworu w rozumieniu przepisów prawa autorskiego. Każdorazowo tworzony projekt tatuażu stanowi rezultat indywidualnej pracy twórczej, cechującej się oryginalnością oraz niepowtarzalnością. Projekt nie ma charakteru odtwórczego ani schematycznego, lecz jest opracowywany od podstaw z uwzględnieniem koncepcji artystycznej oraz cech anatomicznych klienta. W ramach realizacji usługi dochodzi do stworzenia utworu oraz jego trwałego utrwalenia na ciele klienta. Jednocześnie następuje przeniesienie autorskich praw majątkowych do utworu na klienta, co – zdaniem Wnioskodawcy – potwierdza załączona dokumentacja. W konsekwencji – w opinii Wnioskodawcy – usługa ma charakter kompleksowy i obejmuje zarówno stworzenie utworu, jak i jego wykonanie, przy czym element twórczy ma charakter dominujący. Z uwagi na powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, usługa powinna być kwalifikowana jako działalność twórcza w zakresie usług artystycznych.   Do ww. pisma Wnioskodawca dołączył (…).   Uzasadnienie klasyfikacji   Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.   Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1)    opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2)    klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a)    określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b)    stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3)    stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.   Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.   Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług   W myśl art. 41 ust. 1 ustawy – stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Jak stanowi art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.   Stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r., poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; 3)    stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4)    stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.   W załączniku nr 3 do ustawy, zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, pod poz. 63 wskazano, bez względu na symbol PKWiU: „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2509) wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”.   Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 24, z późn. zm.), przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).   W szczególności przedmiotem prawa autorskiego – w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – są utwory: 1)    wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe); 2)    plastyczne; 3)    fotograficzne; 4)    lutnicze; 5)    wzornictwa przemysłowego; 6)    architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne; 7)    muzyczne i słowno-muzyczne; 8)    sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne; 9)    audiowizualne (w tym filmowe).   Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne, wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka. Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy: 1)    stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy); 2)    stanowić przejaw działalności twórczej; 3)    mieć indywidualny charakter.   O ile sens pierwszej z cech nie budzi wątpliwości, dwie pozostałe mają charakter ocenny. Jednakże stwierdzenie, że utwór to przejaw działalności twórczej uwypukla fakt, że utwór powinien stanowić rezultat działalności o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta, niekiedy określana przesłanką „oryginalności” utworu, kładzie nacisk na aspekt przedmiotowy, tj. odnoszący się do samego wytworu ludzkiego umysłu. Spełniona zostaje, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Nie może natomiast być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, który jest rutynowy, standardowy lub typowy. Podkreśla to konieczność łącznego traktowania obu z wymienionych w pkt 2 i pkt 3 cech. Sam „przejaw działalności twórczej” nie jest warunkiem wystarczającym do zakwalifikowania określonego wytworu jako przedmiotu prawa autorskiego. Konieczne jest, by wytwór taki miał indywidualny charakter, tzn. żeby cechował się indywidualnością. Muszą zatem charakteryzować go dostatecznie doniosłe różnice w porównaniu z uprzednio wytworzonymi produktami intelektualnymi.   Kryteria powyższe były precyzowane w orzecznictwie. Przykładowo w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2006 r., sygn. akt III CSK 40/05 stwierdzono, że „rezultat wysiłku intelektualnego nie może być rutynowy, standardowy i typowy. Nie może być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, któremu brak cech dostatecznie indywidualizujących, tj. odróżniających go od innych wytworów podobnego rodzaju i przeznaczenia”.   W innym orzeczeniu Sąd Najwyższy ocenił, że: „Proces tworzenia, w przeciwieństwie do pracy technicznej, polega na tym, że rezultat podejmowanego działania stanowi projekcję wyobraźni osoby, od której pochodzi, zmierzając do wypełniania tych elementów wykonywanego zadania, które nie są jedynie wynikiem zastosowania określonej wiedzy, sprawności, surowców, urządzeń bądź technologii. (…) Wymaganie nowości nie jest niezbędną cechą twórczości jako przejawu intelektualnej działalności człowieka. Utwór może być kompilacją wykorzystującą dane powszechnie dostępne pod warunkiem, że ich wybór, segregacja, sposób przedstawienia ma znamiona oryginalności” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2006 r., I CK 281/05).   Nie każde dzieło (utwór) spełnia przesłanki utworu w rozumieniu ww. ustawy. Dotyczy to w szczególności świadczenia będącego powieleniem innych prac, a więc niebędących rezultatem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, jak również prac typowych, zawierających powtarzalne, nieoryginalne rozwiązania. Świadczenia (utwory) takie nie podlegają ochronie autorsko-prawnej na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.   Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.   Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.   Odwołując się do pojęcia „twórcy” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wskazać należy, że twórcą w jej rozumieniu jest nie tylko jedyny twórca utworu, ale również osoby, które są współtwórcami stworzonego dzieła. Wykładnia systemowa zewnętrzna, oparta na zapisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych prowadzi do wniosku, że twórcą jest osoba fizyczna, która wykonała dany utwór sama lub z udziałem innych współtwórców.   Jak wynika z powołanych przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej, ustalony w jakiejkolwiek postaci. Przejawem działalności twórczej jest uzewnętrzniony rezultat działalności twórcy.   Jednocześnie wskazać należy, że w myśl postanowień rozdziału 5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, autorskie prawa majątkowe do utworu mogą przejść na inne osoby na podstawie umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub na podstawie umowy o korzystanie z utworu, zwanej licencją.   Według art. 41 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej: 1)     autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy; 2)     nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej.   Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione (art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).   Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”, zatem można wyjaśnić jego znaczenie posługując się Słownikiem Języka Polskiego (Słownik Współczesnego Języka Polskiego, Wydawnictwo Wilga, Warszawa 1996, str. 309), według którego „honorarium to wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach”; ustawa ta nie definiuje także pojęcia „wolnego zawodu”. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie otrzymane z tytułu udzielenia licencji do utworu, nie stanowi wynagrodzenia za pracę w wolnym zawodzie o charakterze honorarium, a wynagrodzenia za wykonaną pracę nie można utożsamiać z zapłatą za usługę wykonaną w ramach działalności gospodarczej.   Podsumowując, gdy usługi są wykonywane przez twórcę w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych i stanowią przedmiot autorskich praw majątkowych do utworu, a wynagrodzenie w formie honorarium odbywa się z przeniesieniem ww. praw, to z uwagi na nierozerwalność powyższych czynności, tj. sprzedaży usługi oraz praw autorskich, świadczenie to stanowi „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2509) wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”, wymienione w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.   W powołanym wyżej art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych ustawodawca określił definicję utworu. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).   Z powyższego przepisu wynika, że dany wytwór ludzkiej działalności musi spełniać dwie cechy, aby mógł zostać uznany za utwór. Kryteriami tymi jest twórczość oraz indywidualny charakter.   Jak wynika z opisu sprawy, usługa będąca przedmiotem wniosku polega na wykonaniu autorskiego tatuażu artystycznego i obejmuje następujące czynności: przeprowadzenie konsultacji z klientem w celu ustalenia koncepcji artystycznej; opracowanie autorskiego projektu tatuażu w programie; przedstawienie projektu klientowi oraz wprowadzenie uzgodnionych korekt; podpisanie przekazania praw autorskich i podpisanie zgody na zabieg wraz z wywiadem; przygotowanie stanowiska pracy zgodnie z zasadami higieny; przygotowanie skóry klienta; przeniesienie projektu na skórę; wykonanie tatuażu przy użyciu specjalistycznego sprzętu; zabezpieczenie wykonanego tatuażu; przekazanie zaleceń dotyczących pielęgnacji. Każdorazowo tatuaż wykonywany jest osobiście przez Wnioskodawcę, z zachowaniem zasad higieny oraz przy użyciu profesjonalnych narzędzi oraz materiałów i polega na trwałym wprowadzeniu tuszu pod skórę klienta w celu stworzenia określonego wzoru. Klient przedstawia swoje oczekiwania (tematyka, styl, rozmiar, miejsce na ciele), natomiast projekt tatuażu tworzony jest przez Wnioskodawcę od podstaw jako autorska kompozycja.   Projekt tatuażu będący przedmiotem świadczonej przez Wnioskodawcę usługi jest przejawem działalności twórczej Wnioskodawcy oraz ma indywidualny charakter. Przesłany projekt stanowi indywidualną kompozycję artystyczną przedstawiającą (…). Projekt tatuażu jest efektem indywidualnego procesu twórczego, który obejmuje (…). Każdy element projektu został stworzony samodzielnie, bez wykorzystania gotowych wzorów. Klient nie dostarczył gotowego projektu ani konkretnego wzoru do odwzorowania. Tatuaż nie jest więc kopią istniejącego, ogólnodostępnego wzoru. Projekt tatuażu jest wytworem unikatowym i posiada tyle indywidualnych cech wyróżniających, że statystycznie nie jest możliwe wykonanie takiego samego wzoru przez inną osobę.   Wobec powyższego, należy stwierdzić, że wykonany przez Wnioskodawcę projekt tatuażu jest efektem pracy angażującej wyobraźnię, niepowtarzalnym, niestandardowym, o twórczym charakterze. Wykorzystując zatem dostępne narzędzia w połączeniu z własną wizją artystyczną Wnioskodawca stworzył nowy wytwór intelektu – utwór.   Wynagrodzenie za usługę będącą przedmiotem wniosku ustalane jest indywidualnie i obejmuje stworzenie projektu, wykonanie tatuażu, zużyte materiały, przygotowanie stanowiska pracy oraz wynagrodzenie za działalność twórczą i artystyczną.   Jak wynika z (…), Wnioskodawca z chwilą wykonania tatuażu oraz zapłaty wynagrodzenia przenosi na klienta autorskie prawa majątkowe do projektu tatuażu. Przeniesienie praw obejmuje korzystanie z utworu bez ograniczeń terytorialnych i czasowych.   W związku z powyższym, w analizowanym przypadku usługa – wykonanie przez Wnioskodawcę projektu autorskiego tatuażu artystycznego i przeniesienie go na skórę klienta – stanowi „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2509) wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”, o których mowa w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.   Tym samym usługa ta podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.   Informacje dodatkowe   Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.   Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.   Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: -    podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), -    usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).   Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).   WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)    następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)    wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 -      w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).   WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: -        klasyfikacja usługi, lub -        stawka podatku właściwa dla usługi lub -        podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami.   Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).   Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową.   POUCZENIE   Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.   Odwołanie, zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.   Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).