0112-KDSL2-2.440.169.2025.4.EZW

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)   Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 14 kwietnia 2025 r. (data wpływu 14 kwietnia 2025 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.   Przedmiot wniosku: usługa – udzielenie licencji niewyłącznej na rzecz użytkownika (…) do programu komputerowego – aplikacji internetowej (…)   Opis usługi: Wnioskodawca stworzył program komputerowy – aplikację internetową (…). Aplikacja stanowi oprogramowanie biurowe, które dedykowane jest dla użytkowników – (…). Usługa obejmuje udzielenie licencji niewyłącznej na korzystanie z programu komputerowego. Program komputerowy stanowi oryginalne dzieło intelektualne w pełni opracowane przez Wnioskodawcę, bez udziału innych twórców czy podmiotów. Program nie został napisany na indywidualne zamówienie. Jest wyrazem własnej inwencji twórczej Wnioskodawcy oraz chęcią zapełnienia niszy na rynku (zaspokojenia potrzeb odbiorców określonej branży). Program komputerowy jest wynikiem indywidualnej koncepcji oraz pracy intelektualnej Wnioskodawcy, który nie zlecał jego stworzenia żadnym zewnętrznym wykonawcom, ani nie korzystał z gotowych rozwiązań lub komponentów, które mogłyby wiązać się z przeniesieniem praw autorskich od innych podmiotów. Program jest produktem o charakterze oryginalnym, twórczym. Istotą pracy Wnioskodawcy jest to, że program komputerowy jest kreacją nowej, nieistniejącej wcześniej wartości niematerialnej – tworzone od zera. Aplikacja internetowa nie jest efektem pracy, która wymaga do osiągnięcia rezultatu jedynie określonych umiejętności programistycznych. To do Wnioskodawcy należy urzeczywistnienie wizji tworzonego produktu. Wnioskodawca udziela Klientowi ograniczonego czasowo, niewyłącznego, niezbywalnego, odwołalnego prawa do korzystania z programu (licencja niewyłączna). Klient jest uprawniony do korzystania z programu wyłącznie w ramach usługi i wyłącznie na własny użytek, poprzez wyświetlanie i odczyt programu, a także poprzez wprowadzenie danych do programu, przechowywanie danych, a także poprzez korzystanie z funkcjonalności dostępnych w ramach programu z poziomu konta. Program komputerowy zawiera informację, że Wnioskodawca jest jego twórcą. W aplikacji oraz dokumentach, do których bezpośredni dostęp ma użytkownik widnieje firma Wnioskodawcy wraz z jego imieniem oraz nazwiskiem. Wynagrodzenie uiszczane jest na okres 12 miesięcy i obejmuje honorarium za udzielenie licencji niewyłącznej do programu komputerowego.   Rozstrzygnięcie: Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania   Stawka podatku od towarów i usług: 8%   Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy   Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług   UZASADNIENIE   W dniu 14 kwietnia 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie WIS w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług.   W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi: A. INFORMACJE WSTĘPNE. Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym polskim prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek. Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z wpisem do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wyszczególnia następujące kody PKD: (…). Wnioskodawca jest twórcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawe autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 24, dalej: „u.p.a.p.p.”). Przepis art. 1 ust. 2 u.p.a.p.p. zawiera katalog otwarty utworów podlegających ochronie na podstawie ustawy. W przywołanym przepisie wskazano w pkt 1, że przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe). Przedmiotem niniejszego wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej jest usługa w postaci udzielenia licencji niewyłącznej na rzecz użytkownika (…) do programu komputerowego – aplikacji internetowej (…).   B. OPIS PROGRAMU. (…) (dalej również „Program komputerowy”) jest programem komputerowym, o którym mowa w przepisie art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.a.p.p. w zw. z art. 74 ust. 1 i 2 u.p.a.p.p. (…) stanowi oprogramowanie biurowe, które dedykowane jest dla użytkowników – (…). Wnioskodawca wskazuje, że (…) to innowacyjny program komputerowy stworzony w celu kompleksowego (…). Wnioskodawca zaznacza, że dzięki zaawansowanym funkcjom, platforma ułatwia (…). Program komputerowy stworzony przez Wnioskodawcę znacząco usprawnia (…). Program komputerowy zawiera informację, że Wnioskodawca jest jego twórcą. W aplikacji oraz dokumentach, do których bezpośredni dostęp ma użytkownik widnieje firma Wnioskodawcy wraz z jego imieniem oraz nazwiskiem.   C. FUNKCJE PROGRAMU. Do funkcji programu (…) należą: (…).   Dla użytkownika dostępne są następujące funkcje: (…).   Dodatkowo, użytkownicy programu komputerowego (…) mogą wykupić licencję niewyłączną na funkcje dodatkowe w aplikacji, takie jak: (…)   Zgodnie z opisem Wnioskodawcy, który stosuje on w ofercie dla potencjalnych nowych użytkowników: (…) to kompleksowe rozwiązanie, które pozwala na pełną kontrolę nad (…).   D. PROCES TWÓRCZY. Wnioskodawca wskazuje, że przedmiotowy Program komputerowy został stworzony przez niego osobiście, a zatem jest on wyłącznym twórcą tego utworu. W całym procesie tworzenia oprogramowania Wnioskodawca nie nabywał autorskich praw majątkowych do Programu komputerowego od innych podmiotów. (…) nie został napisany na indywidualne zamówienie. Jest on wyrazem własnej inwencji twórczej oraz chęcią zapełnienia niszy na rynku (zaspokojenia potrzeb odbiorców określonej branży). Wnioskodawca podkreśla, ze w celu stworzenia aplikacji (…) podjął następujące czynności w ramach określonych etapów: 1)  Analiza wymagań branży i planowanie prac: a)  zidentyfikowanie potrzeb użytkowników aplikacji internetowej i dedykowanej specyfiki branży,b)  opracowanie zakresu funkcjonalności aplikacji (…); 2)  Projektowanie aplikacji internetowej: a)  stworzenie prototypów i fragmentów kodu programowania, b)  autorskie opracowanie architektury systemu,c)  autorski wybór oraz dostosowanie technologii programistycznych i infrastruktury; 3)  Implementacja aplikacji internetowej (…): a)  zaprogramowanie warstwy frontendowej,b)  zaprogramowanie warstwy backendowej,c)  stworzenie bazy danych użytkowników aplikacji internetowej,d)  optymalizacja bazy danych użytkowników oraz ustawień; 4)  Testowanie i optymalizacja: a)  przeprowadzanie testów jednostkowych, integracyjnych i systemowych, b)  weryfikacja błędów wraz z usunięciem ich bądź naprawą,c)  optymalizacja wydajności aplikacji internetowej (…); 5)  Wdrożenie i konfiguracja: a)  uruchomienie aplikacji internetowej w środowisku produkcyjnym,b)  konfiguracja serwerów i systemów zabezpieczeń; 6)  Bieżąca obsługa powdrożeniowa: a)  monitorowanie działania aplikacji (…),b)  wdrażanie aktualizacji i poprawek,c)  wsparcie techniczne dla użytkowników,d)  odpowiadanie na zapytania użytkowników. Powyższe czynności wynikają z autorskiej koncepcji Wnioskodawcy, poczynając od zbadania zapotrzebowana rynku, opracowania aspektów technicznych oraz sprzedażowych.   E. PRAWA AUTORSKIE. Program komputerowy stanowi oryginalne dzieło intelektualne w pełni opracowane przez Wnioskodawcę, bez udziału innych twórców czy podmiotów. Zaznaczyć należy że (…) nie został napisany na indywidualne zamówienie. Program komputerowy jest wyrazem własnej inwencji twórczej oraz chęcią zapełnienia niszy na rynku (zaspokojenia potrzeb odbiorców określonej branży). W ocenie Wnioskodawcy należy podkreślić, że dysponuje pełnymi prawami autorskimi do Programu komputerowego, zarówno w zakresie autorskich praw majątkowych, jak i przede wszystkim – autorskich praw osobistych, w tym prawa do oznaczenia programu swoim nazwiskiem oraz prawa do ochrony integralności dzieła. Program komputerowy jest wynikiem indywidualnej koncepcji oraz pracy intelektualnej Wnioskodawcy, który nie zlecał jego stworzenia żadnym zewnętrznym wykonawcom, ani nie korzystał z gotowych rozwiązań lub komponentów, które mogłyby wiązać się z przeniesieniem praw autorskich od innych podmiotów. Program komputerowy ·      odznacza się oryginalnym oraz twórczym charakterem, skierowany jest do konkretnych podmiotów, odpowiadając tym samym na ich indywidualne potrzeby, uwzględniając przy tym specyfikę branży (…), ·      nie jest produktem, który mógłby zostać uznany za szablonowy; uwzględnia szczególne preferencje użytkowników, ·      był efektem swobodnej pracy Wnioskodawcy, tj. miał on pełny wpływ na treści zawarte w Programie komputerowym, jego układ, sposób napisania w języku programowania oraz szatę graficzną. F. OPIS TWÓRCZEGO CHARAKTERU (…). Efekt pracy Wnioskodawcy nazywany Programem komputerowym jest utworem w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Należy wskazać, że jest on produktem o charakterze oryginalnym, twórczym. Istotą pracy Wnioskodawcy jest to, że Program komputerowy jest kreacją nowej, nieistniejącej wcześniej wartości niematerialnej – tworzone od zera. Aplikacja internetowa nie jest efektem pracy, która wymaga do osiągnięcia rezultatu jedynie określonych umiejętności programistycznych. Projekt stworzony i w dalszym ciągu rozwijany przez Wnioskodawcę niewątpliwie ma charakter twórczy, ponieważ to do Wnioskodawcy należy urzeczywistnienie wizji tworzonego produktu. (…) posiada charakter kreatywny, nowatorski, oryginalny w pomyśle, jest nastawiony na tworzenie nowych oryginalnych rozwiązań o charakterze unikatowym. Powyższe cechy przejawiają się: ·      poprzez zastosowaną technologię jaką są języki programowania (…) – umożliwiające implementację innowacyjnych funkcji, ·      w zaprojektowanych modułach poprzez wykorzystane metody programowania i technologie, ·      poprzez innowacyjne zautomatyzowane (…), ·      poprzez innowacyjny moduł (…), ·      poprzez moduł (…), ·      możliwością rozszerzenia aplikacji internetowej o dodatkowe funkcje (nabycie dodatkowych licencji za wynagrodzeniem); funkcjonalność aplikacji pozostaje zwiększona poprzez dodatkowe moduły (…), ·      aplikacja wyróżnia się kompleksowym podejściem do (…). Dzięki temu użytkownicy zyskują, jedno, zintegrowane narzędzie, eliminujące potrzebę korzystania z wielu różnych systemów, które nie mogą być ze sobą integrowane. Wnioskodawca wskazuje, że stworzenie programu komputerowego wymagało od niego specjalistycznej wiedzy i umiejętności z zakresu programowania, inżynierii oprogramowania oraz zarządzana systemami IT. Niezbędna w tym zakresie była znajomość języków programowania stosowanych w aplikacjach webowych, takich jak (…). W zakresie zarządzania danymi, które gromadzone są w aplikacji konieczna była biegłość w posługiwaniu się, projektowaniu i optymalizacji baz danych oraz systemu kontroli wersji (…). Projektowanie architektury systemu wymaga również specjalistycznej wiedzy. Proces ten polega na zaprojektowaniu komunikacji pomiędzy różnymi częściami systemu takimi jak część frontendowa (z interfejsem graficznym) uruchamiana w przeglądarce na urządzeniu użytkownika końcowego a serwerem obsługującym żądania służące pobraniu odpowiednich danych z serwera lub przesłaniu danych do serwera. Ponadto wymagane było zaprojektowanie komunikacji międzyprocesowej dla procesów (programów) działających w ramach danego serwera, które obsługują odebrane żądania. Aby to zrealizować konieczna była wiedza na temat protokołów komunikacji między różnymi urządzeniami w ramach sieci internet (...) oraz znajomość specyfiki działania systemu (…) tak, aby zaprojektować wydajny sposób komunikacji międzyprocesowej z wykorzystaniem funkcjonalności udostępnianych przez system operacyjny (gniazda porty). Wdrożenie aplikacji wymagało znajomości systemu operacyjnego (…) oraz konfiguracji serwera opartego o ten system operacyjny. Dodatkowo, niezbędne było doświadczenie w testowaniu oprogramowania, obejmujące testy jednostkowe, integracyjne i wydajnościowe, z wykorzystaniem (…). Proces tworzenia aplikacji przez Wnioskodawcę wymagał również umiejętności analizy wymagań biznesowych, planowania implementacji kolejnych funkcjonalności oraz dokumentowania prac.   G. REGULAMIN ŚWIADCZENIA USŁUG. LICENCJA. HONORARIUM. Aspekty formalne udzielenia licencji reguluje umowa zawierana pomiędzy Wnioskodawcą a użytkownikiem Programu komputerowego, która nosi nazwę: (…) (dalej: „Regulamin”). Regulamin określa: (…). Usługa obejmuje udzielenie licencji niewyłącznej za korzystanie z Programu komputerowego. Zgodnie z regulaminem świadczenia usług, Wnioskodawca udziela użytkownikowi, na czas trwania umowy, w ramach wynagrodzenia, ograniczonego czasowo, niewyłącznego, niezbywalnego, odwołalnego prawa do korzystania z (…) (licencja niewyłączna). Wynagrodzenie uiszczane jest na okres dwunastu miesięcy i (…). Wnioskodawca nie wyklucza zmiany modelu biznesowego w tym zakresie w przyszłości. Wynagrodzenie obejmuje honorarium za udzielenie licencji niewyłącznej do Programu komputerowego. Z tytułu udzielonej licencji niewyłącznej użytkownik otrzymuje następujące uprawnienia (…).   H. OFERTA. Wnioskodawca składa oferty bezpośrednio (…). Dodatkowo, Wnioskodawca nie wyklucza, że w przyszłości jego oferta może być znana z polecenia przez użytkowników aplikacji internetowej lub bezpośrednio na stronie internetowej jego firmy. Aby nabyć dostęp do aplikacji należy skontaktować się bezpośrednio z Wnioskodawcą bądź odpowiedzieć na ofertę. Dodatkowo, uprzednio należy uiścić wynagrodzenie Wnioskodawcy (honorarium) za udzielenie licencji niewyłącznej do aplikacji internetowej. Wnioskodawca oświadcza, że składa ofertę za pośrednictwem e-mail i/lub telefonicznie. Niekiedy zdarza się, że potencjalny klient sam dowiaduje się o ofercie Wnioskodawcy w sposób nieformalny za pomocą polecenia od innych użytkowników. Następnie przedstawiony jest potencjalnemu klientowi Regulamin platformy oraz świadczenia usług licencji niewyłącznej. Kolejno dochodzi do jego zaakceptowania lub odrzucenia oferty. Po zaakceptowaniu oferty, od określonej daty Wnioskodawca nadaje dostęp do konta użytkownika oraz do samej aplikacji internetowej (…). Przy pierwszym zalogowaniu na konto użytkownika wyświetlają się ponowne pola z prośbą o akceptację Regulaminu oraz polityki prywatności (data udzielenia zgody zapisywana jest w systemie Wnioskodawcy). Możliwe jest nadanie dostępu do konta użytkownika na bazie demonstracyjnej licencji próbnej. Wtedy na ogół użytkownik zapoznaje się z Regulaminem bezpośrednio w aplikacji przy pierwszym logowaniu. Na życzenie klienta Wnioskodawca udostępnia papierową wersję umowy, której podstawą jest regulamin świadczenia usług i w której zawarta jest dokładna informacja o stronach umowy i o okresie świadczenia usług (…). Ostatecznie, po udzieleniu zgód i wniesieniu opłaty tytułem licencji klient może swobodnie użytkować platformę. W ramach istniejącego konta, klient telefonicznie albo za pośrednictwem e-mail może zgłosić Wnioskodawcy prośbę o rozszerzenie funkcji konta o dodatkowe licencje. Wnioskodawca nie zawiera dodatkowych umów czy dokumentów, ponieważ są one udostępniane w formie elektronicznej (regulamin).   I. ODPOWIEDZIALNOŚĆ Wnioskodawca w ramach własnego przedsiębiorstwa ponosi odpowiedzialność jako twórca Programu komputerowego. Wskazać należy, że Wnioskodawca ponosi wyłączną odpowiedzialność za stworzenie aplikacji wobec jej użytkowników, kontrahentów oraz wobec organów administracji publicznej, w zakresie w jakim spoczywają na nim obowiązki wynikające z przepisów prawa. Wnioskodawca odpowiada za zgodność aplikacji z ofertą oraz regulaminem, pełną poprawność jej działania, bezpieczeństwo danych zawartych w aplikacji oraz spełnienie wymogów prawnych, w tym w szczególności RODO. Za istotne należy uznać, że Wnioskodawca ponosi także odpowiedzialność kontraktową wobec użytkowników (kontrahentów) za realizację umowy udzielenia licencji niewyłącznej oraz przestrzegane licencji i praw autorskich.   Do wniosku Wnioskodawca dołączył (…).   (…).   W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia 2 czerwca 2025 r. nr 0112-KDSL2-2.440.169.2025.3.EZW tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Do postanowienia załączono (…). Postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 9 czerwca 2025 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie skorzystał.   Uzasadnienie klasyfikacji usługi   Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.   Natomiast stosownie do art. 42a ustawy wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej ,,WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1)    opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2)    klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a)    określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b)    stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3)    stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.   Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.   Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług   W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.   Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; 3)    stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4)    stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.   W załączniku nr 3 do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, pod poz. 63 wskazano, bez względu na symbol PKWiU „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2509) wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”.   Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 24, z późn. zm.), przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).   W szczególności, przedmiotem prawa autorskiego – w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – są utwory: 1)    wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe); 2)    plastyczne; 3)    fotograficzne; 4)    lutnicze; 5)    wzornictwa przemysłowego; 6)    architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne; 7)    muzyczne i słowno-muzyczne; 8)    sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne; 9)    audiowizualne (w tym filmowe).   Zgodnie natomiast z art. 74 ust. 1 i 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej. Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.   Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne, wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka. Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy: 1)    stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy); 2)    stanowić przejaw działalności twórczej; 3)    mieć indywidualny charakter.   O ile sens pierwszej z cech nie budzi wątpliwości, dwie pozostałe mają charakter ocenny. Jednakże stwierdzenie, że utwór to przejaw działalności twórczej uwypukla fakt, że utwór powinien stanowić rezultat działalności o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta, niekiedy określana przesłanką „oryginalności” utworu, kładzie nacisk na aspekt przedmiotowy, tj. odnoszący się do samego wytworu ludzkiego umysłu. Spełniona zostaje, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Nie może natomiast być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, który jest rutynowy, standardowy lub typowy. Podkreśla to konieczność łącznego traktowania obu z wymienionych w pkt 2 i pkt 3 cech. Sam „przejaw działalności twórczej” nie jest warunkiem wystarczającym do zakwalifikowania określonego wytworu jako przedmiotu prawa autorskiego. Konieczne jest, by wytwór taki miał indywidualny charakter, tzn. żeby cechował się indywidualnością. Muszą zatem charakteryzować go dostatecznie doniosłe różnice w porównaniu z uprzednio wytworzonymi produktami intelektualnymi.   Kryteria powyższe były precyzowane w orzecznictwie. Przykładowo w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2006 r., sygn. akt III CSK 40/05 stwierdzono, że „rezultat wysiłku intelektualnego nie może być rutynowy, standardowy i typowy. Nie może być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, któremu brak cech dostatecznie indywidualizujących, tj. odróżniających go od innych wytworów podobnego rodzaju i przeznaczenia”.   W innym orzeczeniu Sąd Najwyższy ocenił, że: „Proces tworzenia, w przeciwieństwie do pracy technicznej, polega na tym, że rezultat podejmowanego działania stanowi projekcję wyobraźni osoby, od której pochodzi, zmierzając do wypełniania tych elementów wykonywanego zadania, które nie są jedynie wynikiem zastosowania określonej wiedzy, sprawności, surowców, urządzeń bądź technologii. (…) Wymaganie nowości nie jest niezbędną cechą twórczości jako przejawu intelektualnej działalności człowieka. Utwór może być kompilacją wykorzystującą dane powszechnie dostępne pod warunkiem, że ich wybór, segregacja, sposób przedstawienia ma znamiona oryginalności” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2006 r., I CK 281/05).   Nie każde dzieło (utwór) spełnia przesłanki utworu w rozumieniu ww. ustawy. Dotyczy to w szczególności świadczenia będącego powieleniem innych prac, a więc niebędących rezultatem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, jak również prac typowych, zawierających powtarzalne, nieoryginalne rozwiązania. Świadczenia (utwory) takie nie podlegają ochronie autorsko-prawnej na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.   Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.   Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.   Odwołując się do pojęcia „twórcy” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wskazać należy, że twórcą w jej rozumieniu jest nie tylko jedyny twórca utworu, ale również osoby, które są współtwórcami stworzonego dzieła. Wykładnia systemowa zewnętrzna, oparta na zapisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych prowadzi do wniosku, że twórcą jest osoba fizyczna, która wykonała dany utwór sama lub z udziałem innych współtwórców.   Jak wynika z powołanych przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej, ustalony w jakiejkolwiek postaci. Przejawem działalności twórczej jest uzewnętrzniony rezultat działalności twórcy.   Jednocześnie wskazać należy, że w myśl postanowień rozdziału 5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, autorskie prawa majątkowe do utworu mogą przejść na inne osoby na podstawie umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub na podstawie umowy o korzystanie z utworu, zwanej licencją.   Według art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej: 1)    autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy; 2)    nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej.   Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione (art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).   Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”, zatem można wyjaśnić jego znaczenie posługując się Słownikiem Języka Polskiego (Słownik Współczesnego Języka Polskiego, Wydawnictwo Wilga, Warszawa 1996, str. 309), według którego „honorarium to wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach”; ustawa ta nie definiuje także pojęcia „wolnego zawodu”. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie otrzymane z tytułu udzielenia licencji do utworu, nie stanowi wynagrodzenia za pracę w wolnym zawodzie o charakterze honorarium, a wynagrodzenia za wykonaną pracę nie można utożsamiać z zapłatą za usługę wykonaną w ramach działalności gospodarczej.   Podsumowując, gdy usługi są wykonywane przez twórcę w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych i stanowią przedmiot autorskich praw majątkowych do utworu, a wynagrodzenie w formie honorarium odbywa się z przeniesieniem ww. praw, to z uwagi na nierozerwalność powyższych czynności, tj. sprzedaży usługi oraz praw autorskich, świadczenie to stanowi „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”, wymienione w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.   W powołanym wyżej art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych ustawodawca określił definicję utworu. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).   Z powyższego przepisu wynika, że dany wytwór ludzkiej działalności musi spełniać dwie cechy, aby mógł zostać uznany za utwór. Kryteriami tymi jest twórczość oraz indywidualny charakter.   Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Wnioskodawca stworzył program komputerowy – aplikację internetową (…). Aplikacja stanowi oprogramowanie biurowe, które dedykowane jest dla użytkowników – (…). Aplikacja to program komputerowy stworzony w celu kompleksowego (…). Dzięki zaawansowanym funkcjom, platforma ułatwia (…). Program komputerowy usprawnia (...). Do funkcji programu należą: (…). Dla użytkownika dostępne są następujące funkcje: (…). Usługa obejmuje udzielenie licencji niewyłącznej na korzystanie z programu komputerowego. Aspekty formalne udzielenia licencji reguluje umowa zawierana pomiędzy Wnioskodawcą a użytkownikiem Programu komputerowego, która nosi nazwę: „(…)”. Aby nabyć dostęp do aplikacji należy skontaktować się bezpośrednio z Wnioskodawcą bądź odpowiedzieć na ofertę. Dodatkowo, uprzednio należy uiścić wynagrodzenie Wnioskodawcy (honorarium) za udzielenie licencji niewyłącznej do aplikacji internetowej. Następnie przedstawiony jest potencjalnemu klientowi Regulamin platformy oraz świadczenia usług licencji niewyłącznej. Kolejno dochodzi do jego zaakceptowania lub odrzucenia oferty. Po zaakceptowaniu oferty, od określonej daty Wnioskodawca nadaje dostęp do konta użytkownika oraz do samej aplikacji internetowej (…). Przy pierwszym zalogowaniu na konto użytkownika wyświetlają się ponowne pola z prośbą o akceptację Regulaminu oraz polityki prywatności (data udzielenia zgody zapisywana jest w systemie Wnioskodawcy). Ostatecznie, po udzieleniu zgód i wniesieniu opłaty tytułem licencji klient może swobodnie użytkować platformę.   Analiza programu komputerowego – aplikacji internetowej (…) – wykazała, że jest on przejawem działalności twórczej. Program komputerowy stanowi oryginalne dzieło intelektualne w pełni opracowane przez Wnioskodawcę, bez udziału innych twórców czy podmiotów. Program nie został napisany na indywidualne zamówienie. Jest wyrazem własnej inwencji twórczej Wnioskodawcy oraz chęcią zapełnienia niszy na rynku (zaspokojenia potrzeb odbiorców określonej branży). Program komputerowy jest wynikiem indywidualnej koncepcji oraz pracy intelektualnej Wnioskodawcy, który nie zlecał jego stworzenia żadnym zewnętrznym wykonawcom, ani nie korzystał z gotowych rozwiązań lub komponentów, które mogłyby wiązać się z przeniesieniem praw autorskich od innych podmiotów. Program komputerowy: ·      odznacza się oryginalnym oraz twórczym charakterem, skierowany jest do konkretnych podmiotów, odpowiadając tym samym na ich indywidualne potrzeby, uwzględniając przy tym specyfikę branży (…), ·      nie jest produktem, który mógłby zostać uznany za szablonowy; uwzględnia szczególne preferencje użytkowników, ·      był efektem swobodnej pracy Wnioskodawcy, tj. miał on pełny wpływ na treści zawarte w Programie komputerowym, jego układ, sposób napisania w języku programowania oraz szatę graficzną. Program jest produktem o charakterze oryginalnym, twórczym. Istotą pracy Wnioskodawcy jest to, że program komputerowy jest kreacją, nowej, nieistniejącej wcześniej wartości niematerialnej – tworzone od zera. Aplikacja internetowa nie jest efektem pracy, która wymaga do osiągnięcia rezultatu jedynie określonych umiejętności programistycznych. To do Wnioskodawcy należy urzeczywistnienie wizji tworzonego produktu. (…) posiada charakter kreatywny, nowatorski, oryginalny w pomyśle, jest nastawiony na tworzenie nowych oryginalnych rozwiązań o charakterze unikatowym. Powyższe cechy przejawiają się: ·      poprzez zastosowaną technologię jaką są języki programowania (…) – umożliwiające implementację innowacyjnych funkcji, ·      w zaprojektowanych modułach poprzez wykorzystane metody programowania i technologie, ·      poprzez innowacyjne zautomatyzowane (…), ·      poprzez innowacyjny moduł (…), ·      poprzez moduł (…), ·      możliwością rozszerzenia aplikacji internetowej o dodatkowe funkcje (nabycie dodatkowych licencji za wynagrodzeniem): funkcjonalność aplikacji pozostaje zwiększona poprzez dodatkowe moduły (…), ·      (…) wyróżnia się kompleksowym podejściem do (…). Dzięki temu użytkownicy zyskują, jedno, zintegrowane narzędzie, eliminujące potrzebę korzystania z wielu różnych systemów, które nie mogą być ze sobą integrowane. Wnioskodawca stworzył nowy produkt indywidualny – utwór, którego jest twórcą. Jak wynika z regulaminu świadczenia usług dla aplikacji internetowej, Wnioskodawca udziela Klientowi ograniczonego czasowo, niewyłącznego, niezbywalnego, odwołalnego prawa do korzystania z aplikacji (licencja niewyłączna). Klient jest uprawniony do korzystania z programu wyłącznie w ramach usługi i wyłącznie na własny użytek, poprzez (...). Program komputerowy zawiera informację, że Wnioskodawca jest jego twórcą. W aplikacji oraz dokumentach, do których bezpośredni dostęp ma użytkownik widnieje firma Wnioskodawcy wraz z jego imieniem oraz nazwiskiem. Wynagrodzenie uiszczane jest na okres 12 miesięcy i obejmuje honorarium za udzielenie licencji niewyłącznej do programu komputerowego.   Z dokonanej analizy wynika, że stworzony przez Wnioskodawcę program komputerowy jest efektem pracy angażującej wyobraźnię, niepowtarzalnym, niestandardowym, o twórczym charakterze. Wykorzystując zatem dostępne narzędzia i technologie w połączeniu z własną wizją artystyczną Wnioskodawca stworzył nowy wytwór intelektu – utwór.   Biorąc pod uwagę dokonaną wyżej analizę prowadzącą do wniosku, że stworzony przez Wnioskodawcę program komputerowy – aplikacja internetowa (…), stanowi utwór w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, którego Wnioskodawca jest twórcą, należy stwierdzić, że usługa ta podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.   Informacje dodatkowe   Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.   Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.   Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: -        podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), -        usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).   Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).   WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)    następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)    wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 -        w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).   WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: -        klasyfikacja usługi, lub -        stawka podatku właściwa dla usługi lub -        podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami.   Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).   Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.   POUCZENIE   Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.   Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.   Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).