0112-KDSL2-2.440.185.2022.3.EZ

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)   Na podstawie art. 13 § 2a pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, i art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r., poz. 931, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 7 października 2022 r. (data wpływu 10 października 2022 r.), uzupełnionego pismami z dnia 13 grudnia 2022 r. (data wpływu 16 grudnia 2022 r.) oraz 19 grudnia 2022 r. (data wpływu 23 grudnia 2022 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.   Przedmiot wniosku: towar – kanapka (…)   Opis towaru: Kanapka (…) – towar spożywczy zapakowany w jednostkowe opakowanie i znakowany zgodnie z obowiązującymi przepisami o znakowaniu środków spożywczych przeznaczanych do obrotu detalicznego. Gotowy produkt po zapakowaniu ma kilkudniową trwałość (…), przy zachowaniu odpowiednich warunków przechowalniczych deklarowanych na etykiecie. Wnioskodawca jest producentem żywności, przeznaczonej do sprzedaży poza siedzibą firmy. Kupuje surowce typu pieczywo, wędliny, warzywa, nabiał, owoce, przyprawy itp., a następnie w odpowiednio przystosowanych pomieszczeniach produkcyjnych wytwarza z nich gotowe posiłki, w tym m.in. kanapki do bezpośredniego spożycia. Produkty te, po wyprodukowaniu w kuchni są przenoszone do pomieszczenia, w którym są schładzane, a następnie pakowane w odpowiednie pojemniki lub zawijane w odpowiedni materiał przeznaczony do pakowania produktów spożywczych. Następnie gotowe posiłki umieszczane są w termoboxach, które po odpowiednim oznaczeniu zabierane są przez busy, będące własnością Wnioskodawcy. Kierowcy busów dowożą towar do poszczególnych miast na wyznaczony parking, skąd miejscowi kierowcy – dostawcy swoimi samochodami zabierają termoboxy zgodnie z ich oznaczeniami. Kierowcy – dostawcy wyposażeni w kasy fiskalne i terminale płatnicze rozwożą gotowe do spożycia posiłki do biur, zakładów pracy itp. w danym mieście w Polsce. Tam kierowca – dostawca o umówionej godzinie wynosi pojemniki – termoboxy z odpowiednio zapakowanymi, gotowymi produktami żywnościowymi, kasę fiskalną i terminal i dokonuje sprzedaży tych produktów pracownikom firm. Indywidualni konsumenci w miejscu dostawy wybierają posiłek, płacą i otrzymują paragon fiskalny. Sprzedaż nie jest dokonywana w miejscu działalności firmy. Spółka nie prowadzi lokalu gastronomicznego. Zarówno w miejscu prowadzenia działalności, jak i w miejscu dostarczania produktów żywnościowych nie są wykonywane żadne usługi restauracyjne, wspomagające ich sprzedaż dla konsumentów. Przedmiotem wniosku jest kanapka (…) zapakowana w jednostkowe opakowanie i znakowana. Gotowy produkt po zapakowaniu ma kilkudniową trwałość (…), przy zachowaniu odpowiednich warunków przechowalniczych deklarowanych na etykiecie.   Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 56   Stawka podatku od towarów i usług: 8%   Podstawa prawna: art. 41 ust. 12f w związku z art. 41 ust. 2 oraz art. 146ea pkt 2 oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy   Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług   UZASADNIENIE   W dniu 10 października 2022 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. towaru według Polskiej Klasyfikacji Towarów i Usług (PKWiU) na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 16 grudnia 2022 r. poprzez zmianę przedmiotu wniosku, wskazanie jednego konkretnego towaru mającego być przedmiotem wniosku, doprecyzowanie opisu towaru i przesłanie umowy spółki (...) oraz w dniu 23 grudnia 2022 r. o doprecyzowanie opisu i przesłanie prawidłowo podpisanego wniosku.   W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis towaru Kanapka. Firma produkuje kanapki z wykorzystaniem różnorakich surowców na bazie mięsa, ryb, warzyw przetworów zbożowo-mącznych. Kanapki mieszczą się w grupie produktowej – gotowe posiłki i dania. Pakowane są w jednostkowe opakowania i znakowane zgodnie z obowiązującymi przepisami o znakowaniu środków spożywczych przeznaczanych do obrotu detalicznego – zgodnie z rozporządzeniem WE 1169 /2011. Gotowy produkt po zapakowaniu ma kilkudniową trwałość (…), przy zachowaniu odpowiednich warunków przechowalniczych deklarowanych na etykiecie. Trwałość i bezpieczeństwo produktu badane jest zgodnie z wymaganiami przepisów prawa żywnościowego, w tym rozporządzenia WE 2073/2005 z 15 listopada 2005 roku (z późniejszymi zmianami) w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych. Wyprodukowane wyroby gotowe biorąc pod uwagę formę pakowania, trwałość, jak i sposób oznakowania – mogą być sprzedawane we wszystkich placówkach zajmujących się sprzedażą gotowych dań i posiłków, takich jak sklepy, kioski, punkty sprzedaży ruchomej, bufety, itp. Gotowy wyrób dostarczany jest specjalistycznym transportem (własnym Firmy lub firmy transportowej świadczącej usługę transportową dla Firmy) do odbiorców w rożnych miejscach kraju. Odbiorcami są: - klienci indywidualni dokonujący zakupu bezpośrednio w punktach sprzedaży prowadzonych przez firmę (obwoźnych lub stacjonarnych),- firmy prowadzące sprzedaż gotowej żywności. Nie jest prowadzona sprzedaż, ani konsumpcja w miejscu produkcji.   Pismem z dnia 13 grudnia 2022 r. Wnioskodawca doprecyzował opis towaru o następujące informacje: Kanapka. Firma produkuje kanapki z wykorzystaniem różnorakich surowców, na bazie mięsa, ryb, warzyw, przetworów zbożowo-mącznych. Kanapki mieszczą się w grupie produktowej – gotowe posiłki i dania. Skład: (…). Kanapki pakowane są w jednostkowe opakowania i znakowane zgodnie z obowiązującymi przepisami o znakowaniu środków spożywczych, przeznaczanych do obrotu detalicznego – zgodnie z rozporządzeniem WE 1169/2011. Gotowy produkt po zapakowaniu ma kilkudniową trwałość (…), przy zachowaniu odpowiednich warunków przechowalniczych, deklarowanych na etykiecie. Trwałość i bezpieczeństwo produktu badane jest zgodnie z wymaganiami przepisów prawa żywnościowego, w tym rozporządzenia WE 2073/2005 z 15 listopada 2005 roku (z późniejszymi zmianami) w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych. Wyprodukowany wyrób gotowy biorąc pod uwagę formę pakowania, trwałość , jak i sposób oznakowania – może być sprzedawany we wszystkich placówkach zajmujących się sprzedażą gotowych dań i posiłków, takich jak sklepy, kioski, punkty sprzedaży ruchomej, bufety itp. Gotowy wyrób dostarczany jest specjalistycznym transportem (własnym Firmy lub firmy transportowej świadczącej usługę transportową dla Firmy) do odbiorców w rożnych miejscach kraju. Odbiorcami są: - klienci indywidualni dokonujący zakupu bezpośrednio w punktach sprzedaży prowadzonych przez firmę (obwoźnych lub stacjonarnych). Nie jest prowadzona sprzedaż, ani konsumpcja w miejscu produkcji.   (…)   W piśmie z dnia 19 grudnia 2022 r. (data wpływu 23 grudnia 2022 r.) Wnioskodawca doprecyzował opis procesu sprzedaży produktów dla klientów indywidualnych o następujące informacje: Firma (…) jest producentem żywności, przeznaczonej do sprzedaży poza siedzibą firmy. Firma kupuje surowce typu pieczywo, wędliny, warzywa, nabiał, owoce, przyprawy itp., a następnie w odpowiednio przystosowanych pomieszczeniach produkcyjnych w (…) wytwarza z nich gotowe posiłki. Wykonują je pracownicy o odpowiednich kwalifikacjach. Są to różnorodne kanapki, sałatki, tortille, desery do bezpośredniego spożycia lub po ich podgrzaniu przez konsumenta. Produkty te, po wyprodukowaniu w kuchni są przenoszone do pomieszczenia, w którym są schładzane, a następnie pakowane w odpowiednie pojemniki lub zawijane w odpowiedni materiał przeznaczony do pakowania produktów spożywczych. Następnie gotowe posiłki umieszczane są w termoboxach, które po odpowiednim oznaczeniu zabierane są przez busy, będące własnością firmy. Następnie kierowcy busów dowożą towar do poszczególnych miast (…) na wyznaczony parking, skąd miejscowi kierowcy – dostawcy swoimi samochodami zabierają termoboxy zgodnie z ich oznaczeniami. Kierowcy – dostawcy wyposażeni w kasy fiskalne i terminale płatnicze rozwożą gotowe do spożycia posiłki do biur, zakładów pracy itp. w danym mieście w Polsce. Tam kierowca – dostawca o umówionej godzinie wynosi pojemniki – termoboxy z odpowiednio zapakowanymi, gotowymi produktami żywnościowymi, kasę fiskalną i terminal i dokonuje sprzedaży tych produktów pracownikom firm. Indywidualni konsumenci w miejscu dostawy wybierają posiłek, płacą i otrzymują paragon fiskalny. W przypadku niektórych posiłków klienci otrzymują zapakowane jednorazowe sztućce, niezbędne do ich konsumpcji. Z wieloma firmami spółka (…) ma zawarte pisemne umowy na najem części powierzchni przeznaczonej do sprzedaży swoich produktów spożywczych, płaci za to odpowiedni czynsz. W umowach określono godziny w jakich sprzedawane będą produkty. W niektórych biurowcach spółka, zamiast umowy, posiada pisemne zezwolenia na sprzedaż posiłków lub musi podpisać odpowiedni regulamin danego biurowca. Sprzedaż nie jest dokonywana w miejscu działalności firmy. Spółka nie prowadzi lokalu gastronomicznego. Zarówno w miejscu prowadzenia działalności, jak i w miejscu dostarczania produktów żywnościowych nie są wykonywane żadne usługi restauracyjne, wspomagające ich sprzedaż dla konsumentów. Nie ma tu zatem mowy o obsłudze bezpośredniej klientów, wspierających sprzedaż gotowych posiłków. Nie ma też tutaj żadnej usługi złożonej, poza sprzedażą posiłków w umówionych miejscach. Firma jest czynnym podatnikiem VAT.   W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia 12 stycznia 2023 r. nr 0112-KDSL2-2.440.185.2022.2.EZ tut. organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone Wnioskodawcy w dniu 18 stycznia 2023 r. Wnioskodawca nie skorzystał z ww. prawa wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.   Uzasadnienie sposobu zidentyfikowania świadczenia na potrzeby podatku od towarów i usług   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   W świetle przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).   Uwzględniając zatem powyższe przepisy w pierwszej kolejności należy ustalić, czy w przypadku sprzedaży kanapki (…), w okolicznościach wskazanych we wniosku, mamy do czynienia ze sprzedażą towaru, czy też usługą w rozumieniu ustawy. Wymaga to wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności, w jakich następuje transakcja, w celu określenia jej elementów charakterystycznych i dominujących. Element dominujący określa się z punktu widzenia przeciętnego konsumenta oraz z uwzględnieniem, w ramach całościowej oceny, wagi jakościowej – a nie tylko ilościowej – elementów świadczenia usług w stosunku do elementów dostawy towarów. W tym celu należy posiłkować się orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), który w licznych wyrokach odniósł się do kwestii klasyfikacji czynności jako świadczenia usług, czy dostawy towarów.   Jak wskazał TSUE w wyroku z dnia 27 października 2005 r., nr C-41/04, w sprawie Levob Verzekeringen i OV Bank przeciwko Staatssecretaris van Financiën, ECLI:EU:C:2005:649 (pkt 19) oraz wyroku z dnia 29 marca 2007 r., nr C-111/05 w sprawie Aktiebolaget NN przeciwko Skatterverket, ECLI:EU:C:2007:195 (pkt 21), w przypadku gdy transakcja składa się z szeregu świadczeń i czynności, należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia, po pierwsze czy chodzi o dwa, czy więcej świadczeń odrębnych, czy też o świadczenie jednolite, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku owo jednolite świadczenie należy zakwalifikować jako dostawę towarów, czy jako świadczenie usług.   Natomiast w wyroku z dnia 10 marca 2005 r., nr C-491/03 w sprawie Ottmar Hermann przeciwko Stadt Frankfurt am Main, ECLI:EU:C:2005:157 (pkt 22), TSUE wskazał, że: „Ponieważ sprzedaży jakiegoś towaru zawsze towarzyszy świadczenie jakiejś minimalnej usługi (takiej jak wyłożenie towarów na stoiskach, wydanie faktury, itd.), jedynie usługi inne niż te, które towarzyszą nieodłącznie sprzedaży jakiegoś towaru, mogą być wzięte pod uwagę przy ocenie udziału świadczenia usług w odniesieniu do całości złożonej czynności, obejmującej również dostawę jakiegoś towaru”.   Zatem tylko usługi odrębne od usług nierozerwalnie związanych ze sprzedażą towarów można brać pod uwagę w celu określenia udziału świadczenia usług w świadczeniu złożonym, obejmującym również dostawę towarów.   Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.3.2011, str. 1, z późn. zm.) – usługi restauracyjne i cateringowe oznaczają usługi polegające na dostarczaniu gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo żywności i napojów, przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi pozwalającymi na ich natychmiastowe spożycie. Dostarczanie żywności lub napojów lub żywności i napojów stanowi jedynie element większej całości, w której muszą przeważać usługi. Usługi restauracyjne polegają na świadczeniu takich usług w lokalu należącym do usługodawcy, podczas gdy usługi cateringowe polegają na świadczeniu takich usług poza lokalem usługodawcy.   Za usługi cateringowe i restauracyjne w rozumieniu ust. 1 nie uznaje się dostawy gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo dostawy gotowej lub niegotowej żywności i napojów, wraz z ich transportem lub bez niego, ale bez żadnych innych usług wspomagających (art. 6 ust. 2 ww. rozporządzenia ).   Z przedstawionych przez Wnioskodawcę informacji wynika, że kanapka (…) jest przygotowywana w odpowiednio przystosowanych pomieszczeniach produkcyjnych Wnioskodawcy, a następnie przenoszona do pomieszczenia, w którym jest schładzana. W dalszej kolejności kanapka pakowana jest w jednostkowe opakowanie (…) i znakowana zgodnie z obowiązującymi przepisami o znakowaniu środków spożywczych przeznaczonych do obrotu detalicznego. Zapakowana kanapka umieszczana jest w termoboxach, które po odpowiednim oznaczeniu dowożone są przez busy, będące własnością firmy do poszczególnych miast na wyznaczony parking, skąd miejscowi kierowcy – dostawcy swoimi samochodami zabierają termoboxy zgodnie z ich oznaczeniami. Kierowcy – dostawcy wyposażeni w kasy fiskalne i terminale płatnicze rozwożą kanapki do biur, zakładów pracy itp. w danym mieście w Polsce. Tam kierowca – dostawca o umówionej godzinie wynosi pojemniki – termoboxy, kasę fiskalną i terminal i dokonuje sprzedaży tych produktów pracownikom firm. Indywidualni konsumenci w miejscu dostawy wybierają posiłek, płacą i otrzymują paragon fiskalny. W miejscu dostarczania produktów żywnościowych nie są wykonywane żadne usługi restauracyjne, wspomagające ich sprzedaż dla konsumentów.   Zatem Wnioskodawca przygotowuje i dostarcza kanapkę, nie wykonując przy tym innych czynności takich jak: dostarczenie naczyń, sztućców, nakryć czy mebli (stolików, krzeseł itd.) oraz innego wyposażenia, wyłożenie dostarczanego posiłku na naczynia, podanie do stolika czy obsługa kelnerska. Zadania sprzedającego ograniczają się do dostarczenia kanapek do biur/zakładów pracy, wydania produktu i skasowania należności.   Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że usługi towarzyszące dostawie przedmiotowej kanapki (towaru spożywczego) nie mają przeważającego charakteru, tak aby można było uznać, że spełniają one definicję cateringu, zgodnie z orzecznictwem TSUE i rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011.   Mając na uwadze powyższą analizę oraz opis podany przez Wnioskodawcę należy stwierdzić, że – dla celów stosowania podatku od towarów i usług – sprzedaż kanapki (…) do bezpośredniego spożycia, będącej przedmiotem wniosku, należy uznać za dostawę towaru.   Uzasadnienie klasyfikacji towaru   Zgodnie z art. 42a pkt 2 lit. a ustawy – wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towaru, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług niezbędną do określenia stawki podatku właściwej dla towaru lub usługi.   Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy – towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.   Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676, z późn. zm.).   Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.   Symbole statystyczne i Nomenklatura scalona wykorzystywane w ustawie służą wyłącznie stosowaniu odpowiednich przepisów, w tym określeniu właściwej stawki podatku od towarów i usług. Nie przesądzają natomiast o tym, czy w świetle przepisów ustawy mamy do czynienia z towarem lub też usługą.   Dokonując klasyfikacji towaru spożywczego do odpowiedniego grupowania w odpowiedniej klasyfikacji statystycznej należy kierować się następującymi zasadami: -        jeżeli dostawie towaru spożywczego towarzyszą „dodatkowe usługi”, wspomagające, polegające np. na przygotowaniu i podaniu tego towaru do natychmiastowego spożycia, wykonywane przez sprzedającego – dostawa tego towaru klasyfikowana jest według PKWiU 2015 w grupowaniu 56 – Usługi związane z wyżywieniem; -        jeżeli towary spożywcze wydawane są w ramach usług restauracyjnych i cateringowych – klasyfikacja do PKWiU 2015 w grupowaniu 56 – Usługi związane z wyżywieniem; -        jeżeli natomiast dostawie towaru spożywczego nie towarzyszą żadne „dodatkowe usługi” wykonywane przez sprzedającego (z wyjątkiem nierozerwalnie związanych z dostawą tych towarów, np. takie jak: umieszczenie towaru na półkach sklepowych czy wystawienie rachunku) – towar ten klasyfikowany jest według CN.   Wspólnym mianownikiem towarów i usług zaliczanych do grupowania 56 w PKWiU 2015 są zatem elementy usługowe, które mają na celu przygotowanie towaru do natychmiastowego (bezpośredniego) spożycia.   Zaznaczenia wymaga przy tym, że zawsze należy w pierwszej kolejności ocenić towary spożywcze wydawane do bezpośredniego spożycia pod kątem zaklasyfikowania ich według PKWiU 2015 do grupowania „Usługi związane z wyżywieniem” PKWiU 56 (art. 41 ust. 2 i 2a oraz art. 41 ust. 12f ustawy). Podkreślić jednak należy, że sam fakt przyporządkowania danego towaru spożywczego do grupowania PKWiU 56 „Usługi związane z wyżywieniem” nie zmienia charakteru tego świadczenia jako towaru w świetle ustawy. Dopiero w sytuacji, w której towar ten nie podlega zaklasyfikowaniu w tym grupowaniu należy dokonać jego klasyfikacji według CN.   Zgodnie z Wyjaśnieniami do PKWiU 2015 dział 56 „Usługi związane z wyżywieniem” obejmuje: -        usługi związane z zapewnianiem pełnego wyżywienia przeznaczonego do bezpośredniej konsumpcji w restauracjach, włączając restauracje samoobsługowe i oferujące posiłki „na wynos”, z lub bez miejsc do siedzenia.   Przy czym nie jest istotny rodzaj obiektu serwującego posiłki, ale fakt, że są one przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji.   Natomiast klasa 56.10 „Usługi restauracji i pozostałych placówek gastronomicznych” obejmuje: -        usługi przygotowywania i podawania posiłków gościom siedzącym przy stołach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, bez względu na to czy spożywają oni przygotowywane posiłki na miejscu, biorą je na wynos czy są im dostarczane w miejsce przez nich wyznaczone.   Z kolei grupowanie 56.10.19.0 „Pozostałe usługi podawania posiłków” obejmuje: -        pozostałe usługi związane z podawaniem przygotowywanych posiłków i napojów świadczone przez punkty zazwyczaj nieposiadające miejsc do siedzenia ani obsługi kelnerskiej, takie jak: bufety, punkty sprzedaży frytek i ryb, kioski z gotową żywnością, punkty sprzedaży posiłków na wynos, -        sprzedaż z automatów żywności przygotowywanej na miejscu, -        usługi lodziarni i ciastkarni, -        usługi ruchomych placówek gastronomicznych, przygotowujących żywność i napoje do bezpośredniej konsumpcji.   Mając na uwadze powyższe wskazania klasyfikacyjne, należy podkreślić, że w celu zaklasyfikowania środka spożywczego do działu 56 PKWiU 2015 konieczne jest zidentyfikowanie takich czynności podatnika, które składają się na przygotowanie i podanie oferowanego posiłku do bezpośredniej i natychmiastowej konsumpcji. Swoistym aspektem kategorii środków spożywczych klasyfikowanych do działu 56 jest bowiem to, że są one przygotowane i podane do bezpośredniej i natychmiastowej konsumpcji (co nie oznacza, że musi ona nastąpić zaraz na miejscu zakupu).   A zatem, przy dostawie towarów spożywczych – posiłków (wspomaganych elementami usługowymi) klasyfikowanych do działu 56, najistotniejszym jest fakt przygotowania wydawanych posiłków do bezpośredniego spożycia, co nie oznacza, że ich przygotowanie musi następować zawsze na życzenie konkretnego klienta i na jego oczach.   W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca przygotowuje (produkuje) kanapkę (…) w sposób gastronomiczny, tj. m.in. rozdrabnia, kroi, łączy ze sobą określone składniki. Następnie produkt jest schładzany, pakowany w jednostkowe opakowanie i znakowany. Zapakowana kanapka dowożona jest do biur/zakładów pracy, gdzie następuje jej sprzedaż konsumentom. Wyprodukowana przez Wnioskodawcę kanapka jest oferowana do sprzedaży jako gotowy posiłek, nadający się do bezpośredniego i natychmiastowego spożycia. W miejscu dostawy kanapki, konsumenci wybierają posiłek, płacą i otrzymują paragon fiskalny.   Głównym elementem przedmiotowego towaru jest oczywiście bułka, czyli wyrób piekarniczy. Z punktu widzenia klasyfikacji traci ona jednak na znaczeniu bowiem końcowy produkt stanowi posiłek przygotowany oprócz bułki z kilku innych, różnych składników, które muszą być nałożone w odpowiedniej ilości oraz w odpowiedniej kolejności. Co najistotniejsze w analizowanym przypadku, produkt – kanapka (…), jest posiłkiem przygotowywanym przez Wnioskodawcę w celu jego bezpośredniej i natychmiastowej konsumpcji, co oznacza, że klient nie musi go w żaden sposób przygotowywać do spożycia we własnym zakresie. Tego rodzaju posiłek nie wymaga zatem od kupującego podejmowania żadnych dodatkowych czynności celem jego konsumpcji. W okolicznościach analizowanej sprawy działalność Wnioskodawcy nie ogranicza się jedynie do wyłożenia towaru/wyeksponowania towaru do sprzedaży i wydania rachunku klientowi. Nakład pracy jaki jest potrzebny do wydania kanapki klientowi jest w opisanym przypadku o wiele większy. Wnioskodawca musi bowiem w pierwszej kolejności wyprodukować kanapkę, co jak już wskazano wyżej wymaga wykonania pewnego procesu technologicznego związanego z krojeniem i smarowaniem pieczywa oraz przygotowaniem i nakładaniem odpowiednich dodatków oraz schłodzeniem produktu, by zachować jego walory smakowe i świeżość. Kanapki wymagają również odpowiedniego zapakowania we właściwą folię/papier.   W analizowanej sprawie, pomimo jednak, że wydaniu produktu towarzyszy szereg czynności o charakterze usługowym, to nie mają one charakteru przeważającego nad dostawą towaru. Tego rodzaju czynności najtrafniej można nazwać „usługami wspomagającymi”, które ze względu na swój charakter nie dominują nad dostawą towaru.   Jak wskazano powyżej, dla dokonania właściwej klasyfikacji towarów spożywczych istotne jest, że posiłek przeznaczony jest do bezpośredniej konsumpcji i klient może go spożyć bez jakiegokolwiek dodatkowego przygotowania.   Wobec powyższego, dostawę opisanego towaru spożywczego należy uznać za dostawę towaru sklasyfikowanego do PKWiU 56 „Usługi związane z wyżywieniem”, przy czym przyporządkowanie tego towaru spożywczego do ww. grupowania PKWiU 56, jak podkreślono, nie zmienia charakteru tego świadczenia jako towaru w świetle ustawy.   Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług   W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.   W myśl art. 146ea ustawy, w roku 2023: 1)     stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2)     stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3, wynosi 8%; 3)     stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4)     stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.   Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. poz. 655, 974 i 1725) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1)     stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2)     stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; 3)     stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4)     stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.   Stosownie do art. 41 ust. 12f ustawy, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług klasyfikowanych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), z wyłączeniem sprzedaży w zakresie: 1) napojów innych niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie, w tym ich przygotowania i podania; 2)     towarów nieprzetworzonych przez podatnika, innych niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie; 3)     posiłków, których składnikiem są towary wskazane jako wyłączone z grupowań wymienionych w poz. 2 i 11 załącznika nr 10 do ustawy.   Towar będący przedmiotem wniosku nie mieści się w katalogu wyłączeń wskazanych w art. 41 ust. 12f ustawy.   W związku z powyższym, dostawa towaru – kanapki (…) w okolicznościach opisanych przez Wnioskodawcę we wniosku – jest klasyfikowana do działu PKWiU 56 – Usługi związane z wyżywieniem, przy czym nie jest objęta wyłączeniami, o których mowa w art. 41 ust. 12f ustawy, dlatego też podlega opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 12f w związku z art. 41 ust. 2 oraz art. 146ea pkt 2 oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy.   Informacje dodatkowe   Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.   Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do towarów tożsamych pod każdym względem z towarem będącym przedmiotem niniejszej decyzji.   Niniejsza WIS wiąże organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, w odniesieniu do towaru będącego jej przedmiotem, który zostanie sprzedany, zaimportowany lub wewnątrzwspólnotowo nabyty po dniu, w którym WIS została doręczona (art. 42c ust. 1 pkt 1 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: -        podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), -        towar, będący przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).   Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia jej wydania (art. 42ha ustawy), przy czym wygasa ona z mocy prawa przed upływem tego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług odnoszących się do towaru, będącego przedmiotem tej WIS, w wyniku której WIS staje się niezgodna z tymi przepisami. Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, w wyniku których stała się z nimi niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).   Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.   POUCZENIE   Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała, lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP lub za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie: https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem/wyznaczając użytkownika konta w e-Urzędzie Skarbowym.   W przypadku wnoszenia odwołania w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP oraz e-Urząd Skarbowy.   Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).