0112-KDSL2-2.440.256.2025.4.AS

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS) Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 26 maja 2025 r. (data wpływu 26 maja 2025 r.), uzupełnionego pismem z dnia 2 lipca 2025 r. (data wpływu 2 lipca 2025 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.   Przedmiot wniosku: usługa (świadczenie kompleksowe) – wywóz gruzu w workach   Opis świadczenia: Przedmiotowe świadczenie jest dostępne w marketach budowlanych. Market budowlany (zwany dalej nabywcą) – na podstawie podpisanej umowy – nabywa od Wnioskodawcy świadczenie, w którego cenie jest worek na gruz wraz z usługą transportową odbioru gruzu od klienta marketu budowlanego (zwanego dalej klientem). Puste nowe worki są transportowe firmą kurierską od sprzedawcy worków bezpośrednio do nabywcy według ilości zamówionej przez niego u Wnioskodawcy. Worki kupowane są w sklepie nabywcy przez klientów (płatność w kasie sklepu nabywcy). Do worka można wrzucać odpady ceramiczne i betonowe, klient ma nieograniczony czas na ładowanie worka. Po zapełnieniu worka klient zgłasza gotowość odbioru worka wraz z gruzem telefonicznie do Wnioskodawcy. Pracownik biurowy Wnioskodawcy przyjmuje telefoniczne zlecenie odbioru gruzu od klienta, a następnie tworzy trasę, według której kierowca według lokalizacji zabiera worki z gruzem. Worki zostają odebrane przez pracownika Wnioskodawcy. Podczas wykonywania świadczenia Wnioskodawca przejmuje odpowiedzialność za gruz. Po zapełnieniu samochodu kierowca jedzie do firmy recyklingowej gdzie pozostawia gruz do utylizacji, natomiast puste rozcięte worki zawozi do drugiego punktu utylizacji tworzyw sztucznych i wraca do siedziby firmy. Świadczenie to pozwala klientom w sposób szybki i ekologiczny pozbyć się gruzu z remontu. Za wykonane świadczenie nabywca płaci Wnioskodawcy wynagrodzenie i to na nabywcę Wnioskodawca wystawia faktury dokumentujące wykonane czynności. Wnioskodawca posiada zezwolenie na transport odpadów na terenie całej Polski. Odbiór odpadów jest każdorazowo ewidencjonowany w systemie BDO – Wnioskodawca składa sprawozdania roczne BDO. Wnioskodawca nie posiada decyzji na zbieranie odpadów. Cena świadczenia jest stała i jest liczona za 1 m3 (czyli wór na gruz z wywozem). Nabywca rozlicza się z Wnioskodawcą za (…) sztuk worków na gruz z wywozem. Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 49   Stawka podatku od towarów i usług: 23%   Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy   Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług   UZASADNIENIE   W dniu 26 maja 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. świadczenia na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 2 lipca 2025 r. o podpis pod oświadczeniem, o którym mowa w art. 42b ust. 3 ustawy, wskazanie, że Wnioskodawca jest podatnikiem posiadającym NIP, potwierdzenie, że celem złożonego wniosku jest uzyskanie WIS dla potrzeb określenia stawki podatku VAT, doprecyzowanie opisu świadczenia oraz przesłanie umowy na wykonanie świadczenia będącego przedmiotem wniosku.   W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis świadczenia:   Przedmiotem złożonego wniosku jest usługa odbioru odpadów innych niż niebezpieczne od osób fizycznych i firm w postaci odpadu betonowego o kodzie odpadu 17 01 01.   Odpad betonowy będzie formalnie traktowany przez usługobiorców firmy jako odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r., poz. 1587; dalej – „ustawa o odpadach”). Odbierane w ramach usługi odpady betonowe będą zaliczane do grupy wskazanej w § 2 pkt 17 Rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r., poz. 10; dalej – Rozporządzenie), tj. jako „odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych)”. Odpady betonowe, będą zaklasyfikowane do kodu 17 01 01, tj. jako „odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów”, wskazanego w katalogu odpadów będącego częścią Rozporządzenia.   Opis działalności: Wnioskodawca sprzedaje usługę wywozu gruzu w workach 1 m3 – klient może nabyć worek w markecie budowlanym lub bezpośrednio u Wnioskodawcy w biurze. Po telefonicznym zgłoszeniu napełnienia worka kierowca samochodu dostawczego lub ciężarowego z dźwigiem HDS odbiera worki od klientów i zawozi je do punktu zagospodarowania odpadów. Jest to szybki i ekologiczny sposób pozbycia się odpadów budowlanych dla klientów indywidualnych i firmowych. Na życzenie klienta Wnioskodawca dowozi worek bezpośrednio. Płatna jest zawsze cała kwota z góry, worki Wnioskodawcy są oznakowane logo firmy i numerem telefonu, więc przy zabieraniu pełnego worka klient nie musi być już obecny.   Firma Wnioskodawcy nie świadczy usług transportu. Odbierając worek staję się posiadaczem odpadów zobowiązanym do jego zagospodarowania.   Głównym elementem usługi nie jest transport a właśnie zagospodarowanie odpadów. To jest cel tej usługi. Gdy ktoś kupuje worek to nie po to by zamówić usługę transportu a usługę zebrania i zutylizowania odpadów. Przy czym firma Wnioskodawcy nie zajmuje się utylizacją tych odpadów.   Dla Wnioskodawcy jest to natomiast usługa kompleksowa i powinna decydować o stawce VAT – 8% jako głównego przedmiotu usługi sklasyfikowanym pod nr PKWiU – 2025 38.11.Z.   W uzupełnieniu wniosku z dnia 2 lipca 2025 r. Wnioskodawca wskazał co następuje: 1.    Przedmiotem wniosku jest następująca usługa dostępna w marketach budowlanych (…). (…) kupuje od Wnioskodawcy usługę o nazwie (…) – w cenie usługi jest worek na gruz 1 m3 wraz z usługą transportową odbioru gruzu (tutaj jednak Wnioskodawca nie świadczy tylko usługi transportowej bo przejmuje odpowiedzialność za ten odpad gdyż musi go zawieźć do firmy recyklingowej i osobno zutylizować zużyty worek). Puste nowe worki są transportowe firmą kurierską z fabryki bezpośrednio do marketu budowlanego według ilości zamówionej przez market (Wnioskodawca wystawia FV bezpośrednio (…) za worek wraz z usługą wywozu, rozliczenie następuje w formie przelewu). Worki kupowane są w sklepie budowlanym (…) przez klientów indywidualnych i firmowych, płacą oni w kasie sklepu. Do wora można wrzucać odpady ceramiczne i betonowe, klient ma nieograniczony czas na ładowanie wora, po zapełnieniu musi zgłosić gotowość odbioru telefonicznie do firmy Wnioskodawcy. 2.    Czynności jakie Wnioskodawca wykonuje w ramach usługi: pracownik biurowy przyjmuje telefoniczne zlecenie odbioru gruzu od klienta (…), pracownik biurowy tworzy trasę według której kierowca będzie według lokalizacji zabierał wory. Worki zostają odebrane przez pracownika firmy Wnioskodawcy: kierowca samochodu ciężarowego z dźwigiem HDS wyjeżdża z siedziby firmy, dojeżdża na poszczególne adresy do klientów, może zabrać maksymalnie (…) worków po 1 m3, po zapełnieniu samochodu jedzie do firmy recyklingowej gdzie pozostawia gruz do utylizacji, puste rozcięte worki zawozi do drugiego punktu utylizacji tworzyw sztucznych, następnie wraca do siedziby firmy. 3.    Usługa pozwala w sposób szybki i ekologiczny pozbyć się gruzu z remontu. 4.    Worki z gruzem Wnioskodawca odbiera od klientów indywidualnych i firmowych, którzy prowadzą prace remontowe na terenie (…). 5.    Wnioskodawca nie jest niestety w stanie wskazać kogo jednoznacznie dotyczy świadczenie – tutaj klientem może być osoba fizyczna, która kupuje wór na podstawie paragonu lub faktury na osobę fizyczną a także klientem Wnioskodawcy jest firma, która może prowadzić remont swojej siedziby, jak również może to być firma remontowa, która wykonuje zlecenie na potrzeby swoich klientów: osób prywatnych, instytucji, wspólnot mieszkaniowych. 6.    Klienci Wnioskodawcy oczekują, że Wnioskodawca odbierze od nich gruz i zutylizuje go zgodnie z wymogami ochrony środowiska. 7.    Wnioskodawca posiada zezwolenie na transport odpadów na terenie całej Polski. Wnioskodawca posiada nr BDO (…). Odbiór odpadów jest każdorazowo ewidencjonowany w systemie BDO oraz Wnioskodawca składa sprawozdania roczne BDO dla (…). Wnioskodawca nie posiada decyzji na zbieranie odpadów, ponieważ ich nie magazynuje tylko przewozi bezpośrednio do punktu utylizacji do firmy zewnętrznej. 8.    Cena usługi jest stała liczona za 1 m3 (czyli wór na gruz z usługą wywozu). (…) rozlicza się z Wnioskodawcą za (…) szt. worków na gruz z wywozem, nabywcy worków płacą w kasie sklepu. 9.    Wnioskodawca stosuje PKD 38.11.Z. 10. Świadczenie będące przedmiotem wniosku stanowi główną działalność gospodarczą Wnioskodawcy.   W uzupełnieniu Wnioskodawca powołał także szczegółową klasyfikację do kodu 38.11.Z Polskiej Klasyfikacji Działalności.  (…).   W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia 2 września 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.256.2025.3.AS, tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone Wnioskodawcy w dniu 2 września 2025 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie skorzystał.   Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi)   Na wstępie należy wskazać, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.   Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej.   Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.   Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.   Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96, Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.   Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że: -          w wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku), -          w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).   Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).   W tym miejscu warto zwrócić uwagę na opinię rzecznik generalnej Juliane Kokott z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, gdzie wskazano, że „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”.   Rzecznik Generalna zauważyła także, że „Jeżeli zespół świadczeń i czynności ustala cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30). Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (31)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19.   Podsumowując zatem powyższe, świadczenie złożone (kompleksowe) ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia.   Jak wynika z analizy sprawy, świadczenie będące przedmiotem wniosku jest dostępne w marketach budowlanych. Market budowlany (zwany dalej nabywcą) – na podstawie podpisanej umowy – nabywa od Wnioskodawcy świadczenie, w którego cenie jest worek na gruz wraz z usługą transportową odbioru gruzu od klienta marketu budowlanego (zwanego dalej klientem). Puste nowe worki są transportowe firmą kurierską od sprzedawcy worków bezpośrednio do nabywcy według ilości zamówionej przez niego u Wnioskodawcy. Worki kupowane są w sklepie nabywcy przez klientów (płatność w kasie sklepu nabywcy). Do worka można wrzucać odpady ceramiczne i betonowe, klient ma nieograniczony czas na ładowanie worka. Po zapełnieniu worka klient zgłasza gotowość odbioru worka wraz z gruzem telefonicznie do Wnioskodawcy. Pracownik biurowy Wnioskodawcy przyjmuje telefoniczne zlecenie odbioru gruzu od klienta, a następnie tworzy trasę, według której kierowca według lokalizacji zabiera worki z gruzem. Worki zostają odebrane przez pracownika Wnioskodawcy. Podczas wykonywania świadczenia Wnioskodawca przejmuje odpowiedzialność za gruz. Po zapełnieniu samochodu kierowca jedzie do firmy recyklingowej gdzie pozostawia gruz do utylizacji, natomiast puste rozcięte worki zawozi do drugiego punktu utylizacji tworzyw sztucznych i wraca do siedziby firmy. Świadczenie to pozwala klientom w sposób szybki i ekologiczny pozbyć się gruzu z remontu. Za wykonane świadczenie nabywca płaci Wnioskodawcy wynagrodzenie i to na nabywcę Wnioskodawca wystawia faktury dokumentujące wykonane czynności. Wnioskodawca posiada zezwolenie na transport odpadów na terenie całej Polski. Odbiór odpadów jest każdorazowo ewidencjonowany w systemie BDO – Wnioskodawca składa sprawozdania roczne BDO. Wnioskodawca nie posiada decyzji na zbieranie odpadów. Cena świadczenia jest stała i jest liczona za 1 m3 (czyli wór na gruz z wywozem). Nabywca rozlicza się z Wnioskodawcą za (…) sztuk worków na gruz z wywozem.   Biorąc pod uwagę tezy wynikające z orzecznictwa TSUE, w przedmiotowej sprawie – ze względu na specyfikę wykonywanego świadczenia oraz jego przedmiot (gruz) – mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym.   Powyższe potwierdzają następujące przesłanki: ·         świadczenie jest realizowane na podstawie jednej umowy z nabywcą; ·         nabycie przez klienta worka u nabywcy nie stanowi celu samego w sobie, gdyż to dzięki tej możliwości, klient pozbywa się odpadu budowlanego, tj. gruzu. Worek jest tylko dopasowanym środkiem umożliwiającym odbiór gruzu, ponieważ sprzedawany u nabywcy worek jest pojemności odpowiadającej ilości odebranego gruzu przez Wnioskodawcę; ·         klient nie musi martwić się o usługę wywozu gruzu, ponieważ nabywa worek wraz z odbiorem gruzu, a więc klient nie musi zabiegać osobno o usługę i towar; ·         wykonywana w ramach świadczenia usługa oraz dostawa towaru – worka, prowadzą do jednego celu, czyli wywozu gruzu od klienta przez Wnioskodawcę do firmy recyklingowej; ·         wymienione w ramach świadczenia czynności są podejmowane w celu należytego wykonania przez Wnioskodawcę przedmiotu umowy, ponieważ nabywca chce umożliwić klientowi wywóz gruzu, do czego konieczne są specjalne worki umożliwiające jego odbiór i przewóz.   Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że wykonywane przez Wnioskodawcę świadczenie, stanowi świadczenie kompleksowe, gdyż wszystkie czynności wykonane w jego ramach są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter. Powyższe czynności mają charakter nierozerwalny, ponieważ nie jest możliwe przetransportowanie gruzu bez odpowiednich worków, a cena za świadczenie jest stała i jest liczona za 1m3 – czyli wór na gruz z wywozem.   W związku z powyższym, zdaniem tutejszego organu zarówno usługa – odbiór gruzu jak i dostawa towaru – worka, stanowią obiektywnie jedno świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Czynności te podejmowane są w jednym celu – wywozu gruzu od klienta przez Wnioskodawcę, gdzie elementem dominującym jest element usługowy, a dostawa towaru – worka, ma charakter pomocniczy.   Także nabywcy zależy na nabyciu od Wnioskodawcy jednolitego świadczenia i umożliwieniu klientom odbioru gruzu, nie zaś na odrębnym nabywaniu dwóch różnych czynności.   Zdaniem Wnioskodawcy, głównym elementem wykonywanego świadczenia nie jest transport, a zagospodarowanie odpadów. Wnioskodawca uważa, że nie świadczy tylko usługi transportowej, ponieważ przejmuje odpowiedzialność za ten odpad, który musi zawieźć do firmy recyklingowej i osobno zutylizować zużyty worek.   W związku z powyższym należy wyjaśnić, że element dominujący określa się z punktu widzenia przeciętnego konsumenta oraz z uwzględnieniem, w ramach całościowej oceny, wagi jakościowej, a nie tylko ilościowej, elementów świadczenia usług w stosunku do elementów dostawy towarów.   Wnioskodawca wykonuje czynności na podstawie "Umowy (…)" zawartej z nabywcą. W związku z powyższym, w celu ustalenia elementu głównego (dominującego), należy dokonać analizy zapisów tej umowy.   (…).   Co istotne dla całej sprawy, Wnioskodawca posiada zezwolenie na transport odpadów na terenie całej Polski. Natomiast co kluczowe w analizowanej sprawie, Wnioskodawca nie posiada decyzji na zbieranie odpadów, nie magazynuje i nie przetwarza odpadów, tylko przewozi je bezpośrednio od klienta do punktu utylizacji do firmy zewnętrznej.   Biorąc pod uwagę powyższe oraz zapisy (…), w opinii tutejszego organu elementem głównym (dominującym) analizowanego świadczenia jest usługa transportu odbieranego gruzu. Dla powyższego nie ma znaczenia, czy Wnioskodawca świadczy tę usługę sam, czy za pośrednictwem podwykonawców.   Powyższe wywołuje skutki w zakresie jednolitego opodatkowania elementów wchodzących w skład tego świadczenia zgodnie z usługą główną (dominującą). W związku z powyższym, w dalszej części decyzji dokonano klasyfikacji oraz określono stawkę podatku od towarów i usług dla usługi transportu odbieranego gruzu (usługi dominującej).   Uzasadnienie klasyfikacji świadczenia kompleksowego (usługi)   Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.   Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU).   Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.   Symbole statystyczne i Nomenklatura scalona wykorzystywane w ustawie służą wyłącznie stosowaniu odpowiednich przepisów, w tym określeniu właściwej stawki podatku od towarów i usług. Nie przesądzają natomiast o tym, czy w świetle przepisów ustawy mamy do czynienia z towarem lub też usługą.   Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: -        niniejszych zasad metodycznych, -        uwag do poszczególnych sekcji, -        schematu klasyfikacji.   Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje: -        symbole grupowań, -        nazwy grupowań.   Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.   W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego: -        grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny, -        usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter, -        usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.   Zgodnie z tytułem, Sekcja H Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje „TRANSPORT I GOSPODARKA MAGAZYNOWA”.   Sekcja ta obejmuje m.in.: lądowy transport pasażerski i towarów, wykonywany na podstawie rozkładów jazdy lub poza nimi, z wykorzystaniem różnych środków lokomocji (kursujących w obrębie miast i pomiędzy miastami), takich jak: kolej, metro oraz różne jednostki transportu drogowego (samochody, autobusy, autokary, tramwaje).   W sekcji tej zawarty jest m.in. dział 49 „TRANSPORT LĄDOWY I RUROCIĄGOWY”. Zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), dział ten obejmuje: -         przewozy pasażerów i towarów środkami transportu drogowego, kolejowego, -         transport rurociągowy.   W dziale PKWiU 49 mieści się klasa PKWiU 49.41 „TRANSPORT DROGOWY TOWARÓW”.   Uwzględniając powyższe, kompleksowa usługa będąca przedmiotem analizy, spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 49 „TRANSPORT LĄDOWY I RUROCIĄGOWY”.   Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.   Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług.   Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%. Dla usługi kompleksowej będącej przedmiotem analizy, która jak wyjaśniono wyżej mieści się w grupowaniu PKWiU 49 „TRANSPORT LĄDOWY I RUROCIĄGOWY”, ani w ustawie, ani w przepisach wykonawczych do ustawy ustawodawca nie przewidział obniżonej stawki VAT. Konsekwentnie, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy ww. usługa kompleksowa podlega opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 23%.   Informacje dodatkowe   Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.   Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczeń kompleksowych tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym przedmiotem niniejszej decyzji.   Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: -         podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), -         świadczenie kompleksowe będące przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).   Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).   WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)     następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)     wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 -        w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).   WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do świadczenia kompleksowego będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: -     klasyfikacja towaru/usługi, lub -     stawka podatku właściwa dla towaru/usługi, lub -     podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami. Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).    Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.   POUCZENIE   Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.   Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.   Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).