0112-KDSL2-2.440.275.2024.3.IM

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 4 czerwca 2024 r. (data wpływu 4 czerwca 2024 r.), uzupełnionego pismami: z dnia 4 czerwca 2024 r. (data wpływu 4 czerwca 2024 r.) oraz z dnia 10 lipca 2024 r. (data wpływu 10 lipca 2024 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.   Przedmiot wniosku: usługa (świadczenie kompleksowe) – zorganizowanie imprezy rozrywkowej   Opis świadczenia: Przedmiotem wniosku jest świadczenie wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz osoby prowadzącej imprezę rozrywkową (Zleceniodawcy). W ramach tego świadczenia, Wnioskodawca wykonuje następujące czynności: wynajmuje lokal, organizuje warunki techniczne (...), przeprowadza działania marketingowe, polegające na: (…), sprzedaje bilety wstępu na spotkania Zleceniodawcy w jego imieniu, oraz organizuje (…) dla uczestników spotkań. Wszystkie te czynności wykonywane będą na podstawie zawartej umowy. Będą one podejmowane przez Wnioskodawcę w celu należytego wykonania przedmiotu zawartej umowy i stworzą obiektywnie jedno, nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Czynności te będą funkcjonalnie i ekonomicznie (gospodarczo) powiązane. Ich wspólnym celem będzie zorganizowanie imprezy rozrywkowej. Rola Wnioskodawcy nie będzie sprowadzać się jedynie do roli dostawcy różnych świadczeń, ale będzie on odpowiedzialny za cały proces organizacji imprezy rozrywkowej, jako ciągiem powiązanych ze sobą czynności prowadzących do jednego, wspólnego celu. Wnioskodawca wykona powierzone obowiązki na własnych warunkach – Zleceniodawca pozostawi Wnioskodawcy możliwość samodzielnego wyboru wszystkich narzędzi do zorganizowania imprezy.   Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 93 Stawka podatku od towarów i usług: 23%   Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy   Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług   UZASADNIENIE   W dniu 4 czerwca 2024 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. świadczenia na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono pismami: z dnia 4 czerwca 2024 r. (data wpływu 4 czerwca 2024 r.) oraz z dnia 10 lipca 2024 r. (data wpływu 10 lipca 2024 r.) m.in. o prawidłowe pełnomocnictwo oraz wskazanie przedmiotu wniosku.   W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis świadczenia   W ramach swojej działalności gospodarczej, Wnioskodawca świadczy usługi organizacji spotkań rozrywkowych, w ramach których osoby niepełnoletnie oraz osoby dorosłe mogą spróbować swoich sił (…). Usługa ta polega na tym, że Wnioskodawca umawia się z osobą prowadzącą imprezę rozrywkową (…). W celu zapewnienia możliwości przeprowadzenia tego typu imprezy, Wnioskodawca udostępnia wynajmowane sale (…). Wnioskodawca prowadzi (…). Wszystkie koszty wymienione wyżej, są bezpośrednimi kosztami związanym ze świadczonymi przez Wnioskodawcę usługami, które – zdaniem Wnioskodawcy – polegają na sprzedaniu biletów związanych ze wstępem na wyżej omówione wydarzenie. Dane wydarzenie ma charakter jednorazowy oraz jest wyłącznie zdarzeniem rozrywkowym bez żadnych elementów edukacyjnych. Mając na uwadze, że Wnioskodawca – w jego opinii – faktycznie sprzedaje usługę wstępu na zajęcie (czyli spotkanie rozrywkowe), a nie bezpośrednio usługę rozrywki, która jest organizowana w imieniu osoby prowadzącej dane spotkanie rozrywkowe, a nie we własnym mieniu, zgodne z art. 41 ust. 2 w powiązaniu z art. 146aa pkt 2 ustawy oraz poz. 183 załącznika nr 3 do ustawy, podlega opodatkowaniu 8% na wszystkie sprzedaże związane z usługą wstępu na (…) (spotkania rozrywkowe). Zdaniem Wnioskodawcy, zgodne z klasyfikatorem PKWiU, dane zajęcia można kwalifikować jako usługę pod kodem 79.90.30.0 „Usługi w zakresie rezerwacji biletów wstępu na imprezy rekreacyjne, rozrywkowe sportowe oraz pozostałe usługi w zakresie rezerwacji, gdzie indziej niesklasyfikowane”.   Wnioskodawca wskazał szczegółowy opis danego zdarzenia w następujący sposób. 1.     Wnioskodawca organizuje przeprowadzenie zajęć rozrywkowych dla swoich zleceniodawców. W ramach tej usługi, Wnioskodawca musi znaleźć lokalizację gdzie dane zajęcia mogą się odbyć. Wynająć taki lokal. Zorganizować warunki techniczne do przeprowadzenia (…). 2.     Oprócz tego Wnioskodawca ma przeprowadzić wszystkie działania marketingowe w imieniu zleceniodawcy, żeby zorganizować obecność ludzi na imprezie w imieniu zleceniodawcy. 3.     Jako wynik tej działalności Wnioskodawca sprzedaje bilety wstępne na spotkania zleceniodawcy w jego imieniu. 4.     Sprzedaż takiego biletu Wnioskodawca traktuje jako usługę podpadającą pod stawkę VAT 8%. 5.     Oprócz tego Wnioskodawca organizuje (…) dla uczestników spotkań. Daną usługę Wnioskodawca również traktuje jako podpadającą pod stawkę VAT 8%. 6.     Spotkania rozrywkowe związane z (…) – to nie jest usługa świadczona przez Wnioskodawcę, jednak przez jego zleceniodawców. Z reguły dane spotkania są imprezami rozrywkowymi związanymi z (…) dla osób dorosłych oraz dzieci. W ramach danych zajęć odbiorcy (…). 7.     Jak opisano wyżej, Wnioskodawca świadczy usługę sprzedaży biletów na rzecz osób fizycznych, którzy kupując bilet mają prawo brać udział w imprezach związanych z (…). 8.     Plan imprezy ustala zleceniodawca, a Wnioskodawca ma zorganizować miejsce, zasoby techniczne oraz obecność ludzi. Na takich samych zasadach są organizowane koncerty znanych zespołów muzycznych. 9.     lmprezy są celowane dla osób fizycznych, przyjmujących udział w nich. 10.  Rozliczenia pomiędzy Wnioskodawcą a zleceniodawcą: (…). 11.  Działania marketingowe polegają na: (…). 12.  Odpowiedzialność. Jeżeli impreza nie odbędzie się z winy Wnioskodawcy – całkowitą wartość biletów Wnioskodawca zwraca konsumentom, oraz musi skompensować część wynagrodzenia zleceniodawcy. Jeżeli impreza nie odbędzie się z winy zleceniodawcy – Wnioskodawca zwraca całkowitą wartość biletów konsumentom, jednak zleceniodawca musi skompensować ją Wnioskodawcy oraz pokryć wszystkie faktycznie poniesione wydatki, związane z organizacją spotkania, oraz część marży Wnioskodawcy.   Wraz z wnioskiem Wnioskodawca przesłał m.in. (…).   W uzupełnieniu sprawy Wnioskodawca wskazał, że celem złożonego wniosku jest uzyskanie WIS dla potrzeb określenia stawki podatku VAT właściwej dla usługi będącej przedmiotem wniosku a jego przedmiotem są usługi i/lub towary, które w ocenie Wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu – świadczenie kompleksowe.   Potwierdził także, że: A.     Przedmiotem wniosku jest świadczenie wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz osoby prowadzącej imprezę rozrywkową (zleceniodawcy), której dotyczy przesłany (…); B.     W ramach tego świadczenia Wnioskodawca wykonuje następujące czynności: ·      Wynajmuje lokal, ·      Organizuje warunki techniczne (…), ·      Przeprowadza działania marketingowe, polegające na: (…), ·      Sprzedaje bilety wstępu na spotkania zleceniodawcy w jego imieniu, ·      Organizuje (…) dla uczestników spotkań. W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia 30 lipca 2024 r., znak 0112-KDSL2-2.440.275.2024.2.IM, tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone Wnioskodawcy w dniu 31 lipca 2024 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie skorzystał.   Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi)   Na wstępie należy zaznaczyć, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.   Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem kompleksowym, powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Z kolei czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.   Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.   Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96, Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.   Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że: -       w wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku), -  w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).   Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).   Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributaria e Aduaneira (ECLI:EU:C:2020:855) wskazując, że: „Pkt 22 W przypadku jednego świadczenia złożonego, kilka elementów świadczenia tworzy świadczenie sui generis. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału takie świadczenie występuje w sytuacji, w której dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno, niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (13). Trybunał ustala, czy ma to miejsce, określając elementy charakterystyczne (14), a tym samym istotę danej transakcji (15), »z punktu widzenia przeciętnego konsumenta« (16). Pkt 23 Decydującym czynnikiem jest zatem to, czy przeciętny konsument (tj. przeciętny świadczeniobiorca) postrzega otrzymane świadczenie jako wiele niezależnych świadczeń, czy też jedno pojedyncze świadczenie. Kluczowym kryterium jest w tym przypadku powszechny odbiór, a więc to, co rozumie pod tym ogół ludności. Ustanawiając kryterium »przeciętnego konsumenta«, Trybunał posługuje się typizacją, którą stosuje również w innych obszarach prawa (17). Pkt 24 W swoim orzecznictwie Trybunał opracował różne wskazówki dotyczące kwalifikacji zespołów świadczeń i czynności dla celów opodatkowania VAT. Są to nierozerwalność poszczególnych elementów świadczenia (pkt 25 i nast.), niezależny dostęp do świadczeń (pkt 29), gospodarczy cel świadczenia (pkt 30, 31) oraz odrębne rozliczenie (pkt 32, 33). Pkt 25 Cechą charakterystyczną jednego świadczenia złożonego jest nierozerwalność jego poszczególnych elementów (18). W przypadku jednego świadczenia złożonego poszczególne jego elementy stapiają się ze sobą, tworząc nowe, niezależne świadczenie, w związku z czym w powszechnym odbiorze występuje tylko jedno pojedyncze świadczenie. (…) Pkt 27 Z punktu widzenia przeciętnego konsumenta w przypadku jednego świadczenia złożonego jego poszczególne elementy tracą swoją niezależność i ustępują nowemu świadczeniu sui generis. Ocenie podlega wówczas wyłącznie to jedno pojedyncze świadczenie w całości. Waga poszczególnych elementów świadczenia słusznie nie ma tu znaczenia. (…) Pkt 32 Jeżeli za zespół świadczeń i czynności ustala się cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30). Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (31). Odrębna wycena może bowiem w indywidualnych przypadkach polegać też tylko na wewnętrznym wyliczeniu świadczeniodawcy”.   Jednym z decydujących czynników uznania usługi za „świadczenie kompleksowe” jest zatem także to, czy przeciętny konsument (tj. przeciętny świadczeniobiorca) postrzega otrzymane świadczenie jako wiele niezależnych świadczeń, czy też jedno pojedyncze świadczenie. Kluczowym kryterium w tym przypadku jest powszechny odbiór, a więc to, co rozumie pod tym ogół ludności. Cechą charakterystyczną jednego świadczenia kompleksowego jest nierozerwalność jego poszczególnych elementów. Również w sytuacji, gdy świadczeniobiorca nie może otrzymać jednego elementu świadczenia bez innego, przemawia to za jednym świadczeniem kompleksowym. Ponadto wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia kompleksowego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji. Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia kompleksowego. W świetle orzecznictwa TSUE jedno świadczenie kompleksowe występuje zatem wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu.   Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia.   Wnioskodawca świadczy usługi organizacji spotkań rozrywkowych, w ramach których osoby niepełnoletnie oraz osoby dorosłe mogą spróbować swoich sił (…). Usługi te polegają na tym, że Wnioskodawca umawia się z osobą prowadzącą daną imprezę rozrywkową związaną z (…).   Przedmiotem wniosku jest świadczenie wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz osoby prowadzącej imprezę rozrywkową (Zleceniodawcy), której dotyczy przesłany (…). W ramach tego świadczenia Wnioskodawca wykonuje następujące czynności: ·           wynajmuje lokal, ·           organizuje warunki techniczne (…), ·           przeprowadza działania marketingowe, polegające na: (…), ·           sprzedaje bilety wstępu na spotkania Zleceniodawcy w jego imieniu, ·           organizuje (…) dla uczestników spotkań.   W przedmiotowej sprawie, dla oceny czy mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym oraz dla prawidłowej identyfikacji tego świadczenia istotne jest ustalenie celu zawieranej umowy pomiędzy Wnioskodawcą a Zleceniodawcą.   Tutejszy organ dokonał zatem analizy zapisów przesłanego (…).   Zdaniem tutejszego organu, w tej konkretnej sprawie Zamawiający (osoba prowadząca imprezę rozrywkową) dąży do nabycia jednego świadczenia, w ramach którego realizowane są przez Wnioskodawcę różne czynności.   Treść umowy w związku z przedstawionym przez Wnioskodawcę opisem sprawy jednoznacznie wskazuje, że poszczególne czynności wykonywane przez Wnioskodawcę będą prowadzić do realizacji określonego celu, tj. zorganizowania imprezy (…). W analizowanej sprawie cel ten będzie realizowany nie tylko poprzez zorganizowanie miejsca, w którym impreza może się odbyć, ale także poprzez działania marketingowe czy sprzedaż biletów wstępu w imieniu Zamawiającego.   Zdaniem tutejszego organu – ze względu na wspólny cel wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności, a przede wszystkim oczekiwania Zamawiającego – czynności wykonywane na podstawie zawartej umowy będą świadczeniem kompleksowym. Będą one podejmowane przez Wnioskodawcę w celu należytego wykonania przedmiotu zawartej umowy i stworzą obiektywnie jedno, nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Czynności te będą funkcjonalnie i ekonomicznie (gospodarczo) powiązane. Z uwagi na to, że ich wspólnym celem będzie zorganizowanie imprezy (…), jeden wykonawca wszelkich czynności (Wnioskodawca), może zagwarantować prawidłowe wykonanie założonego celu.   Rola Wnioskodawcy nie będzie sprowadzać się jedynie do roli dostawcy różnych świadczeń, ale będzie on odpowiedzialny za cały proces organizacji imprezy rozrywkowej, jako ciągu powiązanych ze sobą czynności prowadzących do jednego, wspólnego celu, stanowiącego razem kompleksową usługę. Co ważne, Wnioskodawca wykona powierzone obowiązki na własnych warunkach – Zamawiający pozostawia Wnioskodawcy możliwość samodzielnego wyboru wszystkich narzędzi do zorganizowania imprezy. To potwierdza, że Zamawiający zainteresowany jest przede wszystkim osiągnięciem określonego celu, wskazanego powyżej, a wszystkie elementy składające się na przedmiotowe świadczenie w równym stopniu służą wykonaniu tego świadczenia jako całości. Wobec powyższego, żadnej z części składowych analizowanego świadczenia kompleksowego nie można uznać za usługę główną (dominującą), gdyż wszystkie czynności są tak samo ważne, aby zrealizować wskazany cel.   Podsumowując, w analizowanej sprawie za świadczenie kompleksowe należy uznać wszystkie opisane czynności stanowiące przedmiot umowy, gdyż są tak samo ważne dla realizacji wyznaczonego celu oraz stapiają się ze sobą, tworząc nowe, niezależne świadczenie (sui generis), tzn. usługę kompleksową – „usługę zorganizowania imprezy rozrywkowej”. W takiej sytuacji, ocenie podlega wyłącznie jedno świadczenie w całości.   W związku ze wskazaniem przez Wnioskodawcę, że w przedmiotowej sprawie zarówno sprzedaż biletów, jak i organizację (…) dla uczestników traktuje on jako usługi „podpadające pod” stawkę VAT 8% należy wyjaśnić, że świadczenie kompleksowe opodatkowuje się wg jednej stawki podatku. Nie jest zatem możliwe osobne opodatkowanie świadczeń składających się na świadczenie kompleksowe.   Co więcej, w analizowanej sprawie co prawda Wnioskodawca sprzedaje bilety na organizowaną imprezę, ale czyni to w imieniu Zamawiającego. Zatem sprzedaż biletów stanowi jedynie jedną z czynności składających się na świadczenie kompleksowe, polegające na zorganizowaniu imprezy rozrywkowej i jako takie, nie może podlegać opodatkowaniu odrębną stawką podatku od towarów i usług.   Uzasadnienie klasyfikacji usługi   Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.   Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676, z późn. zm.).   Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.   Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).   Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: -          niniejszych zasad metodycznych, -          uwag do poszczególnych sekcji, -          schematu klasyfikacji.   Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje: -          symbole grupowań, -          nazwy grupowań.   Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.   W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego: -         grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny, -         usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter, -         usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.   Zgodnie z tytułem Sekcji R Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, sekcja ta obejmuje „USŁUGI KULTURALNE, ROZRYWKOWE, SPORTOWE I REKREACYJNE”. Stosownie do wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja R obejmuje: -      szeroki zakres usług kulturalnych, rozrywkowych i rekreacyjnych, włączając usługi świadczone przez artystów wykonawców, muzea, biblioteki i archiwa, usługi związane z grami losowymi i zakładami wzajemnymi, usługi związane ze sportem, rozrywką i rekreacją.   Sekcja ta nie obejmuje: -         usług sprzedaży i organizowania wystaw świadczonych przez handlowe galerie sztuki, sklasyfikowanych w 47.00.69.0, -         usług agentów i agencji artystycznych, występujących w imieniu indywidualnych artystów, sklasyfikowanych w 74.90.20.0, -         usług wypożyczania książek, sklasyfikowanych w 77.29.19.0, -         usług agencji biletowych, sklasyfikowanych w 79.90.39.0, -         usług indywidualnych nauczycieli, zawodowych instruktorów sportowych, trenerów, sklasyfikowanych w 85.51.10.0.   W sekcji tej zawarty jest m.in. dział 93 „USŁUGI ZWIĄZANE ZE SPORTEM, ROZRYWKĄ I REKREACJĄ”.   Zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i usług (PKWiU), dział 93 „USŁUGI ZWIĄZANE ZE SPORTEM, ROZRYWKĄ I REKREACJĄ” obejmuje: -         usługi w zakresie rekreacji, rozrywki i sportu, z wyłączeniem działalności muzeów, ochrony miejsc historycznych, działalności ogrodów botanicznych i zoologicznych oraz rezerwatów przyrody, działalności w zakresie gier losowych i zakładów wzajemnych.   Dział ten nie obejmuje: -      usług związanych z wystawianiem sztuk dramatycznych, musicali oraz pozostałej działalności artystycznej, takiej jak: produkcja przedstawień teatralnych na żywo, koncertów, przedstawień operowych, baletowych i pozostałych produkcji scenicznych, sklasyfikowanych w odpowiednich grupowaniach działu 90.   W dziale 93 mieści się m.in. kategoria 93.29.2 „POZOSTAŁE USŁUGI ZWIĄZANE Z ROZRYWKĄ” oraz pozycja 93.29.29.0 „Pozostałe usługi związane z rozrywką, gdzie indziej niesklasyfikowane”.   Biorąc pod uwagę charakter usługi kompleksowej będącej przedmiotem wniosku, spełnia ona kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 93 „USŁUGI ZWIĄZANE ZE SPORTEM, ROZRYWKĄ I REKREACJĄ”.   Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.   Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług   Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347 i 641) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; 3)  stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4)  stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.   Ustawodawca dla usługi kompleksowej klasyfikowanej według PKWiU 2015 do działu 93 ani w ustawie, ani w aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, nie przewidział obniżonej stawki podatku. Zatem właściwą stawką dla opodatkowania świadczenia będącego przedmiotem wniosku jest stawka podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy.  Informacje dodatkowe (…)  Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.   Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczeń kompleksowych tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym przedmiotem niniejszej decyzji.   Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: -  podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), -    świadczenie kompleksowe, będące przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).   Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).   WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)    następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)    wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 -        w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy). WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do świadczenia kompleksowego będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: -     klasyfikacja towaru/usługi, lub -     stawka podatku właściwa dla towaru/usługi lub -     podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami.   Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.   POUCZENIE   Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.   Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie: https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.   Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).