0112-KDSL2-2.440.429.2024.5.AS

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)   Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 3 września 2024 r. (data wpływu 3 września 2024 r.), uzupełnionego pismami z dnia 12 listopada 2024 r. (data wpływu 13 listopada 2024 r.) oraz z dnia 14 listopada 2024 r. (data wpływu 15 listopada 2024 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.   Przedmiot wniosku: usługa – sprzedaż biletu wstępu (...) przez Internet (online) z uwzględnieniem Opłaty (…)   Opis usługi: Podstawową działalnością Wnioskodawcy jest m.in. sprzedaż biletów (...). Bilety wstępu (...) Wnioskodawca sprzedaje zarówno w kasie (...), jak i przez Internet (online) – zakup biletu online jest możliwy poprzez stronę internetową lub aplikację mobilną. Przy zakupie biletu wstępu (...) przez Internet (online), Wnioskodawca pobiera od konsumenta dodatkowo opłatę (…). Jest to forma dodatkowej opłaty związana z techniczną obsługą całego procesu zakupu przez Internet (online) biletu wstępu (...), tj. opłata ta pokrywa w szczególności koszty utrzymania infrastruktury IT związanej z utrzymaniem usługi online. Sprzedaż biletu przebiega w następujący sposób: (…). Bez zakupu biletu wstępu (...) klient nie byłby zobowiązany do zapłaty Opłaty (…). Obecnie nie ma możliwości zakupu biletu (...) online bez poniesienia kosztu Opłaty (…).   Rozstrzygnięcie: Usługi kulturalne i rozrywkowe – wyłącznie w zakresie wstępu do obiektów kulturalnych   Stawka podatku od towarów i usług: 8%   Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy i poz. 64 załącznika nr 3 do ustawy   Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług.   UZASADNIENIE   W dniu 3 września 2024 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 13 listopada 2024 r. o przesłanie dokumentów.   W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi   (…) (dalej: Spółka lub Wnioskodawca) jest (…). Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.   Spółka prowadzi (…). Podstawową działalnością Spółki jest działalność (…). Działalność ta obejmuje m.in. (…).   Niniejszy wniosek dotyczy sprzedaży biletów (...).   Bilety wstępu (...) Spółka sprzedaje zarówno w kasie (...), jak i przez Internet (online) czyli zakup biletu online jest możliwy poprzez stronę internetową lub aplikację mobilną. Okoliczność, czy klient nabywa bilet przez stronę internetową, czy przez aplikację mobilną nie ma znaczenia w kontekście sprzedaży biletu – proces transakcyjny odbywa się tak samo, identyczne są również ceny biletów i wysokość Opłaty (…).   Przy zakupie biletu wstępu (...) przez Internet (online), Spółka pobiera od konsumenta dodatkowo opłatę (…) (dalej: Opłata (…)). Jest to forma dodatkowej opłaty związana z techniczną obsługą całego procesu zakupu przez Internet (online) biletu wstępu (...), tj. opłata ta pokrywa w szczególności koszty utrzymania infrastruktury IT związanej z utrzymaniem usługi online. Bez zakupu biletu wstępu (...) klient nie byłby zobowiązany do zapłaty Opłaty (…).   Klient (…). Z opłaty wyłączone są niektóre produkty z oferty Wnioskodawcy – przy czym niniejszy wniosek nie odnosi się do tych przypadków.   Następnie (…). Wnioskodawca umożliwia dokonanie zapłaty za bilet wstępu (...) z uwzględnioną kwotą Opłaty (…) za pomocą (…). Wnioskodawca zaznacza, że sposób zapłaty nie ma wpływu na rodzaj i charakter usługi oraz sposób naliczania opłaty. Kwota należności za bilet oraz wysokość Opłaty (…) jest stała, tj. nie ulega zmianie w zależności od wybranego sposobu płatności.   (…).   Obecnie nie ma możliwości zakupu biletu (...) online bez poniesienia kosztu Opłaty (…). Zatem bez zapłaty kwoty za bilet (...) wraz z Opłatą (…), usługa nie byłaby przez Spółkę wyświadczona – zakup biletu przez Internet byłby niemożliwy.   Przedmiotem niniejszego wniosku jest sklasyfikowanie usługi polegającej na sprzedaży biletu wstępu (...) przez Internet (online) z uwzględnieniem Opłaty (…).   Stanowisko Wnioskodawcy.   Zdaniem Wnioskodawcy, usługa sprzedaży biletów wstępu (...) przez Internet (online) wraz z pobraniem Opłaty (…), będąca przedmiotem niniejszego WIS, stanowi kompleksową usługę, która spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 59 „USŁUGI ZWIĄZANE Z PRODUKCJĄ FILMÓW, NAGRAŃ WIDEO, PROGRAMÓW TELEWIZYJNYCH, NAGRAŃ DŹWIĘKOWYCH I MUZYCZNYCH”, w klasie PKWiU 59.14 obejmującej „Usługi związane z projekcją filmów” i grupowaniem PKWiU 59.14.10.0 „Usługi związane z projekcją filmów”.   Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.   Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi). W pierwszej kolejności wskazać należy, że każda czynność opodatkowana podatkiem VAT powinna być traktowana jako odrębna i samodzielna. W przypadku, gdy występuje pewien zbiór świadczeń, skutki podatkowe należy odnosić do każdej czynności. Występują jednak w obrocie gospodarczym takie transakcje, gdzie dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika, są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne zdarzenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.   Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze.   Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.   Powyższe znajduje odzwierciedlenie w bogatej, utrwalonej linii orzeczniczej Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE). W swoich wyrokach TSUE niejednokrotnie wskazywał, iż jedna transakcja występuje wtedy, gdy dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności, dokonane przez podatnika, są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (por. np. wyrok TSUE z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie C-224/11 BGŻ Leasing sp. z o.o.).   Jest tak również wówczas, gdy jedno lub kilka świadczeń stanowią świadczenie główne, natomiast pozostałe świadczenie lub świadczenia stanowią świadczenie lub świadczenia dodatkowe, które są traktowane z punktu widzenia podatkowego tak jak świadczenie główne. W szczególności świadczenie należy uznać za dodatkowe w stosunku do świadczenia głównego, jeżeli nie stanowi ono dla klienta celu samo w sobie, lecz służy skorzystaniu w jak najlepszy sposób ze świadczenia głównego (por. np. wyrok TSUE z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie C-155/12 RR Donnelley Global Turnkey Solutions Poland sp. z o.o.).   Jednocześnie, w wyroku z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service Srl TSUE wskazał, że aby stwierdzić, czy mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową, należy w pierwszej kolejności poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie. W orzeczeniu tym TSUE wskazał na konieczność dokonania analizy charakteru transakcji także z punktu widzenia klienta, z uwagi na fakt, że to właśnie jego perspektywa powinna być podstawą do ustalenia, jaki był rzeczywisty charakter świadczenia.   Ponadto, jak wskazał DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 12 września 2022 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.333.2022.1.ST: „(…) dla oceny, czy w danej sytuacji są spełnione przesłanki dla uznania danego zespołu świadczeń za jedno świadczenie kompleksowe istotne jest to, czy w przypadku wydzielenia poszczególnych świadczeń, dla nabywcy będą one miały istotną wartość. Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane w taki sposób, że samodzielnie nie przynoszą wymaganej, praktycznej korzyści z punktu widzenia przeciętnego konsumenta”.   Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy i biorąc pod uwagę przedstawiony przez Wnioskodawcę opis świadczenia, należy stwierdzić – zdaniem Wnioskodawcy – iż Opłaty (…) są nierozerwalnie związane ze świadczeniem głównym, tj. sprzedażą usługi kulturalnej i rozrywkowej w postaci biletu wstępu (...).   Celem nabywcy nie jest bowiem nabycie samej usługi związanej z techniczną obsługą procesu zakupu biletu online, lecz nabycie usługi wstępu (...), tj. zakupu biletu (...). Sama usługa (…), bez jednoczesnego nabycia biletu wstępu (...), byłaby dla klienta bezwartościowa, gdyż Opłata (…) ma wyłączny związek z techniczną obsługą procesu zakupu przez Internet (online) biletu wstępu (...), tj. opłata ta pokrywa w szczególności koszty utrzymania infrastruktury IT związanej z utrzymaniem usługi online. Klient bez zakupu biletu wstępu (...) nie byłby w stanie w jakikolwiek sposób skorzystać z usługi serwisowej, za którą pobierana jest Opłata (…), ponieważ jest ona ściśle związana z transakcją zakupu biletu (...). Zatem bez zakupu przez Internet (online) biletu wstępu (...) klient nie byłby zobowiązany do zapłaty Opłaty (…). Tym samym usługa serwisowa i związana z nią Opłata (…) ma – zdaniem Wnioskodawcy – charakter pomocniczy do usługi głównej jaką jest usługa wstępu (...).   Dodatkowo podkreślić należy, że nie ma technicznej możliwości nabycia biletu wstępu (...) przez Internet bez poniesienia kosztu Opłaty (…). Zatem bez zapłaty kwoty za bilet (...) wraz z Opłatą (…), usługa nie byłaby przez Spółkę wyświadczona, gdyż zakup biletu byłby niemożliwy.   W opinii Wnioskodawcy usługa serwisowa, za którą jest pobierana Opłata (…), jest elementem świadczenia kompleksowego, na które składa się usługa wstępu (...) jako świadczenie główne oraz usługa serwisowa jako świadczenie pomocnicze. Wszystkie poszczególne czynności są bowiem ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną i nierozerwalną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.   Powyższe wywołuje z kolei skutek w zakresie jednolitej klasyfikacji Opłaty (…) zgodnie z usługą główną (dominującą), tj. usługą wstępu (...). A zatem, wg Wnioskodawcy Opłata (…) wraz z usługą wstępu (...) mają charakter kompleksowy i stanowią usługę kulturalną i rozrywkową – wyłącznie w zakresie wstępu do obiektów kulturalnych.   Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie klasyfikacji różnego rodzaju opłat m.in. opłat transakcyjnych jako świadczeń wchodzących w skład usługi kompleksowej znajduje – zdaniem Wnioskodawcy – potwierdzenie m.in. w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) z dnia 29 listopada 2017 r. (sygn. 0111-KDIB3-1.4012.497.2017.2.KO), interpretacja indywidualna DKIS z 28 listopada 2023 r. (sygn. 0111-KDIB3-3.4012.321.2023.3.AM), czy interpretacja indywidualna DKIS z 30 czerwca 2023 r. (sygn. 0114-KDIP1-3.4012.179.2023.2.LK).   W dalszej części wniosku Wnioskodawca przedstawił własne uzasadnienie klasyfikacji usługi oraz uzasadnienie zastosowania stawki podatku VAT.   Do uzupełnienia z dnia 13 listopada 2024 r. Wnioskodawca dołączył: (…).   W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111), zwanej dalej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia 14 listopada 2024 r., znak 0112-KDSL2-2.440.429.2024.2.AS, tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone Wnioskodawcy w dniu 14 listopada 2024 r. W dniu 15 listopada 2024 r. do siedziby Krajowej Informacji Skarbowej wpłynęło pismo z dnia 14 listopada 2024 r. stanowiące wypowiedzenie się Strony w zakresie zebranego materiału dowodowego. W piśmie tym Wnioskodawca wskazał, że nie ma więcej uwag aniżeli te, które zostały zawarte w złożonym wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej „WIS” z dnia 3 września 2024 r. oraz odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia ww. wniosku z dnia 12 listopada 2024 r.   Uzasadnienie sposobu zidentyfikowania świadczenia na potrzeby podatku od towarów i usług   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   W świetle przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów  w rozumieniu art. 7 (…).   W dniu 3 września 2024 r. do tutejszego organu wpłynął przedmiotowy wniosek o wydanie wiążącej informacji stawkowej. Do wniosku Wnioskodawca dołączył formularz do wniosku WIS, w którym jako „Przedmiot wniosku” zaznaczył kwadrat nr 3 „towar/y i/lub usługa/i”. Z kolei jako „Liczbę towarów lub usług, których dotyczy wniosek” Wnioskodawca wskazał liczbę „2”.   Zatem powyższe wskazuje, że w ocenie Wnioskodawcy dwie usługi razem składa się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu – świadczenie kompleksowe.     Jak stanowi art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być: 1)    towar albo usługa, albo 2)    towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.   Biorąc pod uwagę zakres żądania Wnioskodawcy, należy w pierwszej kolejności ustalić charakter świadczenia realizowanego przez niego.   Co do zasady, każde świadczenie dla celów VAT powinno być traktowane odrębnie i niezależnie. Jeśli jednak kilka świadczeń obejmuje jedną usługę (dostawę towaru), to z ekonomicznego punktu widzenia nie należy takiej usługi (dostawy) sztucznie dzielić. Taka sytuacja będzie zachodzić w szczególności wtedy, kiedy mamy do czynienia ze świadczeniem (usługą/dostawą towaru) o charakterze zasadniczym, w stosunku do którego pozostałe świadczenia mają charakter jedynie pomocniczy.   Przepisy ustawy o VAT nie definiują pojęcia świadczeń kompleksowych (złożonych), zatem w celu doprecyzowania pojęcia i zasad opodatkowania takich świadczeń uzasadnione jest odwołanie się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE” lub „Trybunał”).   W orzeczeniach będących przedmiotem analizy Trybunału określone zostały kryteria uznania danej czynności za świadczenie złożone.   W uzasadnieniu wyroku TSUE z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie nr C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.   W wyroku tym TSUE zauważył również, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia) nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, że w rzeczywistości mamy do czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej część.   Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że: -    w wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku), -    w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).   Z przytoczonych powyżej orzeczeń TSUE wynika, iż dane świadczenie może być uznane za świadczenie złożone, jeżeli składa się na nie kilka czynności. Ponadto relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego).   W analizowanej sprawie nie mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją. Nabywcy biletów mogą uczestniczyć wyłącznie (...), podatnik nie świadczy żadnych dodatkowych usług. Co więcej, Opłata (…) jest opłatą mającą wpływ na cenę pojedynczej usługi w przypadku dokonywania zakupu za pośrednictwem określonego kanału dystrybucji. Stanowi ona wyłącznie koszt utrzymania kanału dystrybucji.   Zatem sprzedaż biletu wstępu (...) przez Internet (online), w przedstawionych okolicznościach, należy uznać za pojedyncze świadczenie, w którego cenę wliczona jest Opłata (…).   Podsumowując, usługę sprzedaży biletu wstępu (...) przez Internet (online), w której cenę wliczony jest koszt Opłaty (…) należy, w kontekście art. 42b ust. 5 ustawy, traktować jako jedną usługę (o której mowa w pkt 1 ww. przepisu).   Uzasadnienie klasyfikacji usługi   Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.   Natomiast stosownie do art. 42a ustawy wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej ,,WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1)  opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2)  klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a)    określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b)    stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3)  stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.   Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.   W poz. 64 załącznika nr 3 do ustawy, stanowiącego wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, wskazano bez względu na symbol PKWiU – „Usługi kulturalne i rozrywkowe – wyłącznie w zakresie wstępu: 1)  na widowiska artystyczne, włączając przedstawienia cyrkowe, 2)  do obiektów kulturalnych”.   Ustawa oraz przepisy wykonawcze do niej nie definiują pojęć „kultura”, „kulturalny” „rozrywka” i „obiekt kulturalny”. Zatem przy dokonywaniu interpretacji ww. pojęć, posłużyć się można wykładnią literalną odwołując się do językowego znaczenia tego wyrazu. Zgodnie z internetowym Słownikiem Języka Polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN S.A. (www.sjp.pwn.pl) „kultura” oznacza „materialną i umysłową działalność społeczeństw oraz jej wytwory”, „kulturalny” oznacza „odnoszący się do tworzenia i upowszechniania kultury lub stanowiący jej składnik”, a „rozrywka” oznacza „to, co służy odprężeniu, wypoczynkowi”. Natomiast „obiekt” oznacza „budynek lub zespół budynków”.   Należy też zwrócić uwagę, że ustawodawca objął obniżoną stawką podatku w wysokości 8% usługi kulturalne i rozrywkowe, lecz wyłącznie w zakresie wstępu m.in. do obiektów kulturalnych.   Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A., strona internetowa www.sjp.pwn.pl), pod pojęciem „wstępu” należy rozumieć „możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś”.   Zatem pod pojęciem „wstępu” w rozumieniu poz. 64 załącznika nr 3 do ustawy należy rozumieć możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś, przy czym nie ma znaczenia forma biletu (lub opłaty), tzn. czy jest to jednorazowy bilet, czy też karnet upoważniający do kilku wejść. Dodatkowo należy zauważyć, że wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia np. do określonego miejsca (pomieszczenia). Ze wstępem w rozumieniu tych przepisów związane jest określone świadczenie (typowe dla danego obiektu). I tak, np. z nabyciem biletu wstępu (...) związana jest możliwość obejrzenia (...), w przypadku wstępu do teatru związana jest możliwość obejrzenia przedstawienia, a w przypadku parku rozrywki – możliwość korzystania z określonych urządzeń, sali tanecznej – możliwość tańczenia, na imprezę sportową – możliwość obejrzenia rozgrywanych na danym obiekcie zawodów, „na siłownię” – możliwość wykonywania ćwiczeń siłowych przy wykorzystaniu znajdujących się na jej terenie przyrządów, do parku narodowego – możliwość oglądania obiektów przyrodniczych znajdujących się na jego terenie.   W tym miejscu należy zaznaczyć, że zagadnienie związane z wykładnią analizowanych przepisów, w szczególności w odniesieniu do użytego w poz. 64 załącznika nr 3 do ustawy sformułowania „wyłącznie w zakresie wstępu” było wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. W orzecznictwie utrwalony został jednoznaczny pogląd, że w tym przypadku wykładnia pojęcia „wstęp” nie może ograniczać się wyłącznie do wejścia do obiektu lub na imprezę rozrywkową bez możliwości aktywnego uczestniczenia w zaoferowanej usłudze i korzystania z urządzeń potrzebnych do jej realizacji, stanowiłoby to bowiem niczym nieuzasadnione zawężenie tego pojęcia. Jak podkreślono, użyte przez ustawodawcę sformułowanie „usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu” odnosi się do kart wstępu, stałych abonamentów lub biletów i innych form opłaty za umożliwienie zarówno biernego jak i aktywnego korzystania z rozrywki i rekreacji, w tym przystosowanych do tego sal, pomieszczeń oraz urządzeń i przyrządów tam się znajdujących. Natomiast określenie „wyłącznie w zakresie wstępu” należy rozumieć w ten sposób, że wszystkie usługi, które nie są związane z normalnym typowym użytkowaniem takiego obiektu, np. usługi restauracyjne na terenie sali sportowej, zakup napojów, odżywek, usługi osobistego/personalnego trenera – nie są objęte stawką obniżoną. Konsekwentnie podlegają opodatkowaniu stawką podstawową VAT.   Uwzględniając powyższe, usługa będąca przedmiotem analizy stanowi „Usługi kulturalne i rozrywkowe – wyłącznie w zakresie wstępu do obiektów kulturalnych”, o których mowa w poz. 64 załącznika nr 3 do ustawy.   W tym miejscu należy zaznaczyć, że z uwagi na fakt, że w poz. 64 załącznika nr 3 do ustawy, w którym – jak rozstrzygnięto wyżej mieści się usługa wykonywana przez Wnioskodawcę – ustawodawca nie odwołuje się do klasyfikacji, w przedmiotowej sprawie organ nie jest zatem zobowiązany do sklasyfikowania usługi będącej przedmiotem wniosku wg Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU).   Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług   W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.   Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; 3)    stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4)    stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.   Jak już wskazano w niniejszej decyzji, w załączniku nr 3 do ustawy, stanowiącym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, w poz. 64 wskazano bez względu na symbol PKWiU – „Usługi kulturalne i rozrywkowe – wyłącznie w zakresie wstępu: 1)    na widowiska artystyczne, włączając przedstawienia cyrkowe, 2)    do obiektów kulturalnych”.   Mając na uwadze, że usługa będąca przedmiotem analizy stanowi „Usługi kulturalne i rozrywkowe – wyłącznie w zakresie wstępu do obiektów kulturalnych”, jej świadczenie podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy i poz. 64 załącznika nr 3 do ustawy.   Informacje dodatkowe   Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.   Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.   Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: -   podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), -   usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).       Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).   WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)    następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)    wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 -        w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).   WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: -        klasyfikacja usługi, lub -        stawka podatku właściwa dla usługi lub -        podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami.   Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).   Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.   POUCZENIE   Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.   Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e- urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.   Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).