0112-KDSL2-2.440.477.2024.6.DS

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)   Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 27 września 2024 r. (data wpływu 27 września 2024 r.), uzupełnionego pismami z dnia: 27 września 2024 r. (data wpływu 27 września 2024 r.), 8 października 2024 r. (data wpływu 8 października 2024 r.), 12 listopada 2024 r. (data wpływu 12 listopada 2024 r.), 18 grudnia 2024 r. (data wpływu 18 grudnia 2024 r.), 29 grudnia 2024 r. (data wpływu 29 grudnia 2024 r.) oraz 9 stycznia 2025 r. (data wpływu 9 stycznia 2025 r.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.   Przedmiot wniosku: usługa (świadczenie kompleksowe) – wykonanie pokazu iluzji pn. „(...)” oraz przeprowadzenie warsztatów związanych z pokazem   Opis usługi: Wnioskodawca zamierza świadczyć na rzecz szkół świadczenie polegające na wykonaniu pokazu iluzji pn. „(...)” oraz przeprowadzeniu warsztatów związanych z pokazem. Iluzjonista w ramach usługi przygotowuje scenę i odpowiednie narzędzia potrzebne do występu, takie jak skrzynie, karty, monety, sznury. Dba o to, aby oświetlenie i efekty dźwiękowe odpowiednio wspierały wykonywane triki. Iluzjonista rozpoczyna pokaz, często opowiadając historie lub tworząc kontekst dla wykonywanych sztuczek. Zaprasza widzów do udziału, poprzez wybór osoby z publiczności do współpracy przy sztuczce. Iluzjonista wykonuje różnorodne iluzje, które mają na celu zaskoczenie i zadziwienie widzów. Dzieci angażowane są w przygotowywanie rekwizytów do iluzji, tworzą magiczne kapelusze z papieru, kolorowe chusteczki czy magiczną różdżkę. Efektem pokazu jest dobra zabawa i pozytywne emocje, które towarzyszą widzom podczas całego występu, wzbudzenie ciekawości i chęci odkrycia sekretu za magicznymi sztuczkami. Warsztaty odbywają się po zakończeniu wszystkich etapów pokazu iluzji jako jego kontynuacja w formie praktycznych zajęć. Podczas pokazu uczestnicy obserwują różnorodne triki i iluzje, które wywołują ciekawość oraz fascynację. Warsztaty pozwalają uczestnikom na przejście od roli obserwatora do aktywnego uczestnika, który uczy się podstawowych technik iluzjonistycznych. Zarówno pokaz iluzji, jak i warsztaty będą prowadzić do realizacji określonych celów, tj. cel edukacyjny, cel rozrywkowy, cel interaktywny. Pokaz i warsztaty są okazją do nauki poprzez zabawę, co czyni je atrakcyjnym narzędziem wspierającym edukację i rozwój osobisty uczestników. Kluczowym aspektem jest zapewnienie, że pokaz będzie atrakcyjny, zabawny i pełen humoru, dostosowanego do wieku dzieci, że iluzjonista zaprezentuje oryginalne i pomysłowe triki, które zaskoczą i zachwycą dzieci, oraz że występ będzie nie tylko rozrywkowy, ale również zawierał elementy edukacyjne, które będą wspierać rozwój kreatywności i logicznego myślenia u dzieci. Klienci (szkoły) oczekują kompleksowego rozwiązania – zarówno rozrywki, jak i praktycznej edukacji – w ramach jednego wydarzenia. Wynagrodzenie obejmuje całość świadczenia, czyli pokaz iluzji oraz związane z nim warsztaty. Istnieje ścisła zależność między pokazem iluzji a warsztatami powodująca, że elementy te nie mogą być wykonywane odrębnie. Spójność prowadzenia pokazu i warsztatów przez jednego wykonawcę (iluzjonistę) zapewnia ciągłość i logiczny przebieg wydarzenia. Łączność obu elementów daje uczestnikom pełne doświadczenie edukacyjno-rozrywkowe. Pokaz iluzji „(...)” i warsztaty z nim związane stanowią jedno świadczenie kompleksowe, którego elementy są nierozerwalnie ze sobą powiązane. Czynności te są ze sobą ściśle powiązane i tworzą z ekonomicznego punktu widzenia jedną nierozłączną całość. Ich realizacja w formie odrębnych usług byłaby niezgodna z oczekiwaniami zleceniodawców oraz charakterem całego programu. Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 93.2   Stawka podatku od towarów i usług: 23%   Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy   Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług   UZASADNIENIE   W dniu 27 września 2024 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 27 września 2024 r. poprzez przesłanie (…), w dniu 8 października 2024 r. poprzez przesłanie (…), w dniu 12 listopada 2024 r. poprzez przesłanie (…), a także w dniach 18 grudnia 2024 r., 29 grudnia 2024 r. oraz 9 stycznia 2025 r. poprzez doprecyzowanie opisu sprawy oraz potwierdzenie przedmiotu wniosku.   W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis świadczenia   Wnioskodawca zamierza świadczyć usługi związane ze sprzedażą biletów wstępu na pokazy iluzji, które będą wykonywane przez pracowników oraz zleceniobiorców spółki na rzecz szkół publicznych. W zakres pokazów będą wchodziły takie pokazy jak pokazy iluzji oraz warsztaty z tym związane. Szkoły, na podstawie umowy, będą odpłatnie nabywały od Wnioskodawcy określoną pulę biletów (uzależnioną od zainteresowania pokazem iluzji przez dzieci, na podstawie wcześniejszych zgłoszeń). Na podstawie biletów dzieci będą mogły wziąć udział w wydarzeniu, które organizowane będzie na terenie szkoły w miejscach/pomieszczeniach wskazanych przez szkołę, w zależności od liczby osób zainteresowanych pokazem (np. sala gimnastyczna, hol, sala klasowa). Miejsca będą udostępnione przez szkołę nieodpłatnie. Wysokość wynagrodzenia dla Wnioskodawcy uzależniona będzie od ilości biletów, które zakupi wcześniej szkoła. Przedmiotem analizy w ramach złożonego wniosku mają być pokazy iluzji oraz warsztaty z tym związane. Iluzjonista w ramach usługi przygotowuje scenę i odpowiednie narzędzia potrzebne do występu, takie jak skrzynie, karty, monety, sznury. Dba o to, aby oświetlenie i efekty dźwiękowe odpowiednio wspierały wykonywane triki. Iluzjonista rozpoczyna pokaz, często opowiadając historie lub tworząc kontekst dla wykonywanych sztuczek. Zaprasza widzów do udziału, poprzez wybór osoby z publiczności do współpracy przy sztuczce. Iluzjonista wykonuje różnorodne iluzje, które mają na celu zaskoczenie i zadziwienie widzów. Dzieci angażowane są w przygotowywanie rekwizytów do iluzji, tworzą magiczne kapelusze z papieru, kolorowe chusteczki czy magiczną różdżkę. Efektem pokazu jest dobra zabawa i pozytywne emocje, które towarzyszą widzom podczas całego występu, wzbudzenie ciekawości i chęci odkrycia sekretu za magicznymi sztuczkami. Dzieci uczą się myślenia poza utartymi schematami, co pozwala im na swobodne wyrażanie swoich pomysłów i tworzenie nowych rozwiązań. Kluczowym aspektem jest zapewnienie, że pokaz będzie atrakcyjny, zabawny i pełen humoru, dostosowanego do wieku dzieci, że iluzjonista zaprezentuje oryginalne i pomysłowe triki, które zaskoczą i zachwycą dzieci, oraz że występ będzie nie tylko rozrywkowy, ale również zawierał elementy edukacyjne, które będą wspierać rozwój kreatywności i logicznego myślenia u dzieci. Bilet wstępu będzie upoważniał do jednorazowego wstępu. Spółka nie posiada w tym momencie jeszcze dokumentów (umów/regulaminów) związanych ze świadczeniem usług.   Dnia 27 września 2024 r. Wnioskodawca przesłał ofertę świadczonej usługi.   W piśmie z dnia 18 grudnia 2024 r., stanowiącym na odpowiedź na wezwanie II tutejszego organu z dnia 12 grudnia 2024 r., znak 0112-KDSL2-2.440.477.2024.2.DS, Wnioskodawca – na pytania tutejszego organu – odpowiedział w następujący sposób: „1. Jakie konkretnie »pokazy iluzji oraz warsztaty z tym związane« mają być przedmiotem analizy? Należy wskazać nazwę, określić tematykę jednego konkretnego pokazu iluzji z warsztatami. Odpowiedź: Przedmiotem analizy jest pokaz iluzji »(...)«, który łączy elementy sztuki iluzji z edukacyjnymi aspektami rozwijania logicznego myślenia, kreatywności i koncentracji. Integralną częścią są warsztaty praktyczne, w trakcie których uczestnicy uczą się podstawowych trików iluzjonistycznych. 2.    Czy wskazany zgodnie z pkt 1 wezwania pokaz iluzji będzie prezentowany według opracowanego scenariusza? Jeśli tak, należy wskazać kto jest/będzie autorem tego scenariusza – Wnioskodawca, szkoła, inny podmiot – jaki? Odpowiedź: Tak, pokaz będzie prezentowany według wcześniej opracowanego scenariusza. Autorem scenariusza jest Wnioskodawca, który stworzył program we współpracy z doświadczonym iluzjonistą. 3.    Czy Wnioskodawca sam decyduje o przebiegu pokazu? Czy nabywca usługi (szkoła) ma wpływ na jego przebieg? Jeśli tak, to jaki? Odpowiedź: Wnioskodawca sam decyduje o przebiegu pokazu. Nabywca usługi (szkoła) może jednak zgłosić sugestie, takie jak dostosowanie programu do wieku uczestników oraz szczególnych wymagań edukacyjnych. 4.    W związku z informacją o treści: »Iluzjonista rozpoczyna pokaz, często opowiadając historie lub tworząc kontekst dla wykonywanych sztuczek. Zaprasza widzów do udziału (…)« należy wskazać, czy pokaz iluzji wskazany zgodnie z pkt 1 wezwania składać się będzie z następujących po sobie etapów? Jeżeli tak, należy wymienić i opisać (bez stosowania katalogu otwartego) z jakich konkretnie etapów. Odpowiedź: Tak, pokaz będzie składał się z następujących etapów: •        Wprowadzenie – iluzjonista opowiada krótką historię tematyczną, budując napięcie. •        Prezentacja sztuczek – pokaz serii interaktywnych trików iluzjonistycznych. •        Udział publiczności – uczestnicy aktywnie biorą udział w wybranych sztuczkach. •        Finał – spektakularne zakończenie pokazu, które podsumowuje wrażenia widzów. 5.    Czy wykonanie pokazu będącego przedmiotem wniosku wymagać będzie od Wnioskodawcy specjalnych umiejętności? Jeśli tak, należy wskazać jakich i w jaki sposób Wnioskodawca je nabył/nabędzie. Odpowiedź: Tak, wykonanie pokazu wymaga specjalnych umiejętności: •        Technik iluzjonistycznych – precyzyjne wykonywanie trików. •        Umiejętności komunikacyjnych – budowanie relacji z publicznością. •        Umiejętności animacyjnych – angażowanie uczestników. Wnioskodawca nabył te umiejętności podczas szkoleń, kursów oraz poprzez współpracę z doświadczonymi iluzjonistami. 6.    W jaki sposób Wnioskodawca przygotuje się do pokazu iluzji wskazanego zgodnie z pkt 1 wezwania? Odpowiedź: Przygotowania obejmują: •        Próby scenariusza oraz trików, •        Sprawdzenie sprzętu oraz rekwizytów, •        Dostosowanie programu do wieku i liczebności grupy. 7.    Co należy rozumieć przez »warsztaty z tym związane«? Należy odpowiedzieć w odniesieniu do pokazu iluzji wskazanego zgodnie z pkt 1 wezwania. Odpowiedź: Warsztaty to zajęcia praktyczne prowadzone po pokazie, podczas których uczestnicy uczą się prostych sztuczek iluzjonistycznych oraz ćwiczeń rozwijających koncentrację, zręczność manualną i logiczne myślenie. 8.    Jakie czynności będzie wykonywać Wnioskodawca podczas »warsztatów«? Należy wymienić i opisać oraz wskazać urządzenia/akcesoria, które będą wykorzystywane. Odpowiedź: Wnioskodawca podczas warsztatów będzie: •        Prezentował techniki wykonywania prostych trików, •        Wyjaśniał mechanizmy sztuczek, •        Prowadził praktyczne ćwiczenia z uczestnikami. Wykorzystywane akcesoria: karty do gry, monety, gumki, chustki oraz rekwizyty iluzjonistyczne. 9.    Jakie czynności w ramach »warsztatów« będą wykonywać inne osoby (kto?) oraz jakie narzędzia/akcesoria wykorzystają? Odpowiedź: Inne osoby (uczestnicy warsztatów) będą ćwiczyć prezentowane przez Wnioskodawcę sztuczki. Będą korzystać z prostych rekwizytów, takich jak karty, monety i gumki. 10. Ile czasu będzie trwał pokaz iluzji wskazany zgodnie z pkt 1 wezwania? Czy zawsze ten pokaz będzie trwał tyle samo czasu? Jeśli nie, to od czego to zależy? Odpowiedź: Pokaz iluzji trwa średnio (…) minut. Czas może się różnić w zależności od liczby uczestników oraz wcześniejszych ustaleń ze szkołą. 11. Ile czasu będą trwały warsztaty związane z przedmiotowym pokazem? Czy zawsze te warsztaty będą trwały tyle samo czasu? Jeśli nie, to od czego to zależy? Odpowiedź: Warsztaty trwają średnio (…) minut. Czas zależy od liczby uczestników oraz tempa ich pracy podczas ćwiczeń. 12. W jakim zakresie Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą (należy podać kody Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD)). Odpowiedź: Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w następującym zakresie: PKD: (…). (…)   Z kolei w piśmie z dnia 29 grudnia 2024 r. Wnioskodawca – w odpowiedzi na wezwanie III tutejszego organu z dnia 23 grudnia 2024 r., znak 0112-KDSL2-2.440.477.2024.3.DS – uzupełnił opis sprawy o następujące informacje: „1. Czy prowadzone warsztaty będą powiązane z pokazem iluzji »(...)«, np. tematycznie? Jeśli tak, należy wyjaśnić na czym będzie polegać to powiązanie. Jeśli nie, należy wyjaśnić czego będą one dotyczyć i dlaczego nie będą powiązane. Odpowiedź: Tak, warsztaty będą ściśle powiązane tematycznie z pokazem iluzji »(...)«. Powiązanie tematyczne polega na tym, że warsztaty stanowią praktyczne uzupełnienie treści zaprezentowanych w trakcie pokazu. Podczas pokazu uczestnicy obserwują różnorodne triki i iluzje, które wywołują ciekawość oraz fascynację. Warsztaty pozwalają uczestnikom na przejście od roli obserwatora do aktywnego uczestnika, który uczy się podstawowych technik iluzjonistycznych. W trakcie warsztatów prowadzący nawiązuje do trików zaprezentowanych wcześniej podczas pokazu, objaśnia ich mechanizmy i prezentuje proste techniki, które uczestnicy mogą samodzielnie opanować. Tematyka warsztatów jest zatem ściśle związana z pokazem i koncentruje się na edukacyjnym aspekcie iluzji, podkreślając rozwój umiejętności takich jak zręczność, koncentracja, koordynacja ruchowa oraz logiczne myślenie. 2.    W związku z odpowiedzią na pytanie nr 7 wezwania II oraz odpowiedzią na pytanie nr 4 wezwania II wskazującą na etapy pokazu iluzji należy wskazać jednoznacznie, czy warsztaty będą jednym z etapów pokazu iluzji, czy przedstawiane będą po zakończeniu wszystkich etapów pokazu iluzji? Jeśli będą jednym z etapów, to należy wskazać którym? Odpowiedź: Warsztaty odbywają się po zakończeniu wszystkich etapów pokazu iluzji. Pokaz składa się z kilku zaplanowanych etapów, które stopniowo budują napięcie, wzbudzają ciekawość i angażują publiczność. Zwieńczeniem pokazu jest finałowy trik, który pozostawia widzów z poczuciem zachwytu i inspiracji. Warsztaty rozpoczynają się dopiero po zakończeniu pokazu jako jego kontynuacja w formie praktycznych zajęć. Taka struktura pozwala uczestnikom na swobodne przejście od biernego oglądania do aktywnego uczestnictwa. Dzięki temu publiczność może przeanalizować to, co zobaczyła, oraz nauczyć się podstawowych technik wykorzystywanych w pokazie. Warsztaty nie są zatem częścią samego pokazu, ale stanowią jego uzupełnienie, oferujące uczestnikom dodatkową wartość edukacyjną i praktyczną. 3.    W związku z informacją o treści: »(…)« należy wyjaśnić: a)    co należy rozumieć przez »usługi dodatkowe«? Odpowiedź: »Usługi dodatkowe« to opcjonalne elementy programu, które mogą zostać zamówione przez szkołę lub inną instytucję w zależności od jej potrzeb. Do takich usług należą m.in.: •        Rozszerzone warsztaty tematyczne – pogłębione zajęcia skoncentrowane na wybranych trikach lub technikach iluzji. Uczestnicy mogą nauczyć się bardziej skomplikowanych sztuczek, wymagających większej precyzji i zaangażowania. •        Indywidualne sesje z iluzjonistą – możliwość organizacji krótkich sesji 1 na 1 lub w małych grupach, gdzie uczestnicy otrzymują spersonalizowane instrukcje dotyczące wybranych technik. •        Dodatkowe pokazy tematyczne – specjalne występy dostosowane do okazji, np. imprezy świąteczne, wydarzenia tematyczne lub konkursy talentów. b)   czy »usługi dodatkowe« będą elementem usługi będącej przedmiotem wniosku, tj. pokazu iluzji »(...)« oraz warsztaty z tym związane? Odpowiedź: Nie, usługi dodatkowe nie stanowią elementu standardowej usługi opisanej we wniosku. Są one dostępne na życzenie klientów jako rozszerzenie podstawowej oferty. c)    czy wynagrodzenie będzie obejmować całość usługi, tj. pokaz iluzji razem z warsztatem, czy odrębne będzie wynagrodzenie za pokaz i odrębne za warsztaty? Odpowiedź: Standardowe wynagrodzenie obejmuje całość usługi, czyli pokaz iluzji oraz związane z nim warsztaty. Jeśli klient zdecyduje się na dodatkowe elementy programu, takie jak rozszerzone warsztaty lub indywidualne sesje, będą one rozliczane oddzielnie, zgodnie z osobną wyceną. d)   co oznacza, że »(…)«? Odpowiedź: Cena usługi jest uzależniona od: •        Długości pokazu i warsztatów – standardowy pokaz trwa około (…) minut, a warsztaty (…) minut, ale czas może być wydłużony lub skrócony na życzenie klienta. •        Liczby grup – jeśli warsztaty muszą być przeprowadzone dla kilku grup (np. z podziałem na klasy), może to wydłużyć czas trwania i wpłynąć na ostateczne koszty. •        Zakresu tematycznego – bardziej zaawansowane warsztaty mogą wymagać dodatkowego czasu na przygotowanie i przeprowadzenie. 4.    Czy »warsztaty« prowadzone będą przez tę samą osobę (iluzjonistę), która będzie prowadzić »pokaz iluzji«? Jeśli nie, to należy wskazać przez kogo i dlaczego przez inną osobę? Odpowiedź: Tak, warsztaty prowadzi ta sama osoba, która wcześniej prezentowała pokaz iluzji. Zachowanie spójności w osobie prowadzącej jest kluczowe dla utrzymania ciągłości tematycznej i emocjonalnej wydarzenia. Uczestnicy, którzy wcześniej zaangażowali się w pokaz, są bardziej otwarci na naukę podczas warsztatów, gdy prowadzi je ta sama osoba, budząca już wcześniej zaufanie i sympatię. 5.    Czy »warsztaty« odbywać się będą w tym samym miejscu, co »pokaz iluzji«? Jeśli nie, to należy wskazać gdzie i dlaczego w innym miejscu? Odpowiedź: Tak, warsztaty odbywają się w tym samym miejscu, co pokaz iluzji. Zorganizowanie obu części programu w jednym miejscu eliminuje konieczność przemieszczania się uczestników, co oszczędza czas i zapewnia płynność organizacyjną. Sala używana do pokazu jest od razu dostosowana do potrzeb warsztatów – wyposażona w stoły lub przestrzeń umożliwiającą pracę w grupach. 6.    W związku z informacją, że »Efektem pokazu jest dobra zabawa i pozytywne emocje (…)« należy wskazać jednoznacznie, czy zarówno pokaz iluzji »(...)«, jak i »warsztaty z tym związane« prowadzić będą do realizacji określonego celu? Jeśli tak, należy wskazać ten cel. Odpowiedź: Tak, zarówno pokaz iluzji, jak i warsztaty będą prowadzić do realizacji określonych celów: 1.    Cel edukacyjny – Pokaz i warsztaty rozwijają: •        Umiejętności manualne, logiczne i koncentrację. •        Kreatywność poprzez zachęcanie do poszukiwania rozwiązań. •        Pewność siebie i odwagę do wystąpień publicznych. 2.    Cel rozrywkowy – Program dostarcza pozytywnych emocji i dobrej zabawy, co sprzyja relaksowi i integracji grupy. 3.    Cel interaktywny – Uczestnicy mają okazję aktywnie angażować się w prezentację i warsztaty, co sprzyja nauce przez doświadczenie oraz współpracy w grupie. Pokaz i warsztaty są również okazją do nauki poprzez zabawę, co czyni je atrakcyjnym narzędziem wspierającym edukację i rozwój osobisty uczestników”.   W piśmie z dnia 9 stycznia 2025 r., będącym odpowiedzią na wezwanie IV tutejszego organu z dnia 2 stycznia 2025 r. znak 0112-KDSL2-2.440.447.2024.4.DS, Wnioskodawca potwierdził, że wniosek dotyczy świadczenia, na które składają się: pokaz iluzji pn. „(...)” oraz warsztaty z tym związane, które razem – w ocenie Wnioskodawcy – stanowią jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (świadczenie kompleksowe), a także doprecyzował opis świadczenia o następujące informacje: „1) Czy szkoła będzie zainteresowana nabyciem jednego (złożonego) świadczenia, czy też kilku odrębnych czynności? Odpowiedź: Z punktu widzenia szkoły (zleceniodawcy), usługa jest traktowana jako jedno kompleksowe świadczenie, obejmujące zarówno pokaz iluzji, jak i warsztaty. Szkoły oczekują połączenia obu tych elementów w ramach jednego wydarzenia edukacyjno-rozrywkowego. Warsztaty są naturalnym uzupełnieniem pokazu, co pozwala uczestnikom aktywnie włączyć się w naukę iluzji i rozwijać zdolności manualne oraz logiczne. Oferowanie ich jako oddzielnych usług nie odpowiadałoby potrzebom i oczekiwaniom szkół. 2)    Czy pomiędzy elementami wchodzącymi w skład świadczenia będzie występować zależność powodująca, że elementy te nie będą mogły być wykonywane odrębnie? Odpowiedź: Tak, istnieje ścisła zależność między pokazem iluzji a warsztatami powodująca, że elementy te nie mogą być wykonywane odrębnie: •        Warsztaty są bezpośrednim rozwinięciem treści pokazu. Uczestnicy poznają mechanizmy sztuczek zaprezentowanych wcześniej, co czyni je integralną częścią usługi. •        Z perspektywy dydaktycznej i organizacyjnej oba elementy są zaprojektowane jako spójna całość. Warsztaty bez wprowadzenia w formie pokazu straciłyby swoją wartość edukacyjną. Z tego powodu elementy te nie mogą być skutecznie realizowane odrębnie bez utraty ich kluczowego sensu i celu. 3)    Czy czynności składające się na świadczenie są tak ściśle powiązane, że obiektywnie rzecz biorąc tworzą jedną całość sprzedawaną nierozłącznie? Jeśli tak, należy wskazać na czym ten ścisły związek polega. Odpowiedź: Tak, czynności te są ze sobą ściśle powiązane i tworzą z ekonomicznego punktu widzenia jedną nierozłączną całość. •        Ścisły związek polega na tym, że pokaz iluzji jest wprowadzeniem teoretycznym i inspiracją, która angażuje uczestników, natomiast warsztaty pozwalają na praktyczne zastosowanie zdobytej wiedzy i doświadczeń z pokazu. •        Klienci (szkoły) oczekują kompleksowego rozwiązania – zarówno rozrywki, jak i praktycznej edukacji – w ramach jednego wydarzenia. Świadczenie jest więc sprzedawane jako całość, ponieważ rozdzielenie elementów obniżyłoby wartość oferty i zainteresowanie nią ze strony szkół. 4)    Czy poszczególne czynności w ramach świadczenia będą mogły być świadczone odrębnie (niezależnie) i/lub przez inne podmioty? a)    Jeżeli nie – dlaczego czynności te nie będą mogły być wykonywane odrębnie? Odpowiedź: Poszczególne czynności nie będą mogły być wykonywane odrębnie, ponieważ: •        Warsztaty są bezpośrednio powiązane z treściami przedstawionymi podczas pokazu. Oddzielna realizacja utrudniłaby uczestnikom zrozumienie kontekstu i mechanizmów iluzji. •        Warsztaty odnoszą się bezpośrednio do odbytego pokazu, więc zupełnie nieracjonalnym byłoby ich przeprowadzenie w oderwaniu od prezentowanego pokazu. •        Spójność prowadzenia pokazu i warsztatów przez jednego wykonawcę (iluzjonistę) zapewnia ciągłość i logiczny przebieg wydarzenia. •        Łączność obu elementów daje uczestnikom pełne doświadczenie edukacyjno-rozrywkowe. •        Organizacja dwóch oddzielnych wydarzeń generowałaby dodatkowe koszty oraz komplikacje logistyczne, co jest nieatrakcyjne dla klientów. •        Świadczenie obu części przez jednego dostawcę (iluzjonistę) zapewnia spójność programu oraz jednoznaczność w komunikacji z wykonawcą. Podsumowanie Pokaz iluzji »(...)« i warsztaty z nim związane stanowią jedno świadczenie kompleksowe, którego elementy są nierozerwalnie ze sobą powiązane. Ich realizacja w formie odrębnych usług byłaby niezgodna z oczekiwaniami zleceniodawców oraz charakterem całego programu”.   Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi)   Na wstępie należy wyjaśnić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.   Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.   Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia złożonego kompleksowego.   Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., w sprawie nr C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93 stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.   Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że: -        w wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku), -        w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).   Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).   Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, wskazując, że „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Rzecznik Generalna zauważyła także, że „Jeżeli zespół świadczeń i czynności ustala cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30). Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (31)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19, ECLI:EU:C:2021:167.   Istotnym kryterium wpływającym na ocenę tego, czy w konkretnej sytuacji występuje świadczenie kompleksowe, jest także kryterium odrębności. Kryterium to opiera się na weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, nie następuje świadczenie złożone, lecz kilka odrębnych świadczeń, które powinny być dla celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od siebie. Takie stanowisko wywieść można z orzeczenia TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie RLRE Tellmer Property sro, C-527/07, w którym istotnie TSUE stanął na stanowisku, że w przypadku usług najmu oraz usług sprzątania części wspólnych budynków następują dwa odrębne świadczenia dla celów VAT. Swoje stanowisko Trybunał oparł na tym, że usługi sprzątania części wspólnych budynku mogą być świadczone na różnych zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego się przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.   Podsumowując zatem powyższe, świadczenie złożone (kompleksowe) ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia.   Jak wynika z analizowanej sprawy, Wnioskodawca (Spółka) zamierza świadczyć na rzecz szkół świadczenie polegające na wykonaniu pokazu iluzji pn. „(...)” oraz przeprowadzeniu warsztatów związanych z pokazem. Warsztaty odbywają się po zakończeniu wszystkich etapów pokazu iluzji jako jego kontynuacja w formie praktycznych zajęć. Taka struktura pozwala uczestnikom na swobodne przejście od biernego oglądania do aktywnego uczestnictwa. Warsztaty nie są zatem częścią samego pokazu, ale stanowią jego uzupełnienie, oferujące uczestnikom dodatkową wartość edukacyjną i praktyczną. Warsztaty będą ściśle powiązane tematycznie z pokazem iluzji pn. „(...)”. Powiązanie tematyczne polega na tym, że warsztaty stanowią praktyczne uzupełnienie treści zaprezentowanych w trakcie pokazu. Podczas pokazu uczestnicy obserwują różnorodne triki i iluzje, które wywołują ciekawość oraz fascynację. Warsztaty pozwalają uczestnikom na przejście od roli obserwatora do aktywnego uczestnika, który uczy się podstawowych technik iluzjonistycznych. W trakcie warsztatów prowadzący nawiązuje do trików zaprezentowanych wcześniej podczas pokazu, objaśnia ich mechanizmy i prezentuje proste techniki, które uczestnicy mogą samodzielnie opanować. Tematyka warsztatów jest zatem ściśle związana z pokazem i koncentruje się na edukacyjnym aspekcie iluzji, podkreślając rozwój umiejętności takich jak zręczność, koncentracja, koordynacja ruchowa oraz logiczne myślenie. Warsztaty odbywają się w tym samym miejscu, co pokaz iluzji i prowadzi je ta sama osoba, która wcześniej prezentowała pokaz iluzji. Zarówno pokaz iluzji, jak i warsztaty będą prowadzić do realizacji określonych celów (edukacyjnego, rozrywkowego, interaktywnego). Wynagrodzenie należne Spółce obejmuje całość świadczenia, czyli pokaz iluzji oraz związane z nim warsztaty.   Podsumowując powyższe, przedmiotowe świadczenie obiektywnie stanowi jedno świadczenie kompleksowe, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Zarówno bowiem wykonanie pokazu iluzji pn. „(...)”, jak i przeprowadzenie warsztatów związanych z pokazem są niezbędne i ściśle ze sobą związane, że w aspekcie gospodarczym stanowią nierozłączną całość. Wykonanie samego pokazu iluzji lub przeprowadzenie samych warsztatów byłoby z punktu widzenia nabywcy (szkoły) bezzasadne, ponieważ szkoły oczekują połączenia obu tych elementów w ramach jednego wydarzenia edukacyjno-rozrywkowego. Z perspektywy dydaktycznej i organizacyjnej oba elementy są zaprojektowane jako spójna całość. Warsztaty bez wprowadzenia w formie pokazu straciłyby swoją wartość edukacyjną, gdyż są one bezpośrednim rozwinięciem treści pokazu iluzji. Uczestnicy (dzieci) poznają podczas warsztatów mechanizmy sztuczek zaprezentowanych wcześniej (podczas pokazu iluzji), co czyni je integralną częścią świadczenia.   Zatem z punktu widzenia nabywcy (szkoły) wykonanie pokazu iluzji pn. „(...)” oraz przeprowadzenie warsztatów związanych z pokazem tworzy jedną całość i tylko łącznie prowadzi do pełnej realizacji świadczenia będącego przedmiotem wniosku. Elementem dominującym opisanego świadczenia jest – zdaniem tutejszego organu – wykonanie pokazu iluzji pn. „(...)”, a elementem pomocniczym jest przeprowadzenie warsztatów związanych z pokazem. Powyższe wywołuje skutki w zakresie jednolitego opodatkowania elementów wchodzących w skład tego świadczenia zgodnie z usługą główną (dominującą).   W związku z powyższym, w dalszej części decyzji dokonano klasyfikacji oraz określono stawkę podatku od towarów i usług dla usługi wykonania pokazu iluzji pn. „(...)” (usługi dominującej).   Uzasadnienie klasyfikacji świadczenia kompleksowego (usługi)   Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy – towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.   Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676, z późn. zm.).   Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.   Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).   Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: -        niniejszych zasad metodycznych, -        uwag do poszczególnych sekcji, -        schematu klasyfikacji.   Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje: -        symbole grupowań, -        nazwy grupowań.   Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.   W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego: -        grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny, -        usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter, -        usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.   Zgodnie z tytułem, sekcja R Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje „USŁUGI KULTURALNE, ROZRYWKOWE, SPORTOWE I REKREACYJNE”.   Natomiast zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja R obejmuje: -        szeroki zakres usług kulturalnych, rozrywkowych i rekreacyjnych, włączając usługi świadczone przez artystów wykonawców, muzea, biblioteki i archiwa, usługi związane z grami losowymi i zakładami wzajemnymi, usługi związane ze sportem, rozrywką i rekreacją.   Sekcja ta nie obejmuje: -        usług sprzedaży i organizowania wystaw świadczonych przez handlowe galerie sztuki, sklasyfikowanych w 47.00.69.0, -        usług agentów i agencji artystycznych, występujących w imieniu indywidualnych artystów, sklasyfikowanych w 74.90.20.0, -        usług wypożyczania książek, sklasyfikowanych w 77.29.19.0, -        usług agencji biletowych, sklasyfikowanych w 79.90.39.0, -        usług indywidualnych nauczycieli, zawodowych instruktorów sportowych, trenerów, sklasyfikowanych w 85.51.10.0.   W sekcji R zawarty jest m.in. dział 93 „USŁUGI ZWIĄZANE ZE SPORTEM, ROZRYWKĄ I REKREACJĄ”, który obejmuje: -        usługi w zakresie rekreacji, rozrywki i sportu, z wyłączeniem działalności muzeów, ochrony miejsc historycznych, działalności ogrodów botanicznych i zoologicznych oraz rezerwatów przyrody, działalności w zakresie gier losowych i zakładów wzajemnych.   Z kolei w ww. dziale została wymieniona grupa 93.2 „USŁUGI ZWIĄZANE Z ROZRYWKĄ I REKREACJĄ” oraz klasa 93.29 „POZOSTAŁE USŁUGI ZWIĄZANE Z ROZRYWKĄ I REKREACJĄ”.   W ww. dziale znajduje się m.in. grupowanie 93.29.2 „POZOSTAŁE USŁUGI ZWIĄZANE Z ROZRYWKĄ”.   W niniejszej sprawie pokaz iluzji pn. „(...)” będzie składał się z następujących po sobie etapów. W trakcie pokazu iluzjonista opowiada krótką historię tematyczną, budując napięcie. Kolejno następuje pokaz serii interaktywnych trików iluzjonistycznych. Uczestnicy pokazu (dzieci) aktywnie biorą udział w wybranych sztuczkach. Dzieci angażowane są w przygotowywanie rekwizytów do iluzji, tworzą magiczne kapelusze z papieru, kolorowe chusteczki czy magiczną różdżkę. Iluzjonista zaprasza widzów do udziału, poprzez wybór osoby z publiczności do współpracy przy sztuczce. Iluzjonista wykonuje różnorodne iluzje, które mają na celu zaskoczenie i zadziwienie widzów. Pokaz iluzji kończy spektakularne zakończenie, które podsumowuje wrażenia widzów. Efektem pokazu jest dobra zabawa i pozytywne emocje, które towarzyszą widzom podczas całego występu, wzbudzenie ciekawości i chęci odkrycia sekretu za magicznymi sztuczkami. Kluczowym aspektem jest zapewnienie, że pokaz będzie atrakcyjny, zabawny i pełen humoru, dostosowanego do wieku dzieci, że iluzjonista zaprezentuje oryginalne i pomysłowe triki, które zaskoczą i zachwycą dzieci, oraz że występ będzie rozrywkowy. Co prawda pokaz iluzji pn. „(...)” będzie zawierał elementy edukacyjne, które będą wspierać rozwój kreatywności i logicznego myślenia u dzieci, jednak w głównej mierze wydarzenie to realizuje cel rozrywkowy, tj. program dostarcza pozytywnych emocji i dobrej zabawy, co sprzyja relaksowi i integracji grupy.   Uwzględniając powyższe, wykonywana przez Wnioskodawcę kompleksowa usługa, spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych grupą PKWiU 93.2 „USŁUGI ZWIĄZANE Z ROZRYWKĄ I REKREACJĄ”.   Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.   Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług   W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Stosownie do art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%.   Jak już wyżej wskazano, będąca przedmiotem niniejszej WIS kompleksowa usługa mieści się w grupie PKWiU 93.2 „USŁUGI ZWIĄZANE Z ROZRYWKĄ I REKREACJĄ” i nie została wymieniona, jako usługa, dla której ustawodawca, w ustawie oraz w aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, przewidział obniżoną stawkę podatku. Zatem, właściwą stawką dla opodatkowania przedmiotowej usługi jest stawka podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy.   Informacje dodatkowe   Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.   Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczeń kompleksowych tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym przedmiotem niniejszej decyzji.   Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: -        podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), -        świadczenie kompleksowe będące przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).    Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).   WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)    następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)    wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 -     w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).   WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do świadczenia kompleksowego będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: -        klasyfikacja towaru/usługi, lub -        stawka podatku właściwa dla towaru/usługi, lub -        podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami.   Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).   Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111), zwanej dalej Ordynacją podatkową.   POUCZENIE   Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.   Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.   Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).