0113-KDIPT1-1.4012.889.2021.2.RG

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 6 grudnia 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 6 grudnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży w drodze licytacji publicznej niezabudowanej nieruchomości gruntowej. Uzupełnił go Pan pismami : z 1 lutego 2022 r. (data wpływu) oraz z 7 lutego 2022 r. (data wpływu) o doprecyzowanie opisu sprawy. Treść wniosku jest następująca:   Opis stanu faktycznego   Wnioskodawca jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy Sądzie Rejonowym w ... jako Komornik Sądowy (dalej: Komornik lub Wnioskodawca).   Komornik poinformował Sąd, że w wyniku przeprowadzonej licytacji w trybie uproszczonym dokonał licytacji i udzielił przybicia nieruchomości stanowiącej własność Dłużnika. Przedmiotem licytacji i udzielił przybicia nieruchomości stanowiącej własność Dłużnika.   Przedmiotem licytacji była nieruchomość gruntowa niezabudowana położona w miejscowości ..., obręb ..., w gminie ..., oznaczone jako działka ew. Numer 1, o powierzchni 0,3500 ha, dla której Wójt Gminy ... w dniu 5 maja 2010 roku wydał decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowego. Dla przedmiotowej nieruchomości Sąd Rejonowy w ... VII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze ....   W wyniku licytacji zaoferowano najwyższą cenę tj. 320.000,00 złotych co w konsekwencji spowodowało, że Wnioskodawca dokonał przybicia prawa własności ww. nieruchomości na rzecz Licytanta. Nabywca w ustawowo określonym terminie wpłacił całą sumę tytułem wylicytowanej należności za nabytą nieruchomość wobec powyższego nabywca prawidłowo spełnił warunki licytacyjne co do uiszczenia całej ceny nabycia.   Jak wynika z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego ww. nieruchomość jest niezabudowana.   Wobec powyższych ustaleń Sąd dokonał przybicia co spowodowało uprawomocnienie się licytacji i przejście nieruchomości na nowonabywcę.   Dłużnik, wobec którego prowadzona była egzekucja, prowadził działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pod firmą E... (dalej: Dłużnik). Dłużnik kupił uprzednio przedmiotową nieruchomość od osoby fizycznej nieprowadzącej działalność gospodarczej. Przedmiotem przeważającej działalności Dłużnika były roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych.   Dłużnik nie figuruje w rejestrze VAT, bowiem 16 listopada 2017 roku został wykreślony z rejestru jako podatnik VAT.   We wcześniejszych latach dokonał Pan już sprzedaży w formie licytacji komorniczej przedmiotowej nieruchomości jednakże w sprawie innych dłużników - J i K - na rzecz L.... Następnie L...  sprzedał przedmiotową nieruchomość na rzecz Dłużnika.   Obecnie, dokonał Pan przysądzenia nieruchomości od Dłużnika na rzecz R... s.c  (dalej: licytant).   Zgodnie z art. 18 ustawy o VAT organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.   Wnioskodawca, działając w oparciu o przepisy Kodeksu Postępowania Cywilnego oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, podjął szereg czynności zmierzających do uzyskania informacji niezbędnych do ustalenia, czy zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 jest on zobowiązany do pobrania w odpowiedniej wysokości podatku VAT.   Wnioskodawca nie ma wiedzy co do celu w jakim dłużnik nabył nieruchomość i czy wykonywał na niej jakiś czynności opodatkowane. Nie ma też możliwości uzyskania bardziej szczegółowych informacji od dłużnika.   W uzupełnieniu wniosku, w odpowiedzi na pytania Organu 1)    Czy działka nr 1 wykorzystywana była przez Dłużnika wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług? Jeżeli tak, to jaką działalność zwolnioną z opodatkowania podatkiem VAT, do której wykorzystywane była ww. działka, wykonywał Dłużnik – należy podać podstawę prawną zwolnienia? 2)    Jeżeli nie posiada Pan informacji, o których mowa w ww. pytaniach, które są niezbędne do oceny, czy w przedmiotowej sprawie będzie miało zastosowanie zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, to należy wskazać: -        czy ten brak informacji jest wynikiem podjętych przez Pana działań? -        czy działania te zostały udokumentowane? -        czy podjęte działania potwierdzają brak możliwości uzyskania tych niezbędnych informacji od Dłużnika?   W piśmie z 1 lutego 2022 r. wskazał Pan: Wnioskodawca prowadził egzekucję przeciwko spółce E... sp. z o.o. od 2017 roku. Spółka ta, została wykreślona z rejestru VAT w dniu 16 listopada 2019 roku na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług (tj. dane podane w zgłoszeniu rejestracyjnym okazały się niezgodne z prawdą). Wnioskodawca nie posiada szczegółowych informacji w zakresie działalności spółki. Nie wie czy działka nr 1 wykorzystywana była przez spółkę - dłużnika na cele działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem VAT czy też opodatkowanej podatkiem VAT. Wnioskodawca podjął szereg działań w celu ustalenia jaką działalność wykonywała spółka - dłużnik na przedmiotowej działce. Wnioskodawca wygenerował wykaz z rejestru czynnych podatników VAT. Dokonał również analizy aktualnego oraz historycznego odpisu KRS-u, z którego wynika, że przedmiotem przeważającej działalności spółki są „ROBOTY BUDOWLANE ZWIĄZANE ZE WZNOSZENIEM BUDYNKÓW MIESZKALNYCH I NIEMIESZKALNYCH.”   Zdaniem wnioskodawcy grunt został nabyty do działalności opodatkowanej. Wnioskodawca dokonał analizy z powszechnie dostępnych rejestrów, zatem nie dokumentował podjętych przez siebie prób udokumentowania jaki rodzaj działalność na przedmiotowej działce prowadziła spółka - dłużnik. Biorąc pod uwagę powyższe zdaniem Wnioskodawcy nie ulegnie zmianie przedstawiony we wniosku stan faktyczny sprawy.   W piśmie z 7 lutego 2022 r. wskazał Pan: Wnioskodawca podjął udokumentowane działania, w celu uzyskania niezbędnych informacji od dłużnika, co do możliwości zastosowania zwolnień z VAT, jednak na skutek braku kontaktu z byłym zarządem, wiarygodnych informacji nie otrzymał. Spółką obecnie zarządza kurator, który nie ma wiedzy co do historii Spółki. Z aktu notarialnego zakupu gruntu wynika, że nie był on obciążony VAT przy zakupie przez Spółkę, przez co spółce nie służyło prawo do odliczenia VAT.   Pytanie   Czy sprzedaż w drodze licytacji publicznej przez Wnioskodawcę nieruchomości stanowiącej własność Dłużnika dla której wydano decyzję o warunkach zabudowy podlega obowiązkowi opodatkowania podatkiem od towarów i usług i w konsekwencji Wnioskodawca będzie zobowiązany do pobrania jako płatnik podatku od towarów i usług?   Pana stanowisko w sprawie   Przedmiotowa transakcja będzie podlegała obowiązkowi opodatkowania podatkiem od towarów i usług.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej podatkiem, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie.   Z analizy art. 43 ust. 1 pkt wynika, że zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane natomiast zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT przez pojęcie teren budowlany rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.   Przedmiotowa nieruchomość posiada wydaną w dniu 5 maja 2010 roku decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowego.   W Pana ocenie przedmiot działalności Spółki wpisany do KRS wskazuje, że grunt został nabyty do działalności opodatkowanej i zbywając go działałaby w charakterze podatnika od towarów i usług.   W związku z powyższym jest Pan zobowiązany do pobrania odpowiedniej stawki podatku od Licytanta i wpłacenia jej we właściwym terminie do Urzędu Skarbowego.   Ocena stanowiska   Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.   Uzasadnienie interpretacji indywidualnej   Na wstępie należy zauważyć, że jakkolwiek Wnioskodawca wskazał we wniosku, że wniosek dotyczy zdarzenia przyszłego, to jednakże mając na uwadze okoliczności sprawy, z których wynika, że sprzedaż w drodze licytacji publicznej niezabudowanej nieruchomości gruntowej miała już miejsce, tut. Organ uznał, iż przedmiotowy wniosek dotyczy stanu faktycznego.   Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”: Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, 1492 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 11 i 41) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.   Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.): Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.   Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację, kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.   W świetle cyt. wyżej przepisów, płatnikami podatku od towarów i usług (czyli podmiotami zobowiązanymi do obliczania, poboru podatku od podatnika i wpłaty podatku na konto organu podatkowego) mogą być organy egzekucyjne oraz komornicy sądowi. Sytuacja taka ma miejsce, gdy w wykonaniu czynności egzekucyjnych organy te dokonują dostawy towarów należących do podatnika lub przez niego posiadanych z naruszeniem przepisów. Sformułowanie „płatnikami” oznacza, że organy te nie stają się z tytułu wykonania powyższych czynności podatnikami podatku od towarów i usług, lecz pełnią jedynie rolę płatnika w odniesieniu do podatku należnego z tytułu sprzedanych (zlicytowanych) towarów należących do podatnika, w stosunku do którego toczy się postępowanie egzekucyjne.   Zaznaczenia wymaga, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika – dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika, będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik. Natomiast w przypadku, gdy powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.   Komornik sądowy pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z dostawą dokonaną w ramach egzekucji. Nie bez znaczenia jest także fakt, że podatnik, będący dłużnikiem, zazwyczaj nie otrzymuje kwot uzyskanych przez organ egzekucyjny ze sprzedaży towarów w wykonaniu czynności egzekucyjnych. Prawdopodobne jest zatem, że podatnik nie posiada innych środków finansowych umożliwiających uiszczenie należnego podatku. Ustanowienie organu egzekucyjnego płatnikiem zapewnia odprowadzenie należnego podatku przez organ przeprowadzający dostawę w ramach czynności egzekucyjnych.   Zatem komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług i do uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej towarów okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.   Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy: Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy: Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   W świetle przytoczonych powyżej przepisów grunt spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż traktowana jest jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.   Jednocześnie należy zaznaczyć, że sprzedaż nieruchomości w trybie egzekucji stanowi odpłatną dostawę towarów, co oznacza, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, objęta jest zakresem przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług.   Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy: Przez odpłatną dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie.   Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług.   Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Według art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.   Zaznaczenia wymaga, że sprzedaż składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Z opisu sprawy wynika, że dokonał licytacji i udzielił przybicia nieruchomości gruntowej niezabudowanej, oznaczonej jako działka ewidencyjna numer 1, stanowiącej własność Dłużnika. Dłużnik, wobec której prowadzona była egzekucja, prowadził działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Dłużnik 16 listopada 2017 roku został wykreślony z rejestru jako podatnik VAT.   Mając na uwadze fakt, że dłużnikiem jest Spółka, to w niniejszej sprawie dojdzie do sprzedaży majątku przedsiębiorstwa Dłużnika.   Zatem przy dostawie nieruchomości gruntowej niezabudowanej, oznaczonej jako działka ewidencyjna numer 1 spełnione są przesłanki do uznania Dłużnika za podatnika podatku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, bowiem sprzedaż dotyczyła składników majątku przedsiębiorstwa Dłużnika. W konsekwencji, dostawa przez Komornika ww. nieruchomości gruntowej niezabudowanej, oznaczonej jako działka ewidencyjna numer 1 podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.   Przy czym, wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.   Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy: Stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Zgodnie z art. 146aa ust. 1 pkt 1 tej ustawy: W okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23%.   Jednakże, zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.   Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.   W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.   Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., niebędących terenami budowlanymi – są zwolnione od podatku VAT.     Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy: Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.   Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741, z późn. zm.): Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.   W myśl zapisów art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1)  lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2)  sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.   O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku, decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.   W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.   Tym samym, również w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.   Wprowadzony do ustawy art. 2 pkt 33, w zgodny sposób odpowiada zatem treści ww. orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.   Z powyższych przepisów wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.   Dla nieruchomości gruntowej niezabudowanej, oznaczonej jako działka ewidencyjna numer 1 w dniu 5 maja 2010 roku została wydana decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowego.   Tym samym skoro dla działki numer 1 została wydana decyzja o warunkach zabudowy, to działka będąca przedmiotem sprzedaży, spełnia definicję terenu budowlanego określonego w art. 2 pkt 33 ustawy i tym samym jej dostawa nie może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.   Jeżeli przy zbyciu gruntu wystąpią przesłanki uniemożliwiające zastosowanie opisanego zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to przepisy dopuszczają również możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.   Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.   W konsekwencji, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.: -        towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, -        przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.   Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.   NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.   W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.   Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży w wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług.   Jak wynika z opisu sprawy z aktu notarialnego zakupu gruntu wynika, że nie był on obciążony VAT przy zakupie przez Spółkę.   W związku z powyższym w okolicznościach niniejszej sprawy nie można mówić, że Dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu ww. działki, lub że takie prawo nie przysługiwało, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem. W konsekwencji nie został spełniony co najmniej jeden z warunków określonych w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, a zatem dostawa nieruchomości gruntowej niezabudowanej, oznaczonej jako działka ewidencyjna numer 1 nie korzysta ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.   Tym samym sprzedaż nieruchomości gruntowej niezabudowanej, oznaczonej jako działka ewidencyjna numer 1, jak wyżej wskazano, nie korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 i pkt 9 ustawy i jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług, a w konsekwencji z tytułu tej transakcji jest Pan zobowiązany - jako płatnik - do pobrania podatku od towarów i usług. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).