0113-KDIPT2-1.4011.1018.2021.2.MM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 26 października 2021 r. wpłynął Pani wniosek z 23 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej. Uzupełniła go Pani pismem z 7 stycznia 2022 r. (wpływ 7 stycznia 2022 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego   Przedmiotem prowadzonej przez Wnioskodawczynię jednoosobowej działalności gospodarczej jest m.in. działalność w zakresie najmu krótkoterminowego PKD 55.20.Z, wpisany do ewidencji CEiDG, o którą rozszerzyła dotychczasowy zakres działalności gospodarczej niezwiązany z najmem krótkoterminowym. Przychody z działalności opodatkowywane są na zasadach przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym  od  osób fizycznych (dalej jako: „ustawa o p.d.o.f.”), tj. art. 9a ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o p.d.o.f. (z zastosowaniem stawki liniowej). Działalność gospodarcza jest ewidencjonowana przy pomocy podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Dodatkowo Wnioskodawczyni jest wspólnikiem Spółki jawnej, z której przychody i koszty przypadające na Nią łączy z przychodami i kosztami z jednoosobowej działalności gospodarczej i od tak ustalonego dochodu odprowadza 19% podatek liniowy. Wnioskodawczyni w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej, we wrześniu 2021 r. dokonała zakupu lokalu mieszkalnego o pow. użytkowej 48,57 m2, składającego się z pokoju dziennego z aneksem kuchennym, sypialni i łazienki. Wszystkie lokale w przedmiotowym budynku są przystosowane pod wynajem. W akcie notarialnym zakupu oświadczyła, że przyjmuje do wiadomości i akceptuje, że lokale mieszczące się w budynku mogą być przedmiotem najmu krótkoterminowego. Lokal zakupiony przez Nią również będzie przedmiotem najmu krótkoterminowego, w związku z powyższym wprowadziła go do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w  miesiącu nabycia (nabyty w stanie wykończonym z częściowym wyposażeniem był kompletny i zdatny do użytku). Budynek, w którym mieści się zakupiony przez Wnioskodawczynię lokal jest położony w miejscowości X na terenie parku krajobrazowego ...., historycznie obiekt był położony na terenie funkcjonującego w latach 70-tych ośrodka wypoczynkowo-szkoleniowego. Według uzyskanych od sprzedającego informacji oraz informacji dostępnych w sieci internetowej, np. na stronie W. budynek Y został wybudowany w latach 1968-1970. Budynek zmieniał właścicieli, przez ostatnie lata niszczał, z tego powodu wymagał gruntownej renowacji. Rewitalizację obiektu przeprowadził ... deweloper, który początkowo uzyskał zgodę na przebudowę i rozbudowę obiektu wraz ze zmianą sposobu użytkowania w początkowej fazie na lokale apart-hotelowe, a ostatecznie uzyskał decyzję zamienną, zgodnie z którą określono sposób użytkowania budynku na „apartamenty mieszkalne z częścią usługową”. Zakres prac remontowych wymagał uzyskania po ich zakończeniu pozwolenia na użytkowanie, które zostało wydane deweloperowi ...  listopada 2020 r. Bryła budynku w wyniku przeprowadzonych prac remontowo-budowlanych nie uległa zasadniczej zmianie w stosunku do stanu pierwotnego, co potwierdzają fotografie dostępne m.in. w internecie (budynek „Y” był obiektem rozpoznawalnym). Natomiast, w wyniku remontu przeprojektowano nieco wnętrze budynku i przystosowano poszczególne pomieszczenia byłego hotelu na apartamenty mieszkalne, poprzez urządzenie aneksu kuchennego w jednym z pokoi oraz zabudowanie balkonów szybami, przez co cały budynek zyskał bardziej nowoczesny design. W związku z tymi pracami jest prawdopodobne, że w kupionym przez Wnioskodawczynię mieszkaniu, usytuowanym na ósmej kondygnacji remontowanego obiektu, mogły zostać przesunięte lub dobudowane ścianki działowe w stosunku do stanu pierwotnego, a powierzchnię balkonu zabudowano szybami, przez co powiększyła się powierzchnia jednego pokoju. Pewne jest jednak, że cała kondygnacja, na której zlokalizowany jest nabyty przez Wnioskodawczynię apartament mieszkalny, przed jej przebudową istniała i była użytkowana. Obecne przeznaczenie apartamentów w budynku w tym lokalu Wnioskodawczyni nie zmieni się zasadniczo w stosunku do czasów, kiedy funkcjonował w nich hotel. W związku z prowadzeniem dotychczasowej działalności gospodarczej w znaczącej odległości od miejsca położenia zakupionej nieruchomości, w październiku Wnioskodawczyni zawarła umowę z firmą zajmującą się profesjonalnym zarządzaniem obiektami przeznaczonymi na wynajem. Zgodnie z umową lokal został powierzony do wyłącznego dysponowania wykonawcy umowy, który będzie go wykorzystywał do usług krótkoterminowego najmu świadczonego we własnym (Wykonawcy) imieniu. Udostępnienie lokalu jest dokonywane za  wynagrodzeniem zmiennym, zależnym od przyszłych wpływów Wykonawcy z najmu i  stanowić będzie przychód Wnioskodawczyni z działalności gospodarczej dokumentowany fakturą. Zarówno przyszłe przychody, jak i koszty poniesione związane z najmem będą zaewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. W związku z  powyższym, że w księdze są ewidencjonowane również przychody i koszty z  dotychczasowych aktywności gospodarczych, całość będzie stanowiła podstawę do ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego z tytułu działalności gospodarczej. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że rozpoczęcie odpisów amortyzacyjnych nastąpiło od października 2021 r. Lokal mieszkalny został zakupiony we wrześniu aktem przenoszącym (końcowym) w stanie wykończonym i zdatnym do użytku, a zatem spełniał wymogi wskazane w art. 22a ust. 1 ustawy o p.d.o.f. Pierwszy najem krótkoterminowy miał miejsce w grudniu 2021 r. Wnioskodawczyni odpisy amortyzacyjne w  stawce 10% rocznie zalicza do kosztów uzyskania przychodów od października 2021 r. Lokal wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej został zakupiony na odrębną własność w ramach prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności pod nazwą X. Dla celów amortyzacji z wartości lokalu wyodrębniła wartość przypadającego na ten lokal udziału w nieruchomości wspólnej, którą stanowił grunt. Ponieważ w akcie notarialnym nie określono wartości udziału w gruncie oszacowała jego wartość rynkową w oparciu o ceny podane biuro nieruchomości dla tego obszaru. Odpisy amortyzacyjne są dokonywane wyłącznie od wartości lokalu, wartość udziału w gruncie nie podlega amortyzacji. Lokal mieszkalny został sklasyfikowany pod pozycją 122, natomiast budynek, w którym on się znajduje stanowi jedenastokondygnacyjny budynek mieszkalny z częścią usługową na parterze i w podpiwniczeniu i jako mający przewagę lokali mieszkalnych w ocenie Wnioskodawczyni powinien być zaliczony do kategorii budynków mieszkalnych sklasyfikowanych w KŚT 11. Pytania 1.    Czy w odniesieniu do lokalu, Wnioskodawczyni będzie uprawniona do określenia indywidualnej stawki amortyzacji właściwej dla tzw. „używanego” środka trwałego, zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 22j ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? 2.    Czy odpisy amortyzacyjne dokonywane w odniesieniu do lokalu, będą stanowiły koszt uzyskania przychodów pomniejszający łączny przychód z prowadzonej działalności gospodarczej, nawet wówczas, gdy w konkretnym miesiącu kwota odpisu amortyzacyjnego będzie wyższa niż przychód z tytułu wynajmu lokalu? Pani stanowisko w sprawie   Ad. 1. Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako: „ustawy o p.d.o.f.”), za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się: (...) w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia. W konsekwencji podstawą jego amortyzacji będzie wartość nabycia wskazana w akcie nabycia przypisana do lokalu, z wyłączeniem wartości udziału w gruncie powiększona o  opłaty notarialne. Stosownie do treści art. 22c pkt 1 ww. ustawy, amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi. Wartość nabycia podlega amortyzacji, która stanowi koszt ujęty w ewidencji podatkowej. Możliwość ustalenia indywidualnej stawki amortyzacyjnej reguluje przepis art. 22j ust. 1 ustawy o p.d.o.f. Zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 tej ustawy, podatnicy z zastrzeżeniem art. 22I, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat dla budynków (lokali) i budowli, innych niż  wymienione w pkt 4 - z wyjątkiem trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem, kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3. domków kempingowych i budynków – dla  których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata. Stosownie do postanowień art. 22j ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, środki trwałe, o których mowa w  ust. 1 pkt 3, uznaje się za używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy. W podanej definicji „używane” występują dwa istotne sformułowania: pojęcie „przed nabyciem”, które oznacza, że chodzi o przeniesienie własności oraz udowodnienie „wykorzystania”, bez doprecyzowania przez kogo i na jakie cele dany składnik majątku miał być wykorzystywany. Zgodnie ze słownikową definicją - przez pojęcie używania rozumie się  wykorzystywanie, czyli używanie czegoś z korzyścią, pożytkiem (Słownik współczesny języka polskiego pod red. prof. dr hab. Bogusława Dunaja wyd. Wilga, Warszawa 1996, s.  1296). Zatem używanie środka trwałego musi nastąpić przed jego nabyciem przez podatnika, co  oznacza, że podatnik może zastosować indywidualną stawkę amortyzacji, jeżeli nabył używany środek trwały, który przed jego nabyciem był wykorzystywany u poprzedniego właściciela (właścicieli) przez wymagany okres 60 miesięcy. Przepisy podatkowe nie regulują jakimi dowodami należy udokumentować używanie środka trwałego. Przyjąć zatem należy, że mogą to być wszelkie wiarygodne dowody potwierdzające używanie środka trwałego w określonym czasie. Ciężar udowodnienia takiego stanu rzeczy spoczywa jednak na podatniku. Kierując się powyższymi kryteriami w przedmiotowej sprawie, zostaną spełnione przesłanki zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla używanego środka trwałego, ponieważ istnieją fotografie i dokumenty potwierdzające wcześniejsze jego używanie. Tym samym dopuszczalne jest ustalenie indywidualnej stawki amortyzacyjnej w oparciu o przepis art. 22j ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o p.d.o.f. W zakresie indywidualnej stawki amortyzacji można przytoczyć wiele indywidualnych interpretacji podatkowych wydanych w podobnych przypadkach, które stanowią potwierdzenie stanowiska zaprezentowanego w niniejszym uzasadnieniu.   Jako przykład można przytoczyć jedne z ostatnich interpretacji, które wydał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej: -        z 13 listopada 2020 r., Nr 0114-KDIP3-2.4011.629.2020.1.MT, -        z 7 maja 2020 r., Nr 0112-KDIL2-2.4011.178.2020.1.WS (w sprawie amortyzacji lokalu w przebudowanej kamienicy), -        z 16 listopada 2020 r., Nr 0115-KDIT2.4011.583.2020.2.MM. Reasumując, lokal mieszkalny (środek trwały), został pierwszy raz wprowadzony do  ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych we wrześniu 2021 r., a  przed dniem jego wprowadzenia do ww. ewidencji był wykorzystywany przez okres dłuższy niż 60 miesięcy (5 lat). Zatem, nie ma przeszkód, żeby począwszy od października 2021 r. na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 3 w związku z art. 22j ust. 3 pkt 1 ustawy o p.d.o.f. rozpocząć amortyzację z zastosowaniem indywidualnej stawki amortyzacyjnej 10% dla lokalu mieszkalnego. Ad. 2. Prowadzony przez Wnioskodawczynię charakter najmu jest wykonywany w sposób zorganizowany i profesjonalny, bowiem zorganizowany sposób działania w obrocie gospodarczym oznacza prowadzenie działalności w sposób metodyczny, usystematyzowany i  uporządkowany, który wiąże się z planowanym charakterem działań i realizacją poszczególnych zamierzeń w sposób ciągły. W stanie faktycznym zawarcie umowy i powierzenie lokalu na wynajem krótkoterminowy stanowi o fakcie zarówno podjęcia czynności zorganizowanych, jak i ciągłości w rozumieniu art. 5a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem stanowi źródło przychodu określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako: „ustawy o p.d.o.f.”). Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o p.d.p.o.f., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, i wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W ocenie Wnioskodawczyni, wszystkie aktywności gospodarcze, jeśli są wykonywane w  ramach jednoosobowej działalności gospodarczej i ewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów są rozliczane łącznie bez podziału na poszczególne ich rodzaje. Źródłem przychodu rozliczanym w deklaracji jest działalność gospodarcza,  a nie poszczególne jej rodzaje, przez co należy je traktować łącznie, bez względu na wynik wygenerowany przez poszczególne zakresy. Podatnik jest jedynie zobowiązany prowadzić ewidencję w sposób zgodny z ustawą o p.d.o.f. i rozporządzeniem w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów i na tej podstawie ustalać łączny dochód do  opodatkowania.   Ocena stanowiska   Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.   Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128, z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są  koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który  przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w  przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w  bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.   Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki: -        pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu, -        być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, -        być właściwie udokumentowany, -        nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Zgodnie z art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.   Zgodnie z art. 22a ust. 1 omawianej ustawy podatkowej, amortyzacji podlegają, z  zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub  wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do  używania: 1)    budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2)    maszyny, urządzenia i środki transportu, 3)    inne przedmioty – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.   W myśl art. 22c pkt 1 i 2 ww. ustawy, amortyzacji nie podlegają: 1)    grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, 2)    budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, – zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.   Co do zasady, składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4 – art. 22d ust. 2 cyt. ustawy. Zapisów dotyczących środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonuje się w ewidencji najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania; późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego, o którym mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4 – art. 22n ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Stosownie do art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się  od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art.  22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Zgodnie z treścią art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. W myśl art. 22i ust. 1 powołanej ustawy, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1. Zgodnie z Wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym Załącznik Nr 1 do  ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, budynki (lokale) niemieszkalne amortyzuje się według stawki 2,5%.   Sposób ustalenia stawki amortyzacyjnej dla środków trwałych uzależniony jest od tego, do jakiego rodzaju środków trwałych, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), (Dz. U. z 2016 r., poz. 1864), określony środek zostanie zakwalifikowany. Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. W Klasyfikacji Środków Trwałych za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Wskazać przy tym należy, że kwalifikacji środka trwałego do określonej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych dokonuje sam podatnik. Kwestii tej nie regulują przepisy prawa podatkowego, a tylko te przepisy, zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Podatnik, w przypadku wątpliwości dotyczących odpowiedniej klasyfikacji, może zwrócić się o dokonanie klasyfikacji do Urzędu Statystycznego.   Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje również możliwość ustalenia przez podatnika indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika. Kwestię tę uregulowano w art. 22j ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Stosownie do art. 22j ust. 1 ww. ustawy, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż: 1)    dla środków trwałych zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji: a)    24 miesiące - gdy ich wartość początkowa nie przekracza 25 000 zł, b)    36 miesięcy - gdy ich wartość początkowa jest wyższa od 25 000 zł i nie przekracza 50 000 zł, c)    60 miesięcy - w pozostałych przypadkach; 2)    dla środków transportu, w tym samochodów osobowych - 30 miesięcy; 3)    dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat, z wyjątkiem: a)    trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem, b)    kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych - dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata; 4)    dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.   Ustawodawca wskazał w art. 22j ust. 2 i 3 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jakie środki trwałe należy uznać za używane i ulepszone, przy czym definicje te dotyczą środków trwałych wskazanych w art. 22j ust. 1 pkt 1, 2 i 3, nie w pkt 4.   Zgodnie z art. 22j ust. 2 ww. ustawy, środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uznaje się za: 1)    używane - jeżeli podatnik udowodni, że przed ich nabyciem były wykorzystywane przez podmiot inny niż podatnik co najmniej przez okres 6 miesięcy, lub, 2)    ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ich ulepszenie stanowiły co najmniej 20% wartości początkowej.   Zaś w myśl art. 22j ust. 3 cyt. ustawy, środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za: 1)    używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane przez podmiot inny niż podatnik co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub; 2)    ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.   Mając na względzie powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony stan faktyczny należy stwierdzić, że dla przedmiotowego lokalu mieszkalnego, dla którego stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 10%, jeżeli spełniony został warunek wykorzystywania środka trwałego przez podmiot inny niż podatnik co najmniej przez okres 60 miesięcy, będzie Pani mogła amortyzować zakupiony lokal, po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej − przy zastosowaniu indywidualnej stawki amortyzacyjnej, według zasad określonych w art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec powyższego, Pani stanowisko w tym zakresie należało uznać za prawidłowe.   Odpowiadając na pytanie oznaczone Nr 2 we wniosku należy wyjaśnić, co następuje:   Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z  wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na  podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Przepis art. 9 ust. 1a ww. ustawy stanowi, że jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów. W myśl natomiast art. 9 ust. 2 tej ustawy dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez   Ministra Finansów. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów jest określona w art. 10 ust. 1 pkt 3 pozarolnicza działalność gospodarcza.   Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem, ilekroć w ustawie jest mowa o  działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej ‒ oznacza to  działalność zarobkową: a)    wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b)    polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c)    polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Definicja pozarolniczej działalności gospodarczej użyta w ustawie o podatku dochodowym od  osób fizycznych opiera się na trzech przesłankach: ·         zarobkowym celu działalności, ·         wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły, ·         prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.   Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Stosownie do treści przepisu art. 9a ust. 2 wyżej powołanej ustawy, podatnicy mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c. W tym przypadku są obowiązani do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzonego na piśmie oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód został osiągnięty w grudniu tego roku podatkowego.   W myśl art. 9a ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli podatnik: 1)    prowadzi działalność gospodarczą samodzielnie i jest wspólnikiem spółki niebędącej osobą prawną, 2)    jest wspólnikiem spółki niebędącej osobą prawną – wybór sposobu opodatkowania, o którym mowa w ust. 2, dotyczy wszystkich form prowadzenia tej działalności, do których mają zastosowanie przepisy ustawy. Zatem do dochodów z tytułu najmu zaliczonych do źródła przychodów, o którym mowa w  art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli podatnik prowadzi taką działalność gospodarczą, a oprócz tego również działalność w formie Spółki jawnej w innym zakresie opodatkowaną podatkiem liniowym, należy zastosować opodatkowanie według 19% stawki podatku, o której mowa w art. 30c ust. 1 ww. ustawy.   W myśl bowiem art. 30c ust. 1 ww. ustawy, podatek dochodowy od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej uzyskanych przez podatników, o których mowa w art. 9a ust. 2 lub 7, z zastrzeżeniem art. 29, 30 i 30d, wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.   Mając na uwadze powyższy opis oraz powołane przepisy prawa podatkowego, należy stwierdzić, że w przypadku, gdy lokal mieszkalny został zakwalifikowany do składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, z których przychody opodatkowane są według stawki liniowej, określonej w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wówczas będzie zobowiązana Pani przychody oraz koszty uzyskania przychodów z tego tytułu połączyć z innymi przychodami oraz kosztami związanymi z prowadzoną działalnością w formie Spółki jawnej. Jednocześnie, odpisy amortyzacyjne dokonywane w odniesieniu do lokalu, będą stanowiły koszt uzyskania przychodów pomniejszający łączny przychód z prowadzonej działalności gospodarczej, nawet wówczas, gdy w konkretnym miesiącu kwota odpisu amortyzacyjnego będzie wyższa niż przychód z tytułu wynajmu lokalu. Wobec powyższego, Pani stanowisko w tym zakresie należało również uznać za prawidłowe.   Dodatkowe informacje   Informacja o zakresie rozstrzygnięcia   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pani przedstawiła i  stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z  11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na  adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na  platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny  co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy  z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.).