0113-KDIPT2-1.4011.1096.2021.2.ISL

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 17 listopada 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 17 listopada 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy jednorazowej amortyzacji środka trwałego. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 stycznia 2022 r. (wpływ 17 stycznia 2022 r.). Treść wniosku jest następująca:   Opis stanu faktycznego   Wnioskodawca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą od 1 czerwca 2019 r. jest osobą fizyczną, która posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Od 1 stycznia 2021 r. dochody, które osiąga z pozarolniczej działalności gospodarczej, opodatkowuje podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych, tzn. według skali podatkowej. W trakcie 2021 r. Wnioskodawca zrezygnował ze zwolnienia podmiotowego w podatku VAT. Wnioskodawca świadczy usługi sklasyfikowane pod kodem PKD 43.21, tzn. wykonuje instalacje elektryczne, które w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ewidencjonowane są przez Niego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w kolumnie 7. W ramach prowadzonej działalności podatnik wyjeżdża również za granicę świadczyć swoje usługi dla kontrahentów unijnych widniejących w bazie ... Wnioskodawca w 2021 r. wystąpił z wnioskiem o udzielenie Mu tzw. pożyczki rozwojowej na rozwój prowadzonej przez Niego działalności, przy czym owa pożyczka jest w pełni zwrotna do podmiotu, który ją udzielił. Wnioskodawca otrzymaną pożyczkę rozwojową w pełni przeznaczył na rozwinięcie własnej działalności gospodarczej, a mianowicie na zakup samochodu, który jest środkiem trwałym w firmie, koszty związane z reklamą firmy, które to wydatki nie przekroczyły kwoty 1 000 zł, zakup wózka widłowego, który to wózek stanowi wyposażenie firmy ponieważ jego wartość początkowa nie przekracza kwoty 10 000 zł, zakup formy wtryskowej, która ma służyć do produkcji wyrobów gotowych, które podatnik zamierza sprzedawać innym podmiotom gospodarczym. Wspomniana forma wtryskowa jest to maszyna do przetwórstwa tworzyw sztucznych. W tym przypadku założona została na wtryskarkę forma wtryskowa wykonana na specjalne zamówienie do uchwytów elektrycznych opatentowanych przez Wnioskodawcę. Rozdrobniony granulat jest wsypywany do wtryskarki, gdzie po podgrzaniu do określonej temperatury zostaje transportowany do formy wtrysku. We wspomnianej formie podczas procesu studzenia powstaje gotowy produkt, którym jest uchwyt odpinany do przewodów elektrycznych. Do maszyny jest podłączony układ chłodzenia (zbiornik na chłodziwo oraz pompa hydrauliczna). Sama wtryskarka bez formy jest nieużyteczna. Do wtryskarki można zainstalować każdy rodzaj formy- ograniczeniem jest tylko wymiar formy maksymalny jaki może być użyty do tego konkretnego modelu wtryskarki. Wnioskodawca ze wspomnianej pożyczki rozwojowej poniósł również nakłady na dostosowanie nieruchomości, na której będzie się odbywać cały proces produkcyjny. Wspomniana nieruchomość, którą podatnik przystosował do celów produkcyjnych jest to nieruchomość użyczona nieodpłatnie przez współmałżonkę Wnioskodawcy, która to nieruchomość jest jej własnością. Koszty, które Wnioskodawca poniósł, a które były sfinansowane wspomnianą pożyczką podlegają odpisom amortyzacyjnym w związku z inwestycją w obcym środku trwałym, nienależącym do Wnioskodawcy. W związku z rozwojem działalności gospodarczej i poszerzeniem jej zakresu również o produkcję wyrobów gotowych, które następnie będą odsprzedawane innym podmiotom gospodarczym, Wnioskodawca uważa, że mógłby skorzystać, zgodnie z art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z jednorazowego odpisu amortyzacyjnego dla małych podatników w ramach pomocy de minimis, czyli do wysokości 50 000 euro w przeliczeniu na PLN w danym roku podatkowym. Wartość początkowa wszystkich nakładów poniesionych przez Wnioskodawcę celem dostosowania wtryskarki tzn. zakup wtryskarki, jej transport, zakup formy wtryskowej, jak również innych drobnych nakładów mających na celu dostosowanie środka trwałego do celów produkcyjnych jest to koszt nieprzekraczający kwoty 75 000 zł. netto. Wspomniana wtryskarka, o której mowa gdyby nie została zamortyzowana jednorazowo w ramach pomocy de minimis, z której mogą skorzystać mali podatnicy, których przychód za zeszły rok podatkowy nie przekroczył kwoty 2 000 000 euro w przeliczeniu na PLN, byłaby zamortyzowana zgodnie z Polską Klasyfikacją Środków Trwałych stawką amortyzacyjną wynoszącą 14% w skali roku zgodnie z KŚT 503.   W uzupełnieniu wniosku z 17 stycznia 2022 r., Wnioskodawca wskazał, że jako przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą jestem „małym podatnikiem” w rozumieniu art. 5a pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż Jego przychody w żadnym z poprzednich lat podatkowych prowadzonej działalności gospodarczej nie przekroczyły kwoty 2 000 000 euro w przeliczeniu na polski złoty. W roku podatkowym 2021 r., jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą dokonał On zaliczenia bezpośrednio w koszty jedynie zakup wózka widłowego. Wózek został zakwalifikowany jako wyposażenie firmy ponieważ jego wartość początkowa jest wyższa, niż 3 500 zł, ale nie przekracza kwoty 10 000 zł. A zatem w 2021 r. nie przekroczył On równowartości kwoty 50 000 euro dla jednorazowych odpisów amortyzacyjnych dokonując jednorazowego odpisu amortyzacyjnego na dzień 31 grudnia 2021 r. wspomnianego środka trwałego, tzn. wtryskarki połączonej z formą wtryskową, ponieważ takie jednorazowe odpisy nie miały wcześniej miejsca w trakcie roku podatkowego. Zakupiona przez Wnioskodawcę do działalności gospodarczej wtryskarka jest przedmiotem używanym, zakupionym od innego przedsiębiorcy, natomiast forma wtryskowa, która jest częścią składową niezbędną do produkcji wyrobów gotowych jest nowym produktem, który został wykonany na indywidualne zamówienie Wnioskodawcy. Wtryskarkę, która jest wykorzystywana w działalności gospodarczej zakupił On w maju 2021 r., zaś forma wtryskowa została zakupiona dopiero w lipcu 2021 r., ponieważ była produkowana na indywidualne zamówienie. Wtryskarka wraz z formą wtryskową została wprowadzona do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych firmy w sierpniu, tzn. w miesiącu kiedy zakończyła się inwestycja w środku trwałym, czyli gdy maszyna był już kompletna i zdatna do użytku. Zarówno zakupiona wtryskarka, jak i forma wtryskowa zostały w pełni sfinansowane otrzymaną pożyczką rozwojową, którą Wnioskodawca będzie musiał spłacić w uzgodnionym w umowie terminie. Wtryskarka wraz z formą wtryskową, które tworzą jeden kompletny i zdatny do użytku środek trwały zaliczył On do grupy 5, podgrupa 50, KŚT nr 503, ze stawką amortyzacyjną 14%.   Pytania Czy w związku z przedstawionym stanem faktycznym, środek trwały jakim jest wtryskarka, sklasyfikowana przez podatnika jako KŚT 503 dla którego to KŚT odpisy amortyzacyjne wynoszą 14%, wraz z podłączoną do niej formą wtryskową stanowiącą jeden kompletny i zdatny do użytku środek trwały może zostać zamortyzowana jednorazowo w ramach pomocy de minimis z jakiej mogą skorzystać mali podatnicy, u których w poprzednim roku podatkowym przychód z prowadzonej działalności gospodarczej nie przekroczył kwoty 2 000 000 euro w przeliczeniu na polskie złote? Pana stanowisko w sprawie Wnioskodawca uważa, że może dokonać jednorazowego odpisu dla wspomnianej wtryskarki wraz z dołączoną do niej formą wtryskową, bez której to formy sama wtryskarka nie jest kompletna i zdatna do użytku, ponieważ nie będzie spełniała swojego zadania jako maszyny produkcyjnej, dzięki której można wyprodukować wyrób gotowy w celu jego dalszej odsprzedaży. Jako, że Wnioskodawca jest małym podatnikiem w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż Jego obroty od początku prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej nie przekroczyły w żadnym z lat kwoty 2 000 000 euro w przeliczeniu na PLN, ma prawo dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w ramach pomocy de minimis, zgodnie z art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.   Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128, z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Konstrukcja powyższego przepisu daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni, bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu bądź zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. W myśl art. 22 ust. 8 (zdanie pierwsze) ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na: a)      nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, b)      nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części, c)      ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych – wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d), oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.   Problematyka amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych uregulowana została w przepisach art. 22a do art. 22m ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak stanowi art. 22a ust. 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1.      budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2.      maszyny, urządzenia i środki transportu, 3.      inne przedmioty – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Stosownie do art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b. W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Na podstawie art. 22h ust. 2 ww. ustawy, podatnicy z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. Jedną z metod amortyzacji przewidzianą przez przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest tzw. jednorazowa amortyzacja. Jak stanowi art. 22k ust. 1 ww. ustawy, odpisów amortyzacyjnych można dokonywać od wartości początkowej maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji oraz środków transportu, z wyłączeniem samochodów osobowych, w pierwszym podatkowym roku ich używania przy zastosowaniu stawek podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych podwyższonych, z zastrzeżeniem ust. 2, o współczynnik nie wyższy niż 2,0, a w następnych latach podatkowych od ich wartości początkowej pomniejszonej o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne, ustalonej na początek kolejnych lat ich używania. Począwszy od roku podatkowego, w którym tak określona roczna kwota amortyzacji miałaby być niższa od rocznej kwoty amortyzacji obliczonej przy zastosowaniu metody określonej w art. 22i ust. 1, podatnicy dokonują dalszych odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22i. Zgodnie z art. 22k ust. 7 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy, w roku podatkowym, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 11, oraz mali podatnicy, mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych. Z kolei, stosownie do art. 22k ust. 9 ww. ustawy, przy określaniu limitu, o którym mowa w ust. 7, nie uwzględnia się odpisów amortyzacyjnych od nieprzekraczającej 10 000 zł wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22f ust. 3. W myśl art. 22k ust. 8 cyt. ustawy, podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w ust. 7, nie wcześniej niż w miesiącu, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, lub stosować zasady określone w art. 22h ust. 4. Od następnego roku podatkowego podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych zgodnie z ust. 1 lub art. 22i; suma odpisów amortyzacyjnych, w tym dokonanych w pierwszym roku podatkowym oraz niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1, nie może przekroczyć wartości początkowej tych środków trwałych. Pomoc o której mowa w art. 22 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi pomoc de minimis udzielaną w zakresie i na zasadach określonych w obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis (art. 22k ust. 10 ww. ustawy). W świetle wyżej cytowanych przepisów, z możliwości jednorazowej amortyzacji mogą skorzystać: -        mali podatnicy lub -        podatnicy, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej. Określenie „mały podatnik” zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z jego treścią, jest to podatnik, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro, a w przypadku przedsiębiorstwa w spadku również przychodu ze sprzedaży u zmarłego przedsiębiorcy; przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez  Bank na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1 000 zł. Powołane wyżej przepisy wykluczają możliwość dokonywania jednorazowo odpisów amortyzacyjnych, w stosunku do niektórych środków trwałych (np. w stosunku do samochodów osobowych) oraz niektórych podatników (niespełniających kryteriów małego podatnika, a także rozpoczynających prowadzenie działalności w warunkach określonych w art. 22k ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz wskazane wyżej przepisy prawa podatkowego, stwierdzić należy, że jeżeli Wnioskodawca spełniła kryteria „małego podatnika”, a nabyta wtryskarka wraz z formą wtryskową stanowi samodzielny, kompletny i zdatny do użytku środek zaliczony do grupy 5 Klasyfikacji Środków Trwałych, to w roku podatkowym w którym środek ten został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Wnioskodawca może dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego od wartości początkowej tego środka trwałego, do wysokości określonego w przepisach prawa limitu, przy jednoczesnym zachowaniu warunków pomocy de minimis, zgodnie z art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Dodatkowe informacje   Informacja o zakresie rozstrzygnięcia   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Końcowo zaznaczyć należy, że tutejszy Organ wydając interpretację w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.), Ordynacja podatkowa jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Wnioskodawcę i Jego stanowiskiem, tym samym Organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku ww. postępowań okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)      z zastosowaniem art. 119a; 2)      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z  11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na  adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.).