0114-KDIP1-1.4012.867.2025.1.EW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zaistniałego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 16 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu usług (nabywanych licencji). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Spółka A (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polską spółka kapitałową i zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie nadawania filmów i programów telewizyjnych, w tym: seriali, telenoweli, animacji. W związku z prowadzoną działalnością Spółka nabywa licencje uprawniające ją do emisji filmów i programów telewizyjnych przez okres trwania licencji. Spółka nabywa przedmiotowe licencje na podstawie umów licencyjnych zawieranych m.in. z zagranicznymi podmiotami (studiami telewizyjnymi, filmowymi itd.) na emisję filmów i programów telewizyjnych (import usług). Umowa zawierana z danym podmiotem dotyczy zazwyczaj szeregu filmów lub programów telewizyjnych, tj. pakietu licencji lub inaczej pakietu licencjonowanych tytułów. Umowy licencyjne zawierane przez Wnioskodawcę standardowo zawierają tytuły nabywanych licencji, ich ceny, okresy licencji oraz tzw. datę startu poszczególnych licencji objętych pakietem, tj. datę, z którą Spółka uzyskuje uprawnienie do wykorzystywania danego tytułu lub pakietu tytułów spośród całości licencyjnych tytułów. Data startu licencji niekiedy może następować po terminach płatności określonych w umowach. Umowy licencyjne nie zawierają przypisania poszczególnych płatności (rat) do określonych okresów rozliczeniowych. Umowy licencyjne wskazują natomiast, ile razy może być wyemitowany dany film/program telewizyjny przez Spółkę w okresie trwania licencji (np. 3 razy w ciągu 2 lat obowiązywania umowy licencyjnej). W konsekwencji, Spółka rozpoznaje obowiązek podatkowy z tytułu importu usług (nabywanych licencji): 1.  w dacie startu poszczególnych licencji, tj. nabycia uprawnienia do wykorzystania poszczególnych tytułów, jeśli wraz z datą startu Wnioskodawca dysponuje   materiałami, faktycznie umożliwiającymi jej skorzystanie z tego prawa lub 2.  w dacie dokonania zapłaty, jeśli płatność następuje w terminie poprzedzającym datę startu licencji. Spółka rozpoznaje zatem obowiązek podatkowy zgodnie z przepisami art. 19a ust. 1 i 8 ustawy o VAT, przyjmując przy tym, że o momencie wykonania usługi decyduje data udzielenia jej prawa do wykorzystywania danego tytułu lub pakietu tytułów spośród całości licencyjnych tytułów (start licencji), o ile w tej dacie dysponuje materiałami umożliwiającymi jej rzeczywiste skorzystanie z tego uprawnienia. Na moment powstania obowiązku podatkowego w zdecydowanej większości przypadków Spółka dysponuje fakturami dokumentującymi transakcje. Jedynie w nielicznych przypadkach, Spółka rozpoznaje obowiązek podatkowy w VAT przed otrzymaniem faktury od licencjodawców. Pytanie Czy moment rozpoznania obowiązku podatkowego z tytułu importu usług opisany w stanie faktycznym jest prawidłowy na gruncie art. 19a ust. 1 i 8 ustawy o VAT? Państwa stanowisko w sprawie Zdaniem Wnioskodawcy, moment rozpoznania obowiązku podatkowego z tytułu importu usług opisany w stanie faktycznym jest prawidłowy na gruncie art. 19a ust. 1 i 8 ustawy o VAT. Przepisy podatkowe nie przewidują szczególnych zasad powstawania obowiązku podatkowego dla importu usług. Tym samym, obowiązek ten postawie na zasadach ogólnych. W myśl zasady ogólnej wyrażonej w art. 19a ust. 1 ustawy - obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Podkreślić jednak należy, że decydujący dla powstania obowiązku podatkowego moment wykonania usługi, w zależności od rodzaju świadczenia doprecyzowany został w przepisach art. 19a ust. 2 i 3 ustawy o VAT, zgodnie z którymi: 1) usługę przyjmowaną częściowo uznaje się za wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono zapłatę (usługa częściowa; art. 19a ust. 2 ustawy); 2) usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, aż do momentu zakończenia świadczenia tej usługi (usługa rozliczana okresowo; art. 19a ust. 3 ustawy); 3) usługę, świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi (usługa ciągła; art. 19a ust. 3 ustawy). Zaznaczenia wymaga, że wyżej przytoczone regulacje art. 19a ust. 2 i 3 ustawy o VAT nie stanowią odrębnych zasad powstania obowiązku podatkowego. Postanowienia te należy traktować jako uściślenie sformułowania użytego w art. 19a ust. 1 - „z chwilą wykonania usługi”. W efekcie powoływane normy nie stoją w opozycji do podstawowej zasady powstania obowiązku podatkowego, ale należy je rozpatrywać łącznie. Ponadto, w świetle art. 19a ust. 8 ustawy, jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z zastrzeżeniem ust. 5 pkt 4. Powyższe przepisy oznaczają więc, że w przypadku świadczenia usług licencyjnych, dla prawidłowego ich wykazania w rozliczeniach VAT niezbędne jest określenie momentu ich wykonania, oraz sprawdzenie, czy przed ustalonym momentem ich wykonania nie otrzymano całości lub części zapłaty za nie. Co ważne, ustawa o VAT poza regulacjami określonymi w przepisach art. 19a ust. 2 i 3 nie definiuje momentu, ani w żaden sposób nie precyzuje, jakimi kryteriami należy posługiwać się dla określenia momentem wykonania usługi. Należy jednak wskazać, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Z kolei o charakterze i o dacie wykonania usługi decydują strony umowy cywilnoprawnej, chyba że moment ten jest określony przez obowiązujący przepis prawa regulujący zasady wykonywania danego rodzaju usług. Ponadto, stosownie do art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r., poz. 1071), strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Z powyższej zasady wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa podatkowego. Odnośnie usług określonych w art. 19a ust. 3 ustawy o VAT zaznaczyć należy, że polski prawodawca nie zdefiniował pojęcia usługi ciągłej. Jak natomiast wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. I FSK 173/16: „(...) o usługach ciągłych można mówić tylko wtedy, gdy poszczególnych czynności usługodawcy nie sposób wyodrębnić. Innymi słowy nie można określić, kiedy kończą się pewne świadczenia, a kiedy następne się rozpoczyna". Z powyższego wynika, że za sprzedaż o charakterze ciągłym należy uznać każdą usługę odbywającą się bezustannie, stale, bez przerwy. Pod pojęciem usługi „ciągłej” należy więc rozumieć wynikające zobowiązania o charakterze ciągłym, świadczenie polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu się strony zobowiązanej do świadczenia. Wskazać należy, że istota licencji uregulowana jest w przepisach ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 24 ze zm.). Przedmiotem umowy licencyjnej jest umożliwienie korzystania z utworu przez licencjobiorcę na wskazanych w niej polach eksploatacji. Tym samym nabycie licencji (prawa do korzystania z utworów) stanowi nabycie prawa do wartości niematerialnych i prawnych, a więc przeniesienie tego prawa przez ich dostawcę, polegające na oddaniu utworów do dyspozycji odbiorcy z prawem jego wykorzystywania, co w konsekwencji stanowi świadczenie usług. Nabywca licencji zyskuje z chwilą przeniesienia tego prawa możliwość ich wykorzystywania w granicach przedmiotowych określonych umową. Co istotne, przeniesienie tych praw jest czynnością jednorazową. Zgodnie zatem z powyższymi regulacjami i orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dla usługi udzielenia licencji decydującym momentem i istotą realizowanego świadczenia jest okoliczność przyznania (przekazania) prawa do korzystania z licencji i faktyczna możliwość skorzystania z tego prawa. Kluczową i tym samym determinującą moment wykonania usługi jest zatem data udzielenia licencjobiorcy prawa do wykorzystywania danej licencji (czyli tzw. start licencji), które poprzedzone jest czynnościami umożliwiającymi licencjobiorcy skorzystanie z danej licencji (np. data dostarczenia dokumentów, specyfikacji, nośników danych, konfiguracji systemu, czy aktywacji plików licencyjnych). Powyższe wynika z założenia, że licencji jako usługi udzielanej jednorazowo, nie można automatycznie postrzegać jako usługi ciągłej polegającej np. na stałym tolerowaniu przez licencjodawcę stanu, w którym licencja jest wykorzystywana przez licencjobiorcę. Założenie to prowadziłoby do wniosku, że nabywca licencji każdego dnia nabywa osobne prawo do wykorzystywania licencji, podczas gdy okresu, przez jaki uprawnienie do korzystania z licencji ma trwać (tj. okresu ważności licencji), nie można utożsamiać z momentem przeniesienia prawa do wykorzystywania licencji. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 września 2017 r. sygn. akt I FSK 2319/15, dotyczącym momentu powstania obowiązku podatkowego dla licencji. W wyroku tym Sąd wyraźnie wskazał, że „(...) stan faktyczny wskazany we wniosku o interpretację, z którego wynika, że usługa polega na udzieleniu i wdrożeniu licencji, a po wykonaniu prac konfiguracyjnych skarżący nie dokonuje już dodatkowych czynności związanych z licencją, wskazuje, że była to usługa jednorazowa. Nie można w tym przypadku wskazać żadnych czynności powtarzających się. Jeżeli zatem ze świadczeniem usługi nie wiążą się dodatkowe czynności cykliczne a jedynie dostarczenie i wdrożenie licencji to obowiązek podatkowy z tytułu takiej usługi powstanie na zasadach ogólnych". Powyższe potwierdził również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 28 listopada 2024 r., nr 0114-KDIP1-1.4012.771.2024.1.AWY, wskazując, że „(...) dla usług udzielenia licencji na czas określony, płatnych jednorazowo po zawarciu umowy licencji (np. 14 lub 30 dnia od dnia udzielenia licencji), w sytuacji gdy wpływ opłaty nie warunkuje udzielenia licencji rozumianej jako wydanie klucza sprzętowego (nośnika) z kodem aktywacyjnym, obowiązek podatkowy powstaje na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy, tj. z chwilą wykonania usługi. W opisanym przypadku nr 2 pkt a za moment wykonania usługi należy przyjąć datę udzielenia licencji. (...). W opisanym przypadku udzielenie licencji terminowej następuje po przekazaniu prawa do korzystania na rzecz licencjobiorcy, poprzez przekazanie nośnika z kluczem aktywacyjnym, zatem obowiązek podatkowy powstaje w dniu przekazania klientowi ww. nośnika z kluczem aktywacyjnym”. W konsekwencji należy przyjąć, że usługa udzielenia licencji jest na zasadach ogólnych, określonych w art. 19 ust. 1 ustawy, tj. z chwilą wykonania usługi. W konsekwencji, obowiązek podatkowy powstaje: 1.  w dacie startu poszczególnych licencji z pakietu, tj. nabycia uprawnienia do wykorzystania poszczególnych tytułów, jeśli wraz z datą startu Spółka dysponuje   materiałami, faktycznie umożliwiającymi jej skorzystanie z tego prawa, 2.  w dacie zapłaty - jeśli płatność następuje w terminie poprzedzającym datę startu licencji. W przedmiotowym stanie faktycznym zastosowania nie znajdzie zatem w szczególności regulacja dotycząca momentu wykonania usługi w przypadku świadczeń okresowych. Przedmiotowe usługi świadczone są w sposób jednorazowy oraz nie zostały ustalone okresy rozliczeniowe, za które należne jest wynagrodzenie. Na powyższe wnioski nie mają wpływu ustalone warunki płatności przewidujące, że płatności za poszczególne pakiety licencji będą dokonywane w ratach. Wskazać bowiem należy, że umowy licencyjne nie zawierają przypisania poszczególnych płatności (rat) do określonych okresów rozliczeniowych. Zapłata wynagrodzenia w formie ratalnej nie tworzy okresów rozliczeniowych, lecz jedynie odzwierciedla formę dokonania płatności, a w konsekwencji płatności rat nie powinny wpływać na powstanie obowiązku podatkowego. W interpretacji indywidualnej z 16 grudnia 2024 r., nr 0114-KDIP4-2.4012.592.2024.4.MC, Dyrektor KIS - w odniesieniu do udzielanych licencji na projekcję filmów - stwierdził, że: „(...) w analizowanej sprawie nie występuję tzw. usługa ciągła. Dla realizowanej przez Państwa na rzecz Wyświetlającego usługi nie zostały ustalone następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń i nie można uznać, że zostaje ona wykonana z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się płatności lub rozliczenia. Zatem w tym przypadku momentu powstania obowiązku podatkowego dla usługi objętej Umowami nie należy ustalać zgodnie z regułą wynikającą z art. 19a ust. 3 ustawy. W konsekwencji, w rozpatrywanej sprawie obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia usługi objętej Umowami powstaje zgodnie ogólną zasadą wynikająca z art. 19a ust. 1 ustawy, tj. z chwilą wykonania usługi. W konsekwencji, w przedmiotowym stanie faktycznym moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu nabycia usług licencji powinien zostać rozpoznany na zasadach ogólnych, zgodnie z przepisami art. 19a ust. 1 i 8 ustawy o VAT, jako że o momencie wykonania usługi decyduje data udzielenia jej prawa do wykorzystywania danego tytułu lub pakietu tytułów spośród całości licencyjnych tytułów, o ile w tej dacie dysponuje materiałami umożliwiającymi jej rzeczywiste skorzystanie z tego uprawnienia. Podsumowując - w ocenie Wnioskodawcy - postępuje on prawidłowo, rozpoznając obowiązek podatkowy na gruncie VAT: 1.  w dacie startu poszczególnych licencji z pakietu, tj. nabycia uprawnienia do wykorzystania poszczególnych tytułów, jeśli wraz z datą startu Spółka dysponuje   materiałami, faktycznie umożliwiającymi jej skorzystanie z tego prawa, 2.  w dacie zapłaty - jeśli płatność następuje w terminie poprzedzającym datę startu licencji. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywało się będzie ze zdarzeniem przyszłym opisanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.