0114-KDIP1-2.4012.346.2024.2.RM

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe oraz w części nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest: nieprawidłowe – w zakresie uznania sprzedaży Części A. za świadczenie usług (pytanie 1),nieprawidłowe – w zakresie przyjęcia za moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży Części A. momentu otrzymania faktury od X. (pytanie 2),nieprawidłowe – w zakresie wykazywania sprzedaży Części A. w JPK_V7M w miesiącu, w którym Spółka otrzyma fakturę od X. (pytanie 3) orazprawidłowe – w zakresie uznania za zaliczkę, o której mowa w art. 19a ust. 8 ustawy, częściowej wpłaty dokonanej przez Klienta na poczet ceny sprzedaży Części A. przed otrzymaniem faktury od X. (pytanie 4). Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 4 lipca 2024 r., za pośrednictwem ePUAP, wpłynął Państwa wniosek z 14 czerwca 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania sprzedaży Części A. za świadczenie usług, określenia momentu powstania obowiązku podatkowego, wykazania sprzedaży Części A. w JPK_V7M, ustalenia podstawy opodatkowania oraz uznania wpłat otrzymanych od Klienta za zaliczkę. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 27 sierpnia 2024 r. (wpływ za pośrednictwem e-Urząd Skarbowy 27 sierpnia 2024 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego B. Sp. z o.o. (dalej - Wnioskodawca, Spółka, B. PL) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (…). Spółka, w ramach działalności, świadczy usługi pośredniczące w (…). Spółka oferuje również, w razie wystąpienia usterki, serwis, który obejmuje dostawę, naprawę oraz wymianę oferowanych części. Działalność w tym zakresie polega na uzyskaniu od Klienta uszkodzonej części, przy czym następnie część ta jest przekazywana podmiotowi powiązanemu w Niemczech (dalej: X.), w celu dokonania naprawy oraz wyceny. Cały proces wygląda następująco: Klient zamawia w B. PL część zregenerowaną (dalej - Część A.) z obowiązkiem odesłania swojej uszkodzonej części po otrzymaniu Części A. W tym momencie nie jest znana finalna kwota, jaką Klient będzie musiał ponieść w związku z zamówieniem Części A. (Etap 1),B. PL zamawia w X. (podmiot powiązany z siedzibą w Niemczech) część, którą zamówił Klient, B. PL po otrzymaniu tej części od X. dostarcza ją Klientowi (Etap 2),Klient odsyła do B. PL swoją uszkodzoną część (dalej - Część Uszkodzona), B. PL przekazuje ją do X. celem naprawy/regeneracji (Etap 3),X. naprawia część - przygotowuje wycenę naprawy i wystawia fakturę dla B. PL za naprawę, część po naprawie pozostaje w X. - nie wraca do Klienta ani do B. PL (Etap 4),B. PL po otrzymaniu faktury z X. informuje Klienta o rzeczywistych kosztach Części A. (Etap 5). Etap 1 tak naprawdę mógłby wyglądać w ten sposób, że Klient wysyła do B. PL część uszkodzoną, B. PL wysyła ją do X. w celu jej naprawy, X. dokonuje naprawy i odsyła ją do B. PL i dopiero po naprawie B. PL odsyła już zregenerowaną część do Klienta. Z oczywistych względów taki proces byłby rozciągnięty w czasie dlatego też, by usprawnić ten proces B. PL wysyła Klientowi już zregenerowaną część (taką samą, tj. o takich samych właściwościach), natomiast koszty jakimi zostanie obciążony Klient będą znane dopiero w momencie naprawy tej części przez X., co oznacza, że Klient zna cenę nabycia Części A. dopiero po jakimś czasie, tj. cena jest znana dopiero w Etapie 5. W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo następująco: 1)  Kiedy miała miejsce transakcja, która budzi Państwa wątpliwości (proszę podać ramy czasowe)? To standardowa część działalności Spółki i ma miejsce stale. Natomiast jeżeli dla celów niniejszego wniosku należy bardziej precyzyjnie określić ramy czasowe to należy uznać, że chodzi o rok (…). 2)  Czy w tych ramach czasowych, o których mowa powyżej zarówno Spółka jak i X. byli zarejestrowani do transakcji wewnątrzwspólnotowych? Obie spółki są cały czas zarejestrowane do transakcji wewnątrzwspólnotowych. 3)  Czy „sprzedaż Części A.” realizowana jest na podstawie umowy dotyczącej zakupu urządzenia przez Klienta od Państwa w ramach rękojmi lub gwarancji (czy jest objęta zakresem obsługi gwarancyjnej sprzedanego urządzenia), czy może „sprzedaż Części A.” jest świadczeniem odrębnym, wykonywanym poza zakresem obsługi gwarancyjnej sprzedanych przez Państwa urządzeń, realizowanym na podstawie odrębnej umowy/zlecenia - prosimy opisać zdarzenie Temat jest niezależny od rękojmi/gwarancji? Osobne zdarzenie. 4)  Jakie konkretnie postanowienia wynikają z umowy łączącej Państwa z X. co do przedmiotu umowy oraz zasad współpracy oraz wzajemnych rozliczeń? B. PL jako spółka z grupy (…) jest zobowiązana do oferowania towarów i usług z grupy na terenie Polski. Rozliczenia odbywają się w tym przypadku jak za każdą inną usługę lub towar. 5)  Jakie konkretnie postanowienia wynikają z umowy łączącej Państwa z Klientem co do przedmiotu umowy, do czego zobowiązane są strony w zakresie wymiany uszkodzonych części? Realizacja tematu odbywa się na podstawie oferty i zamówienia Klienta (nie ma dokumentu umowy). B. PL fakturuje Klienta kosztami naprawy, nie zaś kosztami samej części, tj. B. PL wysyła Klientowi część, Klient odsyła B. PL swoją - tu nie ma żadnego rozliczenia kosztów tej części. Klient obciążany jest kosztami naprawy. 6)  Czy w ramach transakcji będącej przedmiotem zapytania - X. przenosi na Państwa prawo do rozporządzania towarem (Częścią A.) jak właściciel, a następnie Państwo przenoszą to prawo na Klienta - przy czym, wyjaśniamy, że nie chodzi o fizyczne posiadanie towaru lub aspekt prawny lecz o rozporządzanie towarem np. prawo do sprzedaży? Nie do końca zrozumiałe jest pytanie, więc Spółka nie wie czy odpowiedź będzie trafna. X. nie wystawia B. PL faktury do czasu zakończenia naprawy, więc B. PL nie wie jak się to ma do prawa rozporządzania towarem. Z punktu widzenia Klienta - rozporządza on częścią jak właściciel. 7)  W jaki sposób spółka X. rozliczyła transakcję, której przedmiotem była Część A. otrzymana przez Klienta, tj.: czy spółka X. rozliczyła wewnątrzwspólnotową dostawę towarów z terytorium Niemiec (WDT) (na podstawie odpowiednich przepisów dotyczących WDT obowiązujących w Niemczech), a Wnioskodawca zobowiązany był do rozliczenia wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) w Polsce, czy teżspółka X. rozliczyła transakcję jako świadczenie usług (na podstawie przepisów analogicznych do obowiązującego w Polsce art. 28b ustawy o VAT), a Spółka była zobowiązana do rozliczenia tego podatku w Polsce, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT? B. PL nie jest pewna jak księguje X. B. PL przypuszcza, że rozliczona jest dostawa towaru, gdyż na fakturze z X. jest towar z kodem CN i krajem pochodzenia. B. PL wystosowała odpowiednie zapytanie do X., na moment udzielenia tej odpowiedzi odpowiedź nie została udzielona. Jak będzie udzielona to odpowiedź zostanie przesłana. 8)  W opisie sprawy wskazali Państwo, że po otrzymaniu faktury z X. informują Państwo Klienta o rzeczywistych kosztach Części A. (Etap 5). Wskazali Państwo również, że „koszty jakimi zostanie obciążony Klient będą znane dopiero w momencie naprawy tej części (...)” - w związku z tym prosimy wskazać/opisać przyjęty przez Strony sposób rozliczeń oraz dokumentowania transakcji, tj.: a.  czy po otrzymaniu od X. „faktury za naprawę” Państwo wystawiają fakturę na rzecz Klienta? W tej chwili Spółka wystawia fakturę ryczałtową przed dokonaniem naprawy na rzecz Klienta i następnie wystawia fakturę korygującą do zafakturowanego po dostawie ryczałtu. Właśnie dlatego Wnioskodawca występuje z wnioskiem o interpretację, bowiem w przyszłości B. PL chciałaby fakturować Klienta za tą transakcję dopiero w momencie poznania kosztów naprawy. Z punktu widzenia Klienta pokrywa on koszty naprawy, nie kupuje nowej części, odsyła zużytą, otrzymuje zregenerowaną i ponosi jedynie koszty naprawy. b.  w jaki sposób X. rozliczyła transakcję związaną z Częścią Uszkodzoną, która po naprawie pozostała w X. - czy transakcja została rozliczona jako świadczenie usług, a Wnioskodawca był podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. art. 28b ustawy o VAT? B. PL nie posiada takiej wiedzy – B. PL wystosowała odpowiednie zapytanie do X., na moment udzielenia tej odpowiedzi odpowiedź nie została udzielona. Jak będzie udzielona to odpowiedź zostanie przesłana. c.   jakie świadczenie znajduje się w pozycji „nazwa/rodzaj towaru lub usługi” na fakturze wystawionej przez Państwa na rzecz Klienta? Na fakturze jest „część po regeneracji”. d.  czy w związku z przekazaniem Państwu Części Uszkodzonej, Klient otrzymuje zapłatę od Państwa lub od X.? Jak powyżej – B. PL wysyła Klientowi część, Klient odsyła B. PL swoją - tu nie ma żadnego rozliczenia kosztów tej części. Klient obciążany jest tylko kosztami naprawy. 9)  Czy w ramach transakcji będącej przedmiotem zapytania - Klient przenosi na Państwa prawo do rozporządzania towarem (Częścią Uszkodzoną) jak właściciel, a następnie Państwo przenoszą to prawo na X.? Transakcja jest na zasadzie wymiany – B. PL wysyła Klientowi część, Klient odsyła B. PL swoją – B. PL przypuszcza, że prawo do rozporządzania towarem jest przeniesione w obie strony. Nie jest to nigdzie formalnie opisane. Z punktu widzenia Klienta on płaci tylko za naprawę części, która się zużyła/uszkodziła. Z punktu widzenia Klienta on nie sprzedaje tej części ani nie kupuje innej/nowej. Z punktu widzenia Klienta istotny jest aspekt naprawienia części uszkodzonej. 10) Czy wartość Części Uszkodzonej przekazanej Państwu przez Klienta ma wpływ na cenę nabycia Części A. (czy np. pomniejsza cenę Części A.)? B. PL fakturuje Klienta kosztami naprawy, nie zaś kosztami samej części, tj. B. PL wysyła Klientowi część (Część A.), Klient odsyła B. PL swoją (Część Uszkodzona) - tu nie ma żadnego rozliczenia kosztów tej części. Klient obciążany jest kosztami naprawy. Stopień uszkodzenia części wpływa na koszt naprawy i cenę, którą Klient płaci. W momencie przesłania przez Klienta Części Uszkodzonej nie są znane koszty naprawy. 11) Czy Spółka wymaga od Klienta częściowej określonej wpłaty na poczet ceny sprzedaży jeszcze przed dostarczeniem Części A., czy przed wystawieniem faktury, z czego wynika fakt, że Klienci dokonują takich wpłat? Klienci są standardowo weryfikowani pod względem wiarygodności finansowej. Jeżeli Klient ma słabą wiarygodność B. PL wymaga przedpłaty/zaliczki zanim przystąpi do transakcji. W tym przypadku określony zostanie ryczałt jako % wartości części nowej. Jednocześnie, odnośnie pytania 4 doprecyzowali Państwo, że w niektórych przypadkach B. PL wymaga dokonania wpłaty jeszcze przed zakończeniem naprawy. W momencie gdy jest już znana kwota naprawy, wpłacona uprzednio kwota przez Klienta jest zaliczana na poczet kosztów naprawy, a różnica jest dopłacana przez Klienta, ewentualnie B. PL zwraca Klientowi część tej wpłaty w przypadku gdy koszt naprawy był mniejszy od wpłaconej kwoty. Pytania 1)  Czy Spółka w ramach dokonywanej transakcji sprzedaży Części A. winna traktować to jako dostawę towarów, czy jest to świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT? 2)  Czy prawidłowe jest określenie przez Spółkę momentu powstania obowiązku podatkowego dla celów VAT z tytułu sprzedaży Części A. z chwilą gdy znana jest podstawa do ustalenia kwoty wynagrodzenia należnego Spółki (tj. z chwilą otrzymania faktury od X.) z tytułu transakcji sprzedaży Części A., nawet jeżeli fizycznie Klient Część Zregenerowaną posiada już wcześniej? 3)  Jeżeli odpowiedź na pytanie 2 będzie negatywna to, w którym okresie rozliczeniowym Spółka powinna wykazać transakcję sprzedaży Części A. w JPK_V7M oraz jak powinna być ustalona podstawa opodatkowania? 4)  Czy jeżeli Spółka otrzyma od Klienta częściową wpłatę na poczet ceny sprzedaży Części A. jeszcze przed otrzymaniem faktury od X. to B. PL powinna potraktować tą wpłatę jako zaliczkę, zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy o VAT? Państwa stanowisko w sprawie Ad 1 Spółka powinna traktować transakcję sprzedaży Części A. jako świadczenie usług, w rozumieniu ustawy o VAT. Ad 2 Prawidłowe jest określenie przez Spółkę momentu powstania obowiązku podatkowego dla celów VAT z tytułu sprzedaży Części A. z chwilą, gdy znana jest podstawa do ustalenia kwoty wynagrodzenia należnego Spółki (tj. z chwilą otrzymania faktury od X.) z tytułu transakcji sprzedaży Części A., nawet jeżeli fizycznie Klient Część A. posiada już wcześniej. W momencie otrzymania faktury z X. znana będzie bowiem kwota jaką B. PL będzie obciążać Klienta z tytułu transakcji sprzedaży Części A. Ad 3 Wnioskodawca uważa, że nie można wykazać transakcji sprzedaży Części A. w JPK_V7M w innym miesiącu niż w tym, w którym będzie znana wysokość podstawy opodatkowania co nastąpi dopiero w momencie otrzymania faktury od X. Ad 4 Jeśli Spółka otrzyma od Klienta częściową wpłatę na poczet ceny sprzedaży Części A. jeszcze przed otrzymaniem faktury od X. to B. PL powinna potraktować tę wpłatę jako zaliczkę, zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy o VAT. Uzasadnienie: Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku przedstawionym w stanie faktycznym, mamy do czynienia ze świadczeniem usług regeneracyjnych przez B. PL na rzecz Klienta. Cały proces związany z regeneracją został szczegółowo przedstawiony w stanie faktycznym jako Etapy od 1 do 5. Nadmienić należy w tym miejscu, że Spółka otrzymując od swojego Klienta Część Uszkodzoną, którą następnie przekazuje do X. celem jej regeneracji, nie jest w stanie określić jej stanu technicznego czy też stopnia zużycia, gdyż B. PL zajmuje się dystrybucją elementów oraz urządzeń, innymi słowy B. PL nie dokonuje regeneracji części uszkodzonych. Wnioskodawca, w celu jak najszybszej obsługi swoich klientów zdecydował się, iż model łańcucha sprzedaży (usługi regeneracji), który został zaprezentowany w stanie faktycznym jest najbardziej korzystny z ekonomicznego punktu widzenia. Faktura, którą otrzymuje od X. za wykonaną usługę regeneracji, może pojawić się czasem nawet po kilku miesiącach od wysłania Części Uszkodzonej. Zatem, aby nie stracić Klientów, co mogłoby objawiać wydłużonym czasem trwania usługi regeneracji, B. PL zdecydowała udostępniać Części A. Klientom jeszcze przed faktyczną naprawą Części Uszkodzonych. W momencie gdy jest znana wartość usługi regeneracji, tj. w momencie otrzymania faktury z X. znana jest dopiero wartość wynagrodzenia z tytułu sprzedaży Części A. Zdaniem B. PL, w momencie dostarczenia Klientowi Części A. przy nieznajomości ostatecznej ceny, jaką należy uiścić nie można uznać, że do wykonania usługi doszło w momencie dostarczenia Części A. do Klienta, bowiem w tym momencie nie są znane wszystkie elementy umożliwiające prawidłowe rozliczenie podatku. W podobnej sprawie wypowiedział się również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lutego 2006 r., w sprawie C-419/02 „W związku z tym podatek staje się wymagalny przed dokonaniem dostawy lub świadczeniem usługi, jeżeli wszelkie okoliczności istotne dla zaistnienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego, tzn. przyszłej dostawy lub przyszłego świadczenia usług, są już znane, a zatem w szczególności w momencie dokonania wpłaty zaliczki towary i usługi powinny być precyzyjnie określone”. Wywnioskować więc z tego można, że obowiązek podatkowy powstanie dopiero w momencie, gdy znane będą wszystkie przesłanki mające wpływ na zdarzenie, wobec powyższego zdaniem Wnioskodawcy jako datę wykonania usługi należy uznać moment, w którym będzie znana cena ostateczna oferowanej usługi regeneracji, bowiem dopiero wtedy będą znane wszystkie okoliczności istotne dla zaistnienia zdarzenia powodującego powstanie zobowiązania podatkowego czyli zobowiązanie podatnika do zapłacenia podatku w konkretnej wysokości. Podobnie, w wyroku NSA z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1386/15 „W konsekwencji należy zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić, że wykładnia art. 19a u.p.t.u. powinna być dokonywana przy uwzględnieniu zasady zaufania obywatela do państwa z art. 2 Konstytucji RP, która nakazuje uznać, że ustawodawca nie może domagać się od podatnika zapłaty w ściśle określonym terminie zobowiązania podatkowego powstającego w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 o.p., jeśli podatnik, z przyczyn od siebie niezależnych, nie może w tym terminie obliczyć należnego za wykonaną usługę wynagrodzenia, a tym samym nie może określić podstawy opodatkowania w sposób wskazany w art. 29a u.p.t.u., w konsekwencji nie znając wysokości zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy. Trudno bowiem mówić o skonkretyzowanym zobowiązaniu podatkowym, jeśli nie jest spełniony jeden z podstawowych, określonych w art. 5 o.p., warunków takiej konkretyzacji, tj. podatnik nie wie, jakiej wysokości jest ciążące na nim zobowiązanie. Wiedzę taką, jak trafnie wskazuje autorka skargi kasacyjnej, Stowarzyszenie uzyskuje albo w momencie uzyskania od użytkownika raportu albo w chwili wpływu wynagrodzenia za usługę, stąd wcześniejszy z tych momentów powinien być uznany za moment powstania zobowiązania podatkowego w stanie faktycznym sprawy. Skoro z art. 21 § 1 pkt 1 o.p. wynika, że zobowiązanie podatkowe w omawianej sytuacji powinno powstać równocześnie z obowiązkiem podatkowym, należy stwierdzić, że uzyskanie raportu/wpłaty będzie też momentem istotnym z punktu widzenia powstania obowiązku podatkowego w rozumieniu art. 19a u.p.t.u.” Wnioskodawca powyższe stanowisko prezentuje jako swoje i odnosi je do przedstawionego stanu faktycznego. Ponadto, zdaniem NSA w przytoczonym wyroku nie do zaakceptowania jest taka wykładnia przepisów prawa podatkowego, która prowadzi do uznania, że obowiązki po stronie podatnika mogą powstać w sytuacji, gdy ze względu na okoliczności od siebie niezależne nie może on tych obowiązków wypełnić. W ocenie NSA, właśnie taka sytuacja występowała w rozpatrywanej sprawie, gdy z uwagi na niemożność obliczenia podstawy opodatkowania, OZZ nie mogła ustalić, w jakiej wysokości obciążało ją zobowiązanie podatkowe, a tym samym, jaki należny podatek VAT powinna uwzględnić w składanej deklaracji i jakiej wpłaty na rzecz organu podatkowego powinna dokonać. Analogicznie jest w niniejszej sprawie, wiedzę o wysokości zobowiązania podatkowego B. PL uzyskuje dopiero w momencie otrzymania takiej informacji od X. po dokonanej naprawie Części Uszkodzonej. To z kolei oznacza, że dopiero w tym momencie B. PL ma możliwość realizacji obowiązku wynikającego z art. 5 Ordynacji podatkowej. Podsumowując, w ocenie Spółki, właściwym jest przedmiotową transakcję traktować jako usługę, wynika to z tego, że Spółka niejako pośredniczy pomiędzy podmiotami, w celu wykonania usługi regeneracyjnej. Wnioskodawca w celu jak najlepszej i jak najszybszej obsługi udostępnia Klientom swoje części, tak aby ich urządzenia nadawały się do użytku. W tym samym momencie Wnioskodawca nabywa część u niemieckiego podmiotu i odsyła tam tę część, którą przekazał Klient do regeneracji. Po dokonaniu naprawy X., wystawia fakturę na rzecz B. PL. Część ta pozostaje w dyspozycji po stronie niemieckiej, a jednocześnie B. PL obciąża Klientów kosztami z tytułu naprawy. Wobec powyższego w ocenie Wnioskodawcy nie dochodzi do dostawy towarów, gdyż konsument nie nabywa nowego towaru od B. PL, dla niego istotne jest zregenerowanie części uszkodzonej i otrzymując Część Zregenerowaną w zamian za Część Uszkodzoną płaci jedynie za koszty naprawy, a nie za koszty nowej części. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe oraz w części nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Według art. 2 pkt 22 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Stosownie do art. 8 ust 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Zatem, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą, w rozumieniu art. 7 ustawy. Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy: Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f. Wskazana regulacja zgodna jest z art. 63 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zgodnie z którym: Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce, a VAT staje się wymagalny w momencie dostarczenia towarów lub wykonania usług. Przy czym, na mocy art. 19a ust. 8 ustawy: Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem: 1)    dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 1b; 2)    dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4. Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów (bądź zrealizowana usługa) i powinien być rozliczony za ten okres. Zatem, z literalnego brzmienia art. 19a ust. 1 ustawy wynika, że dla ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego przy dostawie towarów, co do zasady, istotny jest moment „dokonania dostawy towarów”. Należy jednak zaznaczyć, że przez „dokonanie dostawy towarów” – zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy – należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy, „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu). Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią. Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Idąc dalej należy wskazać, że czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy. Jednocześnie należy podkreślić, że dla celów powstania obowiązku podatkowego dokonanie czynności następuje z chwilą jej faktycznego dokonania, za wyjątkiem przypadków, w których przepisy ustawy określają wprost ten moment. Z wydaniem towaru przez dostawcę łączy się istotny skutek dokonania sprzedaży towarów, polegający m.in. na przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru. Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru jest – co do zasady – wydanie towaru. Dokonanie dostawy, o którym mowa w art. 19a ust. 1 ustawy oznacza zatem faktyczne zrealizowanie dostawy. Według art. 29a ust. 1 ustawy: Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Na podstawie art. 29a ust. 6 ustawy: Podstawa opodatkowania obejmuje: 1)  podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku; 2)  koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy. Według art. 29a ust. 7 ustawy: Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot: 1)  stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty; 2)  udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży; 3)  otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku. Z przytoczonych przepisów wynika, że podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy: Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2. Zgodnie z art. 99 ust. 7c ustawy: Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące podatnika. Stosownie do art. 99 ust. 11b oraz 11 c ustawy: Deklaracje, o których mowa w ust. 1-3, 3c-6, 8-9 i 11a, składa się wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach. Wskazać należy, że od 1 października 2020 r. dotychczasowe deklaracje VAT-7 i VAT-7K i informacja o ewidencji zostały zastąpione przez przesyłany łącznie jeden dokument elektroniczny JPK_VAT, w formie JPK_V7M lub JPK_V7K. Elementy JPK_VAT określa rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 ze zm.) oraz opracowane na jego podstawie wzory struktury logicznej JPK_VAT, w formie JPK_V7M i JPK_V7K. Według art. art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy: Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Zgodnie z art. 106j ust. 1 ustawy: W przypadku gdy po wystawieniu faktury: 1)  podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie, 2)  (uchylony) 3)  dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań, 4)  dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, 5)  stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury - podatnik wystawia fakturę korygującą. Z powołanych przepisów wynika, że podatnik dokonujący sprzedaży zobowiązany jest do udokumentowania tej czynności poprzez wystawienie faktury. Faktura jest dokumentem (dowodem) potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego dokonanego przez podatnika VAT. Jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik wystawia fakturę korygującą. Faktura korygująca wystawiana jest w celu podania kwot i danych zgodnych z rzeczywistością decydujących o prawidłowości wystawionego dokumentu. W myśl art. 3531 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.): Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Z opisu sprawy wynika, że Spółka (B. PL) zajmuje się (…). W razie wystąpienia usterki, Spółka oferuje również serwis, który obejmuje dostawę, naprawę oraz wymianę oferowanych części. Transakcja przebiega wieloetapowo (Etap 1-5). W przypadku, gdy Klient ma słabą wiarygodność finansową, Spółka wymaga dokonania wpłaty przedpłaty/zaliczki – ryczałt, jako % wartości nowej części, przed przystąpieniem do transakcji. W niektórych przypadkach, Spółka wymaga dokonania wpłaty jeszcze przed zakończeniem naprawy. W momencie gdy jest już znana kwota naprawy, wpłacona uprzednio kwota przez klienta jest zaliczana na poczet kosztów naprawy, a różnica jest dopłacana przez Klienta, ewentualnie B. PL zwraca klientowi część tej wpłaty w przypadku gdy koszt naprawy był mniejszy od wpłaconej kwoty. Obecnie, Spółka wystawia fakturę ryczałtową przed dokonaniem naprawy na rzecz Klienta, a następnie wystawia fakturę korygującą do ryczałtu zafakturowanego po dostawie. Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia, czy sprzedaż Części A. stanowi dostawę towarów, czy świadczenie usług (pytanie 1). Państwa zdaniem, sprzedaż Części A. stanowi świadczenie usług, w rozumieniu ustawy, z czym się nie zgadzam. W mojej ocenie dostarczenie Klientowi Części A. stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Transakcja objęta wnioskiem przebiega w ten sposób, że Klient zamawia u Państwa zregenerowaną część (Część A.), z kolei Państwo zamawiają tę część u podmiotu powiązanego z siedzibą w Niemczech (X.). Po otrzymaniu Części A. od X., Spółka dostarcza ją Klientowi. Wówczas Klient odsyła swoją uszkodzoną część (Część Uszkodzona) Spółce, a Spółka przekazuje ją do X. w celu naprawy/regeneracji. Część po naprawie nie wraca do Klienta ani do Spółki lecz pozostaje w X. Podmiot ten naprawia część, przygotowuje wycenę naprawy i wystawia fakturę na rzecz Spółki na kwotę odpowiadającą kosztom tej naprawy. Następnie Spółka obciąża tymi kosztami Klienta. Klient zna cenę nabycia Części A. dopiero po jakimś czasie (w momencie naprawy części przez X., nawet po kilku miesiącach). Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że wbrew Państwa opinii, Spółka nie pośredniczy w świadczeniu usługi regeneracji lecz nabywa od niemieckiego podmiotu Część Zregenerowaną, a następnie odsprzedaje tę część Klientowi. Potwierdza to również przedstawiony sposób fakturowania, z którego wynika, że X. wskazuje na fakturze wystawionej na rzecz Spółki towar z kodem CN i kraj pochodzenia. Natomiast Spółka na fakturze wystawionej na rzecz Klienta, w pozycji „nazwa/rodzaj towaru lub usługi” wskazuje „część po regeneracji”. Klient nie wysyła uszkodzonej części do Spółki w celu jej naprawienia, tj. wykonania usługi regeneracji. Klient wysyła do Spółki Część Uszkodzoną, a w zamian nabywa inną część, o takich samych właściwościach pozbawioną wad. Wadliwa część przekazana przez Klienta nie wraca do niego po naprawie lecz pozostaje u X. Klient otrzymuje Część A., którą może dysponować jak właściciel (korzystać dzięki tej części ze sprawnie działającego urządzenia). Powyższe wynika wprost z informacji wskazanych przez Państwa w uzupełnieniu wniosku, gdzie wskazali Państwo, że „z punktu widzenia Klienta - rozporządza on częścią jak właściciel”. Choć, jak Państwo wskazują, dla Klienta istotne jest zregenerowanie części, to jednak Klient nie otrzymuje tej zregenerowanej części, tj. części przesłanej do Państwa jako wadliwa, a następnie naprawionej przez X. lecz otrzymuje część zupełnie inną (inny towar). Fakt, że Klient obciążany jest kosztami naprawy nie oznacza, że Klient nabywa usługę regeneracji dostarczonego towaru (części). Klient otrzymuje od Państwa nowy, pozbawiony wad towar, nabywa więc prawo do rozporządzania tym towarem jak właściciel. Prawo to Spółka przenosi na Klienta, dostarczając mu ten nowy towar (Część A.). Okoliczność, że z ustaleń zawartych z Klientem wynika, że zostanie on obciążony kosztami dopiero wtedy gdy koszty te będą znane, przedstawione przez X. po wykonaniu regeneracji, nie oznacza, że taka transakcja powinna być rozliczona jako świadczenie usługi. Sposób rozliczeń między stronami transakcji nie może determinować właściwej kwalifikacji tej transakcji na gruncie podatku VAT. Ustalenie sposobu dokonywania rozliczeń nie może wywoływać skutków na gruncie podatkowym. Zatem, obciążanie Klienta kosztami regeneracji, w przypadku gdy Klient otrzymuje od Państwa inną rzecz niż ta, którą pierwotnie odesłał do naprawy pozostaje bez znaczenia na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług. Choć ustawodawca nie ingeruje w decyzje podjęte przez podatników w sferze kształtowania umów i wzajemnych rozliczeń, podkreślić należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie uzależniają uznania danej transakcji za dostawę towarów lub świadczenie usług od treści zawartej umowy, lecz odnoszą się do faktycznie zaistniałych zdarzeń gospodarczych. Przedstawione okoliczności sprawy wskazują jednoznacznie, że transakcja pomiędzy Spółką i Klientem stanowi dostawę towarów, w ramach której Klient nabywa prawo do rozporządzania jak właściciel towarem pozbawionym wad. Klient staje się właścicielem tej rzeczy. Skoro, Klient dysponuje Częścią A. jak właściciel, to oznacza, że sprzedaż Części A. wypełnia definicję dostawy towarów zawartą w art. 7 ust. 1 ustawy. Z powołanych przepisów wynika bowiem jednoznacznie, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, które daje nabywcy możliwość korzystania z rzeczy/dysponowania nią tak jak właściciel. Jednocześnie wskazali Państwo, że sprzedaż Części A. nie jest realizowana na podstawie umowy dotyczącej zakupu urządzenia przez Klienta od Państwa w ramach rękojmi lub gwarancji (nie jest objęta zakresem obsługi gwarancyjnej sprzedanego urządzenia) lecz jest świadczeniem odrębnym. Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności należy uznać, że opisana sprzedaż Części A. stanowi dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Tym samym, stanowisko w zakresie pytania 1, z którego wynika, że sprzedaż Części A. stanowi świadczenie usług, w rozumieniu ustawy jest nieprawidłowe. W kwestii określenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu analizowanej transakcji należy wskazać, że stosownie do powołanego art. 19a ust. 1 ustawy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru. Odnosząc to do Państwa sytuacji należy uznać, że obowiązek podatkowy powstanie z chwilą wydania Części A. Klientowi. W momencie wydania towaru Klientowi następuje dokonanie dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, gdyż Klient już od tego momentu może dysponować towarem i fizycznie nim rozporządzać jak właściciel. W konsekwencji, skoro dokonanie dostawy towaru (Części A.) następuje z chwilą wydania towaru Klientowi, z tą samą chwilą powstaje obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy, jednakże pod warunkiem, że płatność za dostarczony towar dokonywana jest po dostawie towarów. Tym samym stanowisko w zakresie pytania 2, z którego wynika, że moment powstania obowiązku podatkowego dla celów VAT z tytułu sprzedaży Części A. powstaje z chwilą gdy znana jest podstawa do ustalenia kwoty wynagrodzenia należnego Spółki (tj. z chwilą otrzymania faktury od X.) z tytułu transakcji sprzedaży Części A., pomimo, że Klient posiadał wcześniej Część A. jest nieprawidłowe. Natomiast w sytuacji, gdy przed dokonaniem dostawy towaru otrzymają Państwo całość lub część zapłaty na poczet ceny Części A., wówczas obowiązek podatkowy powstaje na zasadach określonych w art. 19a ust. 8 ustawy, czyli z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty. Zatem stanowisko w zakresie pytania nr 4 jest prawidłowe. Odnosząc się do wątpliwości wyrażonych w pytaniu 3 należy wskazać, że dostawę towarów (Części A.) dokonaną na rzecz Klienta powinni Państwo wykazać w pliku JPK, w terminie określonym w art. 99 ust. 1 ustawy, uwzględniając wskazany w niniejszej interpretacji moment powstania obowiązku podatkowego, tj. moment wydania Klientowi Części A., a nie moment otrzymania faktury X. Należy zauważyć, że z opisu zdarzenia wynika, że przedstawiony model postępowania nie dotyczy tylko tego jednego klienta. Wnioskodawca będzie przekazywał Klientowi Część Zregenerowaną, tj. towar inny niż ten, który Klient wysłał do naprawy (Klient otrzymuje inną część o takich samych parametrach). Oznacza to, że wcześniej X. otrzymała uszkodzoną część od innego klienta, naprawiła ją i pozostawiła u siebie po to by w przyszłości wysłać ją do innego klienta np. Klienta Państwa Spółki, jako Część Zregenerowaną. Zatem, co do zasady, wartość tej części potrzebna do ustalenia podstawy opodatkowania jest znana ponieważ Część A. jest to część po naprawie dokonanej przez X. w terminie wcześniejszym. Odstępstwo od ceny mogłoby dotyczyć ewentualnie kosztów dodatkowych, które powstałyby w momencie regeneracji części otrzymanej od Klienta, o którym mowa we wniosku. Zatem możliwe jest ustalenie podstawy opodatkowania (wartości Części A.) na moment wydania Klientowi. W przypadku gdy wartość na fakturze otrzymanej od X. będzie inna (wyższa lub niższa), Spółka powinna dokonać odpowiedniej korekty, co jak wynika z wniosku jest obecnie stosowane przez Spółkę, która wystawia fakturę ryczałtową przed dokonaniem naprawy, a następnie wystawia fakturę korygującą do ryczałtu zafakturowanego po dostawie. Zatem, stanowisko w zakresie pytania 3, z którego wynika, że nie można wykazać transakcji sprzedaży Części A. w JPK_V7M w innym miesiącu niż w tym, w którym będzie znana wysokość podstawy opodatkowania co nastąpi dopiero w momencie otrzymania faktury od X. również jest nieprawidłowe. Wskazali Państwo, że Etap 1 mógłby wyglądać w ten sposób, że Klient wysyła do Państwa część uszkodzoną, którą Państwo wysyłają do X. w celu naprawy. X. naprawia część i odsyła ją do Państwa. Dopiero wówczas Państwo odsyłają zregenerowaną część do Klienta. W Państwa ocenie, taki proces byłby rozciągnięty w czasie w związku z tym, w celu usprawnienia obsługi Klienta, Spółka wysyła Klientowi zregenerowaną część (taką samą, tj. o takich samych właściwościach). Pomimo jednak, że jak Państwo wskazują jest to najbardziej korzystne z ekonomicznego punktu widzenia, to jednak powoduje to że w momencie sprzedaży Klientowi Części A. Spółka nie zna faktycznej jej wartości (ceny). W konsekwencji, jak wynika z treści wniosku, Spółka ma problem z prawidłowym rozliczeniem podatku VAT (m.in. określenia momentu powstania obowiązku podatkowego, podstawy opodatkowania). Z powołanego art. 3531 ustawy Kodeks cywilny wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym przepisy prawa podatkowego. Jednakże umowy te nie mogą zmieniać obowiązków jakie wynikają z prawa podatkowego, w tym związanych z powstaniem obowiązku podatkowego. W związku z tym, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że obowiązek podatkowy z tytułu transakcji objętej wnioskiem powstaje w momencie otrzymania przez Państwa faktury od X. Okoliczność ta (data otrzymania faktury od kontrahenta) pozostaje bez znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego z tytułu dostawy towarów. Ustawodawca powiązał bowiem powstanie obowiązku podatkowego z dokonaniem dostawy towarów, przez którą należy rozumieć „przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel”, a nie z terminem otrzymania faktury od kontrahenta. Skoro ustawodawca nie uzależnił momentu powstania obowiązku podatkowego od momentu otrzymania faktury od kontrahenta z tytułu dokonania dostawy towarów, nie można przyjąć, że ze względu na przyjęte przez Spółkę i X. zasady rozliczeń dopuszczalne jest ustalanie momentu powstania obowiązku podatkowego wbrew obowiązującym regulacjom wynikającym z art. 19a ust. 1 ustawy i odraczanie tego obowiązku do chwili otrzymania przez Państwa faktury od X. (nawet o kilka miesięcy). Oczekiwanie na fakturę od X. nie może prowadzić do przesunięcia w czasie momentu obowiązku podatkowego. Jako podatnik są Państwo zobowiązani do takiego ukształtowania zasad współpracy i rozliczeń z kontrahentami, które pozwolą Państwu realizować obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego, w tym zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy. Fakt, że może to być w pewien sposób utrudnione (wartość wynagrodzenia z tytułu sprzedaży Części A. znana jest dopiero w momencie otrzymania faktury z X.) nie może przesądzać o tym, że dopuszczalne jest przesunięcie w czasie momentu powstania obowiązku podatkowego, w szczególności, gdy regulacje art. 19a ustawy nie przewidują takiej możliwości i wskazują wprost zasady i termin rozpoznania obowiązku podatkowego dla dostawy towarów. A zatem to na Państwu spoczywa obowiązek ukształtowania tak swoich wzajemnych stosunków z X. aby możliwe było właściwe określenie przez Państwa momentu powstania obowiązku podatkowego dla transakcji opisanej we wniosku. Obowiązek podatkowy powstaje z mocy prawa, niezależnie od tego kiedy otrzymają Państwo fakturę od X. Odnosząc się do powołanego przez Państwa orzecznictwa, w tym m.in. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2017 r. sygn. akt I FSK 1386/15 należy zaznaczyć, że każdy z wyroków sądów administracyjnych zapada na gruncie unikalnego stanu faktycznego i w zasadzie ogranicza się wyłącznie do niego. Z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw, powołane wyroki nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).