0114-KDIP1-2.4012.460.2021.2.RST

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 13 września 2021 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia sposobu deklarowania sprzedaży dla konsumentów z terytorium Polski po 1 lipca 2021 r. Uzupełniliście go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 19 listopada 2021 r. (wpływ 26 listopada 2021 r.). Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego Jesteście Państwo Spółką z siedzibą w (...) w Niemczech. Od sierpnia 2019 roku prowadzicie działalność gospodarczą również w Polsce. Jesteście zarejestrowani jako niemiecki podatnik DE, a także jako polski czynny podatnik PL wykonujący czynności opodatkowane. Zajmujecie się głównie sprzedażą oświetlenia dekoracyjnego poprzez sklep internetowy. Obecny asortyment składa się z około kilkuset różnych rodzajów lamp. Produkcja lamp jest zlecana w Chinach. Po wyprodukowaniu, towar jest wysyłany w kontenerach morskich do magazynu firmy logistycznej w okolicach (…). Firma logistyczna (…) przejmuje całą obsługę logistyczną zakupionych przez Państwa towarów a w szczególności odprawę celną, transport kontenerów z portu do swojego magazynu oraz składowanie towarów. Biuro centrali w (…) otrzymuje codziennie głównie poprzez Internet zamówienia od klientów, którzy znajdują się na terenie całej Unii Europejskiej jak również w innych krajach. Są to zarówno klienci B2B jak i B2C. Zamówienia są przekazywane do firmy logistycznej poprzez zgłoszenia EDI. Firma logistyczna kompletuje wtedy zamówienia i wysyła je z terenu Polski do klientów. Za każdą usługę płacone jest firmie logistycznej wynagrodzenie, które składa się z wynagrodzenia za zajmowanie powierzchni magazynowej, za picks (działalność polegająca na pobieraniu towarów z magazynu w ramach operacji składowania), za materiały opakowaniowe i za koszty wysyłki. Zamówienia sprzedażowe także prowadzone są częściowo przez własne zespoły sprzedażowe, a częściowo przez niezależnych przedstawicieli handlowych. Stała obsługa ewidencyjna i deklaracyjna w Polsce w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz jego kompleksowym rozliczaniem związanym w szczególności z zakupami, importem, składowaniem i wysyłką z terenu Polski zarówno w formule B2B jak i B2C (gdzie jak wspomniano już wyżej - pełną obsługę logistyczną w tym zakresie prowadzi odrębna firma logistyczna) prowadzona jest przez zewnętrzne biuro rachunkowe. W związku ze zmianą stanu prawnego w tym zakresie od 1 lipca 2021 r. oraz z powodu dokonywania części dostaw w formule B2C (dla konsumentów - niepodatników zarówno polskich jak i z terenu Unii Europejskiej) a które są wysyłane z magazynu w Polsce wybraliście Państwo dla tych celów procedurę unijną OSS i zarejestrowaliście się (zidentyfikowaliście się) do tej procedury w kraju siedziby spółki - w Niemczech. Dostawy do wszystkich polskich odbiorców (zarówno konsumentów jak i nie konsumentów) wnioskodawca opodatkowuje właściwą krajową stawką podatku od towarów i usług i wystawia dla nich faktury z tym podatkiem. Natomiast dla konsumentów (niepodatników) z innych państw Unii Europejskiej dostawy są nieopodatkowane w Polsce, jako że miejscem ich opodatkowania są poszczególne państwa konsumpcji z zastosowaniem procedury unijnej OSS.   Pytanie   Czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 lipca 2021 r. sprzedaż dla konsumentów (nie podatników) z terenu Polski i wysokość podatku należnego z tytułu wystawianych dla nich faktur należy deklarować w polskiej deklaracji i ewidencji JPK_V7 - jako, że jest to sprzedaż krajowa czy może należy to deklarować w procedurze unijnej OSS (w Niemczech), jako że z punktu widzenia państwa członkowskiego identyfikacji OSS (kraju siedziby spółki niemieckiej) jest to jednak sprzedaż dla konsumenta (nie podatnika) z innego (niż państwo członkowskie identyfikacji OSS) państwa unijnego a więc należałoby deklarować i rozliczać również i ten podatek należny w procedurze unijnej OSS, tak samo jak dla każdego państwa członkowskiego konsumpcji?   Państwa stanowisko w sprawie   Zdaniem Spółki Stoicie Państwo na stanowisku, że sprzedaż dla konsumentów (nie podatników) z terenu Polski i wysokość podatku należnego z tytułu wystawianych dla nich faktur należy deklarować w polskiej deklaracji i ewidencji JPK_V7 a nie w niemieckiej deklaracji OSS - jako, że jest to sprzedaż krajowa i w takim przypadku, pomimo że państwo członkowskie identyfikacji OSS jest inne (Niemcy), to jednak nie dochodzi do wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość. Wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość definiuje - a jest to definicja legalna, bezpośrednio art. 2 pkt 22a ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług, w którym jednoznacznie określono, że wewnątrzwspólnotowa sprzedaż towarów na odległość jest nierozerwalnie związana z wysyłką lub transportem z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy (w tym przypadku Polska). A skoro przy sprzedaży krajowej terytorium wysyłki lub transportu stanowi Polska i terytorium zakończenia wysyłki lub transportu towarów również stanowi Polska to nie dochodzi do wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość a więc nie ma podstaw do raportowania takiej sprzedaży w niemieckiej deklaracji OSS. Tym samym taka sprzedaż do polskiego konsumenta (nie podatnika) musi być raportowana w polskiej deklaracji i ewidencji JPK_V7. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiliście Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685, ze zm.) zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają: 1)    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2)    eksport towarów; 3)    import towarów na terytorium kraju; 4)    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5)    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.   Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju, przez które - stosownie do definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy - rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (z zastrzeżeniem art. 2a). Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (...) (art. 2 pkt 3 ustawy). Natomiast przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3 (art. 2 pkt 5 ustawy).   Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii - art. 2 pkt 6 ustawy.   Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.   Zgodnie z art. 2 pkt 22a ustawy przez wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość (WSTO) rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego rzecz, w tym wtedy, gdy dostawca uczestniczy pośrednio w transporcie lub wysyłce towarów, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy, który jest: a)     podatnikiem podatku od towarów i usług lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od towarów i usług, którzy nie mają obowiązku rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9, lub b)     podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, którzy nie mają obowiązku rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów odpowiadającego wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów, o którym mowa w art. 9, lub c)     podmiotem niebędącym podatnikiem - pod warunkiem że dostarczane towary nie są nowymi środkami transportu ani towarami, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2.   Na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1a ustawy, miejscem dostawy towarów - w przypadku  wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość - jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie zakończenia wysyłki lub transportu do nabywcy.   Stosownie do art. 22a ust. 1 ustawy przepis art. 22 ust. 1 pkt 1a nie ma zastosowania, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: 1)     dostawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, a w razie braku takiej siedziby - stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, tylko na terytorium jednego państwa członkowskiego; 2)     towary są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego, o którym mowa w pkt 1; 3)     suma całkowitej wartości dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych na terytorium państwa członkowskiego, o którym mowa w pkt 2, oraz całkowitej wartości usług, o których mowa w art. 28k ust. 1, świadczonych na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 28k ust. 2 pkt 2, pomniejszona o kwotę podatku lub podatku od wartości dodanej, nie przekroczyła w trakcie roku podatkowego ani w poprzednim roku podatkowym kwoty 10 000 euro lub jej równowartości wyrażonej w walucie krajowej państwa członkowskiego, o którym mowa w pkt 1, przy czym w przypadku dostawcy posiadającego siedzibę działalności gospodarczej, a w razie braku takiej siedziby - stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, tylko na terytorium kraju, wyrażona w złotych równowartość kwoty w euro wynosi 42 000 zł.   Dostawca, do którego ma zastosowanie przepis ust. 1, może wskazać jako miejsce dostawy miejsce, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1a. Dostawca, którego towary w momencie rozpoczęcia ich wysyłki lub transportu znajdują się na terytorium kraju, wskazuje miejsce dostawy przez złożenie zawiadomienia o takim wyborze w terminie do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano tego wyboru, na zasadach określonych w art. 28p (art. 22a ust. 3 ustawy).   Jak wynika z przywołanych przepisów wewnątrzwspólnotowa sprzedaż towarów na odległość ma miejsce jeżeli towary są wysyłane lub transportowane m.in. przez dostawcę lub na jego rzecz z jednego państwa członkowskiego (nie musi to być Polska) do innego państwa członkowskiego, a dostawa towarów musi być dokonywana na rzecz: ˗            podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, w przypadku których nie występuje opodatkowanie tego nabycia jako wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów, ˗            każdej innej osoby niebędącej podatnikiem.   Przedmiotem WSTO mogą być towary wyprodukowane w UE lub towary, które zostały już dopuszczone do swobodnego obrotu w UE i które znajdują się na jej terytorium i są dostarczane nabywcom w UE. WSTO nie stosuje się w odniesieniu do: ˗            nowych środków transportu, ˗            towarów, które są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dokonującego ich dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz, ˗            dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich, antyków, towarów używanych – jednak tylko wówczas, gdy podstawę opodatkowania ustala się zgodnie z procedurami szczególnymi określonymi w art. 120 ust. 4 lub 5 ustawy.   Co do zasady miejscem dostawy (opodatkowania) w przypadku WSTO jest kraj w którym towary znajdują się w momencie zakończenia wysyłki lub transportu do nabywcy - czyli kraj konsumenta. Natomiast w sytuacji gdy są spełnione warunki określone w art. 22 ust. 1 pkt 1a ustawy, za miejsce opodatkowania dostawy towarów uznaje się kraj rozpoczęcia wysyłki/transportu towarów. Przy czym podatnik uprawniony do stosowania ww. zasady szczególnej może z niej zrezygnować (przez złożenie stosownego zawiadomienia) i rozliczać dostawy na zasadach ogólnych.   W myśl art. 99 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2.   Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące podatnika (art. 99 ust. 7c ustawy).   Deklaracje, o których mowa w ust. 1-3, 3c-6, 8-9 i 11a, składa się wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 99 ust. 11b ustawy).   Zgodnie z art. 99 ust. 11c ustawy, deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 346, 568, 695, 1517 i 2320), który obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.   Stosownie do art. 99 ust. 13a i 13b ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych określi i udostępni na elektronicznej platformie usług administracji publicznej wzór dokumentu, o którym mowa w ust. 11c. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 7c, wraz z objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych, o których mowa w ust. 1-3, oraz niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając konieczność prawidłowego rozliczenia podatku oraz kontroli tego obowiązku przez organ podatkowy.   W myśl art. 109 ust. 3 ustawy, podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 lub 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące: 1)    rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku; 2)    kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty podatku naliczonego; 3)    kontrahentów; 4)    dowodów sprzedaży i zakupów.   Stosownie do art. 109 ust. 3b ustawy podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.   Zatem od 1 października 2020 r. dotychczasowe deklaracje VAT-7 i VAT-7K i informacja o ewidencji zostały zastąpione przez przesyłany łącznie jeden dokument elektroniczny JPK_VAT, w formie JPK_V7M lub JPK_V7K. Oznacza to, że za okresy od 1 października 2020 r. nie ma możliwości składania deklaracji VAT-7 i VAT-7K oraz ewidencji w inny sposób niż w formie nowego JPK_VAT.   Elementy nowego JPK_VAT określa rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 ze zm.) oraz opracowane na jego podstawie wzory struktury logicznej JPK_VAT, w formie JPK_V7M i JPK_V7K.   Natomiast zgodnie z art.  130a  pkt 2 ustawy (na potrzeby rozdziału 6a ustawy - Procedura unijna dotycząca niektórych dostaw towarów oraz świadczenia niektórych usług) podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, które: a)     dokonują wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość lub b)     ułatwiają dostawę towarów zgodnie z art. 7a ust. 2, jeżeli wysyłka lub transport towarów będących przedmiotem dostawy rozpoczyna się i kończy na terytorium tego samego państwa członkowskiego, lub c)     posiadają siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej, ale nie posiadają siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego konsumpcji oraz świadczą usługi na rzecz osób niebędących podatnikami, o których mowa w art. 28a.   Stosownie do art. 130a pkt 2a ustawy przez państwo członkowskie konsumpcji - rozumie się: a)     w przypadku wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość - państwo członkowskie zakończenia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy, b)     w przypadku dostaw towarów dokonanych przez podatnika ułatwiającego takie dostawy zgodnie z art. 7a ust. 2, jeżeli wysyłka lub transport towarów będących przedmiotem takich dostaw rozpoczyna się i kończy na terytorium tego samego państwa członkowskiego - to państwo członkowskie, c)     w przypadku świadczenia usług - państwo członkowskie, na terytorium którego ma miejsce świadczenie usług.   Na podstawie art. 130a pkt 2b ustawy przez państwo członkowskie identyfikacji - rozumie się państwo członkowskie: a)     w którym podatnik posiada siedzibę działalności gospodarczej albo b)     w którym podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli nie posiada siedziby działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej, albo c)     w którym podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, które wybiera w celu złożenia zgłoszenia informującego o zamiarze skorzystania z procedury unijnej, jeżeli nie posiada siedziby działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej, ale posiada więcej niż jedno stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej, albo d)     rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów, a w przypadku większej liczby takich państw członkowskich - państwo członkowskie, które podatnik wybiera w celu złożenia zgłoszenia informującego o zamiarze skorzystania z procedury unijnej, pod warunkiem że nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej.   Przez  procedurę unijną - rozumie się to rozliczenie VAT należnego z tytułu czynności określonych w pkt 2 lit. a-c państwu członkowskiemu konsumpcji za pośrednictwem państwa członkowskiego identyfikacji (art. 130a pkt 3 ustawy).   Podatnik może złożyć zgłoszenie informujące o zamiarze skorzystania z procedury unijnej w państwie członkowskim identyfikacji. Procedura unijna ma zastosowanie do wszystkich dostaw towarów lub każdego świadczenia usług objętych tą procedurą, dokonywanych przez podatnika na terytorium Unii Europejskiej (art.  130b ust. 1 ustawy).    Stosownie do art.  130c ust. 1 ustawy, podatnicy zidentyfikowani na potrzeby procedury unijnej są obowiązani składać za pomocą środków komunikacji elektronicznej deklaracje na potrzeby rozliczenia VAT, zwane dalej „deklaracjami VAT”, do właściwego urzędu skarbowego, niezależnie od tego, czy dostawy towarów i świadczenia usług objęte procedurą unijną miały miejsce.   Deklaracje VAT składa się za okresy kwartalne w terminie do końca miesiąca następującego po każdym kolejnym kwartale (art.  130c ust. 2 ustawy).   Jak stanowi art. 130d ust. 1 ustawy, podatnicy zidentyfikowani na potrzeby procedury unijnej są obowiązani prowadzić w postaci elektronicznej ewidencję transakcji objętych procedurą unijną, zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 63c rozporządzenia 282/2011.   Ewidencja, o której mowa w ust. 1, jest udostępniana przez podatnika drogą elektroniczną na każde żądanie państwa członkowskiego identyfikacji oraz państwa członkowskiego konsumpcji. W przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających udostępnienie ewidencji drogą elektroniczną ewidencję udostępnia się w sposób i w terminie wskazanych przez właściwy organ podatkowy (art. 130d ust. 2 ustawy).   Procedura szczególna VAT-OSS (procedura unijna) została uregulowana w przepisach art. 130a-130d ustawy. Ma ona na celu rozliczenie VAT należnego z tytułu określonych czynności, m.in. z tytułu WSTO, państwu członkowskiemu konsumpcji za pośrednictwem państwa członkowskiego identyfikacji, o czym stanowi art. 130a pkt 3 ustawy. W przypadku WSTO – państwo członkowskie konsumpcji to państwo zakończenia wysyłki/transportu towarów do nabywcy (art. 130a pkt 2a lit. a ustawy), a państwo członkowskie identyfikacji, to m.in. państwo, w którym podatnik dokonujący WSTO ma siedzibę działalności gospodarczej (art. 130a pkt 2b lit. a ustawy).   Z procedury tej mogą także korzystać przedsiębiorcy ułatwiający dostawę towarów poprzez użycie interfejsu elektronicznego zgodnie z art. 7a ust. 2 ustawy, jeżeli wysyłka lub transport towarów będących przedmiotem dostawy rozpoczyna się i kończy na terytorium tego samego państwa członkowskiego (zgodnie z art. 130a pkt 2 lit. b ustawy).   Podatnicy zidentyfikowani na potrzeby ww. procedury są obowiązani składać za pomocą środków komunikacji elektronicznej kwartalne deklaracje na potrzeby rozliczenia VAT, o czym mowa w art. 130c ust. 1 i 2 ustawy (deklaracje VIU-DO). Deklaracje te zawierają – w myśl art. 130c ust. 4 pkt 2 lit. a ustawy – m.in. całkowitą wartość, pomniejszoną o kwotę VAT, następujących transakcji: wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, dostawy towarów dokonywanej przez podatnika ułatwiającego takie dostawy zgodnie z art. 7a ust. 2 ustawy, jeżeli wysyłka lub transport tych towarów rozpoczyna się i kończy na terytorium kraju.   Z treści przepisów regulujących procedurę VAT-OSS wynika, że zakres przedmiotowy tej procedury od 1 lipca 2021 r. obejmuje tylko te dostawy krajowe, które są dokonywane przez interfejsy elektroniczne ułatwiające takie dostawy w rozumieniu art. 7a ustawy. Zatem krajowe dostawy (tzn. takie, w których towar i jego nabywca, niebędący podatnikiem, znajdują się w tym samym państwie członkowskim), mogą być rozliczane w OSS wyłącznie przez podatników uznanych za ułatwiających takie dostawy, o których mowa w art. 7a ust. 2 ustawy. Taka możliwość została przewidziana celem zmniejszenia ich obciążeń administracyjnych. Ww. procedura unijna jest m.in. skierowana do przedsiębiorcy ułatwiającego poprzez użycie interfejsu elektronicznego dokonanie krajowych dostaw towarów na rzecz konsumenta, których wysyłka lub transport rozpoczyna się i kończy na terytorium tego samego państwa członkowskiego UE.   Zatem dostawy z Polski do Polski (czyli takie, gdzie wysyłka lub transport towarów rozpoczyna się i kończy na terytorium kraju) na rzecz podmiotów niebędących podatnikami (konsumentów) powinny być wykazywane w krajowej deklaracji podatkowej. Dostawy te bowiem nie spełniają definicji wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość z art. 2 pkt 22a ustawy (brak przemieszczenia towaru z jednego do drugiego państwa członkowskiego Unii Europejskiej). Jeżeli bowiem towar i jego nabywca znajdują się w tym samym państwie członkowskim UE, to nie jest to WSTO i nie ma obowiązku wykazywania takiej dostawy w procedurze OSS przez przedsiębiorcę, który jej dokonuje.   Z opisu sprawy wynika, że jesteście Państwo Spółką z siedzibą w (...) w Niemczech. Od sierpnia 2019 roku prowadzicie działalność gospodarczą również w Polsce. Jesteście zarejestrowani jako niemiecki podatnik DE, a także jako polski czynny podatnik PL wykonujący czynności opodatkowane. Zajmujecie się głównie sprzedażą oświetlenia dekoracyjnego poprzez sklep internetowy. Produkcja lamp jest zlecana w Chinach. Po wyprodukowaniu, towar jest wysyłany w kontenerach morskich do magazynu firmy logistycznej w okolicach (...). Firma logistyczna przejmuje całą obsługę logistyczną zakupionych przez Państwa towarów a w szczególności odprawę celną, transport kontenerów z portu do swojego magazynu oraz składowanie towarów. Biuro centrali w (...) otrzymuje codziennie głównie poprzez Internet zamówienia od klientów, którzy znajdują się na terenie całej Unii Europejskiej jak również w innych krajach. Są to zarówno klienci B2B jak i B2C. Zamówienia są przekazywane do firmy logistycznej poprzez zgłoszenia EDI. Firma logistyczna kompletuje wtedy zamówienia i wysyła je z terenu Polski do klientów. W związku ze zmianą stanu prawnego w tym zakresie od 1 lipca 2021 r. oraz z powodu dokonywania części dostaw w formule B2C  (dla konsumentów - niepodatników zarówno polskich jak i z terenu Unii Europejskiej), a które są wysyłane z magazynu w Polsce wybraliście Państwo dla tych celów procedurę unijną OSS i zarejestrowaliście się do tej procedury w kraju siedziby spółki - w Niemczech. Dostawy do wszystkich polskich odbiorców (zarówno konsumentów jak i nie konsumentów) opodatkowujecie właściwą krajową stawką podatku od towarów i usług i wystawiacie dla nich faktury z tym podatkiem. Natomiast dla konsumentów (niepodatników) z innych państw Unii Europejskiej dostawy są nieopodatkowane w Polsce, jako że miejscem ich opodatkowania są poszczególne państwa konsumpcji z zastosowaniem procedury unijnej OSS. Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 lipca 2021 r. sprzedaż dla konsumentów (niepodatników) z terenu Polski i wysokość podatku należnego z tytułu wystawianych dla nich faktur należy deklarować w polskiej deklaracji i ewidencji JPK_V7. Jako, że jest to sprzedaż krajowa czy może należy deklarować w procedurze unijnej OSS (w Niemczech), jako że z punktu widzenia państwa członkowskiego identyfikacji OSS (kraju siedziby spółki niemieckiej) jest to jednak sprzedaż dla konsumenta (niepodatnika) z innego niż państwo członkowskie identyfikacji OSS państwa unijnego, a więc należałoby deklarować i rozliczać również i ten podatek należny w procedurze unijnej OSS, tak samo jak dla każdego państwa członkowskiego konsumpcji. Z wniosku wynika, że część dokonywanej przez Państwa na terytorium Polski sprzedaży to dostawy krajowe towarów w formule B2C (dla konsumentów - niepodatników polskich), które są wysyłane z magazynu w Polsce. Natomiast, jak wskazano dostawy z Polski do Polski (czyli takie, gdzie wysyłka lub transport towarów rozpoczyna się i kończy na terytorium kraju) na rzecz podmiotów niebędących podatnikami (konsumentów) powinny być wykazywane w krajowej deklaracji podatkowej. Dostawy te bowiem nie spełniają definicji wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość z art. 2 pkt 22a ustawy (brak przemieszczenia towaru z jednego do drugiego państwa członkowskiego Unii Europejskiej). Jeżeli bowiem towar i jego nabywca znajdują się w tym samym państwie członkowskim UE, to nie występuje WSTO i nie ma obowiązku wykazywania takiej dostawy w OSS przez przedsiębiorcę, który jej dokonuje. W związku z tym, że jesteście Państwo podatnikiem dokonującym m.in. krajowych dostaw towarów, a nie operatorem interfejsu elektronicznego ułatwiającym te dostawy, to transakcje krajowe nie będą rozliczane za pośrednictwem procedury szczególnej OSS. Transakcje te powinny zostać wykazane w deklaracjach składanych do właściwego urzędu skarbowego, niezależnie od deklaracji kwartalnych składanych w procedurze OSS. W konsekwencji dostawy krajowe towarów w formule B2C (dla konsumentów - niepodatników polskich), które są wysyłane z magazynu w Polsce, powinny być rozliczane w polskiej deklaracji VAT, a właściwym organem podatkowym pozostaje dla tych transakcji polski organ podatkowy. Zatem, odpowiadając na pytanie, w stanie prawnym obowiązującym od 1 lipca 2021 r. sprzedaż dla konsumentów (nie podatników) z terenu Polski i wysokość podatku należnego z tytułu wystawionych dla nich faktur należy deklarować w polskiej deklaracji JPK_VAT7. W konsekwencji stanowisko Państwa należy uznać za prawidłowe.   Dodatkowe informacje Informujemy, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zadanego pytania) Wnioskodawcy. Zauważyć bowiem należy, że to wyłącznie Wnioskodawca, w treści składanego wniosku, kształtuje jego zakres przedmiotowy. Zatem kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku, nie mogą być rozpatrzone – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.   Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub zmiany stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy: ·         stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz ·         zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosujecie się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Macie Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”.  Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z  29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).