0114-KDIP1-2.4012.531.2021.1.RST

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 28 października 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz wykazania podatku należnego. Opis stanu faktycznego Spółka posiada siedzibę na terytorium Holandii i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie inżynierii hydrotechnicznej. Spółka jest zarejestrowana na potrzeby podatku od wartości dodanej w Holandii, natomiast nie jest zarejestrowana dla celów podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”) w Polsce. Spółka nie realizowała w przeszłości na terytorium Polski żadnych innych usług. Spółka powstała w (…) r. i oferuje szeroki zakres usług w dziedzinie pogłębiania i oczyszczania dna, ochrony wybrzeża i skarp, specjalistycznych prac hydrotechnicznych, wykonywania konstrukcji stalowych, a także w zakresie wykrywania, rozbrajania i usuwania materiałów wybuchowych, transportu, składowania i przeładunku materiałów, oraz pomiarów geodezyjnych. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, Spółka zawarła w dniu (…) r. umowę podwykonawstwa (dalej jako: „Umowa”), w ramach której świadczy usługi na rzecz spółki z siedzibą w Holandii działającej przez zarejestrowany dla celów VAT oddział w Polsce (dalej jako: „Wykonawca”). Usługi podwykonawstwa stanowią część zobowiązań Wykonawcy wynikających z zawartej z (…) (dalej jako: „Zamawiający”) umowy na wykonanie prac pn. „(…)”. W ramach zawartej Umowy, Wykonawca zleca Spółce, jako podwykonawcy, następujące działania: 1.    budowę umocnień skalnych na (…), w tym zapewnienie pracowników, sprzętu budowlanego, robót tymczasowych, kontroli jakości oraz pozwoleń na pracę; 2.    dostawę wszystkich materiałów z wyjątkiem skał oraz geowłókniny. Prace podwykonawcze wykonywane są w obszarze (…), sztucznych wysp oraz terenów przyległych, a także w innych miejscach wyszczególnionych w Umowie. Wykonawca zapewnia Spółce prawo dostępu do terenu objętego pracami w zakresie, w jakim jest konieczny do rzetelnego wykonywania przez podwykonawcę jego obowiązków. Usługi świadczone przez Spółkę w ramach zawartego porozumienia obejmują w szczególności: ostateczne ukształtowanie skarp i wykonanie umocnienia (…) przy użyciu skał i geowłókniny dostarczonych przez Wykonawcę, zgodnie z wymaganiami i projektami zawartymi w Umowie lub instrukcjami Wykonawcy;mobilizację i demobilizację całej siły roboczej, urządzeń, maszyn i sprzętu (zarówno lądowego, jak i morskiego) oraz materiałów niezbędnych do wykonania zakresu prac. Takie urządzenia, maszyny i sprzęt mogą obejmować przykładowo łodzie robocze, sprzęt do nurkowania, barki;zapewnienie wszystkich niezbędnych zezwoleń na pracę;prace związane z montażem i demontażem;utrzymanie i zarządzanie obszarami roboczymi, zapewniające właściwe utrzymanie porządku i przestrzeganie wymogów bezpieczeństwa;wyrównywanie nachylenia skarp od +0,5 m do -0,5 m przed instalacją geowłókniny;transport z miejsca postoju w (…) , składowanie i montaż geowłókniny dostarczonej przez Wykonawcę;lokalny transport skał z obszaru rozładunku statku do tymczasowych miejsc składowania skał (na lądzie lub na statkach/na morzu) w obrębie wyspy lub wokół niej oraz instalacja umocnienia skalnego na (…);dokonywanie podwodnych inspekcji i pomiarów oraz przedkładania raportów z inspekcji (w celu przeprowadzania podwodnych inspekcji Spółka zaangażuje niezależny podmiot);zaangażowanie w razie potrzeby zespołu (zespołów) nurków do wykonania prac instalacyjnych i inspekcji wodnych oraz geodety posiadającego odpowiednie uprawnienia do przeprowadzenia wszelkich prac geodezyjnych, które mogą być wymagane;zapewnienie systemu kontroli jakości i odbiorów zadowalającego Wykonawcę i Inżyniera/Zamawiającego. W przypadku ewentualnych sporów, Wykonawca zastrzegł sobie prawo do wyznaczenia zewnętrznej kontroli w celu określenia jakości prac wykonanych przez Spółkę;dostarczenie niezbędnych danych, dokumentów, pomiarów itp. podpisanych przez licencjonowanego Kierownika Robót w trakcie realizacji prac podwykonawczych oraz w odniesieniu do zakończenia prac;morski transport skał z użyciem statków samorozładujących;powiadomienie Wykonawcy w przypadku napotkania w trakcie prac niewybuchów (usunięcie ich następuje w uzgodnieniu z Wykonawcą);przygotowanie kompletu dokumentacji końcowej oraz zapewnienie pomocy Wykonawcy w przekazaniu prac i dokumentacji Zamawiającemu;oczyszczenie terenu po zakończeniu prac (w tym usunięcie wszelkich nadwyżek/ niewykorzystanych materiałów skalnych i geowłókninowych, śmieci oraz tymczasowego sprzętu i urządzeń dostarczonych przez podwykonawcę). Zgodnie z postanowieniami Umowy, Spółka przedstawi Wykonawcy m.in. wykaz zaangażowanych zasobów ludzkich oraz sprzętu (poziom i liczbę instalacji, maszyn, urządzeń), informacje dotyczące czasu trwania głównych działań obejmujących prace podwykonawcze oraz propozycję kolejności prowadzenia tych działań, zezwolenia związane z wykonaniem prac podwykonawczych, certyfikaty kalibracji dla wszystkich urządzeń i sprzętu wykorzystywanego do realizacji prac, plan nurkowania, w tym szczegóły dotyczące sprzętu do nurkowania, oświadczenie o zatrudnieniu członków załogi statków i operatorów sprzętu na podstawie umowy o pracę, dowody ubezpieczeń do których posiadania zobowiązana jest Spółka, kopie dokumentów, które mogą podlegać kontroli administracji morskiej, organów podatkowych, Państwowej Inspekcji Pracy lub innych organów kontrolnych zgodnie z polskim ustawodawstwem, a także ogólny harmonogram dostaw skał. Spółka została zobowiązana do wyznaczenia przed rozpoczęciem prac odpowiednio wykwalifikowanego przedstawiciela (osobę reprezentującą Spółkę na miejscu), który nadzoruje realizację prac podwykonawczych, otrzymuje instrukcje od Wykonawcy w imieniu Spółki oraz uczestniczy we wszystkich spotkaniach z Wykonawcą w miejscu świadczenia usług przez podwykonawcę. Dodatkowo, przez cały okres trwania prac, podwykonawca zatrudnia, zaakceptowanego przez Wykonawcę, licencjonowanego Kierownika Robót (tzw. Polish Works Manager) z odpowiednimi kwalifikacjami i doświadczeniem w branży hydrotechnicznej, który pełni obowiązki w zakresie prac podwykonawczych wynikających z Umowy, polskiego prawa budowlanego i/lub innych obowiązujących przepisów. Wyżej wskazane osoby odpowiedzialne są za koordynację codziennych prac oraz podejmują decyzje bieżące związane z realizacją projektu. Natomiast wszystkie istotne decyzje podejmowane są w ścisłej konsultacji z zarządem Spółki. Podejmowanie decyzji zarządczych, strategicznych co do prowadzonej przez Spółkę działalności odbywa się poza terytorium kraju. Za istotne decyzje biznesowe dotyczące działalności Spółki oraz za zawieranie umów odpowiedzialny jest dyrektor generalny oraz kierownictwo wyższego szczebla. Dla realizacji prac będących przedmiotem Umowy Spółka nie wyznaczyła (a także nie ma zamiaru wyznaczać w przyszłości) dedykowanego dyrektora regionalnego, który miałby przebywać na terytorium Polski. W ramach realizacji prac podwykonawczych Spółka zapewnia nadzór, siłę roboczą inny personel i odpowiednich licencjonowanych specjalistów niezbędnych do prawidłowego wykonania świadczonych usług. Wykonawca jest przy tym uprawniony do wyrażenia sprzeciwu wobec zaangażowania w realizacje prac osób, które w jego opinii zachowują się niewłaściwie, są niekompetentne lub niedbałe. W takiej sytuacji Spółka niezwłocznie po otrzymaniu należycie uzasadnionego zawiadomienia, usuwa taką osobę z terenu prac podwykonawczych. Podwykonawca, za pisemną zgodą Wykonawcy, może wykonać Umowę także za pośrednictwem dalszych podwykonawców, przy czym ponosi on pełną odpowiedzialność za działanie lub uchybienia któregokolwiek podwykonawcy niższego szczebla, jego przedstawiciela lub pracowników. Spółka koordynuje, nadzoruje i kontroluje ich pracę, celem sprawnego wykonania Umowy. Dodatkowo, w celu wykonania przedmiotu Umowy Spółka deleguje do pracy w Polsce własnych pracowników oraz korzysta z personelu udostępnionego przez spółkę-siostrę z Niemiec, tj. (…) GmbH. Zaangażowany personel przebywa w Polsce jedynie na czas niezbędny do wykonania odpowiedniego etapu prac. Każdorazowo po wykonaniu określonych czynności związanych z realizacją Umowy pracownicy wracają odpowiednio do Holandii i Niemiec, gdzie znajduje się ich stałe miejsce zatrudnienia. Po zakończeniu realizacji projektu wszyscy pracownicy Spółki oraz (…)  GmbH opuszczą terytorium Polski. Spółka w związku z podejmowaną na terytorium kraju aktywnością dostarcza na własny koszt niezbędne maszyny, narzędzia, sprzęt (przykładowo łodzie robocze, sprzęt do nurkowania, barki) prace tymczasowe, usługi, towary, a także inne elementy niezbędne do prawidłowego wykonania prac podwykonawczych. Maszyny i urządzenia wykorzystywane przez Spółkę stanowią jej własność bądź są przedmiotem najmu i obsługiwane są przez pracowników Spółki, oddelegowanych pracowników spółki-córki lub pracowników dalszych podwykonawców. Spółka dysponuje na terytorium Polski własnymi kontenerami wykorzystywanymi jako tzw. biuro terenowe oraz kwatery dla personelu. Infrastruktura ta będzie obecna na terytorium kraju jedynie na czas realizacji prac podwykonawczych. Spółka nie posiada na terytorium Polski oddziału, przedstawicielstwa ani biur, nie posiada na własność ani nie wynajmuje na miejscu również żadnych budynków, pomieszczeń czy adresu, które mogłyby służyć do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Spółka przedkłada Wykonawcy codzienne sprawozdanie z postępu prac przedstawiające szczegóły wszystkich wykonanych działań, przebieg prac podwykonawczych oraz godziny przepracowane przez cały zaangażowany personel Spółki. Z kolei co tydzień Spółka przedkłada Wykonawcy 4-tygodniowy program prac podwykonawczych. W trakcie realizacji prac podwykonawczych, Wykonawca wymaga, aby Spółka brała udział w cotygodniowych spotkaniach, w których uczestniczy co najmniej osoba reprezentująca Spółkę na miejscu (w razie potrzeby za pośrednictwem .. lub platformy ...) oraz w comiesięcznych spotkaniach w biurze projektowym Wykonawcy, w których uczestniczy osobiście wyższa kadra kierownicza podwykonawcy i osoba reprezentującą Spółkę na miejscu. Podwykonawca zobowiązany jest do przestrzegania wszelkich pisemnych instrukcji udzielonych przez Wykonawcę w zakresie prac podwykonawczych, w tym między innymi zmian ilościowych, jakościowych, programowych lub zawieszenia całości lub części prac. Prace podwykonawcze będące przedmiotem Umowy Spółka rozpoczęła w kwietniu (…) roku. Zgodnie z harmonogramem prac ich zakończenie planowane jest w terminie 180 dni, licząc od dnia (…) 2021 r., tj. powinny zostać ukończone do połowy (…) 2021 r. Umowa określa więc wyraźne ramy czasowe, w których mają być świadczone usługi. W Państwa ocenie będące przedmiotem zapytania usługi, świadczone przez Spółkę na podstawie Umowy zawartej z Wykonawcą, spełniają kryteria do uznania ich za usługi związane z nieruchomościami, dla których - stosownie do treści art. 28e ustawy o podatku od towarów i usług - miejscem świadczenia jest miejsce położenia nieruchomości. W konsekwencji, usługi te podlegają opodatkowaniu na terytorium Polski. Spółka nie prowadzi na terytorium kraju działalności innej niż wyżej wskazana. Obecność Spółki na terytorium Polski sprowadza się do wykonania jednorazowego kontraktu i obecnie nie jest planowane zawieranie dalszych umów tj. kontynuowanie działalności gospodarczej w kraju. Aktywność Spółki w Polsce ma charakter okresowy i przemijający. Spółka nie planuje, aby jej obecność w kraju trwała dłużej, niż byłoby to konieczne dla właściwej realizacji Umowy zawartej z Wykonawcą. Pytanie Czy w związku z okolicznościami przedstawionymi w opisie stanu faktycznego Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb stosowania przepisów ustawy o VAT i czy w związku z tym nie jest zobowiązana do wykazania podatku należnego przy wystawianiu faktur z tytułu świadczenia usług na rzecz Wykonawcy. Państwa stanowisko w sprawie W Państwa ocenie, w związku z okolicznościami przedstawionymi w opisie stanu faktycznego Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb stosowania przepisów Ustawy o VAT i nie jest zobowiązana do wykazania podatku należnego przy wystawianiu faktur z tytułu świadczenia usług na rzecz Wykonawcy. W przypadku usług Spółki świadczonych na rzecz Wykonawcy zastosowanie znajdzie art. 17 ust. 1 pkt 4 Ustawy o VAT, na mocy którego to Wykonawca jako usługobiorca będzie zobowiązany do rozliczenia podatku należnego na terytorium Polski z tytułu usług świadczonych przez Spółkę. Uzasadnienie: Państwa zdaniem, usługi świadczone przez Spółkę na podstawie Umowy zawartej z Wykonawcą spełniają kryteria do uznania ich za usługi związane z nieruchomościami, dla których - stosownie do treści art. 28e Ustawy o VAT - miejscem świadczenia jest miejsce położenia nieruchomości. W konsekwencji, usługi te podlegają opodatkowaniu na terytorium Polski. Należy wskazać, że co do zasady, podatnikiem z tytułu świadczenia usług na terytorium Polski jest usługodawca. Niemniej jednak, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 4 Ustawy o VAT, w przypadkach określonych w tym przepisie, podatnikiem zobowiązanym do rozliczenia podatku z tytułu świadczenia usług może być usługobiorca (tj. nabywca usług). W myśl art. 17 ust. 1 pkt 4 ww. Ustawy, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: a.    usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4, b.    usługobiorcą jest: ¾    w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4, ¾    w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą jest terytorium kraju - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, ¾    w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4. Biorąc pod uwagę powyższe, w celu ustalenia podmiotu obowiązanego do rozliczenia podatku z tytułu świadczenia usług, których miejscem świadczenia jest terytorium Polski, istotne jest ustalenie, czy usługodawca posiada na terytorium Polski siedzibę lub stałe miejsce prowadzenie działalności gospodarczej. Z uwagi na fakt, iż Spółka nie posiada siedziby na terytorium Polski, dla ustalenia jaki podmiot odpowiedzialny jest za rozliczenie podatku VAT z tytułu świadczenia usług (tj. Spółka czy Wykonawca) istotne jest stwierdzenie, czy Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. 1.    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w przepisach wspólnotowych. Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o VAT, ani też w żadnych aktach wykonawczych do tej ustawy. Definicji tej nie zawarto także w przepisach Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm. dalej jako „Dyrektywa”). Doprecyzowanie pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wprowadziło dopiero Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 ze zm.; dalej jako „Rozporządzenie wykonawcze”). Z uwagi na fakt, iż rozporządzenia unijne mają moc bezpośrednią obowiązujące państwa członkowskie i nie wymagają implementacji do krajowego porządku prawnego, dla celów ustalenia czy Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, należy odwołać się do definicji zawartej w przepisach Rozporządzenia wykonawczego. W myśl art. 11 ust. 1 ww. Rozporządzenia, na użytek stosowania art. 44 Dyrektywy „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, (...) które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”. Ponadto stosownie do art. 11 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego, na potrzeby przepisów art. 45, art. 56 ust. 2 akapit drugi oraz art. 192a Dyrektywy „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, (...) które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje”. Jednocześnie, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający dla uznania, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (art. 11 ust. 3 Rozporządzenia wykonawczego). Rejestracja dla celów podatku VAT może wynikać z wymogów ustawy o VAT, zobowiązujących do raportowania dokonywanych transakcji i w świetle przepisów zawartych w Rozporządzeniu wykonawczym pozostaje bez znaczenia dla faktu posiadania bądź nie przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Stosownie do art. 53 ust. 1 ww. Rozporządzenia, na użytek stosowania art. 192a Dyrektywy, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy”. Zatem, jak wynika z Rozporządzenia wykonawczego, aby można było mówić o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, miejsce to musi charakteryzować się strukturą posiadającą pewną stałość, która obejmuje przede wszystkim personel i infrastrukturę, pozwalającą na zarówno odbiór i wykorzystanie usług, które świadczone są dla potrzeb tegoż stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jak i dokonywanie dostaw czy też świadczenie usług. 2.    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Analiza orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako „TSUE” lub „Trybunał”) wskazuje, że TSUE wielokrotnie orzekał w kwestii stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, pozwalając na sformułowanie przesłanek, które w przypadku ich wspólnego wystąpienia, uzasadniają stwierdzenie, że podatnik posiada w danym państwie członkowskim stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Definicje zawarte w Rozporządzeniu wykonawczym w znacznym stopniu uwzględniają dotychczasowe orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z których w sposób jednoznaczny wynika, że aby mówić o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, podatnik powinien posiadać zasoby ludzkie i techniczne, które umożliwiają mu zawieranie umów oraz podejmowanie decyzji o charakterze zarządczym, oraz które charakteryzują się pewną stałością oraz umożliwiają świadczenie usług w sposób niezależny. Orzecznictwo TSUE wskazuje ponadto, że powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w każdym przypadku będzie stanowiło rezultat działalności gospodarczej podatnika. Jednakże nie oznacza to, iż każdy rodzaj działalności gospodarczej automatycznie będzie skutkował powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na gruncie regulacji VAT. Samo prowadzenie takiej działalności na terenie danego kraju nie powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy łącznie kilka kluczowych cech wyodrębnionych przez TSUE, nie będzie charakteryzowało aktywności przejawianej przez podatnika. Przykładowo: ¾    w wyroku w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz przeciwko Finanzamt Hamburg- Mitte-Altstadt TSUE wskazał, omawiając warunki traktowania miejsca jako stałego miejsca prowadzenia działalności, na konieczność ciągłego współdziałania środków rzeczowych i personalnych wymaganych przy świadczeniu usług, ¾    w wyroku w sprawie C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern TSUE wskazał na minimalną trwałość, poprzez gromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia określonych usług, przy czym poprzez ową minimalną trwałość rozumieć należy wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny, ¾    w wyroku w sprawie C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S przeciwko Finanzamt Flensburg TSUE wskazał, że jedną z przesłanek stałego miejsca prowadzenia działalności jest określona minimalna skala działalności, tzn. w miejscu tym znajdują się zarówno środki rzeczowe, jak i personel, który samodzielnie może świadczyć określone czynności, ¾    w wyroku w sprawie C-260/95 Commissioners of Customs and Excise przeciwko DFDS A/S TSUE wskazał na posiadanie na stałe pewnego minimalnego rozmiaru i zasobów zarówno ludzkich, jak i technicznych koniecznych do świadczenia usług, ¾    w wyroku w sprawie C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA przeciwko Belgische Staat TSUE wskazał, że jeżeli spółka nie posiada w danym państwie ani swojego personelu, ani struktury organizacyjnej charakteryzującej się wystarczającym poziomem trwałości, która umożliwiałaby zawieranie umów oraz podejmowanie decyzji na poziomie zarządu, w związku z czym usługi mogłyby być świadczone w sposób niezależny, nie można mówić o stałej siedzibie spółki w tymże państwie. Zatem, w oparciu o definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawartą w Rozporządzeniu wykonawczym oraz orzeczenia TSUE, można wskazać kilka przesłanek, których łączne zaistnienie powoduje, że można mówić o powstaniu „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, tj.: 1.    określony poziom stałości prowadzenia działalności gospodarczej, wyrażony jako zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny, 2.    obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego koniecznej do prowadzenia działalności gospodarczej (infrastruktury własnej lub zapewnionej przez podmiot zewnętrzny), 3.    prowadzenie działalności w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej (niezależność decyzyjna). W przypadku, gdy nie jest spełnione chociażby jedno z wyżej wymienionych kryteriów, nie można uznać, że obecność danego podmiotu na terytorium państwa członkowskiego nosi znamiona stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT. Ad 1. Stałość prowadzonej działalności gospodarczej Pierwszą przesłanką, którą należy rozważyć celem ustalenia czy podmiot ma stałe miejsce prowadzenia działalności, jest wystarczająca stałość. Tylko struktura charakteryzująca się wystarczającą stałością może być uznana za stałe miejsce prowadzenia działalności, na co wskazano m.in. w sprawie C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern. Z kolei Rzecznik Generalny M. Poiares Maduro w opinii dla sprawy C-452/03 RAL (Channel Islands) Ltd i in. przeciwko Commissioners of Customs & Excise stwierdził, m.in. że struktura organizacyjna powinna cechować się takim stopniem trwałości, aby zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane umowy i podejmowane decyzje w zakresie zarządzania. Wskazał także, że stała obecność personelu w lokalach przedsiębiorstwa przydaje danej strukturze cechy trwałości. Podobne stanowisko prezentują polskie organy podatkowe. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.635.2019.2.PG, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że „jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa, powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający”. W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż przy ocenie kryterium stałości należy brać pod uwagę: (i) okres prowadzenia działalności w danym miejscu, (ii) liczbę zawieranych (planowanych) transakcji (tj. stałym miejscem prowadzenia działalności nie będzie takie miejsce jak przykładowo plac budowy, które powstało w związku z realizacją konkretnego zlecenia i po jego wykonaniu nie będzie wykorzystywane przed podatnika), oraz (iii) formę prowadzonej działalności, która co prawda nie ma decydującego znaczenia dla przyjęcia czy dany podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności, jednakże nadanie miejscu prowadzenia działalności określonych ram prawnych (np. oddziału lub przedstawicielstwa) może wskazywać na zamiar prowadzenia działalności w sposób stały (K. Lewandowski, P. Fałkowski, Dyrektywa VAT 2006/112. Komentarz, Artykuł 44, Warszawa 2012, Legalis). Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności konieczny jest zamiar podatnika co do stałej, nieograniczonej terminem obecności w danym kraju związanej ze zdobywaniem kontraktów lub ich realizacją. Kryterium stałości prowadzonej działalności nie zostaje spełnione, jeśli aktywność podatnika związana będzie z wykonaniem jednorazowego kontraktu i nie ma on zamiaru kontynuować działalność z tego miejsca. Powyższe znajduje potwierdzenie w wydanych dotychczas interpretacjach indywidulanych (np. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 9 lutego 2015 r., sygn. IPPP3/443-1196/14-2/IG; interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 września 2017 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.247.2017.3.MC) oraz w wyrokach sądów administracyjnych (przykładowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3334/12). W tym kontekście, zdaniem Spółki, nie jest ona stale obecna na terytorium Polski i nie wykonuje w Polsce stałej działalności gospodarczej. Obecność Wnioskodawcy oraz jego infrastruktury (personelu i sprzętu) w kraju pozostaje w ścisłym związku z realizacją Umowy na rzecz Wykonawcy. W rezultacie, usługi świadczone przez Spółkę mają charakter okresowy i przemijający. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, kontrakt ten ma charakter jednorazowy i obecnie nie jest planowane zawieranie dalszych umów tj. kontynuowanie działalności w kraju. Z tego względu nie można przyjąć, że obecność Spółki w Polsce charakteryzować się będzie stałością i zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej z tego miejsca. Zatem, zdaniem Spółki, kryterium stałości prowadzenia działalności gospodarczej nie może zostać uznane za spełnione. Ad 2. Kryterium odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych Drugą z przesłanek, którą należy badać przy kwalifikacji stałego miejsca prowadzenia działalności to odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. Tylko struktura wyposażona zarówno w środki techniczne, jak i czynnik ludzki mogą stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności. Przy czym, co istotne, pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria stwierdzić należy, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności, aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, Spółka nie zatrudnia i nie zamierza zatrudniać na terytorium Polski na stałe żadnych pracowników. Dla celów związanych z wykonaniem Umowy Spółka korzysta z własnych pracowników, okresowo przyjeżdżających z Holandii oraz personelu udostępnionego przez spółkę-siostrę z Niemiec tj. (…) GmbH. Przy realizacji kontraktu Spółka może także korzystać z usług niezależnych, dalszych podwykonawców, których zadaniem jest wspieranie zespołu obecnego na miejscu. W tym miejscu podkreślić należy, iż pracownicy Spółki przebywają na terytorium Polski jedynie w zakresie niezbędnym do realizacji zawartej Umowy. Co do zasady, pracownicy Ci stacjonują w Holandii, natomiast ich czasowa obecność w Polsce wynika wyłącznie z obowiązku wykonania poszczególnych etapów prac. W żadnym wypadku nie można stwierdzić, że pracownicy Ci zostali oddelegowani do pracy w Polsce w ten sposób, że Spółka może z tego miejsca wykonywać w sposób stały i zorganizowany działalność gospodarczą. Również w przypadku pracowników (…) GmbH, świadczą oni usługi w związku z realizowanym przez Spółkę kontraktem, przez określony czas, konieczny dla prawidłowego ich wykonania. Po zakończeniu realizacji projektu wszyscy pracownicy Spółki oraz (…) GmbH opuszczą terytorium Polski. Ponadto, Umowa zawiera zapis, iż Wykonawca jest upoważniony do wyrażenia sprzeciwu wobec zaangażowania w realizacje prac osób, które w jego opinii zachowują się niewłaściwie, są niekompetentne lub niedbałe. W takiej sytuacji Spółka niezwłocznie po otrzymaniu należycie uzasadnionego zawiadomienia, usuwa taką osobę z terenu prac podwykonawczych. W ocenie Spółki, z uwagi na okresowy i przemijający charakter obecności personelu na terytorium Polski, ściśle związany z wykonaniem kontraktu, przesłanka posiadania odpowiednich zasobów ludzkich nie jest w przypadku Spółki spełniona. Podkreślić przy tym należy, że wszystkie decyzje zarządcze i strategiczne związane z działalnością Spółki podejmowane są w siedzibie Spółki w Holandii. Za istotne decyzje biznesowe dotyczące działalności Spółki oraz za zawieranie umów odpowiedzialny jest dyrektor generalny oraz kierownictwo wyższego szczebla. Dla realizacji prac będących przedmiotem Umowy Spółka nie wyznaczyła (a także nie ma zamiaru wyznaczać w przyszłości) dedykowanego dyrektora regionalnego, który miałby przebywać na terytorium Polski. W kraju mają miejsce jedynie czynności stanowiące ograniczony wycinek działalności Spółki, natomiast personel obecny na miejscu nie jest umocowany do podejmowania jakichkolwiek zasadniczych dla działalności Spółki decyzji. Wskazani w opisie stanu faktycznego - Kierownik Robót oraz osoba reprezentująca Spółkę na miejscu, odpowiedzialni są za koordynację codziennych prac oraz podejmują decyzje bieżące związane z realizacją projektu. Natomiast wszystkie istotne decyzje podejmowane są w ścisłej konsultacji z zarządem Spółki. Mając na uwadze powyższe, przyjąć należy, iż na terytorium Polski nie przebywa żadna osoba umocowana do podejmowania istotnych decyzji biznesowych i zawierania kontraktów, co jest niezbędne dla uznania, że Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W odniesieniu do zaplecza technicznego, zauważyć należy, iż Spółka nie posiada na terytorium Polski oddziału, przedstawicielstwa ani biur, nie posiada na własność ani nie wynajmuje na miejscu również żadnych budynków, pomieszczeń czy adresu, które mogłyby służyć do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. W związku z podejmowaną na terytorium kraju aktywnością Spółka zapewnia niezbędne maszyny, narzędzia, sprzęt (przykładowo łodzie robocze, sprzęt do nurkowania, barki). Maszyny i urządzenia wykorzystywane przez Spółkę stanowią przy tym jej własność bądź są przedmiotem najmu. Spółka dysponuje na terytorium Polski również własnymi kontenerami wykorzystywanymi jako tzw. biuro terenowe oraz kwatery dla personelu. Wnioskodawca wprawdzie posiada w Polsce infrastrukturę, co istotne jednak, zasoby te nie przebywają w kraju na stałe, ale jedynie na czas trwania odpowiednich prac podwykonawczych. W konsekwencji, nie można stwierdzić, że Spółka dysponuje w Polsce zapleczem technicznym, umożliwiającym stałe prowadzenie działalności gospodarczej na terytorium Polski. Nawet w przypadku uznania, że maszyny, urządzenia oraz sprzęt tworzą infrastrukturę techniczną, która daje Spółce możliwość prowadzenia działalności w Polsce, to ze względu na brak odpowiedniego personelu (jak wyżej wskazano), który mógłby tę działalność niezależnie prowadzić, nie sposób przyjąć, że posiada ona stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Brak personelu, nawet w przypadku istnienia infrastruktury technicznej, powoduje bowiem, że nie są spełnione wszystkie warunki uznania, że działalność determinuje powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności. Ad 3. Niezależność prowadzonej działalności gospodarczej Jak wynika z orzecznictwa TSUE, istotną przesłanką powstania miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest, aby zasoby techniczne i personalne posiadane z zamiarem stałości w danym kraju, tworzyły strukturę niezależną i samodzielną, w takim stopniu by możliwe było podejmowanie decyzji zarządczych w zakresie kwestii dotyczących tego stałego miejsca prowadzenia działalności oraz działalności gospodarczej prowadzonej przez to miejsce. Struktura ta powinna być wyposażona w zdolność do samodzielnego realizowania i „konsumowania” świadczeń. Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć zatem możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny, która objawia się w możliwości sporządzania umów, bądź podejmowania decyzji o charakterze zarządczym przez takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Spółki, również kryterium niezależności prowadzonej działalności nie zostanie spełnione, ponieważ na terytorium Polski nie będzie osób uprawnionych przez Spółkę do zawierania umów oraz podejmowania decyzji zarządczych dotyczących jej aktywności na terytorium Polski. Wszystkie decyzje w zakresie tych czynności podejmowane są przez zarząd Spółki w Holandii. Na miejscu obecni są jedynie pracownicy Spółki oraz spółki-siostry, których zadaniem jest wykonanie poszczególnych etapów prac podwykonawczych. Zgodnie z Umową, Spółka przed rozpoczęciem prac wyznaczyła także odpowiednio wykwalifikowanego przedstawiciela (osobę reprezentującą Spółkę na miejscu), który nadzoruje realizację prac podwykonawczych, otrzymuje instrukcje od Wykonawcy w imieniu Spółki oraz uczestniczy we wszystkich spotkaniach z Wykonawcą w miejscu świadczenia usług przez podwykonawcę. Dodatkowo, przez cały okres trwania prac, podwykonawca zatrudnia licencjonowanego Kierownika Robót (tzw. Polish Works Manager) z odpowiednimi kwalifikacjami i doświadczeniem w branży hydrotechnicznej, który pełni obowiązki w zakresie prac podwykonawczych wynikających z Umowy, polskiego prawa budowlanego i/lub innych obowiązujących przepisów. Wyżej wskazane osoby odpowiedzialne są za koordynację codziennych prac oraz podejmują decyzje bieżące związane z realizacją projektu. Natomiast wszystkie istotne decyzje podejmowane są w ścisłej konsultacji z zarządem Spółki. Spółka pragnie podkreślić, iż na terytorium Polski nie przebywają osoby bądź organy, które byłyby uprawnione do podejmowania wiążących decyzji w zakresie działalności Spółki, jak i realizacji głównych założeń kontraktu. Na miejscu obecni są jedynie pracownicy fizyczni i specjaliści, których zadaniem jest odpowiednio wykonanie i nadzór nad realizacją prac podwykonawczych. Jedyne decyzje, które mogą zostać przez nich podjęte dotyczą bieżącego sposobu wykonywania prac. Natomiast wszystkie kluczowe decyzje związane z realizacją projektu podejmowane są w siedzibie Spółki w Holandii. Biorąc pod uwagę powyższe, nie można uznać, iż czynności wykonywane przez Spółkę na terytorium Polski mają charakter niezależny, co wyklucza możliwość uznania, iż Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Podsumowanie Kierując się powyższymi przesłankami dotyczącymi ustalenia stałego miejsca prowadzenia działalności, należy jeszcze raz podkreślić, że konieczna jest pewna określona minimalna skala aktywności, która stanowi zewnętrzne znamię, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale (orzeczenie C-231/94), tj. w sposób stały, powtarzalny i nieprzemijający (orzeczenie 168/84), wymaga minimalnej trwałości, poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia określonych usług w sposób niezależny (C-73/06 czy C-260/95). Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawartą w Rozporządzeniu Wykonawczym, jak również przytoczone powyżej tezy orzeczeń TSUE, Spółka stoi na stanowisku, iż w przedstawionym stanie faktycznym nie posiada ona w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W szczególności, nie można uznać, iż działalność gospodarcza prowadzona w Polsce ma charakter stały, wyrażony jako zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny. Obecność Spółki w Polsce związana jest z wykonaniem jednego kontraktu, po którym nie ma zamiaru kontynuowania aktywności w kraju. Natomiast dla przyjęcia czy dany podmiot ma na danym terenie stałe miejsce prowadzenia działalności decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczająca stałością a nie została założona dla przemijających potrzeb. Według Spółki nie zostanie spełnione także kryterium odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych, gdyż nie będzie posiadała ona na terytorium Polski zaplecza niezbędnego do prowadzenia działalności w Polsce. Spółka będzie wprawdzie posiadała w Polsce infrastrukturę, zasoby te nie będą jednak przebywać w Polsce na stałe, ale jedynie na czas trwania prac będących przedmiotem kontraktu. Dodatkowo, zaangażowany personel przebywa na terytorium Polski jedynie w celu realizacji poszczególnych etapów prac. Jednocześnie, biorąc pod uwagę fakt, że w Polsce nie ma osób ani organów, które byłyby uprawnione do podejmowania wiążących decyzji w imieniu Spółki (ich kompetencje ograniczają się do wykonania i bieżącego nadzoru prac podwykonawczych), nie można przyjąć że działalność prowadzona przez Wnioskodawcę w Polsce będzie miała charakter niezależny. Jedynie w sprawach mniejszej wagi osoba nadzorująca osoba nadzorująca uprawniona jest do podejmowania decyzji bez konsultacji z zarządem w Holandii. Reasumując, mając na uwadze aktualnie obowiązujące przepisy krajowe, wspólnotowe a także orzecznictwo TSUE, Spółka stoi na stanowisku, że w związku z okolicznościami przedstawionymi w opisie stanu faktycznego nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb stosowania przepisów ustawy o VAT, a w szczególności art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT i nie jest zobowiązana do wykazywania podatku należnego przy wystawianiu faktur z tytułu świadczonych usług na rzecz Wykonawcy. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiliście Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają: 1.    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2.    eksport towarów; 3.    import towarów na terytorium kraju; 4.    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5.    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które - w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przy tym zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: a)    usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4, b)    usługobiorcą jest: - w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4, - w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, - w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4. Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 2 W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego. Powołany art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wskazuje na sytuację, w której podatnikiem staje się nabywca usługi, która podlega opodatkowaniu na terytorium Polski. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia, który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Przepis ten ma zastosowanie gdy miejscem świadczenia a tym samym opodatkowania ustalonym na podstawie przepisów ustawy jest terytorium Polski. Przy tym warunkiem zastosowania odwrotnego obciążenia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy względem usług jest spełnienie warunków dotyczących usługodawcy jak i usługobiorcy. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy, w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona. Natomiast, według art. 28e ustawy, miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości.   Jednocześnie w myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011, usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112/WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z nieruchomością w następujących przypadkach: a.    gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych usług; b.    gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości. Z treści wniosku wynika, że Państwa Spółka posiada siedzibę na terytorium Holandii i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie inżynierii hydrotechnicznej. Spółka jest zarejestrowana na potrzeby podatku od wartości dodanej w Holandii, natomiast nie jest zarejestrowana dla celów podatku od towarów i usług w Polsce. Spółka nie realizowała w przeszłości na terytorium Polski żadnych innych usług. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, Spółka zawarła (…) 2021 r. umowę podwykonawstwa, w ramach której świadczy usługi na rzecz spółki z siedzibą w Holandii działającej przez zarejestrowany dla celów VAT oddział w Polsce („Wykonawca”). Usługi podwykonawstwa stanowią część zobowiązań Wykonawcy wynikających z zawartej z (…) („Zamawiający”) umowy na wykonanie prac pn. „(…)”. Prace podwykonawcze będące przedmiotem Umowy Spółka rozpoczęła w (…) 2021 roku. Zgodnie z harmonogramem prac ich zakończenie planowane jest w terminie 180 dni, licząc od dnia (…) 2021 r., tj. powinny zostać ukończone do połowy (…) 2021 r. Umowa określa więc wyraźne ramy czasowe, w których mają być świadczone usługi. Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb stosowania przepisów ustawy o VAT i czy w związku z tym nie jest zobowiązana do wykazania podatku należnego przy wystawianiu faktur z tytułu świadczenia usług na rzecz Wykonawcy. Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011. Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie. Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że: aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości. W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011: na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011: na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje: a)    art. 45 dyrektywy 2006/112/WE; b)    począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE; c)    do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE; d)    art. 192a dyrektywy 2006/112/WE. Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011: Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011: na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy. Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, C-605/12 Welmory Sp. z o.o., jak również wyrok C-931/19 Titanium Ltd. Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający. Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby. Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura. Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w innym kraju. Ponadto orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17) porusza kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”. Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizowała bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Co prawda, Spółka zawarła (…) 2021 r. umowę podwykonawstwa, w ramach której świadczy usługi na rzecz spółki z siedzibą w Holandii działającej przez zarejestrowany dla celów VAT oddział w Polsce („Wykonawca”). Spółka wyznaczyła także przed rozpoczęciem prac wykwalifikowanego przedstawiciela (osobę reprezentującą Spółkę na miejscu) oraz zatrudnia licencjonowanego Kierownika Robót, ponadto deleguje do pracy w Polsce własnych pracowników oraz korzysta z personelu udostępnionego przez spółkę-siostrę z Niemiec. Jednak zaangażowany personel w postaci wykwalifikowanego przedstawiciela i Kierownika Robót zostali zatrudnieni wyłącznie na okres trwania prac, natomiast oddelegowany personel przebywa w Polsce jedynie na czas niezbędny do wykonania odpowiedniego etapu prac. Pracownicy oddelegowani do pracy w Polsce każdorazowo po wykonaniu określonych czynności związanych z realizacją Umowy wracają odpowiednio do Holandii i Niemiec, gdzie znajduje się ich stałe miejsce zatrudnienia. Po zakończeniu realizacji projektu wszyscy pracownicy Spółki oraz spółki-siostry opuszczą terytorium Polski. Ponadto Spółka w związku z podejmowaną na terytorium kraju aktywnością dostarcza na własny koszt niezbędne maszyny, narzędzia, sprzęt (przykładowo łodzie robocze, sprzęt do nurkowania, barki) prace tymczasowe, usługi, towary, a także inne elementy niezbędne do prawidłowego wykonania prac podwykonawczych. Maszyny i urządzenia wykorzystywane przez Spółkę stanowią jej własność bądź są przedmiotem najmu i obsługiwane są przez pracowników Spółki, oddelegowanych pracowników spółki-córki lub pracowników dalszych podwykonawców. Spółka dysponuje również na terytorium Polski własnymi kontenerami wykorzystywanymi jako tzw. biuro terenowe oraz kwatery dla personelu. Infrastruktura ta będzie jednak obecna na terytorium kraju jedynie na czas realizacji prac podwykonawczych i pozostaje w ścisłym związku z realizacją Umowy na rzecz Wykonawcy, która ma charakter okresowy i przemijający. Natomiast, fakt okresowego utrzymywania zasobów personalnych lub technicznych w zakresie niezbędnym do realizacji jednorazowej umowy, nie jest wystarczający do stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Powyższe zasoby bowiem przebywają w kraju jedynie na czas trwania prac podwykonawczych. Ponadto Spółka nie posiada na terytorium Polski oddziału, przedstawicielstwa ani biur, nie posiada na własność ani nie wynajmuje na miejscu również żadnych budynków, pomieszczeń czy adresu, które mogłyby służyć do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Ponadto zgodnie z harmonogramem zakończenie prac planowane jest w terminie 180 dni, licząc od (…) 2021 r., tj. powinny zostać ukończone do połowy (…) 2021 r. Umowa określa więc wyraźne ramy czasowe, w których mają być świadczone usługi. Ponadto Spółka nie realizowała w przeszłości na terytorium Polski żadnych innych usług i nie prowadzi na terytorium kraju działalności innej niż wskazana we wniosku. Obecność Spółki na terytorium Polski sprowadza się do wykonania jednorazowego kontraktu i obecnie nie jest planowane zawierania dalszych umów tj. kontynuowanie działalności gospodarczej w kraju. Aktywność Spółki w Polsce ma charakter okresowy i przemijający. Spółka nie planuje, aby jej obecność w kraju trwała dłużej, niż byłoby to konieczne dla właściwej realizacji Umowy zawartej z Wykonawcą. Zatem, skoro działalność Spółki na terytorium Polski ogranicza się jedynie do realizacji na rzecz Wykonawcy wskazanego kontraktu i po jego zakończeniu będzie to koniec aktywności Spółki w Polsce nie można uznać, że działalność gospodarcza prowadzona w Polsce ma charakter stały, wyrażony w szczególności jako zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny/długofalowy. Dla uznania, że dany podmiot posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej decydujący jest m.in. fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. W konsekwencji, Spółka w opisanym stanie faktycznym nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski. Spółka nie dysponuje bowiem minimalnym zapleczem personalnym czy technicznym, które charakteryzuje się wystarczającą stałością aby zapewnić świadczenie usług. Ponadto, wskazać należy, że przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy ma zastosowanie, gdy miejscem świadczenia usług, a tym samym opodatkowania ustalonym na podstawie przepisów ustawy jest terytorium Polski oraz są spełnienie warunki dotyczące zarówno usługodawcy, jak i usługobiorcy. W analizowanej sprawie Spółka (usługodawca niezarejestrowany dla celów podatku VAT w Polsce) posiadając siedzibę działalności w Holandii i nie posiadając na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (jak wskazano w niniejszej interpretacji) świadczy usługi, do których ma zastosowanie art. 28e ustawy, na rzecz Wykonawcy (usługobiorcy) działającego przez zarejestrowany dla celów VAT oddział w Polsce. Oznacza to, że świadczone przez Spółkę usługi, do których stosuje się art. 28e ustawy, co do zasady, są opodatkowane w Polsce, tj. w kraju położenia nieruchomości, jak również spełnione są łącznie wszystkie warunki wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zatem Spółka nie jest zobowiązana do wykazania podatku należnego przy wystawianiu faktur z tytułu świadczonych usług na rzecz Wykonawcy, bowiem zastosowanie znajdzie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. W konsekwencji, Spółka nie posiadając stałego miejsca prowadzenia działalności i nie będąc zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT w Polsce świadcząc usługi na rzecz Wykonawcy nie jest zobowiązana do wykazania podatku należnego przy wystawianiu faktur na rzecz Wykonawcy z uwagi na zastosowanie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Przy czym faktury powinny być wystawiane zgodnie z przepisami obowiązującymi w kraju Wnioskodawcy. Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosujecie się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Macie Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”.  Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z  29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).