0114-KDIP1-3.4012.743.2021.2.MPE

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 3 grudnia 2021 r. wpłynął Pani wniosek z 29 listopada 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zastosowania zwolnienia od podatku VAT do sprzedaży działek niezabudowanych nr 1 oraz 2 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Uzupełniła go Pani - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 lutego 2022 r. (wpływ 18 lutego 2022 r.), pismem z 18 lutego 2022 r. (wpływ 22 lutego 2022 r.) oraz pismem z 24 lutego 2022 r. (wpływ 24 lutego 2022 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Wnioskodawczyni jest Komornikiem Sądowym przy Sądzie Rejonowym w (...) i wykonuje swoje ustawowe obowiązki od 25 sierpnia 2020 roku. 21 grudnia 2017 r. poprzedni Komornik Sądowy prowadzący kancelarię komorniczą (...) dokonał zajęcia nieruchomości o nr KW (...) należącej do dłużnika (...).   Z posiadanej wiedzy oraz zgromadzonych w toku postępowania egzekucyjnego dokumentów wynika, że dłużnik w momencie zakupu przedmiotowej nieruchomości był czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, lecz od 3 czerwca 2020 r. nie figuruje w rejestrze podatników VAT. Nieruchomość została nabyta przez dłużnika umową przeniesienia prawa użytkowania wieczystego działek gruntu i prawa własności budynków i urządzeń 19 lipca 2007 r.   Nieruchomość składa się z sześciu działek nr 1, 2, 3, 4, 5 oraz 6 o łącznej pow. 16,2894 ha będących w wieczystym użytkowaniu do 5 grudnia 2089 roku.   18 grudnia 2020 r. Wnioskodawczyni dokonała sprzedaży nieruchomości o nr KW (...) w drodze licytacji publicznej. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 9 marca 2021 roku wydał interpretację indywidualną (...), w której rozstrzygnął, że na Komorniku Sądowym nie ciąży obowiązek odprowadzenia podatku VAT związanego ze sprzedażą licytacyjną prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego zabudowane działki nr 3, 4, 5 oraz 6, przysługującego dłużnikowi, z uwagi na fakt, że ww. dostawa korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.   Z posiadanej wiedzy oraz zgromadzonych dokumentów wynika, że pozostałe niezabudowane działki o nr 1 oraz 2 są objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...), uchwalonego przez Radę Miasta w (...) uchwałą nr (...) z 25 listopada 2004 roku. W stosunku do ww. niezabudowanych działek nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu z 24 lutego 2022 r. (wpływ 24 lutego 2022 r.))   W uzupełnieniu z 24 lutego 2022 r. Wnioskodawczyni udzieliła odpowiedzi na następujące pytania: 1.    Jakie jest przeznaczenie działek nr 1 i 2 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego? Należy wskazać odrębnie dla każdej działki. Odpowiedź: Działka o nr 1 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego znajduje się w granicach obszaru funkcyjnego, oznaczonego symbolem przeznaczenia UPS-1 stanowiącego teren usług wielofunkcyjnych, uciążliwych, przemysłu i składów o niskiej intensywności. Ponadto niewielki pas terenu działki nr 1 znajduje się w liniach rozgraniczających planowanej drogi publicznej klasy drogi lokalnej oznaczonej symbolem przeznaczenia KD-3. Działka 2 znajduje się w granicach obszaru funkcyjnego oznaczonego symbolem przeznaczenia UPS-2 stanowiącego teren usług wielofunkcyjnych, uciążliwych, przemysłu i składów o wysokiej intensywności. 2.    Czy działki nr 1 i 2 były wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej? Odpowiedź: Tak, działki nr 1 i 2 były wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej. 3.    Czy w związku z nabyciem ww. działek dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego? Odpowiedź: Podczas przeprowadzonej rozmowy z prezesem zarządu (...) ustalono, że w związku z nabyciem przez dłużnika działek nr 1 i 2, dłużnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT.   Pytanie   Czy wobec opisanego stanu faktycznego i ciążących na komorniku sądowym obowiązkach jako płatniku podatku od dostawy dokonywanej w trybie egzekucji towarów będących własnością dłużnika, zgodnie z przepisami art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz art. 19a ust. 5 pkt 1c tejże ustawy, na komorniku sądowym przy Sądzie Rejonowym w (…) ciąży obowiązek odprowadzenia podatku VAT związanego ze sprzedażą licytacyjną prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego działkę o nr 1 oraz 2 zapisaną w KW nr (…) przysługującego dłużnikowi (…)?   Pani stanowisko w sprawie   Sprzedaż tej nieruchomości (działka o nr 1 i 2) nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Ocena stanowiska   Stanowisko, które Pani przedstawiła we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Na podstawie uregulowania zawartego art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), zwanej dalej ustawą, organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, 1492 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 11 i 41) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.   Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.   Podatnikiem natomiast, stosownie do art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej, jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu.   Przepis art. 30 § 1 ww. ustawy stanowi, że płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.   W świetle cyt. wyżej przepisów, płatnikami podatku od towarów i usług (czyli podmiotami zobowiązanymi do obliczania, poboru podatku od podatnika i wpłaty podatku na konto organu podatkowego) mogą być organy egzekucyjne oraz komornicy sądowi. Sytuacja taka ma miejsce, gdy w wykonaniu czynności egzekucyjnych organy te dokonują dostawy towarów należących do podatnika lub przez niego posiadanych z naruszeniem przepisów. Sformułowanie „płatnikami” oznacza, że organy te nie stają się z tytułu wykonania powyższych czynności podatnikami podatku od towarów i usług, lecz pełnią jedynie rolę płatnika w odniesieniu do podatku należnego z tytułu sprzedanych (zlicytowanych) towarów należących do podatnika, w stosunku do którego toczy się postępowanie egzekucyjne.   Zaznaczenia wymaga, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika – dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika, będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik. Natomiast w przypadku, gdy powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.   Zatem komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, i do uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej towarów okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Przez towary, na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.   W świetle przedstawionych powyżej przepisów, nieruchomość gruntowa spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.   Nie każda jednak czynność, stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.   Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Działalność gospodarcza – według ust. 2 powołanego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Odnosząc regulacje zawarte w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy do art. 18 ustawy, wskazać należy, że w przypadku, gdy dłużnik – właściciel danej nieruchomości – jest podatnikiem podatku od towarów i usług, wówczas komornik jest płatnikiem podatku VAT z tytułu dostawy nieruchomości.   Z opisu sprawy wynika, że w ramach postępowania Wnioskodawczyni - komornik dokonała zajęcia nieruchomości należącej do dłużnika, tj. będących w użytkowaniu wieczystym m.in. niezabudowanych działek nr 1 oraz 2. Dłużnik w momencie zakupu przedmiotowej nieruchomości był czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, od 3 czerwca 2020 r. nie figuruje w rejestrze podatników VAT. Nieruchomość została nabyta przez dłużnika umową przeniesienia prawa użytkowania wieczystego działek gruntu i prawa własności budynków i urządzeń 19 lipca 2007 r. Niezabudowane działki nr 1 oraz 2 są objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (…). W stosunku do ww. niezabudowanych działek nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Działki nr 1 i 2 były wykorzystywane przez dłużnika wyłącznie na cele działalności zwolnionej. Podczas przeprowadzonej rozmowy z prezesem zarządu dłużnika Wnioskodawczyni ustaliła, że w związku z nabyciem przez dłużnika działek nr 1 i 2, dłużnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT.   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii opodatkowania dokonywanej w trybie egzekucji sprzedaży licytacyjnej niezabudowanych działek nr 1 i 2.   Analiza okoliczności przedstawionych we wniosku oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do transakcji sprzedaży przedmiotowej nieruchomości należy uznać dłużnika za podatnika podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Zbycie nieruchomości opisanej w złożonym wniosku nastąpi w ramach rozporządzania majątkiem należącym do Spółki. Tym samym, w opisanej sytuacji dłużnika należy uznać za podatnika podatku od towarów i usług. Sam fakt, że dłużnik nie figuruje już w ewidencji czynnych podatników VAT nie skutkuje tym, że dostawa nie nastąpi w ramach działalności gospodarczej. Mając na uwadze opis sprawy w kontekście powołanych przepisów stwierdzić należy, że dostawa w drodze licytacji publicznej przedmiotowej nieruchomości niezabudowanej, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przedmiotowa transakcja będzie dotyczyła towaru w rozumieniu ustawy oraz będzie dokonana w imieniu i na rzecz podmiotu (dłużnika), objętego dyspozycją art. 15 ustawy jako wykonującego samodzielnie działalność gospodarczą, a więc będącego podatnikiem. Jak wynika z okoliczności wskazanych we wniosku, nieruchomość nie stanowiła majątku prywatnego dłużnika. Wobec tego, z tytułu transakcji sprzedaży przedmiotowej nieruchomości niezabudowanej, dłużnik będzie występował w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Czynność ta zatem będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.   Wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.   Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.   W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.   Z kolei w art. 2 pkt 33 ustawy, ustawodawca wskazał, że przez tereny budowlane należy rozumieć grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.   Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy, pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane – są zwolnione od podatku.   O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.   Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że działka nr 1 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego znajduje się w granicach obszaru funkcyjnego, oznaczonego symbolem przeznaczenia UPS-1 stanowiącego teren usług wielofunkcyjnych, uciążliwych, przemysłu i składów o niskiej intensywności. Ponadto niewielki pas terenu działki nr 1 znajduje się w liniach rozgraniczających planowanej drogi publicznej klasy drogi lokalnej oznaczonej symbolem przeznaczenia KD-3. Działka 2 znajduje się w granicach obszaru funkcyjnego oznaczonego symbolem przeznaczenia UPS-2 stanowiącego teren usług wielofunkcyjnych, uciążliwych, przemysłu i składów o wysokiej intensywności.   Skoro niezabudowane działki nr 1 i 2 zostały objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem na cele przemysłu i składów o niskiej intensywności oraz składów o wysokiej intensywności, to w świetle ww. definicji zawartej w art. 2 pkt 33 ustawy, działki te stanowią teren budowlany i w konsekwencji do ich sprzedaży nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.   Jeżeli do sprzedaży działek nr 1 i 2 nie można zastosować zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować warunki do zastosowania zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.   Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.   Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.: towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania, brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów.   Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.   Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług.   Z wniosku wynika, że niezabudowane działki nr 1 i 2 były wykorzystywane przez dłużnika wyłącznie na cele działalności zwolnionej a w związku z ich nabyciem dłużnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT.   Z powyższego wynika więc, że zostały spełnione oba warunki określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, niezbędne do zastosowania zwolnienia. Zatem w rozpatrywanej sprawie do dostawy niezabudowanych działek nr 1 i 2 znajdzie zastosowanie zwolnienie od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.   W konsekwencji sprzedaż niezabudowanych działek nr 1 i 2 korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.   Tym samym stanowisko Wnioskodawczyni, zgodnie z którym sprzedaż niezabudowanych działek nr 1 i 2 korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy uznaje się za nieprawidłowe.   Dodatkowe informacje Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność. Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·         Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·         Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację   Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).     Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).   Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).   Podstawa prawna dla wydania interpretacji   Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).