0114-KDIP4-1.4012.663.2021.2.APR

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowna Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 15 października 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania transakcji zbycia nieruchomości (przejęcie z mocy prawa (wywłaszczenie)) na rzecz jednostki samorządu terytorialnego (Samorządu Województwa (…)). Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14grudnia 2021 r. (wpływ 24 grudnia 2021 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego 1.  Wnioskodawca – Spółka (…) (zwana dalej „Spółka” lub Wnioskodawca”) jest osobą prawną powołaną do zarządzania wspólnotą gruntową, zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z 29 czerwca 1963 roku o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. nr 28 poz. 169 ze zm.). 2.  Grunty objęte wspólnotą stanowią 43,5545 ha, z czego pastwiska i łąki to około 40 ha, a 0,20 ha grunty rolne zabudowane (znajdują się na nich: (…)). Reszta gruntów stanowi nieużytki. Część gruntów wspólnoty została użyczona Gminie (…) na cele społeczne, w tym plac zabaw dla dzieci i młodzieży. Uprawnionymi do udziału w Spółce i zarazem członkami Spółki są wyłącznie osoby fizyczne. Spółka sprawuje zarząd nad Wspólnotą i właściwym zagospodarowaniem jej gruntów. 3.  Aktualnie grunty są jedynie utrzymywane w stanie niepogorszonym (regularnie koszone). Ponadto, część gruntów Wspólnoty (niewielkie jezioro) jest oddana w dzierżawę podmiotowi trzeciemu. Ponadto, budynek wiejskiego sklepiku jest wynajmowany podmiotowi trzeciemu. 4.  Przychody, które wpływają na rachunek bankowy lub do kasy Spółki to: ‒    z tytułu czynszu najmu za dzierżawę części gruntu Wspólnoty – jezioro, ‒    z tytułu czynszu za dzierżawę sklepiku, ‒    dopłaty bezpośrednie z gruntów Wspólnoty (pastwisk). 5.  Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Sołectwa (…), zatwierdzonego Uchwałą nr (…) Rady miejskiej (…) z 2 października 2006 roku i ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa (…) nr (…) poz. (…) z 20 grudnia 2006 roku, oraz na podstawie Decyzji Burmistrza Gminy (…)  nr (…) część gruntów Spółki o wielkości 0,0416 ha, które posiadały status pastwisk, zostało wydzielone pod drogę, na rysunku planu oznaczone symbolami 4KDZ, a droga ta posiada kategorie drogi wojewódzkiej. 6.  Decyzją Burmistrza (…) nr (…) z 15 października 2012 roku zatwierdzony został projekt podziału nieruchomości położonej we wsi (…) w gminie (…), niehipotekowanej, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka 1 z obrębu (…) stanowiącej własność Spółki na podstawie Decyzji Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa (…) w (…) nr (…) w ten sposób, że w wyniku podziału wydzielone zostały działki: ‒    nr 2 o pow. 0,0284ha - po podziale będzie przeznaczona do połączenia z istniejącą działką nr 5 z obrębu (…), ‒    nr 3 o pow. 0,0962 ha - po podziale wydzielona zostaje pod poszerzenie drogi wewnętrznej oznaczonej na rysunku planu symbolem AKDL, ‒    nr 4 o pow. 0,0416 ha - po podziale wydzielona zostaje pod drogę oznaczoną na rysunku planu symbolem 4KDZ, która posiada kategorię drogi wojewódzkiej, ‒    nr 5 o pow. 0,4500 ha - po podziale będzie stanowiła samodzielną nieruchomość, gdzie w wyniku podziału działka o numerze ewidencyjnym 4 (grunt ten stanowił część całości działki o numerze ewidencyjnym 1 i w roku 2006, przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ta część nieruchomości posiada status pastwiska) została oznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako droga kategorii wojewódzkiej o symbolu 4KDZ o pow. 0,0416 ha i na podstawie zapisu ww. Decyzji przeszła na mocy prawa na rzecz jednostki samorządu terytorialnego (Województwa (…)). 7.  Jednocześnie należy podkreślić, że do momentu ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi (…), działka 4, powstała z podziału działki nr 1 miała kategorię pastwiska. 8.  W roku 2006 na mocy uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi (…), działka nr 1 znajdowała się na terenie oznaczonym symbolem 162N, 12WP, 13MN oraz w liniach rozgraniczających ulic oznaczonych symbolami 1KDL i 4KDZ, gdzie: ‒    162N – przeznaczenie terenu: ·      zieleń naturalna jako przeznaczenie podstawowe, ·      zakaz wprowadzenia innego przeznaczenia na ten teren, ‒    12WP – przeznaczenie terenu: ·      wody otwarte jako przeznaczenie podstawowe, ·      zakaz wprowadzenia innego przeznaczenia na ten teren, ‒    13MN – przeznaczenie terenu: ·      zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jako przeznaczenie podstawowe, ·      usługi nieuciążliwe towarzyszące zabudowie mieszkaniowej, wbudowane w obiekty mieszkalne o powierzchni użytkowej nie większej niż 100 m2 jako przeznaczenie dopuszczalne, ·      zakaz lokalizacji nowych wolnostojących obiektów usług; zakaz lokalizacji obiektów szkodliwych i uciążliwych dla środowiska (czyli zapis uwzględnia istniejących budynek (stare siedlisko), ale nie zezwala na lokalizacje nowych wolnostojących obiektów usług). 9.  Nieruchomość będąca przedmiotem wniosku została wniesiona do wspólnoty w XIX na mocy ukazu cara (uwłaszczenie własności za czasów cara), a następnie w latach 60-tych ubiegłego stulecia zostało to prawnie usankcjonowane decyzją Powiatowej Rady Narodowej 14 marca 1964 roku oraz 2 października 1967 roku. Nie sposób więc mówić o „nabyciu” tej nieruchomości przez Wspólnotę, która wynika z treści art. 8 ustawy „o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych”. Z uwagi na fakt, ze w latach 60- tych ubiegłego stulecia nie było jeszcze w ogóle podatku VAT, to nie sposób mówić, że była/nie była to czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT. W konsekwencji, nie było (ponieważ nie mogło być) to udokumentowane fakturą. Toteż nie było obniżenia kwoty podatku należnego nad naliczonym. W dniu „nabycia” grunt będący przedmiotem zapytania miał przeznaczenie jako pastwiska i nieużytki. 10.      Spółka nie nabyła żadnej nieruchomości – dysponuje jedynie tymi, które istnieją jeszcze od lat 60-tych ubiegłego stulecia. 11.      Wykorzystywanie i zarządzanie gruntami jest zgodne z ustawą o wspólnotach gruntowych, tj. np. koszenie łąk, wycinka uszkodzonych/obumarłych drzew i ogławianie wierzb. 12.      Spółka nie jest podatnikiem VAT. 13.      Zgodnie z art. 14 ustawy „o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych” Spółkę tworzy się w celu sprawowania zarządu nad Wspólnotą. Pomimo faktu, że spółka jedynie pełni wspomnianą rolę zarządczą. 14.      Przedmiotowa nieruchomość nie była przez Spółkę wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka wykorzystywała nieruchomość na cele wynikające z ustawy „o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych”, tj. na pastwisko i miejsce przepędu krów i koni na dalsze pastwiska. 15.      Spółka nie jest rolnikiem ryczałtowym i nie dokonała sprzedaży produktów rolnych jako podatnik VAT. 16.      W stosunku do przedmiotowej nieruchomości Spółka nie podejmowała działań jak wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu, o zmianę przeznaczenia terenu, o decyzje o wyłączenie gruntów z produkcji rolnej lub jakiegokolwiek innego działania. 17.      Spółka nie dokonywała jakiegokolwiek uatrakcyjnienia nieruchomości poprzez np. uzbrojenie terenu, wydzielenie lub budowę drogi, ogrodzenia, wyposażenia w kanalizację sanitarną, urządzenia i sieci wodociągowe, energetyczne. Spółka nie prowadziła żadnych prac ziemnych. 18.      W dniu „dostawy” przeznaczenie przedmiotowej działki o numerze ewidencyjnym 4 – zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego – było jako pastwisko. 19.      Zatem należy stwierdzić, że w przedmiotowym rozumieniu, grunt nie był zabudowany. 20.      Przedmiotowa działka o numerze ewidencyjnym 4 przejęta na mocy prawa przez jednostkę samorządu terytorialnego nie była zabudowana i Spółka jej nie zabudowywała. 21.      Nieruchomość ta nie była przedmiotem najmu, dzierżawy lub umowy o podobnym charakterze. 22.      Wnioskodawca nie ponosił wydatków na ulepszenie nieruchomości w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym. 23.      Uzyskane środki będą przeznaczone na cele statutowe związane z zadaniami Spółki, co będzie niosło swój wyraz w Uchwale Ogólnego Zebrania Członków Spółki. 24.      W momencie „nabycia” Spółce, jako podmiotowi dokonującemu obecnie dostawy nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. 25.      W momencie „dostawy” Spółka nie wykorzystywała towarów lub wartości niematerialnych i prawnych, w przedmiotowym wypadku gruntu, w sposób ciągły dla celów zarobkowych, charakterystycznych dla podmiotów związanych z profesjonalnym obrotem gospodarczym, jak określają takie działalnie art. 15 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT. Nie były podejmowane ciągłe, zorganizowane działania charakteryzujące podmioty zajmujące się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. 26.      Spółka nie dokonywała także zakupu towarów (w tym przypadku – gruntu) w celu ich odsprzedaży, tym samym czynność przeniesienia prawa własności na rzecz jednostki samorządu terytorialnego – wywłaszczenie za odszkodowaniem – była dokonana poza zakresem działań wskazanych w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT. 27.      Spółka nie dokonywała także żadnych aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomością, w tym angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca czy usługodawcy w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT. Nie było żadnej aktywności Spółki w przedmiocie sprzedaży przedmiotowego gruntu, porównywalnych do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego Wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej dotyczy zdarzenia przyszłego i na dzień 13 grudnia 2021 roku nie doszło do zapłaty odszkodowania. Z chwilą, gdy decyzja o podziale działki staje się ostateczna, teren pod drogę przeszedł na własność samorządu Województwa (…), czyli w grudniu 2012 roku. Przez wiele lat Spółka starała się o uzyskanie odszkodowania, ale nie są ustalane terminy wypłat. Spółka nie zbywała i na dzień dzisiejszy Spółka nie planuje zbywania i nie podejmuje żadnych działań mających na celu zbywanie innych nieruchomości, które są zarządzane przez Spółkę (nie dotyczy nieruchomości będącej przedmiotem wniosku). Pytanie Czy od transakcji zbycia nieruchomości na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, w tym przypadku – Samorządu Województwa (…) (wywłaszczenie za odszkodowanie) – w sposób ujęty we wniosku – po otrzymaniu odszkodowania w związku z przejęciem z mocy prawa (wywłaszczeniem) przez jednostkę samorządu terytorialnego działki o numerze ewidencyjnym 3 o pow. 0,0416 ha Spółka będzie zobowiązana zapłacić podatek należny VAT w wysokości 23%? Państwa stanowisko w sprawie Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z przejęciem przez jednostkę samorządu terytorialnego (województwa) w roku 2012 działki o numerze ewidencyjnym 4 położonej w (…) i o pow. 0,0146 ha na drogę wojewódzką o symbolu 4KDZ (wywłaszczenie za odszkodowanie) Spółka nie będzie zobowiązana do zapłaty podatku należnego VAT w wysokości 23%. Uzasadnienie: Mając na uwadze  informacje zawarte w punktach 1-27 w opisie stanu faktycznego oraz istotę stanu faktycznego, zdaniem Spółki po otrzymaniu odszkodowania w związku z przejęciem na mocy prawa (wywłaszczeniem) przez jednostkę samorządu terytorialnego działki o numerze 4 o pow. 0,0416 ha Spółka nie będzie zobowiązana do zapłaty podatku należnego VAT w wysokości 23% ponieważ: 1.      Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie. Zaznaczyć należy, że czynności wymienione w art. 5 ustawy o podatku VAT ( w tym również dostawa gruntów) podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług pod warunkiem, że wykonywane są przez podatnika działającego w takim charakterze (a zatem w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej). 2.      Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 lit. a dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – dalej „dyrektywa 2006/112/WE” – opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze. 3.      Zgodnie z  powyższym wywłaszczenie gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdy grunty są dostarczane przez podatnika (wywłaszczonego) działającego w takim charakterze. 4.      W przypadku podmiotu, który zarządzał przedmiotowym gruntem (należącym do Wspólnoty, do osób fizycznych) a nie prowadził na tym gruncie działalności gospodarczej i gdzie grunt ten został przekształcony wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnie od woli tego podmiotu w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać na podstawie podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona „dostawy” tego gruntu, jeśli dostawa ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym osób fizycznych. Natomiast jeśli osoba ta w celu dokonania wspominanej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112 zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc na podstawie podatku od towarów i usług. 5.       Zgodnie z przepisami art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT podstawowa stawka podatku obecnie wynosi 23%. Zaznaczyć należy, że zarówno w treści ustawy, jak w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. 6.      Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. 7.      Przez tereny budowlane – w świetle art. 2 pkt 33 ustawy o podatku VAT – rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/94Gemeente Emmen, pojęcie „terenu budowlanego” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Z powyższych przepisów wynika, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. 8.      Zgodnie z powyższym zmiana przeznaczenia wywłaszczonych za odszkodowaniem nieruchomości, w tym pastwiska i nieużytki na przeznaczone pod zabudowę odbywa się w tym samym momencie, w którym te nieruchomości stają się z mocy prawa własnością organu samorządu terytorialnego. Zmiana ta nie wystąpiłaby, gdyby nie doszło do czynności wywłaszczenia. Nie znajdowałoby zatem uzasadnienie stwierdzenie, że najpierw dokonano zmiany przeznaczenia nieruchomości a następnie dokonano ich dostawy (wywłaszczenia) już jako terenu budowlanego. W związku z powyższym przedmiotowe wywłaszczenie nieruchomości nie powinno być objęte zobowiązaniem zapłaty podatku należnego VAT w wysokości 23%. 9.      Pomimo, że: ‒    z przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku VAT wynika, że czynności polegające na przeniesieniu z nakazu organu władzy lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów (np. nieruchomości) w zamian za odszkodowanie stanowi dostawę towarów; ‒    odszkodowanie w tym przypadku pełni funkcje wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną; to jednak należy uwzględnić: ‒    fakt, że opodatkowanie podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności towarów w zamian za wynagrodzenie przyjmując formę odszkodowania; ‒    dostawę można uznać za dokonaną dopiero, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zidentyfikowana korzyść po stronie dostawcy czyli, że przeniesienie z mocy prawa własności towarów nabiera odpłatnego charakteru dopiero w momencie przyznania odszkodowania i ustalenia jego wysokości; ‒    w myśl art. 112 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu lub ograniczaniu, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości; ‒    w myśl art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw. Tym samym oznacza to, ze istotą wywłaszczenia jest pozbawienie lub ograniczenie prawa własności nieruchomości. Czynności te są dokonane za odszkodowaniem wypłaconym na rzecz podmiotu wywłaszczonego, a poprzedzone wydaniem aktu prawnego w drodze decyzji. Przy czym, czynności prawne dokonane są przez organ administracji i nie wymaga się tu jakiekolwiek współpracy czy inicjatywy podmiotu wywłaszczonego. 10.   10. Co istotne: ‒    samo stwierdzenie, że podmiot dokonuje czynności podlegającej opodatkowaniu nie jest wystarczającą przesłanką, aby daną czynność opodatkować podatkiem od towarów i usług, ponieważ istotnym jest, aby podmiot działał w charakterze podatnika, a więc prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT; ‒    powyższe oznacza, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko, czynnik przedmiotowy (opodatkowanie odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego świadczenia usług), ale istotne znaczenie ma tu czynnik podmiotowy (czynności muszą być wykonane przez podatnika); ‒    przywołać tu należy art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT. Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Art. 15 ust. 2 - działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów poszukujących/pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.        Z przytoczonych definicji (art. 15) wynika, że istotne znaczenie ma tu ciągły, zorganizowany charakter działań podmiotu dokonującego dostawy, charakteryzujący się powtarzalnością związaną z profesjonalnym obrotem gospodarczym. A w przypadku wywłaszczenia za odszkodowaniem (działka o numerze ewidencyjnym 4) Spółka tych przesłanek nie spełnia i nie spełniała. Spółka nie dokonywała także zakupów towarów ( w tym przypadku – gruntu) w celu ich odsprzedaży, tym samym czynność przeniesienia prawa własności na rzecz jednostki samorządu terytorialnego wywłaszczenie za odszkodowaniem była dokonana poza zakresem działań wskazanych w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT.     Spółka nie dokonywała także żadnych aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomością, w tym angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca czy usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie było żadnej aktywności Spółki w przedmiocie sprzedaży przedmiotowego gruntu, porównywalnych do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. 11.   Zdaniem Spółki – przesłanki do uznania Spółki na podstawie podatku VAT nie zostały spełnione i w przedmiotowej sprawie Spółka nie będzie zobowiązana do zapłaty należnego podatku VAT w wysokości 23%. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Jak stanowi art. 45 ustawy z dnia 24kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.): Rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne. Natomiast w myśl art. 46 § 1 ww. Kodeksu: Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Zgodnie zatem z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: 1)    przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; 2)    wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; 3)    wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; 4)    wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; 5)    ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; 6)    oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; 7)    zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Z przywołanego przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wynika, iż przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów (nieruchomości) w zamian za odszkodowanie jest objęte podatkiem od towarów i usług (a więc także wówczas, gdy nie jest ono następstwem decyzji właściciela, lecz wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa). Przepis ten określa szczególny przypadek dostawy towarów, który ma na celu wskazanie, że dostawą towarów jest nawet tak nietypowa sytuacja, jak władcze działanie organu lub samego przepisu prawa, w którym towar (także wbrew woli) zmienia właściciela za odszkodowaniem. Własność towaru nie jest tu najistotniejszą cechą opisanego przypadku, lecz nierówna pozycja stron takiej specyficznej dostawy, w której jedna niejako „zmuszona” jest poddać się określonym nakazom płynącym z organu lub z mocy prawa. Zatem jeśli przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel następuje za odszkodowaniem, to wówczas stanowi ono odpłatną dostawę towarów i ze względu na przedmiot czynność taka jest objęta opodatkowaniem. W tym przypadku odszkodowanie pełni funkcję wynagrodzenia, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną objętą opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług. Ponadto opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania. Zatem dostawę można uznać za dokonaną odpłatnie, dopiero gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru. Oznacza to, że przeniesienie z mocy prawa własności towarów nabiera odpłatnego charakteru dopiero w momencie przyznania odszkodowania i ustalenia jego wysokości. Ponadto nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podatnika. W świetle art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy: Stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednocześnie należy zaznaczyć, że w oparciu o art. 146a pkt 1 ustawy: W okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Natomiast stosownie do art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy: W okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy gruntów zostały sformułowane w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zgodnie z którym: Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Z kolei w myśl art. 2 pkt 33 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego. W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/94Gemeente Emmen: Teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę. Wprowadzony do ustawy o VAT art. 2 pkt 33 w zgodny sposób odpowiada zatem także treści orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego. Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane będące terenami budowlanymi w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane – są zwolnione od podatku. Powyższe uregulowanie oznacza, że generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., niebędące terenami budowlanymi – są zwolnione od podatku VAT. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego, wiąże zarówno organy administracji, osoby fizyczne, osoby prawne, jak i inne jednostki organizacyjne. Zatem w sytuacji, gdy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to właśnie zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy nadać decydujące znaczenie dla oceny przeznaczenia danego terenu, w tym również dla potrzeb art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej reguluje ustawa z dnia 27 marca 2004r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.). W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. W myśl art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy: Ustawa określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy – przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Jak stanowi art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 3 ust. 2 ustawy: W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1)  lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2)  sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Przedstawili Państwo informacje z których wynika, że są osobą prawna powołaną do zarządzania wspólnotą gruntową, zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z 29 czerwca 1964roku o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Nie są podatnikiem VAT. Grunty objęte wspólnotą stanowią 43,5545 ha, z czego pastwiska i łąki to około 40 ha, a 0,20 ha grunty rolne zabudowane (znajdują się na nich: Dom Ludowy, Ochotnicza Straż Pożarna i wiejski sklepik). Reszta gruntów stanowi nieużytki. Część gruntów wspólnoty została użyczona Gminie (…) na cele społeczne, w tym plac zabaw dla dzieci i młodzieży. Uprawnionymi do udziału w Spółce i zarazem członkami Spółki są wyłącznie osoby fizyczne. Spółka sprawuje zarząd nad Wspólnotą i właściwym zagospodarowaniem jej gruntów. Aktualnie grunty są jedynie utrzymywane w stanie niepogorszonym (regularnie koszone). Ponadto, część gruntów Wspólnoty (niewielkie jezioro) jest oddana w dzierżawę podmiotowi trzeciemu. Ponadto, budynek wiejskiego sklepiku jest wynajmowany podmiotowi trzeciemu. Przychody, które wpływają na rachunek bankowy lub do kasy Spółki to: ‒    z tytułu czynszu najmu za dzierżawę części gruntu Wspólnoty – jezioro, ‒    z tytułu czynszu za dzierżawę sklepiku, ‒    dopłaty bezpośrednie z gruntów Wspólnoty (pastwisk). Decyzją z 15 października 2012 roku zatwierdzony został projekt podziału nieruchomości położonej we wsi (…), niehipotekowanej, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka 1 z obrębu (…) stanowiącej Państwa własność w ten sposób, że w wyniku podziału wydzielone zostały działki. W wyniku podziału działka o numerze ewidencyjnym 4 (grunt ten stanowił część całości działki o numerze ewidencyjnym 1 i w roku 2006, przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ta część nieruchomości posiada status pastwiska) została oznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako droga kategorii wojewódzkiej o symbolu 4KDZ o pow. 0,0416 ha i na podstawie zapisu ww. Decyzji przeszła na mocy prawa na rzecz jednostki samorządu terytorialnego (Województwa (…)). Przedmiotowa nieruchomość nie była przez Państwa wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Wykorzystywali Państwo nieruchomość na cele wynikające z ustawy „o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych”, tj. na pastwisko i miejsce przepędu krów i koni na dalsze pastwiska. Przedmiotowa działka o numerze ewidencyjnym 4 przejęta na mocy prawa przez jednostkę samorządu terytorialnego nie była zabudowana i Państwo jej nie zabudowywali. Nieruchomość ta nie była przedmiotem najmu, dzierżawy lub umowy o podobnym charakterze. Państwa wątpliwości dotyczą kwestii opodatkowania transakcji zbycia nieruchomości (przejęcie z mocy prawa (wywłaszczenie)) na rzecz jednostki samorządu terytorialnego (Samorządu Województwa (…)). Wobec tego, zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1964r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 704ze zm.): Osoby uprawnione do udziału we wspólnocie gruntowej powinny utworzyć spółkę do sprawowania zarządu nad wspólnotą i do właściwego zagospodarowania gruntów wchodzących w skład tej wspólnoty. Jak wskazuje art. 15 ust. 1 ww. ustawy: Spółka jest osobą prawną i działa na podstawie statutu. Art. 16 ww. ustawy: Członkami spółki są osoby uprawnione do udziału we wspólnocie gruntowej. Członkami spółki mogą być również posiadacze gruntów przyległych do wspólnoty gruntowej na warunkach określonych w statucie W myśl art. 19 ww. ustawy, Przy podejmowaniu uchwały na zebraniach członków spółki każdy członek ma prawo tylko do jednego głosu bez względu na wielkość jego udziału w tej wspólnocie. Zgodnie z art. 20 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych: Za zobowiązania spółki odpowiada spółka całym swoim majątkiem. Przepisy te wskazują na to, że powołanymi do zarządu, reprezentowania wspólnoty na zewnątrz, a więc również występowaniu w sprawach dotyczących nieruchomości wchodzących w skład wspólnoty, są wyłącznie przewidziane w statucie organy spółki. Z cyt. przepisów ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych wynika nadto, że wspólnota gruntowa może działać tylko w ramach utworzonej spółki. Skoro więc uprawnienie do działania na zewnątrz należy do statutowych organów spółki, zatem dostawy gruntów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT dokonuje spółka, zaś zbywane nieruchomości gruntowe stanowią składnik majątku tej spółki związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podkreślenia wymaga fakt, iż Spółka realizuje cel w zakresie sprawowania zarządu nad wspólnotą oraz racjonalnego zagospodarowania gruntów wchodzących w jej skład, a zatem dysponując określonym, przyznanym jej majątkiem, zarządza nim. Ponadto Wspólnota posiada władztwo ekonomiczne nad powierzonymi jej gruntami, czyli działa jak właściciel. Wobec tego, podejmowane czynności wchodzą w zakres działalności gospodarczej, a Państwo są z tego tytułu podatnikiem w rozumieniu ustawy o VAT. Czynności zarządu sprawowane są przez Państwa w sposób stały bez względu na rezultat takiej działalności. Zatem, zbycie na rzecz jednostki samorządu terytorialnego (Samorządu Województwa (…)) działki o numerze ewidencyjnym 4 stanowi przeniesienie części majątku związanego z Państwa działalnością gospodarczą, a zatem odbywa się w ramach prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej. Oznacza to, że przedmiotowe przeniesienie na rzecz Samorządu Województwa (…) własności działki stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatna dostawa towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Podatnikiem podatku od towarów i usług zobowiązanym do rozliczenia podatku z tytułu przedmiotowego przeniesienia własności działki są Państwo, gdyż to Państwo, poprzez swoje organy, działają w imieniu wspólnoty gruntowej, realizując cele dla których zostali powołani tj. sprawują zarząd nad wspólnotą, gospodarują gruntami wchodzącymi w skład wspólnoty. Jak wynika z przedstawionej sytuacji, w roku 2006 na mocy uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi (…), działka nr 1 znajdowała się na terenie oznaczonym symbolem 162N, 12WP, 13MN oraz w liniach rozgraniczających ulic oznaczonych symbolami 1KDL i 4KDZ. A zatem ten teren, w świetle art. 2 pkt 33 ustawy, stanowił grunt przeznaczony pod zabudowę. Zatem zbycie działki nr 4, która została wydzielona z działki 1, nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż w momencie wywłaszczenia działka ta stanowiła teren budowlany zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy. Skoro do sprzedaży działki nr 4 nie można zastosować zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować warunki do zastosowania zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. I tak, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.: ·      towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania, ·      brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów. Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że: zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 44ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał. W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że: ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT. Nieruchomość (działka nr 4)  została wniesiona do wspólnoty w XIX na mocy ukazu cara (uwłaszczenie własności za czasów cara), a następnie w latach 60-tych ubiegłego stulecia zostało to prawnie usankcjonowane decyzją Powiatowej Rady Narodowej 14 marca 1964 roku oraz 2 października 1967 roku. Zatem dla dostawy działki nr 3 nie będzie miało zastosowania również zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż w związku z tym, że Państwo działali w imieniu wspólnoty gruntowej, nie mogło przysługiwać Państwo prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu nieruchomości będącej własnością członków Wspólnoty. Tak więc nie został spełniony jeden z warunków przedstawionych w powołanym wyżej przepisie. W konsekwencji, zbycie (przejęcie z mocy prawa (wywłaszczenie)) działki nr 3 na rzecz jednostki samorządu terytorialnego będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wg właściwej stawki podatku VAT. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Ponadto interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Państwa. Inne kwestie przedstawione w opisywanym zdarzeniu przyszłym, które nie zostały objęte pytaniem - nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa - rozpatrzone. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…), ul. (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 54§ 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 4i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 14§ 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).