0114-KDIP4-1.4012.719.2025.1.PS

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej 16 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej. Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem 1.  Zainteresowana będąca stroną postępowania: A. Sp. z o.o. 2.  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: B. sp. z o.o. Treść wniosku wspólnego jest następująca: Opis stanu faktycznego W dniu 12 grudnia 2017 r. A. zawarło z Miastem (…) umowę w sprawie świadczenia usług publicznych w zakresie zagospodarowania odpadów (dalej: „Umowa wykonawcza”). Na mocy § 3 ust. 1 pkt 4) oraz § 9 ust. 2 Umowy wykonawczej A. miało, z upoważnienia Miasta (…), w zakresie w jakim zagospodarowanie odpadów nie będzie następowało w instalacjach prowadzonych przez A, wyłonić jako zamawiający podmioty trzecie prowadzące instalacje do przetwarzania odpadów w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego na zagospodarowanie odpadów. A. w związku z powyższym zawarła z B. trzy umowy w dniu 4 czerwca 2018 r., których przedmiot stanowiło zagospodarowanie odpadów komunalnych z terenu 5 dzielnic Miasta (…) (umowa nr 1, 2 i 3) (dalej: „Umowa”). W pismach z dnia 18 września 2019 r. Wykonawca wypowiedział Umowę zawartą z A. oraz Miastem (…) ze skutkiem natychmiastowym powołując się na zaistnienie ważnych powodów wynikających z przepisów kodeksu cywilnego i ustawy o zamówieniach publicznych. W związku z powyższym Wykonawca zaprzestał wykonywania umów (w zakresie umowy nr 2 wypowiedzenie zostało cofnięte przez B. i prace wynikające z umowy były kontynuowane). Skutkiem tej sytuacji było zlecenie przez Wnioskodawcę wykonania usług innym podmiotom. A dokonywało wypłaty wynagrodzeń dla nowych wykonawców z własnych środków. Pomiędzy stronami doszło do sporu, na skutek którego Zarówno A., jak i Wykonawca skierowały wobec siebie roszczenia dochodzone w postępowaniach sądowych na podstawie pozwów cywilnych. Pozwem z dnia 6 marca 2020 r. A. wniosło o zapłatę od Wykonawcy kwoty 2 072 762,21 zł wraz z odsetkami tytułem zwrotu zwiększonych kosztów realizacji usług zagospodarowania odpadów. A. w dniu 16 czerwca 2021 r. ponownie pozwała Wykonawcę o zapłatę kwoty 29 854 764,05 zł wraz z odsetkami tytułem zwrotu zwiększonych kosztów realizacji usług zagospodarowania odpadów. W dniu 30 grudnia 2021 r. Wykonawca pozwał A. o zapłatę 6 339 410,82 zł wraz z odsetkami z tytułu wyższych kosztów zagospodarowania odpadów uzasadniających waloryzację wynagrodzenia B. Spółki zdecydowały się przystąpić do mediacji. W wyniku mediacji, po przeprowadzeniu wszechstronnej oceny zaistniałego pomiędzy Spółkami sporu (w szczególności z perspektywy biznesowej, finansowej, ekonomicznej, technicznej i prawnej), Spółki doszły do porozumienia, że spór zaistniał z przyczyn niezawinionych i niezależnych od Spółek, za które żadna z nich nie ponosi odpowiedzialności. W konsekwencji, Strony zdecydowały się na wzajemne rozliczenie roszczeń oraz wycofanie jakichkolwiek dalszych roszczeń. Z powyższych względów Spółki zawarły w dniu 17 marca 2025 r. ugodę przed Sądem Polubownym przy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej w postępowaniu mediacyjnym (dalej: „Ugoda”). Sąd Okręgowy w (…) w dniu 8 maja 2025 r. wydał postanowienie o sygn. (...) o zatwierdzeniu w całości Ugody zawartej przez Spółki, w tym na podstawie art. 183 (14) § 2 (1) k.p.c. również w zakresie spraw o sygn. II oraz III oraz postanowił umorzyć postępowanie w sprawie. Wobec powyższego Sąd Okręgowy (…) postanowieniem z dnia 13 czerwca 2025 r. umorzył postępowanie w sprawie II, natomiast Sąd Okręgowy (…) postanowieniem z dnia 12 czerwca 2025 r. umorzył postępowanie w sprawie III. Przedmiotowe postanowienia stały się prawomocne. Zgodnie z treścią zawartej Ugody, B. zobowiązał się zapłacić na rzecz A. kwotę 12 682 835,23 zł brutto (słownie: dwanaście milionów sześćset osiemdziesiąt dwa tysiące osiemset trzydzieści pięć złotych i dwadzieścia trzy grosze), na którą składa się kwota netto 10 311 248,15 zł (słownie: dziesięć milionów trzysta jedenaście tysięcy dwieście czterdzieści osiem złotych i piętnaście groszy), tytułem wynagrodzenia za podjęte przez A. czynności i związane z tym rozliczenia, wskutek zmiany okoliczności realizacji Umów. A. wystawiło fakturę VAT na kwotę 12 682 835,22 zł brutto na rzecz B. w dniu 13 maja 2025 r., z terminem płatności w dniu 29 maja 2025 r. Zgodnie z Ugodą, wyczerpuje ona wszelkie roszczenia Spółek z tytułu Umów (jak również pozostające w związku z Umowami) objętych Pozwami A. lub Pozwem B. (co zamyka spór pomiędzy Stronami), a Strony zrzekają się wzajemnie wszelkich dalej idących roszczeń, niż określone w Ugodzie. Ponieważ kwota wynikająca z Ugody obejmuje m.in. zwiększone koszty realizacji Umów po stronie A., a przy tym jest to kwota opiewająca na dużą sumę pieniędzy (netto: 10 311 248,15 zł), Spółki zdecydowały się na złożenie wniosku o interpretację, celem potwierdzenia, że wynagrodzenie wypłacone A. na podstawie Ugody podlega opodatkowaniu VAT. Strony opodatkowały wynagrodzenie z tytułu Ugody według stawki VAT 23% oraz udokumentowały wypłatę wynagrodzenia fakturą. Pytania 1)  Czy w opisanym stanie faktycznym otrzymane przez Wnioskodawcę, a wynikające z Ugody wynagrodzenie od Wykonawcy, stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1: 2)  Czy w opisanym stanie faktycznym wypłata wynagrodzenia z Ugody od Wykonawcy na rzecz Wnioskodawcy, powinna zostać udokumentowana fakturą - jako wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług? Stanowisko Zainteresowanych w sprawie 1)  W opisanym stanie faktycznym otrzymane przez Wnioskodawcę, a wynikające z Ugody wynagrodzenie od B, stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. 2)  W opisanym stanie faktycznym wypłata wynagrodzenia z Ugody od Wykonawcy na rzecz Wnioskodawcy, powinna zostać udokumentowana fakturą - jako wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług. Uzasadnienie Ad. 1 Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa VAT”), opodatkowaniu, podlegają: 1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2)  eksport towarów; 3)  import towarów; 4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy VAT przez dostawę towarów, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W myśl postanowień art. 8 ust. 1 ustawy VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1)  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2)  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3)  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub do podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Powołany przepis wskazuje, iż pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Wobec powyższego należy stwierdzić, że każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia. W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TS”) z dnia 8 marca 1988 r. (w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), Sąd wskazał, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. TS podkreślił, że na gruncie przepisów o podatku od wartości dodanej bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego. Z powyższego orzeczenia wynika, że odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Wątpliwości przedstawione przez Spółki w złożonym wniosku w pierwszej kolejności dotyczą kwestii, czy otrzymana kwota wynikająca z Ugody zawartej między stronami, stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie i tym samym podlega opodatkowaniu VAT. Zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem, za podlegające opodatkowaniu VAT uważane mogą być świadczenia, w których: 1) istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, 2) wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy, 3) istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, 4) odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem, 5) istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego. Przepis art. 353 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, zawiera - co prawda niepełną - definicję „świadczenia”, wskazując, że świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu. Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innego podmiotu, polegające na działaniu (dokonanie czynności na rzecz innego podmiotu) albo na zaniechaniu (zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji). Na świadczenie mogą się również składać jednocześnie zachowania polegające na działaniu oraz na zaniechaniu. Natomiast, zgodnie z art. 917 k.c. przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Tak więc istotą ugody jest czynienie sobie wzajemnie ustępstw w zakresie oczekiwanych rezultatów stosunku prawnego, które należy zaliczyć do przedmiotowo istotnych elementów ugody (wyrok SN z dnia 24 lipca 2002 r., sygn. I CKN 915/00). Pomiędzy A. a B. istniał stosunek zobowiązaniowy, w ramach którego występowały świadczenia wzajemne. Umowy określały bowiem skonkretyzowane świadczenie polegające na wykonywaniu usług związanych z zagospodarowaniem odpadów. B. przysługiwało określone wynagrodzenie przedstawione w Umowach. Przystępując do Umowy Spółki zaakceptowały przedstawione w niej warunki (zakres prac oraz przewidziane wynagrodzenie), natomiast zmiana okoliczności, która nastąpiła dopiero w toku realizacji Umowy sprawiła, że konieczne było wynegocjowanie porozumienia, tak aby wartość i koszt wykonanych świadczeń przez obie strony znalazł odzwierciedlenie w ustalonym wcześniej wynagrodzeniu. Zakres usług między Stronami pozostał niezmienny. Nie zostały wykonane inne świadczenia niż te pierwotnie określone w Umowie. Wynagrodzenie określone w Ugodzie pozostaje zatem w bezpośrednim związku z: dodatkowymi czynnościami, niezbędnymi do pełnej realizacji usług, a których realizację A. zleciło innym podmiotom;czynnościami podjętymi w związku z ostatecznym rozliczeniem roszczeń obu Stron z tytułu Umów i zrzeczeniem się przez nie dalszych roszczeń w tym zakresie;ograniczeniem kosztów związanych z dalszym procedowaniem sporu pomiędzy Stronami i zakończeniem tego sporu. Należy zauważyć, że wymienione powyżej czynności nie są nowymi świadczeniami, a jedynie uzupełnieniem świadczeń z Umów. Konieczność tego uzupełnienia powstała na skutek niezależnych od stron zdarzeń. Dodatkowo po stronie Wnioskodawcy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść związana z otrzymanym wynagrodzeniem za podjęcie przez Wnioskodawcę czynności w zakresie rozliczenia wzajemnych roszczeń i związanych z tym rozliczeń. Korzyścią tą jest również kwestia ograniczenia wydatków i kosztów związanych z dalszym procedowaniem sporu pomiędzy Stronami. Reasumując, wynagrodzenie, które zostało wypłacone Wnioskodawcy (w kwocie wynikającej z Ugody) stanowiło wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, gdyż tak jak wskazano powyżej: istnieje związek prawny między A. i B., w ramach którego następuje świadczenie wzajemne w postaci wynagrodzenia z Ugody,wynagrodzenie otrzymane przez A. stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz B.,istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie B. w związku z zapłatą wynagrodzenia z Ugody,wynagrodzenie z Ugody pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,wynagrodzenie z Ugody wyrażone jest określoną w walucie polskiej kwotą. Powyższe stanowisko potwierdza szereg interpretacji indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) m.in.: interpretacja indywidualna dnia 12 marca 2021 r., nr 0111-KDIB3-1.4012.931.2020.2.ICZ,interpretacja indywidualna z dnia 10 stycznia 2024 r., 0114-KDIP1-1.4012.659.2023.2.MKA,interpretacja indywidualna z dnia 30 czerwca 2020 r., nr 0114-KDIP4-3.4012.167.2020.1.KM,interpretacja indywidualna z dnia 22 grudnia 2020 r., nr 0113-KDIPT1-1.4012.824.2020.1.MSU,interpretacja indywidualna z dnia 26 kwietnia 2023 r., nr 0114-KDIP4-3.4012.80.2023.2.MAT,interpretacja indywidualna z dnia 8 maja 2024 r., nr 0112-KDIL1-1.4012.148.2024.2.MG. W każdej z tych interpretacji organ interpretacyjnym podkreślał, że wypłacona wnioskodawcy kwota nie posiada cech odszkodowania za poniesioną szkodę, gdyż nie zaistniały okoliczności, które w rozumieniu Kodeksu cywilnego powodowałyby szkodę i determinowały wypłatę odszkodowania. Taka wypłata była oceniana przez DKIS jako wynagrodzenie/zapłata za konkretne świadczenia między stronami, wynikające z łączącego je stosunku zobowiązaniowego. DKIS podkreślał we wskazanych interpretacjach, że „Otrzymane płatności stanowią należność wynikającą wprost z łączącego Wnioskodawcę i Zamawiającego stosunku zobowiązaniowego. Tym samym, wynagrodzenie wypłacone Wnioskodawcy nie nastąpiło na skutek niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Zatem, wypłatę określonej w umowie kwoty pieniężnej przez Zamawiającego należy traktować jako świadczenie wykonywane na rzecz drugiej strony, co wypełnia wskazaną przesłankę uznania za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy. Należy zwrócić uwagę, że w przypadku opisanym we wniosku możemy wskazać konkretnego beneficjenta tej usługi - Zamawiającego, który w związku z zaistnieniem określonych okoliczności jest zobowiązany do wypłaty ustalonego w umowie wynagrodzenia. W konsekwencji należy stwierdzić, że przedmiotowe wynagrodzenie wypłacone Wnioskodawcy stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, wynikające wprost z zawartej między Stronami ugody”. Ad. 2 Jak wynika z treści art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż dokonywaną przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego i nierozerwalnie związana jest z powstaniem obowiązku podatkowego. Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. Co jednak istotne, faktura dokumentuje sprzedaż, czyli - zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy VAT - odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Faktura nie służy natomiast do dokumentowania zdarzeń, które nie znajdują się w zakresie przedmiotowym ustawy VAT. Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Analizując okoliczności sprawy należy uznać, że A. prawidłowo wystawiło na rzecz B. fakturę VAT dokumentującą wynagrodzenie wynikające z Ugody. Należy wskazać, że Wnioskodawca i B. są zarejestrowanymi, czynnymi podatnikami podatku, a wynagrodzenie wynikające z Ugody było związane bezpośrednio ze stosunkiem zobowiązaniowym łączącym Strony i w związku z tym czynność ta (wypłata wynagrodzenia z Ugody) powinna była zostać udokumentowana fakturą VAT - jako wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług podlegające VAT. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1)  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2)  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3)  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść. W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki: w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie). Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie, jako usługa, podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy). Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia. W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego. W wyroku C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J. Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, TSUE zauważył, że: „czynność podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”. Natomiast w wyroku C-90/20 w sprawie Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między którymi istnieje bezpośredni związek. W opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C-295/17 wskazano, że: „Nie ma jednak znaczenia, w jaki sposób prawo krajowe traktuje opłatę wyrównawczą. Jak podkreśliły również Komisja i Portugalia podczas rozprawy, z punktu widzenia przepisów o VAT nie ma znaczenia, czy jest to roszczenie o odszkodowanie z tytułu deliktu czy kara umowna, ani czy jest to określane jako odszkodowanie, rekompensata czy wynagrodzenie. Ocena, czy płatność jest dokonywana w zamian za dostawę lub usługę, jest kwestią z zakresu prawa Unii, która musi być rozstrzygana odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa krajowego” (pkt 34). Ponadto, z ww. opinii Rzecznika wynika, że: „Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że zapłata kwoty ustalonej z góry w przypadku przedterminowego rozwiązania umowy powoduje powstanie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od wartości dodanej, jeżeli należy ją uznać za wynagrodzenie za już wykonane usługi i nie ogranicza się do naprawienia poniesionej szkody majątkowej. Dla takiej interpretacji nie ma znaczenia, czy przy zawarciu umów z okresem lojalnościowym pośrednik otrzymuje wyższe wynagrodzenie niż w przypadku umów bez takiego okresu lojalnościowego. Nie ma również znaczenia, że kwota ta w świetle prawa krajowego jest traktowana jako kara umowna” (pkt 56). W konsekwencji, aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem i w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Tym samym, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W związku z powyższym zaniechanie działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi. Nadmienić należy, że w świetle art. 353 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), zwanej dalej Kodeksem cywilnym: Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu. Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innego podmiotu, polegające na działaniu (dokonanie czynności na rzecz innego podmiotu) albo na zaniechaniu (zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji). Na świadczenie mogą się również składać jednocześnie zachowania polegające na działaniu oraz na zaniechaniu. Z opisu sprawy wynika, że zawarli Państwo z B. trzy umowy, których przedmiot stanowiło zagospodarowanie odpadów komunalnych z terenu 5 dzielnic Miasta (…). Wykonawca wypowiedział Umowy zawarte z Państwem oraz Miastem (…)ze skutkiem natychmiastowym powołując się na zaistnienie ważnych powodów wynikających z przepisów kodeksu cywilnego i ustawy o zamówieniach publicznych. W związku z powyższym Wykonawca zaprzestał wykonywania umów (w zakresie umowy nr 2 wypowiedzenie zostało cofnięte przez B. i prace wynikające z umowy były kontynuowane). Skutkiem tej sytuacji było zlecenie przez Państwa wykonania usług innym podmiotom. Dokonywali Państwo wypłaty wynagrodzeń dla nowych wykonawców z własnych środków. Pomiędzy Państwem a B. doszło do sporu, na skutek którego skierowali zarówno Państwo jak i B. wobec siebie roszczenia dochodzone w postępowaniach sądowych na podstawie pozwów cywilnych. Wnieśli Państwo pozwy o zapłatę przez Wykonawcę kwot tytułem zwrotu zwiększonych kosztów realizacji usług zagospodarowania odpadów. Wykonawca również pozwał Państwa o zapłatę określonej kwoty z tytułu wyższych kosztów zagospodarowania odpadów uzasadniających waloryzację wynagrodzenia B. Państwo oraz Wykonawca zdecydowali się przystąpić do mediacji. W wyniku mediacji doszli Państwo do porozumienia. W konsekwencji, zdecydowali się Państwo na wzajemne rozliczenie roszczeń oraz wycofanie jakichkolwiek dalszych roszczeń. Z powyższych względów zawarli Państwo ugodę przed Sądem Polubownym przy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej w postępowaniu mediacyjnym. Sąd Okręgowy (…) wydał postanowienie o zatwierdzeniu w całości Ugody oraz postanowił umorzyć postępowania w sprawie. Zgodnie z treścią zawartej Ugody, B. zobowiązał się zapłacić na Państwa rzecz kwotę 12 682 835,23 zł brutto, tytułem wynagrodzenia za podjęte przez Państwa czynności i związane z tym rozliczenia, wskutek zmiany okoliczności realizacji Umów. Zgodnie z Ugodą, wyczerpuje ona wszelkie roszczenia Spółek z tytułu Umów (jak również pozostające w związku z Umowami) objętych Państwa Pozwami lub Pozwem B. (co zamyka spór pomiędzy Stronami), a Państwo oraz B. zrzekają się wzajemnie wszelkich dalej idących roszczeń, niż określone w Ugodzie. W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy otrzymane przez Państwa wynikające z Ugody wynagrodzenie od Wykonawcy stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Jak wskazano wyżej, pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Przy czym, nie każde działanie, powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę podlegającą opodatkowaniu VAT w rozumieniu przepisów ustawy VAT. Co do zasady, w orzecznictwie i praktyce organów podatkowych przyjmuje się, iż aby tak się stało muszą zostać spełnione łącznie trzy następujące warunki: 1.  powinno istnieć określone świadczenie, 2.  powinien istnieć bezpośredni beneficjent świadczenia, 3.  świadczeniu usługodawcy powinno odpowiadać świadczenie wzajemne ze strony nabywcy, tj. beneficjenta świadczenia (wynagrodzenie). Ponadto, aby stwierdzić, że przedmiotowe wynagrodzenie stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług, a nie rodzaj odszkodowania, należy odwołać się do przepisów Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 361 Kodeksu cywilnego: § 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. § 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Stosownie do art. 363 Kodeksu cywilnego: § 1. Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. § 2. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili. Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy. Zgodnie z art. 471 Kodeksu cywilnego: Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Z kolei w myśl art. 917 Kodeksu cywilnego: Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Tak więc istotą ugody jest czynienie sobie wzajemnie ustępstw w zakresie oczekiwanych rezultatów stosunku prawnego, które należy zaliczyć do przedmiotowo istotnych elementów ugody (wyrok SN z 24 lipca 2002 r., sygn. akt I CKN 915/00). Biorąc pod uwagę wyżej przytoczone przepisy, szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem, a szkodą. Istotą odszkodowań nie jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczeniem w zamian za wynagrodzenie - co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana ze zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji. Ponadto należy wskazać na orzeczenie NSA z 7 lutego 2014 r. sygn. akt I FSK 1664/12, w którym to wyroku Sąd powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z 18 lipca 2012 r. sygn. akt III CZP 39/12, cytując ww. uchwałę: „Kara umowna jest związana z odpowiedzialnością odszkodowawczą za szkodę spowodowaną niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem zobowiązania niepieniężnego (poszczególnymi przejawami nienależytego wykonania zobowiązania). Odstąpienie od umowy nie jest ani nienależytym wykonaniem zobowiązania, ani niewykonaniem zobowiązania, lecz wykonaniem przez jedną ze stron stosunku obligacyjnego uprawnienia prawnokształtującego, realizowanego na podstawie postanowienia zawartego w umowie wzajemnej (art. 395 § 1 i art. 492 k.c.), albo wynikającego z przepisów ustawy”. Trzeba zaznaczyć, że bez znaczenia pozostaje nazwa danej płatności. Istotnym jest natomiast, czy stanowi ona zapłatę za konkretne świadczenie, czy też jest odszkodowaniem w znaczeniu wyżej opisanym. Jeżeli płatności o charakterze odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych odszkodowań nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem. Odwołując się zatem do art. 361 i art. 471 Kodeksu cywilnego należy stwierdzić, że istotą odszkodowań nie jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie występuje świadczenie w zamian za wynagrodzenie, a zatem otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji. W świetle powyższego nie można więc uznać, by otrzymane wynagrodzenie od Wykonawcy stanowiło odszkodowanie lub karę umowną. Co prawda doszło między Państwem a Wykonawcą do sporu. Z opisu sprawy wynika jednak, że strony zawarły Ugodę, na podstawie której B. zobowiązał się zapłacić na Państwa rzecz uzgodnioną kwotę tytułem wynagrodzenia za podjęte przez Państwa czynności i związane z tym rozliczenia, wskutek zmiany okoliczności realizacji Umów. Ugoda zawarta między Państwem a B. ma niewątpliwie charakter zobowiązaniowy. Jak Państwo wskazali wyczerpuje ona wszelkie roszczenia Państwa z tytułu Umów (jak również pozostające w związku z Umowami) objętych Państwa Pozwami lub Pozwem B., a Państwo oraz B. zrzekają się wzajemnie wszelkich dalej idących roszczeń. Wynagrodzenie, które otrzymali Państwo na podstawie Ugody stanowi zatem w swojej istocie formę zapłaty za umownie uzgodnione działanie (ugodę sądową, wycofanie jakichkolwiek dalszych roszczeń). Istnieje więc bezpośredni związek pomiędzy dokonanym świadczeniem a otrzymanym z tego tytułu wynagrodzeniem. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczeniem w zamian za wynagrodzenie określone w odrębnej umowie - Ugodzie. Jak stwierdzono wyżej, świadczeniem jest każde zachowanie polegające na działaniu, zaniechaniu działania lub znoszeniu (tolerowaniu) określonej sytuacji lub stanu rzeczy. Kwota pieniężna, którą Wykonawca zobowiązał się zapłacić na podstawie Ugody, nie posiada cech odszkodowania za poniesioną szkodę, gdyż nie zaistniały okoliczności, które w rozumieniu Kodeksu cywilnego powodowałyby szkodę i determinowały wypłatę odszkodowania. Płatność ta stanowić będzie należność wynikającą wprost z łączącego Państwa i Wykonawcę stosunku zobowiązaniowego. Tym samym, wypłacone Państwu wynagrodzenie, nie nastąpi na skutek niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Zatem, wypłatę określonej w Ugodzie kwoty pieniężnej przez Wykonawcę należy traktować jako wynagrodzenie za świadczenie usługi. Reasumując, wynikające z Ugody wynagrodzenie stanowi wynagrodzenie za wykonanie usługi na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe. Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii, czy wypłata wynagrodzenia powinna zostać udokumentowana fakturą. Jak stanowi art. 106b ustawy: Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: 1)  sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem; 2)  wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a; 3)  wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1; 4)  otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy: a)  wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, b)  czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4, c)  dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b. Art. 106e ust. 1 ustawy wskazuje elementy i dane, które powinna zwierać faktura VAT. Faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich jej elementów. Celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział. Z powołanych powyżej przepisów wynika w jakich sytuacjach podatnik jest zobowiązany do udokumentowania wykonywanych czynności. W przedstawionych okolicznościach Kwota Ugody stanowi wynagrodzenie za świadczoną usługę, w związku z tym, są Państwo zobowiązani do udokumentowania tej czynności fakturą, o której mowa w art. 106b ustawy. Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania A. sp. z o.o. (Zainteresowana będąca stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.