0114-KDIP4-2.4012.107.2026.2.SKJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej 10 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży nieruchomości. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 22 marca 2026 r. (data wpływu 27 marca 2026 r.). Treść wniosku wspólnego jest następująca: Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem 1)  Zainteresowany będący stroną postępowania: A.A. (…) 2)  Zainteresowani niebędący stronami postępowania: B.B. (…);C.C. (…)D.D. (…) Opis zdarzenia przyszłego (…) 1996 roku zakupili Państwo jako osoby fizyczne, na zasadzie współwłasności, D.D. i CC. małżonkowie (…), A.A. i B.B. małżonkowie (…) oraz E.E. i F.F małżonkowie (…), po 1/3 części prawa wieczystego użytkowania działki gruntu o powierzchni (…) m2, położonej w (…) przy Al. (…). Każde małżeństwo na zasadach wspólności ustawowej (akt notarialny: repertorium (…) Nr (…)). Nieruchomość została zakupiona z zamiarem wybudowania pawilonu rzemieślniczego. Następnie Prezydent (…) w (…) decyzją nr (…) z (…) 1999 r. znak (…) orzekł o przekształceniu zakupionej przez Państwa nieruchomości gruntowej z prawa wieczystego użytkowania w prawo własności tej nieruchomości w następujących częściach: D.D. i C.C. małż. (…) własność do 1/3 części nieruchomości, A.A. i B.B małż. (…) własność do 1/3 części nieruchomości, E.E. i F.F małż. (…) własność do 1/3 części nieruchomości. (…) 1998 r. Prezydent (…) wydał decyzję nr (…), znak (…) zatwierdzającą projekt budowlany budowy pawilonu rzemieślniczego na terenie nieruchomości przy Al. (…) oraz wydał pozwolenie na budowę pawilonu rzemieślniczego na terenie ww. nieruchomości. (…) 1998 r. zgłosili Państwo do Urzędu (…) rozpoczęcie robót budowlanych związanych z budową pawilonu rzemieślniczego w (…) przy Al. (…), a następnie rozpoczęli Państwo prace budowlane. Zarówno zakup nieruchomości gruntowej, jak i zakup materiałów budowlanych oraz prace budowlane prowadzili Państwo jako osoby fizyczne finansując budowę pawilonu wyłącznie z własnych środków. (…) 1999 r. rozpoczęli Państwo prowadzenie działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej pod nazwą G. s.c. A.A. & D.D. z siedzibą w (…), ul. (…) (w wynajmowanym lokalu) w zakresie produkcji instrumentów i przyrządów pomiarowych, kontrolnych i nawigacyjnych oraz serwis i montaż taksometrów. Od samego początku działalności byli Państwo czynnymi płatnikami VAT. Prowadząc budowę pawilonu rzemieślniczego nie dokonywali Państwo odliczenia podatku VAT z faktur zakupu materiałów budowlanych i wykończeniowych. Cały czas prowadzili Państwo budowę pawilonu jako osoby prywatne, finansując ją ze środków własnych. (…) 2000 r. Wydział (…) Urzędu (…) potwierdził przyjęcie zakończenia części prac budowlanych związanych z budową pawilonu rzemieślniczego przy Al. (…) w (…) i przyjęcie do użytkowania piwnicy oraz parteru pawilonu rzemieślniczego. W międzyczasie współwłaściciele E.E. i F.F. małżonkowie (…) poinformowali Państwa, że z powodu sytuacji życiowej muszą pozbyć się swojego udziału we współwłasności nieruchomości. W konsekwencji powyższego (…) 2000 r. współwłaściciele D.D. i F.F., małżonkowie (…) odsprzedali swój udział w ww. nieruchomości Państwu jako pozostałym współwłaścicielom, tj. D.D. i C.C. małżonkom (…) oraz A.A. i B.B małżonkom (…) - akt notarialny repertorium (…) nr (…). W wyniku tej transakcji D.D. i C.C. oraz A.A. i B.B. stali się współwłaścicielami po 1/2 udziału w zabudowanej nieruchomości położonej w (…), Al. (…). Od tego momentu budowa pawilonu kontynuowana była już wyłącznie przez Państwa. W związku z otrzymaniem pozwolenia na częściowe użytkowanie pawilonu (piwnicy i parteru), postanowili Państwo przenieść prowadzoną przez Państwa działalność gospodarczą pod nazwą G. s.c. A.A. & D.D., do częściowo wybudowanego i oddanego do użytku pawilonu. Uczynili to Państwo (…) 2000 r. dokonując zgłoszenia siedziby firmy odpowiednim organom i od tej daty zaczęli Państwo wykorzystywać pawilon na własne cele prowadzonej działalności gospodarczej. Budowa kolejnych kondygnacji pawilonu oraz wykańczanie pomieszczeń była nadal kontynuowana z własnych środków. W (…) 2012 r. zakończyli Państwo budowę pawilonu, co zgłosili Państwo do Inspektora Nadzoru Budowlanego. (…) 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr (…) znak (…) udzielił inwestorom - Panu D.D. i Panu A.A pozwolenia na użytkowanie pozostałych kondygnacji, tj. pierwszego piętra i poddasza pawilonu rzemieślniczego przy Al. (…) w (…). Z uwagi na znaczne koszty utrzymania budynku oraz sytuację gospodarczą nie rozwinęli Państwo w zamierzonym zakresie działalności produkcyjnej (ograniczyli się Państwo wyłącznie do świadczenia usług). W związku z ograniczeniem zakresu prowadzonej działalności dysponowali Państwo pustymi pomieszczeniami w pawilonie, które postanowili Państwo wynajmować. W (…) 2013 roku zawarli Państwo umowę najmu z H. Sp. z o.o., a następnie w (…) 2013 roku umowę najmu z I. sp. z o.o. Kolejne umowy najmu zawierane były okresowo z różnymi podmiotami gospodarczymi. Taki stan rzeczy trwał do chwili zakończenia działalności firmy G. s.c. A.A. & D.D., tj. do (…) 2025 r. Ponieważ koszty utrzymania pawilonu, takie jak podatki od nieruchomości, opłaty administracyjne oraz inne koszty stałe (np.: ogrzewanie, ochrona, energia elektryczna, gaz, etc) są wysokie, współwłaściciele, tj. B.B. i D.D. postanowili od stycznia 2026 roku częściowo wynajmować pawilon - każdy z nich odrębnie jako osoby fizyczne. Umowy najmu lokali zawarte są z różnymi podmiotami gospodarczymi odrębnie przez każdego z wynajmujących. Każdy z wynajmujących rozlicza najem ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych wg stawki 8,5%. Wynajmujący korzystają ze zwolnienia podmiotowego z VAT na podstawie art. 113 ust. 9 ustawy o VAT. Z uwagi na zaawansowany wiek Państwa jako współwłaścicieli (75-76 lat) oraz stan zdrowia, prowadzenie jakiejkolwiek działalności, w tym administrowanie pawilonem jest zbyt uciążliwe. Jako współwłaściciele postanowili Państwo zatem sprzedać pawilon. W związku z planami zbycia opisanej wyżej nieruchomości chcieliby Państwo upewnić się co do prawidłowości w zakresie stosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług o zwolnieniu sprzedaży z podatku VAT w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego W chwili obecnej nie są Państwo czynnymi, zarejestrowanymi podatnikami VAT. A.A. - nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej - nie jest podatnikiem VAT. C.C. - nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej - nie jest podatnikiem VAT. B.B. - od (…) 2026 r. prowadzi najem lokali użytkowych w pawilonie rzemieślniczym położonym w (…) przy Al. (…) - korzysta ze zwolnienia podmiotowego z podatku VAT na podstawie art. 113 ustawy o VAT (ze względu na limit sprzedaży do 240 tys. zł). D.D. - od (…) 2026 r. prowadzi najem lokali użytkowych w pawilonie rzemieślniczym położonym w (…) przy Al. (…) - korzysta ze zwolnienia podmiotowego z podatku VAT na podstawie art. 113 ustawy o VAT (ze względu na limit sprzedaży do 240 tys. zł). Ad. A.IV.2. Nieruchomość gruntowa położona w (…) przy Al. (…) została nabyta przez Państwa jako osoby fizyczne w 1996 roku, a prace budowlane pawilonu rzemieślniczego rozpoczęli Państwo w (…) 1998 roku. Planowali Państwo, że po wybudowaniu pawilonu rzemieślniczego będzie on Państwu służył do prowadzenia działalności gospodarczej przez wszystkich współwłaścicieli. Natomiast spółka G. s.c. A.A. & D.D została założona przez dwóch współwłaścicieli dopiero w (…) 1999 roku, a więc już po zakupie nieruchomości i w trakcie budowy pawilonu rzemieślniczego. W (…) 2000 roku Wydział (…) Urzędu (…) potwierdził przyjęcie zakończenia części prac budowlanych związanych z budową pawilonu rzemieślniczego przy Al. (…) w (…) i przyjęcie do użytkowania piwnicy oraz parteru pawilonu rzemieślniczego. W (…) 2000 r. przenieśli Państwo prowadzoną przez Państwa działalność gospodarczą pod nazwą G. s.c. A.A. & D.D., do częściowo wybudowanego i oddanego do użytkowania pawilonu rzemieślniczego, gdzie prowadzili Państwo działalność gospodarczą do (…) 2025 r. Przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej byli Państwo czynnymi podatnikami VAT. Wcześniej, tj. w okresie od (…) 2000 roku do (…) 2001 roku współwłaścicielka A.A. prowadziła w częściowo wybudowanym i oddanym do użytkowania pawilonie własną działalność gospodarczą pod nazwą J. Ad. A.IV.3. a. Stroną umowy najmu zawartej (…) 2013 r. z H. Sp. z o.o. (umowa rozwiązana z (…) 2014 r.) oraz (…) 2013 r. z I. Sp. z o.o. (umowa rozwiązana (…) 2025 r.), była spółka cywilna G. s.c. A.A. & D.D. Pozostali współwłaściciele, tj. A.A. i C.C. wyraziły zgodę na zawarcie umów najmu przez współmałżonków z wymienionymi podmiotami. b. Inne umowy najmu pomieszczeń użytkowych były zawarte z: ·      K. s.c. (…) od (…) 2009 r. – (…) 2011 r., ·      L. Sp. z o.o. od (…) 2022 r. – (…) 2023 r., ·      Ł. Sp. z o.o. od (…) r. – (…) 2025 r., ·      M. od (…) 2023 r. – (…) 2025 r., ·      N. od (…) 2023 – (…) 2025 r. Stroną umów najmu z wymienionymi podmiotami była spółka cywilna G. s.c. A.A. & D.D. Pozostali współwłaściciele, tj. B.B. i C.C. wyraziły zgodę na zawarcie umów najmu przez współmałżonków z wymienionymi podmiotami. Ponieważ Spółka cywilna G. s.c. A.A. & D.D. została rozwiązana w (…) 2025 roku, umowy najmu zawarte ze Ł. Sp. z o.o., M. zostały rozwiązane jak wyżej. c. Stronami umów najmu lokali znajdujących się w pawilonie rzemieślniczym w okresie od (…) 2026 roku są wyłącznie Pani B.B. i Pan D.D. Pozostali współwłaściciele, tj. Pan A.A. i Pani C.C. wyrazili zgodę na zawarcie umów najmu lokali przez współmałżonków w okresie od (…) 2026 roku. d. Pani C.C wykorzystywała przedmiotową nieruchomość do prowadzenia własnej działalności gospodarczej, a mianowicie od (…) 2000 roku do (…) 2008 roku prowadziła w częściowo wybudowanym i oddanym do użytkowania pawilonie własną działalność gospodarczą pod nazwą: O. Ad. A.IV.4. Spółka cywilna G. s.c. A.A & D.D. nie zawierała żadnej umowy na użytkowanie nieruchomości położonej w (…) przy Al. (…). Nieruchomość została nabyta przez A.A. i B.B. małżonków (…) oraz D.D. i C.C. małżonków (…) na zasadzie współwłasności małżeńskiej. Wspólnicy spółki cywilnej G. s.c. A.A. & D.D. byli jednocześnie współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości. Do prowadzenia własnej działalności gospodarczej pod nazwą G. s.c. A.A. & D.D. korzystali zatem z własnej nieruchomości. Ad.A.IV.5.6.7.8.9. Na chwilę obecną nie prowadzą Państwo na szeroką skalę działań marketingowych w celu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Zamierzają Państwo zlecić prowadzenie takich działań jednemu z biur pośrednictwa zajmującemu się obrotem nieruchomościami. Jednak przed podjęciem ostatecznej decyzji odnośnie przedstawienia oferty sprzedaży nieruchomości chcieliby Państwo upewnić się co do prawidłowości w zakresie stosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, a mianowicie zwolnienia sprzedaży z podatku VAT w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Nie udzielali Państwo na razie żadnego pełnomocnictwa do działania w Państwa imieniu w związku z ewentualną sprzedażą nieruchomości. Nie zawierali Państwo i jak na razie nie zamierzają Państwo zawierać jakiejkolwiek przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości. Na chwilę obecną nie wiedzą Państwo kto będzie ewentualnym nabywcą nieruchomości. Jeżeli dojdzie do zawarcia transakcji sprzedaży nieruchomości, to jako strona sprzedająca będą występować wszyscy współwłaściciele, tj. A.A. i B.B. małż. (…) oraz D.D. i C.C. małż. (…). Nikt z Państwa nie dokonywał wcześniej sprzedaży innych nieruchomości i nie byli Państwo stroną takich umów, a w związku z tym również nie byli Państwo z tego tytułu podatnikami VAT. Ad.A.IV.10. W przedmiotowym lokalu, od chwili wydania pozwolenia na jego użytkowanie, nie były prowadzone żadne prace ulepszające generujące wydatki, które przekraczałyby 30% wartości początkowej nieruchomości. Tego typu prace nie zostaną przeprowadzone przed sprzedażą pawilonu, który chcieliby Państwo sprzedać do końca 2026 roku lub w roku następnym. Pytanie Czy sprzedaż opisanego wyżej pawilonu rzemieślniczego przez współwłaścicieli, tj. A.A. i B.B. małż. (…) oraz D.D. i C.C. małż. (…) - w roku 2026 lub w roku następnym - po jego wybudowaniu ze środków własnych współwłaścicieli oraz po rozpoczęciu jego faktycznego użytkowania od (…) 2000 r. na cele własne prowadzonej działalności gospodarczej, a także wynajmowania innym podmiotom gospodarczym, będzie korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 775)? Państwa stanowisko w sprawie ostatecznie sformułowane w uzupełnienie wniosku Stanowisko wnioskodawców: W Państwa ocenie, w świetle obowiązujących przepisów, w przypadku sprzedaży przedmiotowego pawilonu użytkowego, można będzie zastosować zwolnienie od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług. Ustawodawca w art. 43 ustawy o VAT określił zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dla dostawy towarów lub świadczenia usług. Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a)  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b)  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich doszło do pierwszego zasiedlenia, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Kluczowym jest zatem ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu. Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich: a)  wybudowaniu lub b)  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Pierwszym zasiedleniem jest więc pierwsze zajęcie budynku, budowli lub ich części do użytkowania. Zatem aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do zajęcia budynku, budowli lub ich części, ich używania, w tym na potrzeby własne. Pierwsze zasiedlenie budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynek, budowlę lub ich część oddano w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku, budowli lub ich części na potrzeby własnej działalności gospodarczej podatnika czy też potrzeby własne osoby fizycznej - bowiem w obydwu przypadkach dochodzi do korzystania z budynku, budowli lub ich części. W Państwa sytuacji do pierwszego zasiedlenia pawilonu rzemieślniczego doszło w (…) 2000 r. poprzez rozpoczęcie jego użytkowania na potrzeby własnej działalności gospodarczej przez Panią B.B. (do (…) 2001 r.), a także przez Panią C.C. (do (…) 2008 r.). Następnie od (…) 2000 r. pawilon był wykorzystywany przez Pana A.A. i Pana D.D. w prowadzeniu działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej G. s.c. A.A. & D.D., w tym poprzez jego najem różnym podmiotom gospodarczym (do (…) 2025 r.). Od (…) 2026 r. Pani B.B. i Pan D.D. postanowili częściowo wynajmować pawilon - każdy z nich odrębnie jako osoby prywatne. Umowy najmu lokali zawarte są z różnymi podmiotami gospodarczymi odrębnie przez każdego z wynajmujących. W pawilonie nie były prowadzone ulepszenia, których wartość przekroczyłaby 30% wartości początkowej nieruchomości. Państwa zdaniem planowana przez Państwa dostawa pawilonu rzemieślniczego nie jest dostawą w ramach pierwszego zasiedlenia oraz skoro od pierwszego zasiedlenia do chwili planowanej sprzedaży pawilonu rzemieślniczego upłynie okres dłuższy niż dwa lata i nie były dokonywane ulepszenia przekraczające 30% wartości początkowej nieruchomości, to zostały spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku, określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanej dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału w nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE: Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: a) określone udziały w nieruchomości; b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości; c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części. Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2/11. W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości (gruntów, budynków), jak również udziału we współwłasności nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Należy też zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę owego faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego). Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy. Według art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W kontekście powyższego, uwzględniając definicję działalności gospodarczej, należy stwierdzić, że dostawa towarów będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług tylko w sytuacji, gdy dokonana zostanie przez podmiot o statusie podatnika, który będzie działał w takim charakterze w odniesieniu do tej konkretnie czynności. Natomiast dla stwierdzenia, że dla danej transakcji podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i usług, konieczne jest prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE: „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej. W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu dostawy przez Państwa udziałów w pawilonie rzemieślniczym istotne jest, czy w celu dokonania dostawy tego budynku – pawilonu rzemieślniczego podjęli Państwo aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pana D.D., Pani C.C., Pana A.A. oraz Pani B.B. za podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatników podatku od towarów i usług. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT. Z opisu sprawy wynika, że (…) 1996 r. na zasadzie współwłasności, Pan D.D. i Pani CC., Pan A.A. i Pani Anna B.B. oraz Pan E.E. i Pani F.F., zakupili po 1/3 części prawa wieczystego działki gruntu o powierzchni (…) m2. Nieruchomość została zakupiona z zamiarem wybudowania pawilonu rzemieślniczego. Planowali Państwo, że po wybudowaniu pawilonu rzemieślniczego będzie on Państwu służył do prowadzenia działalności gospodarczej przez wszystkich współwłaścicieli. Decyzją z (…) 1999 r. orzeczono o przekształceniu zakupionej przez Państwa nieruchomości gruntowej z prawa wieczystego użytkowania w prawo własności tej nieruchomości w następujących częściach: Panu D.D. i Pani C.C. własność do 1/3 nieruchomości, Panu A.A. i Pani B.B. własność 1/3 nieruchomości, Panu E.E. i Pani F.F. własność 1/3 części nieruchomości. (…) 1998 r. wydano decyzję zatwierdzającą projekt budowlany budowy pawilonu rzemieślniczego na terenie nieruchomości. (…) 2000 r. potwierdzono przyjęcie zakończenia części prac budowlanych związanych z budową pawilonu rzemieślniczego i przyjęcie do użytkowania piwnicy oraz parteru pawilonu rzemieślniczego. W między czasie Pan D.D. i Pani C.C. oraz Pan A.A. i Pani B.B. stali się współwłaścicielami po ½ udziału w zabudowanej nieruchomości, gdyż Pan E.E. i Pani F.F. odsprzedali swój udział. Od tego momentu budowa była kontynuowana przez Pana D.D. i Panią C.C. oraz Pana A.A. i Pani B.B. (…) 1998 r. Pan A.A. i Pan D.D. rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej pod nazwą G. s.c. A.A.& D.D. w zakresie produkcji instrumentów i przyrządów pomiarowych, kontrolnych i nawigacyjnych oraz serwis i montaż taksometrów. W związku z otrzymaniem pozwolenia na częściowe użytkowanie pawilonu (piwnicy i parteru) działalność gospodarcza G. s.c. A.A. & D.D. została przeniesiona do częściowo wybudowanego i oddanego do użytku pawilonu. Od (…) 2000 r. rozpoczęto wykorzystywanie pawilonu na własne cele prowadzonej działalności gospodarczej. (…) 2012 r. udzielono Panu D.D. i Panu A.A pozwolenia na użytkowanie pozostałych kondygnacji, tj. pierwszego piętra i poddasza pawilonu rzemieślniczego. Działalność gospodarcza była prowadzona do (…) 2025 r. W okresie od (…) 2000 r. do (…) 2001 r. Pani B.B. prowadziła w częściowo wybudowanym i oddanym do użytkowania pawilonie własną działalność gospodarczą pod nazwą J. Z uwagi na znaczne koszty utrzymania budynku oraz sytuację gospodarczą nie rozwinęli Państwo w zamierzonym zakresie działalności produkcyjnej (ograniczyli się Państwo wyłącznie do świadczenia usług). W związku z ograniczeniem zakresu prowadzonej działalności dysponowali Państwo pustymi pomieszczeniami w pawilonie, które postanowili Państwo wynajmować. W (…) 2013 r. zawarli Państwo umowę najmu z H. Sp. z o.o. (umowa rozwiązana z (…) 2014 r.) oraz w (…) 2013 r. z I. Sp. z o.o. (umowa rozwiązana z (…) 2025 r.). Stroną umowy najmu była spółka cywilna G. s.c. A.A & D.D.. Pozostali współwłaściciele, tj. Pani B.B. i Pani C.C. wyraziły zgodę na zawarcie umów najmu przez współmałżonków z wymienionymi podmiotami. Inne umowy najmu pomieszczeń użytkowych były zawarte z: ·      K. od (…) 2009 r. – (…) 2011 r., ·      L. Sp. z o.o. od (…) 2022 r. – (…) 2023 r., ·      Ł. Sp. z o.o. od (…) 2023 r. – (…) 2025 r., ·      M. od (…) 2023 r. – (…) 2025 r., ·      N. od (…) 2023 – (…) 2025 r. Stroną umów najmu z wymienionymi podmiotami była spółka cywilna G. s.c. A.A. & D.D.. Pozostali współwłaściciele, tj. Pani B.B. i Pani C.C. wyraziły zgodę na zawarcie umów najmu przez współmałżonków z wymienionymi podmiotami. Ponieważ Spółka cywilna G. s.c. A.A. & D.D. została rozwiązana (…) 2025 roku, umowy najmu zawarte z Ł. Sp. z o.o., M., N. zostały rozwiązane jak wyżej. Pani B.B. i Pan D.D. od stycznia 2026 r. postanowili częściowo wynajmować pawilon – każdy z nich odrębnie jako osoby fizyczne. Stronami umów najmu lokali znajdujących się w pawilonie rzemieślniczym w okresie od (…) 2026 roku są wyłącznie Pani B.B. i Pan D.D. Pozostali współwłaściciele, tj. Pan A.A. i Pani C.C. wyrazili zgodę na zawarcie umów najmu lokali przez współmałżonków okresie od (…) 2026 roku. Pani C.C. wykorzystywała przedmiotową nieruchomość do prowadzenia własnej działalności gospodarczej, tj. od (…) 2000 r. do (…) 2008 r. prowadziła w częściowo wybudowanym i oddanym do użytkowania pawilonie własną działalność gospodarczą pod nazwą: O. Na chwilę obecną nie prowadzą Państwo na szeroką skalę działań marketingowych w celu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Zamierzają Państwo zlecić prowadzenie takich działań jednemu z biur pośrednictwa zajmującego się obrotem nieruchomościami. Przy tak przedstawionych okolicznościach sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy sprzedaż przysługujących Państwu udziałów w pawilonie rzemieślniczym będzie zwolniona z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Wskazać należy, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki. Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.): Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Tak więc najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Zatem umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne, należne za używanie rzeczy przez jego najemcę. Charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu wskazuje, że ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe. W kontekście niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.). Podkreślić należy, że najem stanowi odpłatne świadczenie usług, a zawarcie umowy najmu powoduje wyłączenie nieruchomości z majątku osobistego. Zatem najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Ponadto, celem nabycia nieruchomości w postaci prawa użytkowania działki gruntu był zamiar wybudowania pawilonu rzemieślniczego. Planowali Państwo, że po wybudowaniu pawilonu rzemieślniczego będzie on Państwu służył do prowadzenia działalności gospodarczej przez wszystkich współwłaścicieli. Pan A.A. i Pan D.D. wykorzystywali pawilon rzemieślniczy w prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą G. s.c. A.A. & D.D. Pani C.C. wykorzystywała przedmiotową nieruchomość do prowadzenia własnej działalności gospodarczej, tj. O. Z kolei w okresie od (…) 2000 r. do (…) 2001 r. Pani B.B. prowadziła w częściowo wybudowanym i oddanym do użytkowania pawilonie własną działalność gospodarczą pod nazwą J. Analiza przedstawionego opisu sprawy w świetle powołanych przepisów prawa oraz wyroków TSUE prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności, które wskazują, że sprzedaż przez Państwa udziałów w pawilonie rzemieślniczym należy uznać za działalność gospodarczą podjętą w celach zarobkowych, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, która podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia ze zbiorem zorganizowanych działań - czynności, które nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Całokształt podejmowanych przez Państwa działań oraz zaistniałych okoliczności prowadzi do wniosku, że w zakresie opisanej we wniosku sprzedaży będą Państwo działać w charakterze podatników podatku VAT. W przedmiotowej sprawie celem nabycia przez Państwa nieruchomości był zamiar wybudowania pawilonu rzemieślniczego. Planowali Państwo, że po wybudowaniu pawilonu rzemieślniczego będzie on Państwu służył do prowadzenia działalności gospodarczej przez wszystkich współwłaścicieli. Podpisali Państwo szereg umów najmu lokali znajdujących się w pawilonie rzemieślniczym. W części z nich stronami umów była spółka cywilna G. s.c. A.A & D.D., a Pani B.B. i Pani C.C. wyraziły zgodę na zawarcie umów najmu przez współmałżonków. Natomiast stronami umów lokali znajdujących się w pawilonie rzemieślniczym w okresie od (…) 2026 r. są wyłącznie Pani B.B i Pan D.D., lecz pozostali współwłaściciele, tj. Pan A.A. i Pani C.C. wyrazili zgodę na zawarcie umów najmu lokali przez współmałżonków. Zatem udziały w posiadanym budynku – pawilonie rzemieślniczym w całym okresie posiadania nie służyły celom osobistym współwłaścicieli. W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że dostawa przysługujących Państwu udziałów w nieruchomości zabudowanej będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy. Z tytułu transakcji sprzedaży udziałów w pawilonie rzemieślniczym, każde z Państwa będzie podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Dostawa udziałów w pawilonie rzemieślniczym będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w udziale przypadającym na każdego ze współwłaścicieli i zarówno Pan A.A., Pani B.B., Pan D.D. i Pani C.C. będzie podatnikiem podatku VAT w stosunku do posiadanego udziału. Dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być opodatkowana tym podatkiem. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy. W art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku VAT dla dostawy budynków, budowli lub ich części spełniających określone w tych przepisach warunki. Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a)  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b)  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest – co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu. Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich: a)  wybudowaniu lub b)  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Pierwszym zasiedleniem jest więc szeroko rozumiane pierwsze zajęcie nieruchomości do używania. Przykładowo, pierwsze zasiedlenie budynku lub jego części ma miejsce zarówno w sytuacji, gdy po wybudowaniu budynku oddany zostanie on w najem, jak też w przypadku, gdy będzie on wykorzystywany na potrzeby własnej działalności gospodarczej – w obu przypadkach dojdzie do korzystania z budynku. Zwolnienie uregulowane w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy ma charakter zwolnienia fakultatywnego, gdyż w myśl art. 43 ust. 10 ustawy: Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części: 1)  są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni; 2)  złożą: a)  przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego lub b)  w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z dostawą tych obiektów - zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części. Dodatkowo, w art. 43 ust. 11 ustawy wskazano, że: Oświadczenie, o którym mowa w ust. 10 pkt 2, musi również zawierać: 1)  imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej dokonującego dostawy oraz nabywcy; 2)  planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części - w przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 2 lit. a; 3)  adres budynku, budowli lub ich części. Ustawodawca daje więc podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – możliwość zrezygnowania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych. Ponadto, w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: a)  w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, b)  dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy stanie się bezzasadne. Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki, budowle lub ich części rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy, zgodnie z którym: W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. W świetle tego przepisu przy sprzedaży budynków, budowli lub ich części dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków, budowli lub ich części w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogicznie opodatkowanie podatkiem VAT, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, opodatkowana jest również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. Jeśli natomiast nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 bądź pkt 10a ustawy, wtedy należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W odniesieniu do dostawy pawilonu rzemieślniczego istotne jest kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie danego budynku. W pierwszej kolejności należy ustalić czy w tej sprawie zastosowanie znajdzie zwolnienie od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. W tym celu należy rozstrzygnąć, czy w odniesieniu do budynku pawilonu rzemieślniczego znajdującego się na nieruchomości położonej w (…), przy Al. (…) miało miejsce pierwsze zasiedlenie oraz jaki okres upłynie pomiędzy pierwszym zasiedleniem a planowaną dostawą tego obiektu. W opisanym zdarzeniu przyszłym dostawa budynku, tj. pawilonu rzemieślniczego nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia ani przed nim. Z opisu sprawy wynika, że ww. budynek – pawilon rzemieślniczy, Pani C.C. wykorzystywała do prowadzenia własnej działalności gospodarczej, a mianowicie od (…) 2000 r. w częściowo wybudowanym i oddanym do użytkowania pawilonie własną działalność gospodarczą pod nazwą: O. W okresie od (…) 2000 r. do (…) 2001 r. Pani B.B. prowadziła w częściowo wybudowanym i oddanym do użytkowania pawilonie własną działalność gospodarczą pod nazwą J. Zatem od momentu oddania budynku do użytkowania pierwszemu nabywcy minęły 2 lata. Jednocześnie nie były prowadzone żadne prace ulepszające generujące wydatki, które przekraczałyby 30% wartości początkowej nieruchomości. Wobec tego do pierwszego zasiedlenia tego obiektu, zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy już doszło, a pomiędzy jego pierwszym zasiedleniem a momentem sprzedaży upłynie okres dłuższy niż 2 lata. Stwierdzić więc należy, że sprzedaż posiadanych przez Państwa udziałów w budynku – pawilonie rzemieślniczym będzie korzystała ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ponieważ zostały spełnione warunki określone w tym przepisie. Tym samym, skoro w tym przypadku do dostawy ww. budynku – pawilonu rzemieślniczego będzie miało zastosowanie zwolnienie wskazane w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, to dalsza analiza zwolnień dla ww. czynności – wynikająca z przepisów art. 43 ust. 1 pkt 10a bądź pkt 2 ustawy – jest bezzasadna. W tej sytuacji, ponieważ dostawa ww. budynku – pawilonu rzemieślniczego będzie korzystała ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, to zwolnieniem tym – w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy – objęta będzie również dostawa gruntu, na którym posadowiony jest ten obiekt, czyli posiadanego przez Pana A.A., Panią B.B., Pana D.D., Panią C.C. udziału w działce położonej w (…), przy Al. (…). Podsumowując, planowana przez Pana A.A., Panią B.B., Pana D.D. i Panią C.C. gsprzedaż posiadanej części działki położonej w (…), przy Al. (…) wraz z posadowionym na jej terenie budynkiem – pawilonem rzemieślniczym, będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, w związku z art. 29a ust. 8 ustawy. Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.