0114-KDIP4-2.4012.813.2021.2.MŻA

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 22 listopada 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 22 listopada 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku VAT usług kształcenia. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie z 17 stycznia 2022 r. – pismem z 21 stycznia 2022 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Jest Pan..., specjalistą w zakresie chorób wewnętrznych i kardiologii. Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w CEIDG z zakresami działalności 86.22.Z Praktyka Lekarska Specjalistyczna oraz 72.19.Z Badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie pozostałych nauk przyrodniczych i technicznych. W ramach jednoosobowej działalności gospodarczej oprócz świadczenia usług w zakresie opieki medycznej nad pacjentami (zwolnionych z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 685 z późn. zm. - dalej u.p.t.u.) świadczy Pan na podstawie umów (najczęściej o dzieło) zawieranych z firmami działającymi w obszarze medycyny usługi przygotowania i wygłoszenia referatów na konferencjach, szkoleniach itp. dla lekarzy. W trakcie tych szkoleń prezentuje Pan zastosowania nowych leków lub procedur klinicznych. W zakresie tych usług opiera się Pan na swojej wiedzy medycznej i naukowej i występuje jako twórca często przekazując firmie zlecającej prawa autorskie. Wykłady i referaty mają charakter naukowy i służą do pogłębiania wiedzy lekarzy na różnym poziomie kwalifikacji zawodowych. Część ze szkoleń pozwala lekarzom na uzyskania punktów edukacyjnych (przydzielanych przez Naczelną Izbę Lekarską czy (...)). Faktury za przygotowanie i wygłoszenie wykładu wystawiane są dla firm organizujących konferencję czy szkolenie, a nie dla poszczególnych lekarzy biorących w niej udział. Jest więc Pan podwykonawcą dla firm-organizatorów. Niektóre z tych wydarzeń są odpłatne dla biorących w nich udział, część zaś jest bezpłatna lub płacone jest symboliczne wpisowe. Schemat jest często następujący: organizacje będące stowarzyszeniami zawodowymi takie jak np....organizują konferencję na temat medyczny (ustawicznego kształcenia wymagają przepisy o zawodzie lekarza). Najczęściej tego typu organizacje nie mają własnych środków na finansowanie takiego przedsięwzięcia, więc powierzają to innemu organizatorowi, np. wyspecjalizowanej firmie eventowej lub firmie farmaceutycznej, która wynajmuje salę, zajmuje się techniczną stroną przygotowania wydarzenia oraz opłaca wykładowców. Takim wykładowcą jest Pan, przy czym Pana rola ogranicza się wyłącznie do merytorycznej prezentacji zagadnienia naukowego. W większości przypadków za udział w konferencji lekarze otrzymują certyfikat uczestnictwa, który pozwala im na uzyskanie tzw. punktów edukacyjnych. Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego Wygłaszane przez Pana referaty / wykłady dotyczą wyłącznie tematów z zakresu medycyny , najczęściej kardiologii, które poszerzają i uzupełniają wiedzę medyczną uczestniczących w nich osób stanowią więc usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego. W trakcie wykładów, są prezentowane, omawiane i wyjaśniane dla głębszego zrozumienia treści związane z metodami diagnozowania i leczenia pacjentów. Przyczynia się to do poszerzenia wiedzy fachowej uczestników wydarzeń. Ugruntowują one i aktualizują wiedzę zgodnie z najnowszymi zaleceniami towarzystw naukowych jak  (...).   Zagadnienia poruszane w referatach i wykładach dotyczą z reguły zasad diagnostyki i leczenia pacjentów kardiologicznych.   Tematyka wykładów dotyczy wyłącznie poszerzania wiedzy personelu medycznego w zakresie świadczonych przez nich usług medycznych, opieki nad pacjentem, ochrony i profilaktyki zdrowia. Przykładowe tematy wykładów: (…), (…), (…), (…), (…), (…).   W trakcie wykładów przedstawiane są zasady diagnostyki i leczenia różnych zagadnień kardiologicznych zgodnie z najbardziej aktualnym stanem wiedzy w dziedzinie kardiologii. Wykłady obejmujące nowe zalecenia prowadzone są początkowo w oparciu o najaktualniejsze zalecenia anglojęzyczne, jeszcze przed oficjalną edycją zaleceń w języku polskim (zwykle czas tłumaczenia to 6-9 miesięcy), a następnie dostępne źródła polskojęzyczne. Prowadzone wykłady na bieżąco są aktualizowane w oparciu o najnowsze publikacje światowe. Umożliwiają więc słuchaczom wzbogacenie i uaktualnienie wiedzy zawodowej.   Słuchacze to lekarze, którzy kształcą się w kardiologii, w trakcie wykładów otrzymują najnowsze dane co do diagnostyki i leczenia chorych kardiologicznych, co niewątpliwie przyczynia się do zwiększenia wiedzy, która następnie wykorzystywana jest trakcie leczenia pacjentów.   Znaczna większość uczestników wykładów to lekarze, ale również wśród słuchaczy sporadycznie goszczą pielęgniarki, ratownicy i technicy medyczni natomiast jest to zawsze personel medyczny.   Punkty edukacyjne to tylko formalny aspekt szkolenia. Wszystkie szkolenia zarówno te z punktami jak i bez służą zrealizowaniu celu ustawicznego kształcenia lekarzy. O przyznanie szkoleniu punktów edukacyjnych aplikuje do odpowiedniej Izby Lekarskiej organizator szkolenia, dla którego jest Pan podwykonawcą. Z uwagi, że wymaga to dodatkowych procedur nie zawsze on o nie występuje.   Jednak samo szkolenie, jego temat i przekazywane informacje nie różnią się pomiędzy szkoleniem z punktami edukacyjnymi i bez punktów edukacyjnych. W obu sytuacjach prowadzona jest edukacja rozszerzająca i uzupełniająca wiedzę medyczną uczestniczących lekarzy w celu jej wykorzystania w pracy z pacjentami.   Prowadzone wykłady nie są finansowane ze środków publicznych.   W pierwszej kolejności usługami prowadzonymi w formach i na zasadach określonych odrębnymi przepisami są usługi świadczone przez organizatorów, którzy są jednocześnie nabywcami świadczonych przez Pana usług wygłoszenia przygotowanych w tym celu wykładów i referatów. W Pana ocenie w tej sytuacji usługami w formach i na zasadach określonych odrębnymi przepisami są również świadczone przez Pana - jako podwykonawcę - usługi wygłoszenia przygotowanych w tym celu wykładów i referatów.   Jednocześnie Pan wskazuje, że odrębnymi przepisami, o których mowa, były do 17 grudnia 2021 r. przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 października 2004 r. w sprawie sposobów dopełnienia obowiązku doskonalenia zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U. z 2017 r., poz. 1923). Rozporządzenie to 18 grudnia 2021 r. utraciło moc, a jednocześnie do dnia dzisiejszego nie zostało wydane rozporządzenie wykonawcze na podstawie art. 18 ust. 9 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz.U. z 2021 r., poz. 790). W związku z tym uważa Pan, że na dzień dzisiejszy odrębnymi przepisami, o których mowa, są przepisy art. 18 wskazanej ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, a po wykonaniu delegacji ustawowej z art. 18 ust. 9 tej ustawy - również przepisy wydanego na tej podstawie rozporządzenia wykonawczego.   Nie jest Pan podmiotem, który uzyskał akredytację w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe. Pytania 1.    Czy świadczone przez Pana usługi wygłoszenia przygotowanych w tym celu referatów i wykładów są zwolnione od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a u.p.t.u.? 2.    Czy wartość świadczonych przeze Pana usług wygłoszenia przygotowanych w tym celu referatów i wykładów należy uwzględniać przy ocenie prawa do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 u.p.t.u.? Pana stanowisko w sprawie Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a u.p.t.u. zwalnia się od podatku VAT usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego (inne niż wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 26 u.p.t.u.) prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach (zob. art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a u.p.t.u.). Przyjmuje się, że zwolnienie to obejmuje między innymi usługi szkoleń medycznych dla lekarzy. Potwierdzał to wielokrotnie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, czego przykładem mogą być interpretacje indywidualne z 11 lipca 2017 r. (sygn. 0114-KDIP1-1.4012.244.2017.1.KBR), z 16 czerwca 2021 r. (sygn. 0112- KDIL1-2.4012.154.2021.2.PG) oraz z 27 lipca 2021 r. (sygn. 0112-KDIL1-1.4012.311.2021.2.JKU). Jak czytamy w ostatniej z tych interpretacji, „z uwagi na fakt, że doskonalenie zawodowe jest obowiązkiem lekarzy, to prowadzone dla nich szkolenia medyczne uznać należy jako jedną z możliwych form realizacji tego obowiązku, tj. za kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie zawodowe, którego zasady i formy prowadzenia zawarte są w odrębnych niż ustawa o podatku od towarów i usług przepisach. Zatem, z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że przedmiotowe szkolenia prowadzone przez Pana, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy”. Z przepisów nie wynika przy tym, aby zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a u.p.t.u. miało zastosowanie wyłącznie do usług świadczonych bezpośrednio na rzecz „konsumentów” usług. W konsekwencji uważa Pan, że zwolnienie to obejmuje również usługi szkoleniowe świadczone przez podwykonawców (podobnie jak usługi świadczone przez podwykonawców obejmuje zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c u.p.t.u. - zob. interpretację ogólną Ministra Finansów z 30 maja 2014 r. - sygn. PT1/033/46/751/KCO/13/14/RD50004). I to stanowisko znajduje potwierdzenie w wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacjach, czego przykładem może być interpretacja indywidualna z 3 sierpnia 2018 r. (sygn. 0113- KDIPT1-1.4012.430.2018.2.ŻR). Czytamy w niej, że „jeżeli usługi szkoleniowe dla stomatologów świadczone przez Wnioskodawcę - jako podwykonawcę - będą prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, tj. - jak wskazał Wnioskodawca - będą podlegały szczegółowym uregulowaniom, zawartym w art. 18 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 2 i 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 października 2004 r. w sprawie sposobów dopełnienia obowiązku doskonalenia zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów, to będą korzystały ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy”.  W będących przedmiotem niniejszego wniosku przypadkach usługi (nieodpłatnie lub odpłatnie, w tym za symboliczną odpłatnością) na rzecz lekarzy bezpośrednio świadczą organizatorzy wydarzeń takich jak konferencje czy szkolenia (np. firmy farmaceutyczne), które są jednocześnie nabywcami świadczonych przez Pana usług wygłoszenia przygotowanych w tym celu wykładów i referatów. De facto działa Pan zatem jako podwykonawca organizatorów tych wydarzeń. Ze wskazanych powyżej względów uważa Pan, że nie wyklucza to możliwości stosowania przez podatnika zwolnienia od podatku VAT (na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a u.p.t.u.). Świadczone przez Pana usługi są bowiem usługami kształcenia zawodowego (stanowią bowiem nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z zawodem lekarza - zob. art. 44 dyrektywy Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r. z późn. zm.), które są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, tj. w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 października 2004 r. w sprawie sposobów dopełnienia obowiązku doskonalenia zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U. z 2017 r., poz. 1923). Z przepisów tego rozporządzenia wynika bowiem, że lekarz realizuje obowiązek doskonalenia zawodowego poprzez między innymi: - udział w kursie medycznym nieobjętym programem odbywanej specjalizacji lub nabywanej umiejętności, - udział w krajowym lub zagranicznym kongresie, zjeździe, konferencji lub sympozjum naukowym. W świetle powyższego uważa Pan, że: 1)    świadczone przez Pana usługi wygłaszania przygotowanych w tym celu wykładów i referatów na wydarzeniach organizowanych przez inne podmioty (przede wszystkim przez firmy farmaceutyczne) dla lekarzy są zwolnione przedmiotowo od podatku VAT (na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a u.p.t.u.), 2)    wartości tych usług nie należy uwzględniać przy ocenie prawa do korzystania przez Pana ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 u.p.t.u. (jako wartości sprzedaży zwolnionej przedmiotowo od podatku VAT - zob. art. 113 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u.). Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.   Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).   Jednakże w tym miejscu należy wskazać, że czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może być albo opodatkowana podatkiem albo może korzystać ze zwolnienia od podatku.   Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział m.in. zwolnienie od podatku.   Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.   Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, zwalnia się od podatku usługi świadczone przez: a)    jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania, b)    uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawcze, w zakresie kształcenia – oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.   W świetle art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy, zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26: a)  prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub b)  świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe – wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją, lub c)   finansowane w całości ze środków publicznych - oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.   W myśl art. 43 ust. 17 ustawy: Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli: 1)    nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub 2)    ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.   Przestawił Pan informacje, z których wynika, że jest Pan profesorem medycyny, specjalistą w zakresie chorób wewnętrznych i kardiologii. Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w CEIDG z zakresami działalności 86.22.Z Praktyka Lekarska Specjalistyczna oraz 72.19.Z Badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie pozostałych nauk przyrodniczych i technicznych. W ramach jednoosobowej działalności gospodarczej oprócz świadczenia usług w zakresie opieki medycznej nad pacjentami, świadczy Pan na podstawie umów zawieranych z firmami działającymi w obszarze medycyny usługi przygotowania i wygłoszenia referatów na konferencjach, szkoleniach itp. dla lekarzy. W trakcie tych szkoleń prezentuje Pan zastosowania nowych leków lub procedur klinicznych. W zakresie tych usług opiera się Pan na swojej wiedzy medycznej i naukowej i występuje jako twórca często przekazując firmie zlecającej prawa autorskie. Wykłady i referaty mają charakter naukowy i służą do pogłębiania wiedzy lekarzy na różnym poziomie kwalifikacji zawodowych. Faktury za przygotowanie i wygłoszenie wykładu wystawiane są dla firm organizujących konferencję czy szkolenie, a nie dla poszczególnych lekarzy biorących w niej udział. Jest więc Pan podwykonawcą dla firm-organizatorów. Wygłaszane przez Pana referaty / wykłady dotyczą wyłącznie tematów z zakresu medycyny, najczęściej kardiologii, które poszerzają i uzupełniają wiedzę medyczną uczestniczących w nich osób stanowią więc usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego. W trakcie wykładów, są prezentowane, omawiane i wyjaśniane dla głębszego zrozumienia treści związane z metodami diagnozowania i leczenia pacjentów. Przyczynia się to do poszerzenia wiedzy fachowej uczestników wydarzeń. Ugruntowują one i aktualizują wiedzę zgodnie z najnowszymi zaleceniami towarzystw naukowych jak (...) Zagadnienia poruszane w referatach i wykładach dotyczą z reguły zasad diagnostyki i leczenia pacjentów kardiologicznych. Tematyka wykładów dotyczy wyłącznie poszerzania wiedzy personelu medycznego w zakresie świadczonych przez nich usług medycznych, opieki nad pacjentem, ochrony i profilaktyki zdrowia. W trakcie wykładów przedstawiane są zasady diagnostyki i leczenia różnych zagadnień kardiologicznych zgodnie z najbardziej aktualnym stanem wiedzy w dziedzinie kardiologii. Prowadzone wykłady na bieżąco są aktualizowane w oparciu o najnowsze publikacje światowe. Umożliwiają więc słuchaczom wzbogacenie i uaktualnienie wiedzy zawodowej. Słuchacze to lekarze, którzy kształcą się w kardiologii, w trakcie wykładów otrzymują najnowsze dane co do diagnostyki i leczenia chorych kardiologicznych, co niewątpliwie przyczynia się do zwiększenia wiedzy, która następnie wykorzystywana jest trakcie leczenia pacjentów. Znaczna większość uczestników wykładów to lekarze, ale również wśród słuchaczy sporadycznie goszczą pielęgniarki, ratownicy i technicy medyczni natomiast jest to zawsze personel medyczny. Warunkiem zwolnienia od podatku usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT, jest uznanie danej usługi za usługę kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania, a następnie spełnienie dodatkowych warunków wynikających z niniejszego przepisu, tj. prowadzenie szkoleń w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Trzeba zaznaczyć, że 1 lipca 2011 r. weszły w życie przepisy rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77/1). Rozporządzenie to wiąże wszystkie państwa członkowskie i jest stosowane bezpośrednio. Definicja zawarta w art. 44 tego rozporządzenia określa, iż usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania świadczone na warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania nie ma w tym przypadku znaczenia. W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 wyrażony został pogląd, iż pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 13 Dyrektywy 77/388/EWG powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwo od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika. Również w wyroku z 20 czerwca 2002 r. w sprawie C-287/00 Trybunał w swym orzeczeniu wskazał, jak należy interpretować zwolnienia przedmiotowe w VAT uregulowane w Dyrektywie 77/388/EWG. W wyroku tym podkreślono, że pojęcia używane do doprecyzowania zakresu zwolnienia powinny być interpretowane ściśle m.in. dlatego, że zwolnienia stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania i choćby z tych przyczyn muszą być interpretowane jednolicie. Mając na uwadze powyższe, dokonując wykładni ww. art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy, przez pryzmat definicji usługi kształcenia zawodowego i przekwalifikowania, określonej w art. 44 ww. rozporządzenia należy mieć na uwadze dosłowne brzmienie tych przepisów. Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (dostępnym w Internecie), użyte w art. 44 rozporządzenia słowo „bezpośredni” oznacza „dotyczący kogoś lub czegoś wprost”, słowo „branża” oznacza „gałąź produkcji lub handlu obejmująca towary lub usługi jednego rodzaju”, natomiast słowo „zawód” oznacza „wyuczone zajęcie wykonywane w celach zarobkowych”. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że przez kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie zawodowe, o których mowa w ww. przepisach, obejmujące nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, rozumie się takie kształcenie, w wyniku którego dana osoba podnosi swoje kwalifikacje, a bezpośrednio po jej ukończeniu jest w stanie podjąć pracę zarobkową, lub wykonywać określony zawód. Zauważyć trzeba – opierając się na powołanych regulacjach prawa unijnego – że definicja usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego kładzie nacisk na „bezpośredni” związek nauczania z daną branżą lub zawodem, co narzuca stosowanie specyficznego programu nauczania dla skonkretyzowanego odbiorcy. Usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania obejmują nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Z opisu sprawy wynika, że wykłady i referaty mają charakter naukowy i służą do pogłębiania wiedzy lekarzy na różnym poziomie kwalifikacji zawodowych. Umożliwiają słuchaczom wzbogacenie i uaktualnienie wiedzy zawodowej. Zatem przedmiotowe szkolenia dla lekarzy, pozwalają dopełnić obowiązek doskonalenia zawodowego. Świadczone przez Pana usługi służą podnoszeniu kwalifikacji zawodowych określanych jako „kształcenie zawodowe”, czyli przekazywanie wiedzy, umiejętności, wiadomości związanych z konkretnym zawodem i jego wykonywaniem. Spełnienie warunku określonego w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy – jest możliwe tylko wtedy, gdy istnieją przepisy prawa regulujące formy i zasady kształcenia zawodowego. W tym miejscu konieczne jest podkreślić, że zgodnie z art. 87 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Odesłanie więc w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy do „odrębnych przepisów” odnosić się może wyłącznie do ustaw oraz rozporządzeń (ewentualnie ratyfikowanych umów międzynarodowych). Przy czym podkreślić należy, że ustawy i rozporządzenia, będąc źródłem prawa powszechnie obowiązującego, podlegają obowiązkowi ogłoszenia w Dzienniku Ustaw (co jest warunkiem ich wejścia w życie). W świetle powyższych uregulowań, odrębne przepisy określające formy i zasady to takie ustawy lub rozporządzenia, z których wynika np. program szkolenia, ilość godzin szkolenia, tematyka, krąg osób objętych szkoleniem, warunki jakie musi spełnić organizator kształcenia. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2021 r. poz. 790 ze zm.), lekarz, z zastrzeżeniem ust. 3, ma prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego. W myśl art. 18 ust. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, dopełnienie obowiązku doskonalenia zawodowego lekarzy okręgowa rada lekarska potwierdza przez dokonanie wpisu w rejestrze, o którym mowa w art. 49 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich. Potwierdzenia dokonuje okręgowa rada lekarska na podstawie przedłożonej przez lekarza dokumentacji potwierdzającej odbycie określonych form doskonalenia zawodowego, z zastrzeżeniem art. 19 ust. 4.   W myśl art. 19 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, Ustawiczny rozwój zawodowy, z wyłączeniem stażu podyplomowego, mogą prowadzić: 1.      podmioty uprawnione do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego; 2.      inne podmioty niż wymienione w pkt 1 uprawnione do kształcenia na podstawie odrębnych przepisów, w tym uczelnie medyczne, inne uczelnie prowadzące działalność dydaktyczną lub badawczą w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu i instytuty badawcze; 3.      inne podmioty niż wymienione w pkt 1 i 2 po uzyskaniu wpisu w rejestrze podmiotów prowadzących ustawiczny rozwój zawodowy lekarzy i lekarzy dentystów, zwane dalej „organizatorami kształcenia”.   Stosownie do art. 19 ust. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty: warunkami prowadzenia kształcenia w zakresie ustawicznego rozwoju zawodowego są: 1)    posiadanie planu kształcenia realizowanego w określonym czasie zawierającego w szczególności: a)    cel (cele) kształcenia, b)    przedmiot i zakres kształcenia, zgodny z aktualną wiedzą medyczną, c)    formę (formy) kształcenia, d)    wymagane kwalifikacje uczestników, e)    sposób (sposoby) weryfikacji wyników kształcenia, f)     sposób potwierdzania uczestnictwa i ukończenia kształcenia, 2)    zapewnienie kadry dydaktycznej o kwalifikacjach odpowiednich dla danego rodzaju kształcenia; 3)    zapewnienie odpowiedniej do realizacji programu kształcenia bazy dydaktycznej, w tym dla szkolenia praktycznego; 4)    posiadanie wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, uwzględniającego narzędzia oceny jakości kształcenia oraz metody tej oceny; 5)    zapewnienie udzielania świadczeń zdrowotnych wchodzących w zakres kształcenia przez uprawnione podmioty i osoby posiadające uprawnienia oraz właściwe kwalifikacje do ich wykonywania.   W świetle art. 19 ust. 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, spełnienie warunków prowadzenia kształcenia określonych w ust. 2 przez podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 3, potwierdza okręgowa rada lekarska właściwa ze względu na miejsce prowadzenia kształcenia lub Naczelna Rada Lekarska w odniesieniu do okręgowej izby lekarskiej będącej organizatorem kształcenia oraz organizatora kształcenia zamierzającego prowadzić kształcenie na terenie całego kraju.   W myśl art. 19a ww. ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, kształcenie w zakresie ustawicznego rozwoju zawodowego wykonywane przez przedsiębiorcę jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162).   Zgodnie z art. 19b ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, podmioty zamierzające wykonywać działalność w zakresie ustawicznego rozwoju zawodowego, z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2, przedstawiają dane potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 19 ust. 2, oraz składają do właściwej okręgowej rady lekarskiej wniosek o wpis do rejestru podmiotów prowadzących ustawiczny rozwój zawodowy, zwanego dalej „rejestrem”, zawierający dane, o których mowa w art. 19c ust. 3 pkt 1-6.   Stosownie do art. 19c ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, organem prowadzącym rejestr jest okręgowa rada lekarska właściwa dla siedziby organizatora prowadzenia kształcenia, a w przypadku okręgowej izby lekarskiej będącej organizatorem kształcenia Naczelna Rada Lekarska.   Szkolenia podyplomowe dla lekarzy i lekarzy dentystów nie mogą odbywać się w zupełnie dowolnej formie. Szczegółowe zasady organizacji i przeprowadzania szkoleń z tego zakresu określone zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 października 2004 r. w sprawie sposobów dopełnienia obowiązku doskonalenia zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U. z 2017 r., poz. 1923).   Przepis § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia stanowi, że doskonalenie zawodowe lekarza obejmuje aktywność zawodową w ramach samokształcenia lub w zorganizowanych formach kształcenia podyplomowego poprzez odbywanie szkolenia specjalizacyjnego, zwanego dalej „specjalizacją”, nabywanie umiejętności zawodowych z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania określonych świadczeń zdrowotnych, zwane dalej „umiejętnością”, oraz doskonalenie w innych formach kształcenia.   Formy realizacji obowiązku doskonalenia zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów określone zostały w § 3 powyższego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, lekarz realizuje obowiązek doskonalenia zawodowego poprzez: 1)     realizowanie programu specjalizacji lub umiejętności; 2)     udział w kursie medycznym nieobjętym programem odbywanej specjalizacji lub nabywanej umiejętności; 2a) udział w kursie medycznym realizowanym za pośrednictwem środków przekazu telewizyjnego i sieci internetowej z ograniczonym dostępem, który uzyskał akceptację Naczelnej Rady Lekarskiej; 3)     udział w krajowym lub zagranicznym kongresie, zjeździe, konferencji lub sympozjum naukowym; 4)     odbycie praktyki klinicznej w krajowym lub zagranicznym ośrodku specjalistycznym; 5)     udział w posiedzeniu oddziału stowarzyszenia działającego jako „kolegium specjalistów” albo „lekarskie towarzystwo naukowe”, zwane dalej „towarzystwem naukowym”, lub udział w posiedzeniu sekcji albo koła tego stowarzyszenia lub towarzystwa naukowego; 6)     udział w szkoleniu wewnętrznym organizowanym przez podmiot leczniczy, w którym lekarz udziela świadczeń zdrowotnych, lub przez grupę lekarzy; 7)     wykład lub doniesienie w formie ustnej lub plakatowej na kongresie, zjeździe, konferencji lub sympozjum naukowym; 8)     udział w programie edukacyjnym krajowym lub zagranicznym, który uzyskał akceptację Naczelnej Rady Lekarskiej, udostępnianym za pośrednictwem środków przekazu telewizyjnego, sieci internetowej i innych mediów, umożliwiających wiarygodne sprawdzenie uzyskanej przez uczestnika wiedzy lub umiejętności i potwierdzenie jego tożsamości; 9)     uzyskanie stopnia naukowego doktora, doktora habilitowanego lub tytułu profesora – w zakresie nauk medycznych; 10)   napisanie i opublikowanie fachowej książki medycznej, rozdziału w książce lub edukacyjnego programu multimedialnego; 11)   napisanie i opublikowanie książki o charakterze medycznym, rozdziału w książce lub edukacyjnego programu multimedialnego; 12)   przetłumaczenie i opublikowanie fachowej książki medycznej, rozdziału w książce lub edukacyjnego programu multimedialnego; 13)   autorstwo lub współautorstwo artykułu opublikowanego w fachowym czasopiśmie medycznym wymienionym w części A lub B wykazu czasopism naukowych, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2016 r. poz. 2045, z późn. zm.); 14)   napisanie i opublikowanie artykułu w innym recenzowanym, fachowym czasopiśmie medycznym; 15)   przetłumaczenie i opublikowanie artykułu w fachowym czasopiśmie medycznym; 16)   sprawowanie funkcji opiekuna stażu podyplomowego; 17)   kierowanie specjalizacją lub nabywaniem umiejętności przez lekarzy lub lekarzy dentystów; 18)   indywidualną prenumeratę fachowego czasopisma medycznego wymienionego w części A lub B wykazu czasopism naukowych, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki; 19)   przynależność do kolegium specjalistów lub towarzystwa naukowego.   W związku z powyższym, w kontekście powołanych powyżej przepisów należy stwierdzić, że z uwagi na fakt, że doskonalenie zawodowe jest obowiązkiem lekarzy, to prowadzone dla nich szkolenia medyczne uznać należy jako jedną z możliwych form realizacji tego obowiązku, tj. za kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie zawodowe, którego zasady i formy prowadzenia zawarte są w odrębnych przepisach. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. 2021 r. poz. 2053 ze zm.): Ratownik medyczny ma prawo i obowiązek stałego aktualizowania wiedzy i umiejętności przez uczestnictwo w różnych rodzajach i formach doskonalenia zawodowego. Stosownie do art. 12 ust. 2 ww. ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, doskonalenie zawodowe w zawodzie ratownik medyczny może być realizowane przez: 1. kursy doskonalące; 2. samokształcenie. W myśl art. 12a ust. 1 ww. ustawy, kurs doskonalący ma na celu pogłębienie i aktualizację wiedzy i umiejętności zawodowych, w tym szkolenie praktyczne. Stosownie do art. 12a ust. 2 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, kurs doskonalący odbywa się na podstawie programu kursu doskonalącego, który zawiera: 1. założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel kształcenia, czas jego trwania, sposób organizacji oraz sposób sprawdzania efektów kształcenia; 2. plan nauczania; 3. wykaz umiejętności wynikowych; 4. treści nauczania; 5. wskazówki metodyczne; 6. standardy dotyczące kadry i bazy dydaktycznej. Natomiast zgodnie z art. 12b ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, prowadzenie kursów doskonalących przez przedsiębiorcę jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162).   Zgodnie z art. 12c ust. 1 ww. ustawy, kurs doskonalący mogą prowadzić podmioty, które: 1. realizują program kursu doskonalącego, o którym mowa w art. 12a; 2. zapewniają kadrę dydaktyczną posiadającą kwalifikacje zgodne ze standardami, o których mowa w art. 12a ust. 2 pkt 6; 3. zapewniają bazę dydaktyczną zgodną ze standardami, o których mowa w art. 12a ust. 2 pkt 6, niezbędną do realizacji programu kursu, w tym do szkolenia praktycznego; 4. posiadają wewnętrzny system oceny jakości kształcenia; 5. prowadzą dokumentację związaną z organizacją i przebiegiem kształcenia, w szczególności regulaminy organizacyjne kształcenia, protokoły postępowania kwalifikacyjnego oraz przebiegu sprawdzianów lub innych form zaliczenia danego rodzaju kształcenia; 6. prowadzą ewidencję wydanych zaświadczeń o ukończeniu danego rodzaju kształcenia, obejmującą: a) dane osoby, która ukończyła kurs doskonalący: - imię i nazwisko, - numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania, - adres miejsca zamieszkania, b) rodzaj i nazwę kształcenia, c) nazwę (firmę) organizatora kształcenia, d) datę wydania i numer zaświadczenia. Zgodnie z art. 12c ust. 2 ustawy, podmiot uprawniony do prowadzenia kursu doskonalącego, przed jego rozpoczęciem, jest obowiązany uzyskać wpis na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego. W myśl art. 12c ust. 3 powołanej ustawy, podmiot ubiegający się o uzyskanie wpisu na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego składa do wojewody właściwego ze względu na miejsce, w którym ten podmiot będzie realizował kurs doskonalący, wniosek zgodny z wzorem, o którym mowa w art. 12e pkt 4 (…). W związku z powyższym należy stwierdzić, że doskonalenie zawodowe jest obowiązkiem również ratowników medycznych. A zatem prowadzone dla nich szkolenia medyczne uznać należy jako jedną z możliwych form realizacji tego obowiązku, tj. za kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie zawodowe, którego zasady i formy prowadzenia zawarte są w odrębnych niż ustawa o podatku od towarów i usług przepisach.   W konsekwencji uznać należy, że prowadzone przez Pana szkolenia medyczne dla lekarzy i ratowników medycznych, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy.   Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 479 ze zm.), pielęgniarka i położna mają obowiązek stałego aktualizowania swojej wiedzy i umiejętności zawodowych oraz prawo do doskonalenia zawodowego w różnych rodzajach kształcenia podyplomowego. W art. 66 ust. 1 tej ustawy, ustala się następujące rodzaje kształcenia podyplomowego: 1. szkolenie specjalizacyjne, zwane dalej „specjalizacją”; 2. kurs kwalifikacyjny; 3. kurs specjalistyczny; 4. kurs dokształcający.   Zgodnie z art. 67 ust. 1 powyższej ustawy, Specjalizacja ma na celu uzyskanie przez pielęgniarkę lub położną specjalistycznej wiedzy i umiejętności w określonej dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia oraz tytułu specjalisty w tej dziedzinie.   Stosownie do art. 72 ust. 1 Kurs specjalistyczny ma na celu uzyskanie przez pielęgniarkę lub położną wiedzy i umiejętności do wykonywania określonych czynności zawodowych przy udzielaniu świadczeń pielęgnacyjnych, zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych lub rehabilitacyjnych.   W myśl art. 73 ust. 2 cyt. ustawy, do kursu dokształcającego mogą przystąpić pielęgniarka lub położna, które: 1. posiadają prawo wykonywania zawodu; 2. zostały zakwalifikowane do odbycia kursu dokształcającego przez organizatora kształcenia za pośrednictwem SMK.   Zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, organizatorami kształcenia mogą być: 1. uczelnie, szkoły prowadzące działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych oraz podmioty lecznicze; 2. inne podmioty po uzyskaniu wpisu do właściwego rejestru podmiotów prowadzących kształcenie podyplomowe, zwanego dalej "rejestrem", będącego rejestrem działalności regulowanej. Zgodnie z art. 78 ust. 1 ustawy, kształcenie podyplomowe, z wyjątkiem kursów dokształcających, jest prowadzone na podstawie programów kształcenia sporządzanych dla danego rodzaju i danej dziedziny lub zakresu przez zespoły programowe powołane przez dyrektora Centrum w celu ich opracowania. Programy kształcenia, z wyjątkiem programów kursów dokształcających, są opracowywane w porozumieniu z Naczelną Radą Pielęgniarek i Położnych. Programy te zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia. Ponadto w związku z art. 78 ust. 3 ustawy, Program kształcenia powinien zawierać treści programowe zgodne z aktualnym stanem wiedzy medycznej.   W świetle powołanych powyżej przepisów należy stwierdzić, że doskonalenie zawodowe jest obowiązkiem pielęgniarek, a kursy/szkolenia dla pielęgniarek w zakresie kształcenia podyplomowego uznać należy jako jedną z możliwych form realizacji tego obowiązku, tj. za kształcenie zawodowe, którego zasady i formy prowadzenia zawarte są w odrębnych niż ustawa o podatku od towarów i usług przepisach.   Zatem, z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że prowadzone przez Pana szkolenia w których będą brały udział pielęgniarki, będą korzystały ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT. Należy zaznaczyć, że ustawodawca przewiduje zwolnienie podmiotowe od podatku VAT dla pewnej grupy podatników. Regulacje w tym zakresie zostały zawarte w art. 113 ustawy. Według art. 113. ust. 1 ustawy Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Na mocy art. 113 ust. 2 ustawy: Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się: 1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju; 1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju; 2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem: a) transakcji związanych z nieruchomościami, b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, c) usług ubezpieczeniowych – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Zatem, w treści art. 113 ust. 2 ustawy o VAT został wymieniony katalog czynności, których nie wlicza się do limitu sprzedaży pozwalającego na korzystanie ze zwolnienia podmiotowego z VAT. Przy obliczaniu limitu obrotów określonych w art. 113 ust. 1 nie uwzględnia się m.in. odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy. Biorąc zatem pod uwagę przedstawione we wniosku okoliczności sprawy stwierdzić należy, że świadczone przez Pana usługi przygotowania i wygłoszenia referatów stanowią usługi kształcenia zawodowego, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy, gdyż pozostają w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem osób biorących udział w szkoleniu i mają na celu uaktualnienie i poszerzenie wiedzy do celów zawodowych. W konsekwencji świadczone przez Pana usługi przygotowania i wygłoszenia referatów, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy, a ich wartości nie należy uwzględniać do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy jako wartości sprzedaży zwolnionej. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który przedstawił Pan i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).