0115-KDST1-2.440.238.2024.3.MD

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS) Na podstawie art. 42a w zw. z 42b ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, po rozpatrzeniu wniosku (...) z dnia 28 maja 2024 r. (data wpływu), uzupełnionego w dniu 9 lipca 2024 r. (data wpływu), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową. Przedmiot wniosku: towar – „(...)” Opis towaru: resztki poprodukcyjne z przetwórstwa (...) w formie zbelowanego bloku Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 38.11.52.0 Cel wydania WIS: na potrzeby stosowania § 10 ust. 3 pkt 1 lit. e) rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług UZASADNIENIE W dniu 28 maja 2024 r. Wnioskodawca złożył wniosek, uzupełniony w dniu 9 lipca 2024 r., w zakresie sklasyfikowania towaru: „(...)” na potrzeby stosowania § 10 ust. 3 pkt 1 lit. e) rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług. W treści wniosku oraz jego uzupełnienia przedstawiono następujący szczegółowy opis towaru. (...) (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest spółką z branży produkcji i handlu artykułami higienicznymi. W ramach prowadzonej działalności Spółka wytwarza resztki poprodukcyjne w postaci (...) (dalej również jako „Przedmiot wniosku”). Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT. Decyzją Marszałka Województwa (...) z dnia (...) r. (znak sprawy (...)) ww. resztki poprodukcyjne zostały uznane za produkt uboczny. Opis procesu, w którym wytwarzany jest produkt uboczny: Na terenie zakładu produkcyjnego w (...) zlokalizowane są następujące obiekty: (...) Park maszynowy, znajdujący się w hali produkcyjnej zakładu, stanowi (...). W skład jednej linii wchodzi: (...). Produkcja (...) Spółki rozpoczyna się od (...). (...). (...). (...). Wszystkie powyższe kroki są wpisane w charakter przetwórstwa papierów higienicznych. Proces wykorzystujący wszystkie konfiguracje maszyny wygląda następująco: (...). Jednocześnie wraz z ww. etapami (...). Proces produkcji (...) polega na założeniu na (...). (...). (...). (...). W dalszej kolejności (...). (...). (...). (...) stanowią najwyższy odsetek produktu ubocznego. (...). Podczas transportu pracownicy kontroli jakości odrzucają (...) niepełnowartościowe, które również są produktem ubocznym procesu. Po zgromadzeniu pełnego zbiornika papierowych resztek poprodukcyjnych całość (z wyjątkiem pozostałości po procesie (...)) trafia razem do belownicy tworząc produkt uboczny: (...). Wszystkie resztki papierowe powstające na kolejnych etapach produkcji magazynowane są tymczasowo w pojemnikach do tego wyznaczonych. Po zapełnieniu pojemników transportowane są na bieżąco do belownicy do papieru, gdzie wszystko sprasowane zostaje pod dużym naciskiem w celu zmniejszenia objętości. W swej działalności produkcyjnej Spółka wytwarza jeden rodzaj produktów ubocznych pochodzenia papierowego, tj. (...) Substancje uzdatniające są to różne substancje wykorzystywane przez Wnioskodawcę w procesie produkcji (…), tak jak to zostało wskazane w (...). Szczegółowy skład tych substancji znajduje się w przesłanych (...). Produkt zawiera w sobie różne rodzaje (...) w tym również (...), itd. Masa produktu ubocznego (...). Makulatura z dodatkami (…) trafia do osobnego pojemnika i jest belowana w podobny sposób jak (...). Makulatura jest traktowana jako odpad, który odbierany jest przez uprawnionego odbiorcę do ponownego wykorzystania w procesach recyklingu papieru (makulatura tekturowa nie jest przedmiotem wniosku). (...) Opis procesu, w którym wykorzystane zostaną produkty uboczne. Produkt uboczny otrzymany od Spółki będzie miał formę zbelowanej kostki (...). (...). Zanim produkt uboczny trafi do procesu technologicznego musi zostać pozbawiony folii stretch oraz taśm (pasków), które utrzymują je w formie belki. Tak przygotowany produkt uboczny może zostać poddany dalszemu procesowi. Belki produktu ubocznego w zależności od potrzeb i możliwości trafiać będą mogły do (...). W obydwu tych urządzeniach proces przebiega tak samo, tj.: (...). (...). Powyższy opis procesu technologicznego bazuje na opisie procesu przedstawionym w uzasadnieniu do decyzji Marszałka Województwa (...) z dnia (...) r. (znak sprawy (...)), w którym posłużono się takimi sformułowaniami w zakresie opisu procesu produkcji. Wnioskodawca rozumie to w ten sposób, że posłużenie się w tym kontekście sformułowaniem „może” miało na celu wskazanie, że kolejne etapy procesu powstawania produktu ubocznego mogą mieć miejsce dopiero po zaistnieniu/przeprowadzeniu wcześniejszych etapów. Produkt uboczny wytwarzany przez Spółkę podlega odbiorowi przez producenta (...) w ramach umowy o współpracy handlowej podpisanej przez producenta oraz przetwórcę. W przypadku braku odbioru całości produktu ubocznego jest on klasyfikowany jako odpad o kodzie 03 03 08 – Odpady z sortowania papieru i tektury przeznaczone do recyklingu. Produkt będący przedmiotem wniosku może być wykorzystywany bez dalszego przetwarzania, które to czynności mieszczą się w zakresie normalnej praktyki przemysłowej. W tym sformułowania chodzi o to, że – tak jak wskazano decyzji Marszałka Województwa (...) z dnia (...) r. (znak sprawy (...)) – produkt uboczny (będący przedmiotem wniosku) może być wykorzystywany bez dalszego przetwarzania, innego niż normalna praktyka przemysłowa w procesie produkcji (...). Nie chodziło tutaj natomiast o inne niż produkcja (...) wykorzystanie produktu ubocznego, będącego przedmiotem wniosku. Substancje i materiały zawarte w wytworzonym produkcie ubocznym spełniają wymagania stawiane produktom higieniczno-sanitarnym. W produktach tych znajdują się dokładnie te same składniki, które zawarte są w produkcie gotowym Spółki. Wyroby gotowe przechodzą regularne badania laboratoryjne pod kątem norm i wymagań stawianych produktom higieniczno-sanitarnym. Wszystkie substancje chemiczne dodawane na etapie produkcji spełniają normy rozporządzenia REACH, czego dowodem są karty charakterystyki otrzymane od producentów. Klasyfikacja towaru Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r., poz. 1570, dalej: „ustawa o VAT”), towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5 ustawy o VAT, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych. Zgodnie z art. 42a ustawy o VAT, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1)  opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2)  klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług niezbędną do: a)  określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b)  stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3)  stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4. Na podstawie art. 42b ust. 4 ustawy o VAT: „Wniosek o wydanie WIS może zawierać żądanie sklasyfikowania towaru albo usługi na potrzeby stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie, innych niż dotyczące określenia stawki podatku”. Na podstawie art. 99 ust. 11b ustawy o VAT, deklaracje VAT składa się wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Jednocześnie w myśl art. 99 ust. 11c ustawy, deklaracje podatkowe, o których mowa w art. 99 ust. 1-3, są składane zgodnie ze wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 307), który obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument elektroniczny, o którym mowa jest przesyłany w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) i zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach. Na podstawie art. 99 ust. 13b „Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 7c, wraz z objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych, o których mowa w ust. 1-3, oraz niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając konieczność prawidłowego rozliczenia podatku oraz kontroli tego obowiązku przez organ podatkowy”. Dodatkowo, zgodnie z art. 109 ust. 14 ustawy o VAT: „Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 3, oraz sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z ust. 3b i 3c, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowości rozliczeń podatników oraz kontroli obowiązków podatników przez organ podatkowy, identyfikowania obszarów, w których występują nadużycia w podatku lub narażonych na te nadużycia, oraz możliwości techniczno-organizacyjne prowadzenia przez podatników ewidencji”. Elementy JPK_VAT określa, wydane na podstawie powyższego przepisu, rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. poz. 1988 ze zm., dalej: „Rozporządzenie”). Zgodnie z par. 10 ust. 3 lit. e) Rozporządzenia: „Poza danymi, o których mowa w ust. 1 i 2, ewidencja zawiera następujące oznaczenia dotyczące: […] odpadów – wyłącznie określonych w poz. 79-91 załącznika nr 15 do ustawy – oznaczenie „05”. W załączniku nr 15 do ustawy o VAT wskazane zostały między innymi „Odpady z papieru i tektury” – PKWiU 38.11.52.0 (poz. 81) oraz surowce wtórne z papieru i tektury – PKWiU 38.32.32.0 (poz. 89). W konsekwencji, w analizowanym przypadku, zaklasyfikowanie danego towaru – produktu ubocznego w postaci (...) – do odpowiedniej klasyfikacji PKWiU wiązać się może z dodatkowymi obowiązkami po stronie Wnioskodawcy na gruncie ustawy o VAT: koniecznością posługiwania się kodem GTU 05. Przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest zatem ustalenie jakim grupowaniem PKWiU objęty być powinien towar opisany w stanie faktycznym. Co jest niezbędne dla prawidłowego stosowania przez Wnioskodawcę przepisów ustawy o VAT oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – przepisów Rozporządzenia. Wskazać w tym miejscu należy, że przepisy ustawy o VAT nie zawierają definicji produktu ubocznego. Ponadto, w obowiązujących standardach i klasyfikacjach (PKWiU 2015) także nie występuje to pojęcie jako odrębna kategoria towarów. Konieczne jest zatem przeanalizowanie charakteru, składu oraz przeznaczenia wskazanego towaru w kontekście m.in. przepisów o odpadach oraz Wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015). Definicja produktu ubocznego funkcjonuje na gruncie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.). Zgodnie ze wskazaną ustawą za odpad rozumie się „każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany”. Jednocześnie w ustawie tej funkcjonuje odrębny rozdział 4 „Uznanie przedmiotu lub substancji za produkt uboczny”, który określa szczegółowe warunki uznania danego odpadu za produkt uboczny. Zgodnie z art. 10 ww. ustawy: „Przedmiot lub substancję powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkcja, uznaje się za produkt uboczny niebędący odpadem, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki: 1)  dalsze wykorzystywanie przedmiotu lub substancji jest pewne; 2)  przedmiot lub substancja mogą być wykorzystywane bezpośrednio bez dalszego przetwarzania, innego niż normalna praktyka przemysłowa; 3)  przedmiot lub substancja są produkowane jako integralna część procesu produkcyjnego; 4)  przedmiot lub substancja spełniają wszystkie istotne wymagania, w tym prawne, w zakresie produktu, ochrony środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, dla określonego wykorzystania danego przedmiotu lub danej substancji i wykorzystanie takie nie doprowadzi do ogólnych negatywnych oddziaływań na środowisko, życie lub zdrowie ludzi; 5)  przedmiot lub substancja spełniają szczegółowe warunki uznania danego przedmiotu lub danej substancji za produkt uboczny, jeżeli zostały one określone w przepisach prawa Unii Europejskiej albo w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 6.” Ponadto, w myśl art. 13: „1. Zakazuje się łącznego magazynowania produktów ubocznych i odpadów, a także magazynowania produktów ubocznych w miejscach przeznaczonych do magazynowania odpadów lub składowania odpadów. 2. Przedmioty lub substancje, które przestały spełniać warunki uznania za produkt uboczny, o których mowa w art. 10, są odpadami”. Konstrukcja wskazanych regulacji, nakazuje odrębne traktowanie odpadów oraz produktów ubocznych. Jeżeli zatem, dany produkt spełnia warunki określone w art. 10 ustawy o odpadach, traktować go należy nie jako odpad, a jako produkt uboczny, stanowiący odrębną kategorię. W analizowanym przypadku, Wnioskodawca otrzymał Decyzję Marszałka (...) z dnia (...) r. (znak sprawy (...)), zgodnie z którą objęte wnioskiem resztki poprodukcyjne zostały uznane za produkt uboczny. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, wskazanych resztek poprodukcyjnych w postaci (...), nie należy traktować jako odpad także na gruncie przepisów ustawy o VAT. Odwołując się natomiast do klasyfikacji PKWiU 2015, grupowanie 38.11.52.0 („Odpady z papieru i tektury”) obejmuje swoim zakresem: –    papier lub tekturę z odzysku, takie jak: strużyny, skrawki, obcinki, porozrywane arkusze, stare gazety i czasopisma, arkusze korektorskie, odrzuty drukarskie i podobne materiały, –    wyroby wybrakowane z papieru lub tektury. Grupowanie to nie obejmuje natomiast: –    waty celulozowej, nawet, jeśli wytworzona została z makulatury, sklasyfikowanej w 17.12.20.0, 17.22.20.0, 21.20.24.0, –    odpadów papieru lub tektury, zawierających metale szlachetne lub związki metali szlachetnych, w rodzaju stosowanych głównie do odzyskiwania metali szlachetnych, np. odpadów papieru fotograficznego lub tektury fotograficznej, zawierających srebro lub jego związki, sklasyfikowanych w 38.11.58.0. Wskazane powyżej grupowanie „17.12.20” obejmuje przy tym: „Bibułkę tissue do produkcji papieru toaletowego, chusteczek higienicznych, ręczników, serwetek itp.; wata celulozowa i wstęgi z włókien celulozowych”. Produkt uboczny pochodzenia papierowego – (...) wytwarzany przez Spółkę składa się (...). Zdaniem Wnioskodawcy, ze względu na wskazaną powyżej odrębność klasyfikacyjną odpadu od produktu ubocznego, a także skład wytarzanego produktu ubocznego i jego przeznaczenie, produkt ten klasyfikowany być powinien do grupowania PKWiU „17.12.20”. Produkt będący przedmiotem wniosku, może być bowiem wykorzystywany bez dalszego przetwarzania, które to czynności mieszczą się w zakresie normalnej praktyki przemysłowej. Substancje i materiały zawarte w wytworzonym produkcie ubocznym spełniają wymagania stawiane produktom higieniczno-sanitarnym. W produktach tych znajdują się dokładnie te same składniki, które zawarte są w produkcie gotowym Spółki w postaci (...). Do wniosku Spółka dołączyła: 1)  (...); 2)  (...); 3)  (...); 4)  (...); 5)  (...). W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383, z późn. zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”, postanowieniem z dnia 31 lipca 2024 r. nr 0115-KDST1-2.440.238.2024.2.MD tutejszy organ wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 7 sierpnia 2024 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji nie wniesiono nowych dowodów do sprawy, jak również nie złożono dodatkowych wyjaśnień i uwag. Uzasadnienie klasyfikacji towaru Jak stanowi art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1)  opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2)  klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a)  określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b)  stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3)  stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4. W myśl art. 42b ust. 4 ustawy, wniosek o wydanie WIS może zawierać żądanie sklasyfikowania towaru albo usługi na potrzeby stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie, innych niż dotyczące określenia stawki podatku. Zgodnie z § 10 ust. 3 pkt 1 lit. e) rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2019, poz. 1988, z późn. zm.), poza danymi, o których mowa w ust. 1 i 2, ewidencja zawiera następujące oznaczenia dotyczące dostawy odpadów - wyłącznie określonych w poz. 79-91 załącznika nr 15 do ustawy – oznaczenie ,,GTU 05”. Załącznik nr 15 do ustawy o podatku od towarów i usług zawiera w sobie wykaz towarów i usług, który odwołuje się – co do zasady – do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU). Odwołanie to dotyczy również następujących poz. tego załącznika: 79 38.11.49.0 Zużyte samochody, komputery, telewizory i inne urządzenia przeznaczone do złomowania 80 38.11.51.0 Odpady szklane 81 38.11.52.0 Odpady z papieru i tektury 82 38.11.54.0 Pozostałe odpady gumowe 83 38.11.55.0 Odpady z tworzyw sztucznych 84 38.11.58.0 Odpady inne niż niebezpieczne zawierające metal 85 38.12.26.0 Niebezpieczne odpady zawierające metal 86 38.12.27 Odpady i braki ogniw i akumulatorów elektrycznych; zużyte ogniwa i baterie galwaniczne oraz akumulatory elektryczne 87 38.32.2 Surowce wtórne metalowe 88 38.32.31.0 Surowce wtórne ze szkła 89 38.32.32.0 Surowce wtórne z papieru i tektury 90 38.32.33.0 Surowce wtórne z tworzyw sztucznych 91 38.32.34.0 Surowce wtórne z gumy Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację określają zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676, z późn. zm.). Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3). Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: –    niniejszych zasad metodycznych, –    uwag do poszczególnych sekcji, –    schematu klasyfikacji. Schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje: –    symbole grupowań, –    nazwy grupowań. Stosownie do pkt 5.2.1 zasad metodycznych, PKWiU 2015 w zakresie wyrobów opracowano, uwzględniając właściwości fizyczne oraz strukturę wyrobów. Ma to swoje potwierdzenie w przyjętych podstawowych kryteriach podziału (por. 5.1.5) (…). W PKWiU 2015 zakres rzeczowy większości grupowań obejmujących wyroby jest określony zakresem rzeczowym odpowiednich pozycji CN, to znaczy, że grupowanie PKWiU 2015 odpowiada z reguły całej pozycji, części pozycji lub stanowi agregat kilku pozycji CN. Stosownie do pkt 5.1.5 zasad metodycznych, usystematyzowanie poszczególnych grup produktów w PKWiU 2015 następuje na podstawie następujących podstawowych kryteriów klasyfikacji: –    w zakresie wyrobów: –    kryterium pochodzenia wytwórczego (przemysłowego) wg rodzajów działalności, –    kryterium surowcowe, –    kryterium technologii wytwarzania, –    kryterium konstrukcji wyrobu, –    kryterium przeznaczenia. (…). Podstawowym założeniem budowy PKWiU 2015 jest powiązanie klasyfikacji produktów (wyrobów i usług) z klasyfikacją rodzajów działalności gospodarczych (PKD 2007) tak, aby każdy produkt był klasyfikowany przede wszystkim w zależności od rodzaju działalności, w wyniku której powstaje. A zatem: każdy produkt (wyrób, usługa) powinien być zaliczony wyłącznie do jednego rodzaju działalności gospodarczej określonego w Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD 2007). W pkt 7.5 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania wyrobów. Ze względu na ścisłe uzależnienie zakresów rzeczowych grupowań PKWiU 2015 od Nomenklatury Scalonej (CN) (por. pkt 5.2.1) przy zaliczaniu wyrobów do poszczególnych grupowań PKWiU 2015 należy stosować „Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej (CN)” zamieszczone na stronie internetowej Ministerstwa Finansów. W świetle Wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) – dalej jako Wyjaśnienia – Sekcja E (Usługi dostarczania wody, ścieki i odpady oraz usługi związane z ich rekultywacją) obejmuje m.in. odpady. Sekcja ta nie obejmuje m.in. sprzedaży hurtowej odpadów i złomu, włącznie z segregowaniem, magazynowaniem, pakowaniem, itp., ale bez procesu dalszego przekształcania, sklasyfikowanej w 46.77.10.0. W sekcji E zawarty jest m.in. dział 38 „Usługi związane ze zbieraniem, przetwarzaniem i unieszkodliwianiem odpadów; odzysk surowców”. W świetle Wyjaśnień, „Dział ten obejmuje: (...), –    odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne, –    surowce wtórne”. W dziale 38 PKWiU zawarta jest m.in. klasa 38.11 „Usługi związane ze zbieraniem odpadów innych niż niebezpieczne”. W klasie 38.11 PKWiU zawarta jest m.in. kategoria 38.11.5 „Odpady, inne niż niebezpieczne, nadające się do recyklingu”. W kategorii 38.11.5 zawarta jest m.in. pozycja 38.11.52.0 „Odpady z papieru i tektury”. Grupowanie to obejmuje także: –    papier lub tekturę z odzysku, takie jak: strużyny, skrawki, obcinki, porozrywane arkusze, stare gazety i czasopisma, arkusze korektorskie, odrzuty drukarskie i podobne materiały, –    wyroby wybrakowane z papieru lub tektury. Grupowanie to nie obejmuje: –    waty celulozowej, nawet, jeśli wytworzona została z makulatury, sklasyfikowanej w 17.12.20.0, 17.22.20.0, 21.20.24.0, –    makulatury i odpadów papieru lub tektury, zawierających metale szlachetne lub związki metali szlachetnych, w rodzaju stosowanych głównie do odzyskiwania metali szlachetnych, np. makulatury i odpadów papieru fotograficznego lub tektury fotograficznej, zawierających srebro lub jego związki, sklasyfikowanych w 38.11.58.0. Zgodnie z Wyjaśnieniami Sekcja C obejmuje produkty przetwórstwa przemysłowego, przez które rozumie się fizyczne lub chemiczne przetwarzanie surowców, materiałów lub półproduktów w nowy wyrób. Surowce, materiały lub półprodukty podlegające przetworzeniu w ramach tej Sekcji są wynikiem działalności rolnej, leśnej, rybołówstwa, górnictwa lub innej działalności wytwórczej. W sekcji C PKWiU zawarty jest m.in. dział 17 „Papier i wyroby z papieru”. W świetle Wyjaśnień, „Dział ten obejmuje: –    masę celulozową produkowaną metodą polegającą na oddzielaniu włókien celulozowych od zanieczyszczeń zawartych w drewnie lub makulaturze, –    papier produkowany metodą polegającą na łączeniu włókien w arkusze, –    wyroby z papieru, wytwarzane różnymi technikami (poprzez cięcie, formowanie, pokrywanie i laminowanie). Dział ten obejmuje także: wyroby z papieru zawierające nadruki (np. tapeta, papier ozdobny) pod warunkiem, że informacje w nich zawarte nie mają zasadniczego charakteru”. W dziale 17 PKWiU zawarta jest m.in. klasa 17.12 „Papier i tektura”. W klasie 17.12 PKWiU zawarta jest m.in. kategoria 17.12.2 „Bibułka tissue do produkcji papieru toaletowego, chusteczek higienicznych, ręczników, serwetek itp.; wata celulozowa i wstęgi z włókien celulozowych”. W kategorii 17.12.2 PKWiU zawarta jest m.in. pozycja 17.12.20.0 „Bibułka tissue do produkcji papieru toaletowego, chusteczek higienicznych, ręczników, serwetek itp.; wata celulozowa i wstęgi z włókien celulozowych”. Jak wynika z Wniosku, Spółka wytwarza jeden rodzaj „produktu ubocznego” pochodzenia papierowego, tj. (...). (...) stanowią najwyższy odsetek „produktu ubocznego”. Jest on odbierany przez producenta (...) w ramach umowy o współpracy handlowej. W przypadku nieodebrania całości „produktu ubocznego” jest on klasyfikowany jako odpad o kodzie 03 03 08 – Odpady z sortowania papieru i tektury przeznaczone do recyklingu. Analizowany towar posiada zatem właściwości charakterystyczne dla wyrobów objętych pozycją 38.11.58.0. Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.2.1 tych zasad. Jednak Spółka odwoławszy się do przepisów odrębnych, tj. ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587, ze zm. – dalej jako „ustawa o odpadach”), na gruncie której rzeczywiście funkcjonuje opisany przez Spółkę podział na odpady i produkty uboczne, jak również do składu i przeznaczenia Przedmiotu wniosku uznała, że powinien być on klasyfikowany do grupowania PKWiU „17.12.20”. Nie jest to wniosek trafny. Podział na odpady i produkty uboczne z ustawy o odpadach nie ma przełożenia na klasyfikację wyrobów w świetle PKWIU, gdyż – jak już była mowa powyżej – podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się tą klasyfikacją oraz jej interpretację określają zasady metodyczne. Ustawa o odpadach określa natomiast (por. art. 1 tej ustawy) środki służące ochronie środowiska, życia i zdrowia ludzi przez zapobieganie powstawaniu odpadów i zmniejszenie ich ilości oraz negatywnego wpływu wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi, a także przez zmniejszenie całkowitego wpływu użytkowania zasobów oraz poprawę efektywności takiego użytkowania, w celu przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym. Już z tego prostego zestawienia wynika zupełnie inny cel obu kategorii ww. regulacji. Nawet bowiem formalne uznanie Przedmiotu wniosku za produkt uboczny, czego potwierdzeniem jest decyzja Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 22 lutego 2024 r. (sygn. SR-III.7240.1.1.2024.MW), nie może przesądzić o trafności jego klasyfikowania do pozycji PKWiU 17.12.20.0 (we wniosku Spółka pisze o grupowaniu „17.12.20”, przy czym w PKWiU 2015 brak takiej podkategorii), która przecież obejmuje m.in. (...) jako półprodukt papierniczy służący przykładowo do produkcji papierów higienicznych, a nie pozostałości, resztki, odpady po takiej produkcji. Przedmiot wniosku nie jest również wyrobem gotowym, co pośrednio przyznaje Spółka, stwierdzając, że „W produktach tych znajdują się dokładnie te same składniki, które zawarte są w produkcie gotowym Spółki” (argument Spółki odwołujący się do składu Przedmiotu wniosku). W ocenie Spółki, również przeznaczenie Przedmiotu wniosku miałoby przemawiać za jego klasyfikowaniem do pozycji PKWiU 17.12.20.0. Jednak przeznaczeniem Przedmiotu wniosku jest jego przetworzenie przez „producenta (...)”. Przy czym we wniosku Spółki opisany jest cały proces tego przetwarzania. Oznacza to, że Przedmiot wniosku nie może być na etapie sprzedaży przez Spółkę żadnym z półproduktów wymienionych w pozycji 17.12.20.0 PKWiU. Natomiast jeżeli Wnioskodawca jest zainteresowany uzyskaniem informacji dotyczącej zastosowania przepisu prawa podatkowego, dla którego wydano niniejszą decyzję, może wystąpić do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. Informacje dodatkowe Niniejsza WIS określa wyłącznie klasyfikację towaru będącego przedmiotem wniosku niezbędną do stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie [art. 42a pkt 2 lit. b) w zw. z art. 42b ust. 4 ustawy]. Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do towarów tożsamych pod każdym względem z towarem będącym przedmiotem niniejszej decyzji. Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do towaru będącego jej przedmiotem, który zostanie sprzedany, zaimportowany lub wewnątrzwspólnotowo nabyty w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 1 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: –    podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), –    towar, będący przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy). Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy). WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)  następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)  wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 – w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy). WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do towaru będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: –    klasyfikacja towaru, staje się niezgodna z tymi przepisami. Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy). Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej. POUCZENIE Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).