0115-KDST1-2.440.457.2025.2.MD

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS) Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, po rozpatrzeniu wniosku (...) z dnia 9 października 2025 r. (data wpływu), uzupełnionego w dniu 25 listopada 2025 r. (data wpływu), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową. Przedmiot wniosku: towar (świadczenie kompleksowe) – energia elektryczna pochodząca z odnawialnych źródeł energii wraz z kosztami gwarancji pochodzenia nabytej w celu umorzenia, sprzedawana na rzecz odbiorcy końcowego Opis świadczenia: dostawa energii elektrycznej na rzecz odbiorcy końcowego, której cena uwzględnia koszt umorzenia gwarancji pochodzenia; odbiorca końcowy w zamian za cenę energii elektrycznej podwyższonej o wartość nabytych przez Spółkę (w celu umorzenia) gwarancji pochodzenia otrzymuje wyłącznie „zieloną” energię elektryczną wytworzoną w odnawialnym źródle energii; ma to znaczenie wizerunkowe dla podmiotu zużywającego w kontekście działań odpowiedzialnego biznesu polegających na wsparciu polityki klimatycznej czy też transformacji energetycznej i innych wytycznych ESG (Environmental, Social, and Governance) Rozstrzygnięcie: CN 27 Stawka podatku od towarów i usług: 23% Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług UZASADNIENIE W dniu 9 października 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek, uzupełniony w dniu 25 listopada 2025 r., w zakresie sklasyfikowania ww świadczenia na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. W treści wniosku przedstawiono następujący opis towaru/świadczenia. X jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT). Wnioskodawca prowadzi przeważający rodzaj działalności gospodarczej w zakresie handlu energią elektryczną (3514 Z) oraz handlu paliwami gazowymi w systemie sieciowym (35.23.Z), która podlega opodatkowaniu VAT. Spółka oferuje odbiorcom końcowym zarówno energię konwencjonalną (tzw. „czarną”), jak również energię elektryczną pochodzącą ze źródeł odnawialnych (tzw. „zielona”). Przedmiotowa energia jako energia „czarna” lub energia „zielona” stanowi odrębne i niezależne od siebie produkty sprzedawane przez X. W ramach różnych umów do odbiorców końcowych sprzedawana jest: •      „zielona” energia elektryczna – w szczególności do podmiotów, dla których istotne jest źródło pochodzenia zużywanej energii elektrycznej, której pochodzenie jest możliwe do udokumentowania przez gwarancje pochodzenia; w ramach takiej umowy/transakcji X zobowiązuje się wobec odbiorcy, że dostarczana do niego energia elektryczna będzie pochodziła z odnawialnych źródeł energii i X dostarczy niezbędną dokumentację formalno-prawną potwierdzającą ten fakt, albo •      „czarna” energia elektryczna, która pochodzi ze źródeł konwencjonalnych, której pochodzenie nie jest możliwe do wykazania. W obrocie prawnym funkcjonują gwarancje pochodzenia energii z OZE (dalej GP), które są wydawane na wniosek wytwórcy przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z tytułu wytworzenia energii ze źródeł OZE. Gwarancje pochodzenia stanowią zatem odrębny instrument prawny, służący potwierdzeniu, że określona część zużytej energii pochodzi ze źródeł odnawialnych. Gwarancje pochodzenia są również zbywalne, jednakże nie mają charakteru prawa majątkowego, a ich rola ogranicza się do funkcji ewidencyjno-wizerunkowej. Przepisy prawa nie przewidują bowiem żadnego obowiązku nabycia gwarancji pochodzenia przez jakiekolwiek podmioty. Z możliwości nabywania gwarancji pochodzenia korzystają najczęściej duże firmy w celu wykazania, że zużywana przez nie energia elektryczna została wytworzona w odnawialnym źródle energii a tym samym wspierają polityki klimatyczne czy też cele transformacji energetycznej i inne wytyczne ESG (Environmental, Social, and Governance) przez wspieranie wytwarzania energii z OZE. Gwarancje pochodzenia wydawane są przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w postaci elektronicznej i przekazywane bezpośrednio do Rejestru Gwarancji Pochodzenia prowadzonego przez (...). Gwarancje pochodzenia są ważne przez okres 12 miesięcy od dnia zakończenia okresu wytwarzania energii elektrycznej, na którą zostały wydane, a w swojej treści wskazują datę i miejsce wyprodukowania energii oraz jej źródło, typ, czy moc jednostki wytwórczej. Spółka zaznaczyła, że GP jest jedynym dokumentem poświadczającym prawnie, że energia elektryczna dostarczona i zużyta przez odbiorcę końcowego została wytworzona w odnawialnym źródle energii – zgodnie z art. 120 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1361, z późn. zm.). Dopiero umorzenie GP na rzecz odbiorcy końcowego potwierdza, że zużyta energia elektryczna pochodzi faktycznie z odnawialnych źródeł energii. Literalnie, na dokumencie stanowiącym potwierdzenie umorzenia GP, następuje wskazanie celu umorzenia jakim jest – ujawnienie źródła energii. (...) Reasumując, koszty i opłaty dodatkowe w tym m.in. koszt zakupu GP stanowi element kalkulacyjny ceny sprzedawanego produktu jakim jest „zielona” energia elektryczna dla odbiorcy końcowego z racji tego, że świadczeniem głównym jest sprzedaż energii elektrycznej a koszty dodatkowe, tj. GP, stanowią wyłącznie element kalkulacyjny produktu jakim jest dostawa „zielonej” energii elektrycznej. Cena w tym wypadku kalkulowana jest łącznie i wykazywana przez Spółkę w jednej pozycji na fakturze. Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca ma w wątpliwość, czy w ramach transakcji opisanych w pkt 3 – dostawę „zielonej” energii elektrycznej na rzecz odbiorcy końcowego, gdzie dodatkowe koszty w postaci kosztów nabycia GP w celu ich umorzenia stanowią element kalkulacyjny ceny produktu jakim jest „zielona” energia elektryczna uznać należy, że: 1)    przedmiotowe świadczenie jest świadczeniem kompleksowym, w którym tytułem głównym jest dostawa energii elektrycznej, 2)  stawkę podatkową VAT należy wywieść według świadczenia głównego jakim jest dostawa energii elektrycznej. Spółka zaznaczyła, że wątpliwość objęta wnioskiem dotyczy wyłącznie zakresu opisanego w scenariuszu ww. pkt 3. Uzasadnienie W ocenie Wnioskodawcy, z wykonaniem czynności złożonej (kompleksowej) mamy do czynienia wówczas, gdy świadczenie to jest rozbudowane i obejmuje dwie lub więcej pojedynczych czynności (świadczeń), będących elementami częściowego zobowiązania strony transakcji. Jednocześnie czynność taka, jeśli może zostać uznana za czynność o charakterze złożonym, podlega opodatkowaniu jednolitą stawką podatku od towarów i usług właściwą dla świadczenia podstawowego, głównego. W konsekwencji, w przypadku czynności o charakterze kompleksowym, o sposobie opodatkowania decydować będzie to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jedną czynnością kompleksową, czy też z szeregiem jednostkowych czynności. Ocena tej okoliczności powinna odbywać się więc na podstawie tego, czy dokonywane czynności (świadczenia) wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter. Mając na uwadze powyższe, decydujący w przedmiotowej sprawie jest – zdaniem wnioskodawcy – fakt, że w ramach transakcji scharakteryzowanych w ww. pkt 3 nie dochodzi do zbycia GP na rzecz odbiorcy końcowego. W tym wypadku Wnioskodawca realizuje dostawę „zielonej” energii elektrycznej na rzecz tego nabywcy i jest to cel nadrzędny. Fakt umorzenia GP stanowi wyłącznie źródło potwierdzenia pochodzenia tej energii a jako, że uprzednie nabycie GP obarczone jest kosztem to końcowo stanowi element kalkulacyjny ceny sprzedanej „zielonej” energii elektrycznej. Biorąc zatem pod uwagę cechy charakterystyczne transakcji opisanych w pkt 3, tj.: 1)  nierozerwalność poszczególnych elementów świadczenia; 2)  niezbędność poszczególnych elementów świadczenia dla osiągnięcia jego celu jakim jest sprzedaż produktu – „zielona” energia elektryczna; 3)  jednolity cel gospodarczy transakcji; 4)  łączna kalkulacja wynagrodzenia; 5)  niesamodzielność świadczenia pomocniczego; 6)  nieistotna wartość GP w stosunku do świadczenia głównego jakim jest dostawa energii elektrycznej; zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą nie sposób uznać inaczej, że w tym wypadku mamy do czynienia: •  ze świadczeniem głównym jakim jest dostawa energii elektrycznej, •  stawkę podatkową VAT należy wywieść według świadczenia głównego, tj. dostawa energii elektrycznej. W uzupełnieniu do wniosku z dnia 25 listopada 2025 r. Spółka wyjaśniła, że: ·      celem złożenia wniosku jest uzyskanie wiążącej informacji stawkowej w zakresie oceny, czy opisane we wniosku świadczenia stanowią łącznie świadczenie o charakterze kompleksowym, dla którego należy ustalić jedną stawkę VAT oraz który z elementów świadczenia miałby w takim przypadku stanowić świadczenie dominujące, czy też są świadczeniami od siebie niezależnymi; zatem celem złożenia wniosku jest uzyskanie WIS dla potrzeb określenia właściwej stawki podatku VAT; ·      opisany we wniosku przedmiot zapytania (pkt 3) dotyczy umorzeń GP w związku z realizacją transakcji sprzedaży „zielonej” energii elektrycznej wyłącznie na rzecz podmiotu, który nabywa energię elektryczna na własne potrzeby; w tym właśnie rozumieniu zostało użyte sformułowanie „odbiorca końcowy”, a więc podmiot, który jest bezpośrednim i ostatecznym podmiotem zużywającym zakupioną „zieloną” energię elektryczną, wytworzoną w odnawialnym źródle energii ·      odbiorca końcowy w zamian za cenę energii elektrycznej podwyższonej o wartość nabytych przez Spółkę (w celu umorzenia) gwarancji pochodzenia otrzymuje wyłącznie „zieloną” energię elektryczną, wytworzoną w odnawialnym źródle energii co ma znaczenie wizerunkowe dla podmiotu zużywającego w kontekście działań odpowiedzialnego biznesu polegających na wsparciu polityki klimatycznej czy też transformacji energetycznej i innych wytycznych ESG (Environmental, Social, and Governance). Do wniosku Spółka dołączyła: (...) Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (dostawa towaru) Na wstępie należy zauważyć, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej. Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego. Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96, Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”. Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że: –    w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku), –    w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku). Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38). W tym miejscu warto zwrócić uwagę na opinię rzecznik generalnej Juliane Kokott z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, gdzie wskazano, że „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Rzecznik Generalna zauważyła także, że „Jeżeli zespół świadczeń i czynności ustala cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30). Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (31)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19, ECLI:EU:C:2021:167. Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia. W przypadku świadczeń kompleksowych o tym, czy świadczenie jest dostawą towarów, czy usługą powinien przesądzić element, który w ramach całego świadczenia ma charakter dominujący (zob. np. wyroki TSUE: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94, Faaborg – Gelting Linien, ECLI:EU:C:1996:184; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C‑349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C‑41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien,). Jeżeli elementem dominującym w ramach danej transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, natomiast pozostałe czynności będą miały charakter pomocniczy lub uboczny wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji będą inne czynności to mimo, że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług. Aby dokonać prawidłowej klasyfikacji świadczenia będącego przedmiotem wniosku, w pierwszej kolejności należy przede wszystkim ustalić jaki jest cel wykonywanych czynności z punktu widzenia klienta. Przedmiotem wniosku, jest dostawa energii elektrycznej z odnawialnych źródeł na rzecz odbiorcy końcowego, gdzie dodatkowe koszty w postaci kosztów nabycia GP w celu ich umorzenia stanowią element kalkulacyjny ceny produktu. Odbiorca końcowy w zamian za cenę energii elektrycznej podwyższonej o wartość nabytych przez Spółkę (w celu umorzenia) gwarancji pochodzenia otrzymuje wyłącznie „zieloną” energię elektryczną, wytworzoną z odnawialnych źródeł energii. Zatem dostawa energii elektrycznej wraz z kosztami gwarancji pochodzenia nabytej w celu umorzenia, sprzedawana na rzecz odbiorcy końcowego stanowi jeden towar tj. energię elektryczną. Koszt umorzenia pochodzenia gwarancji stanowi element determinowany dostawą rzeczy głównej tj. energii elektrycznej. W związku z powyższym ww. towar należy sklasyfikować wg Nomenklatury scalonej. Uzasadnienie klasyfikacji towaru Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych. Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej Nomenklatura scalona obejmuje: a)  nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego; b)  wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane „podpozycjami CN” w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna; c)  przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przypisy odnoszące się do podpozycji CN. Jednolitemu stosowaniu zarówno Systemu Zharmonizowanego (HS), jak i Nomenklatury scalonej (CN) służą Noty wyjaśniające. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze scalonej podlega regułom zawartym w Ogólnych regułach interpretacji Nomenklatury scalonej zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednego i tego samego działu, pozycji i podpozycji z wyłączeniem wszelkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Reguła 1 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej (ORINS) wskazuje, że tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych klasyfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury scalonej. Zgodnie z tytułem działu 27 Nomenklatury scalonej, dział ten obejmuje „Paliwa mineralne, oleje mineralne i produkty ich destylacji; substancje bitumiczne; woski mineralne”. Kod CN 2716 00 00 nosi nazwę „Energia elektryczna”. Uwzględniając powyższe, analizowany towar (energia elektryczna) spełnia kryteria i posiada właściwości charakterystyczne dla towarów objętych działem 27 Nomenklatury scalonej (CN). Klasyfikacja towaru została dokonana zgodnie z postanowieniami 1. reguły Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej. Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zgodnie z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248 ze zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%. Na podstawie 146ef ust. 2 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, koniec okresu obowiązywania stawek podatku, o których mowa w ust. 1, w terminie do dnia 31 października roku, dla którego zostały spełnione warunki określone w ust. 1. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wydanych na podstawie jej upoważnienia nie przewidują zastosowania obniżonej stawki podatku od towarów i usług dla towarów sklasyfikowanych do działu 27 Nomenklatury scalonej (CN). Ponieważ towar będący przedmiotem sprzedaży – energia elektryczna – klasyfikowany jest do działu CN 27 Nomenklatury scalonej (CN), jego dostawa podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy. Informacje dodatkowe Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała. Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczeń kompleksowych tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym przedmiotem niniejszej decyzji. Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: –    podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), –    świadczenie kompleksowe będące przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy). Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy). WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)  następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)  wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 -     w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy). WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do świadczenia kompleksowego będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: -     klasyfikacja towaru, lub -     stawka podatku właściwa dla towaru, lub -     podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami. Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy). Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”. POUCZENIE Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).